[END] ✎ To You... ❥ {YOONMIN} #นิยายของชูก้า

ตอนที่ 18 : Last Page 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,246
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    22 ธ.ค. 60


Last Page













แบบร่าง

ถึงแม้ว่าผมจะต้องเริ่มเดินใหม่อีกครั้งแต่ถ้าการเริ่มเดินครั้งนี้มีคุณเดินไปด้วยกัน มันก็คุ้มค่ากับการรอคอยแล้ว เรื่องราวรักของผมที่มีคุณช่วยต่อเติมให้มันแตกต่างจากเรื่องราวเรื่องอื่นๆ ถึงจะค่อยเป็นค่อยไปผมยินดีที่จะเริ่มความสุขไปพร้อมกับคุณช้าๆ แต่ยาวนานก็พอ... เรื่องราวที่มีเพียงคุณกับผมแค่นั้นก็พอ


 

ดวงตาเรียวเล็กของหญิงสาวคนเดียวของบ้านหลังนี้ตวัดมองพี่ชายที่กำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับโทรศัพท์ในมือตั้งแต่เธอตื่นจนกระทั่งตอนนี้กำลังจะออกไปทำงานอยู่แล้วพี่ยุนกิยังไม่เลิกยิ้มกับโทรศัพท์อยู่นั่นแหละ ถ้าไม่ติดว่าฝ่ายเป็นเพื่อนรักเธอป่านี้มินยุนจีคนนี้ได้เอากระเป๋าทำงานรัดคอพี่ชายขึ้นรถไปแล้วแหละ


ถ้าเธอถึงที่ทำงานใหม่สายนะ กลับมาวันนี้เธอจะฟ้องจีมินให้จัดการพี่ชายเขาเลยคอยดูถึงแม้ว่าจีมินกับพี่ยุนกิจะยังไม่ได้คบกันอย่างเป็นทางการถามพี่ชายตัวเองก็ตอบว่ารอจีมินพร้อม พอถามเพื่อนสนิทก็บอกว่ารอก่อนยังรู้จักกันไม่ดีพอเลย จนมินยุนจีคนนี้อยากจะว๊ากใส่ทั้งคู่ว่าผ่านมาสามเดือนแล้วจะศึกษากันให้ครบสิบปีเลยไหมล่ะ!


หวังว่าถ้าเธอมีแฟนเมื่อไหร่พี่ชายของเธอคงเป็นแฟนกับเพื่อนสนิทเธอแล้วก็พอ ไม่อย่างงั้นอย่าว่ามินยุนจีคนนี้ใจร้ายก็แล้วกัน นี่เสียสละหลีกทางให้แล้วนะคะคุณพี่ชาย


“พี่ยุนกิ จะไปส่งยุนจีไหมคะ?”


เมื่อเห็นว่าพี่ชายไม่มีท่าทีจะวางโทรศัพท์ด้วยตัวเองมันก็ต้องเป็นหน้าเธอนั่นแหละที่ต้องกระตุ้นให้พี่ชายรู้ว่าหน้าที่ตอนนี้คือการไปส่งน้องสาวคนนี้ทำงานแล้วปล่อยให้เพื่อนของเธอไปทำงานบ้างไหม นี่มันจะแปดโมงแล้วจีมินควรอยู่ที่ทำงานแล้วไหม มัวแต่มาแชทกับพี่ชายเขาเดี๋ยวก็ปั่นงานไม่ทันแล้วก็มางอแงใส่พี่ชายเขาอีก


ตั้งแต่มินยุนกิมีตัวตนในชีวิตปาร์คจีมิน มินยุนจีก็เหมือนถูกลดความสำคัญไปทันทีแต่มันก็ดีแล้วแหละ ถ้ามัวแต่มางอแงใส่เธอมีหวังเธอได้โดยพี่ชายสุดที่รักฆ่าเข้าสักวันอย่างแน่นอน


บรรยากาศภายในรถก็เหมือนกับทุกๆ วันที่ยุนกิขับไปส่งยุนจีหน้าตึกออฟฟิศแต่อาจจะเริ่มแตกต่างจากที่ทำงานเก่าก็ตรงที่เขาไม่ต้องคอยมารับยุนจีกลับบ้านทุกวัน บางวันน้องสาวตัวดีก็เลือกนั่งรถสาธารณะกลับบ้านเองไม่ก็มีเพื่อนที่ทำงานขับรถมาส่งซึ่งทุกครั้งที่มาส่งเขาไม่เคยเห็นหน้าคนขับเลยสักครั้งแต่ดูจากรถก็พอเดาออกว่าเป็นเพื่อนผู้หญิงก็เล่นขับมินิคูเปอร์สีเหลืองสดใสขนาดนั้น ผู้ชายปกติที่ไหนเขาขับกัน ไม่ก็พยายามให้เขาสอนขับรถช่วงวันหยุดจนตอนนี้คงใกล้ไปสอบใบขับขี่ได้เองแล้วมั้ง


ถึงแม้จะผิดปกติไปบ้างแต่เขาก็เลือกไม่พูดขัดอะไรอย่างน้อยยุนจีก็สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ถ้าเกิดวันไหนเขาไม่ว่างขับรถพาไปทำงานหรือไปไหนได้


“พี่ยุนกิ วันนี้ถ้าไปรับจีมินแล้วพามากินข้าวที่บ้านด้วยนะ ยุนจีไม่เจอเพื่อนนานแล้ว ที่สำคัญเราสามคนไม่เคยได้อยู่พร้อมกันเลย”


ทันทีที่ยุนกิหยุดรถบริเวณหน้าตึกบริษัทที่ยุนจีทำงานอยู่เสียงแหบหวานของน้องสาวเอ่ยขึ้นมาจนสร้างความประหลาดใจให้กับเขาไม่น้อยเหมือนกันมันก็อย่างเหมือนที่อีกคนพูดนั่นแหละ ตั้งแต่เรื่องทุกอย่างจบลง เขา ยุนจี จีมินไม่เคยอยู่ด้วยกันพร้อมหน้าเลยสักครั้งส่วนตัวเขาไม่มีประเด็นอะไรหรอก แต่จีมินนี่สิ...


“อือ เดี๋ยวถามจีมินก่อนแล้วกัน ถ้าเขาสะดวกก็ตามนั้น เราก็คงเข้าใจเพื่อนใช่ไหม?”


“อือ เข้าใจอยู่แล้ว ยุนจีไม่ได้อะไรกับจีมินแล้วด้วย ไม่คิดมากเพียงแต่ถ้าพามาได้ยุนจีคงต้องใครไปแนะนำให้พี่กับจีมินรู้จักเหมือนกัน ยุนจีไปทำงานก่อนนะ ขับกลับบ้านดีๆ นะคุณพี่ชาย”


เสียงแหบหวานพูดอย่างรวดเร็วพร้อมกับลงจากรถวิ่งเข้าตึกบริษัทท่ามกลางความสงสัยในใจคนเป็นพี่ชาย อะไรคือการที่มินยุนจีบอกจะพาใครมาแนะนำให้เขากับจีมินรู้จักถ้าจีมินมากินข้าวเย็นที่บ้านได้


เดี๋ยวนี้เจ้าน้องสาวตัวแสบหัดมีความลับกับเขาแล้วเหรอ? เดี๋ยวจะโดนไม่ใช่น้อยมินยุนจี


MinYG: เดี๋ยวเย็นนี้พี่ไปรับที่ทำงานมาทานมื้อเย็นที่บ้านนะ ยุนจีบอกว่าอยากเจอ ถ้าจีมินมาจะแนะนำใครให้รู้จัก now.


MinYG: แต่ถ้าเราไม่สบายใจไม่มาก็ได้นะ พี่ว่ายุนจีเข้าใจ now.


J to M: ผมยังไม่ได้ว่าอะไรเลย โอเคครับห้าโมงผมรอพี่อยู่หน้าตึกนะ อย่าให้ผมรอนานนะ now.


MinYG: อ่า... พี่ก็แค่เป็นห่วง งั้นตั้งใจทำงานแล้วเย็นนี้พี่ไปรับนะ now.


J to M: รับทราบ พี่ก็ขับรถกลับบ้านดีๆ นะ กินข้าวเช้าด้วย เดี๋ยวตอนเที่ยงจะทักไปก่อกวนใหม่ ไปละ now.


MinYG: อือ now.


ถึงแม้จะพิมพ์ตอบอีกคนไปสั้นๆ แค่นั้นแต่เขาเชื่อว่าจีมินก็ทายออกอยู่ดีว่าตอนนี้เขายิ้มกว้างขนาดไหน ในเมื่อคนที่เขารักสองคนสะดวกใจจนสามารถกลับมาเจอกันโดยที่เขาอยู่ด้วยได้แล้ว แค่นี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับมินยุนกิคนนี้


ยุนจีคือน้องสาวที่เขารักในขณะที่จีมินคือคนที่เขาอยากจะร่วมแชร์อีกครึ่งชีวิตด้วยทั้งคู่จึงสำคัญสำหรับเขาทั้งคู่นั่นแหละ...




✎ Last Page__




“ยุนจีจะพาใครมาแนะนำเหรอพี่ยุนกิ”


หลังจากยุนกิมารับจีมินเพื่อไปทานมื้อเย็นที่บ้านร่วมกับเพื่อนสาวตัวเอง เมื่อขึ้นรถปุ๊บเขาก็ถามออกมาด้วยความอยากรู้ทันทีก็ไม่ได้อยากรู้เรื่องเพื่อนสนิทอะไรมากมายหรอก แต่เพียงแค่... เอออยากรู้นั่นแหละจะทำไม ยุนจีก็เพื่อนรักเขานะ อยากรู้เรื่องเพื่อนมันผิดตรงไหนล่ะ


“พี่ไม่รู้หรอก เจ้าตัวฝากมาบอกแค่นั้น”


“พี่ยุนกิอ่ะ ยุนจีน้องสาวพี่นะ ผมว่าช่วงนี้ยุนจีแปลกๆ เหมือนพวกมีความรักเลย”


“แบบเราน่ะเหรอ”


“พี่ยุนกิ!


เสียงหัวเราะที่ไม่ค่อยมีใครได้ยินมันนักของยุนกินอกจากยุนจีก็คงมีจีมินนี่แหละที่ทำให้เขาหัวเราะออกมาได้อย่างสบายใจ ชีวิตนักเขียนแบบเขาไม่ได้ค่อยออกไปเจอผู้คนสังคมอะไรมากมายวันๆ ก็เจอแต่น้องสาวก็พึ่งมีจีมินนี่แหละที่เข้ามาร่วมแชร์พื้นที่อันน่าเบื่อนี้ของเขา


ไม่นานยุนกิขับรถเข้าบ้านและเดินนำจีมินเข้ามาภายในตัวบ้าน ดวงตาคู่เล็กมองรอบบ้านอย่างผ่อนคลายจะบอกว่าบ้านหลังนี้เขาเคยมาบ่อยในช่วงยังเรียนมหาลัยแต่ไม่มีสักครั้งเลยที่จะได้เจอพี่ชายของยุนจีพอมาคิดแล้วมันก็น่าประหลาดใจไม่น้อยเหมือนกัน


การมีตัวตนของใครบางคนเพียงแค่ชื่อเท่านั้นตลอดหลายปีพอวันหนึ่งเกิดจะได้เจอก็เจอง่ายๆ แบบนี้ การพบเจอพร้อมกับความรู้สึกพิเศษจนเปลี่ยนแปลงมุมมองความรักในสายตาปาร์คจีมินคนนี้ไปอย่างสิ้นเชิง เขาไม่เคยว่าวันหนึ่งจะหลงรักผู้ชายด้วยกันแบบนี้


ยิ่งเขารู้จักพี่ยุนกิมากขึ้นเท่านั้นยิ่งทำให้เขารู้ว่าเขาต้องการคนแบบนี้มาแชร์ช่วงเวลาที่เหลือหลังจากนี้มากเท่านั้น ความเรียบง่าย ความอบอุ่น หรือแม้แต่รอยยิ้มบางๆ ที่ไม่ค่อยได้เห็นเท่าไหร่นั่นอีก ทุกอย่างล้วนมีอิทธิพลต่อหัวใจเขาทั้งสิ้น มินยุนกิที่เขาได้รู้จักตลอดสามเดือนที่ผ่านมาก็คงเป็นมินยุนกิในคราบของมินยุนจีนั่นแหละ


ความไม่สนใจที่แสดงออกมาไม่ได้หมายความว่าอีกคนไม่ใส่ใจ นี่คงเป็นอีกเรื่องที่เขาชอบในตัวของผู้ชายคนนี้


ยิ่งพอรู้จากปากว่าเรื่องหลักฐานช่วยเขาให้พ้นจากข้อกล่าวหาเรื่องขโมยเกมของบริษัทไปขายมาจากพี่ยุนกิ ทุกอย่างราวกับตอบคำถามในใจเขาได้เป็นอย่างดี ชีวิตที่เหลือต่อจากนี้เขาสามารถวางใจฝากหัวใจให้ผู้ชายคนนี้ดูแลได้ไหม?


ผู้ชายที่ใส่ใจคนรอบกายยิ่งกว่าตัวเอง คนที่ไม่ค่อยสนใจตัวเองเท่าไหร่จนบางครั้งเขาก็อยากจะมาดูแลอีกคนให้รู้แล้วรู้รอดจะได้ไม่ต้องมาคอยสั่งถามยุนจีให้ดูแลแทน


มันถึงเวลาแล้วใช่ไหมที่เขาจะก้าวเข้าไปในชีวิตอีกคนแล้วแชร์พื้นที่ส่วนตัวให้อีกคนได้ดูแลและดูแลอีกคนเช่นกัน ถึงเวลาที่ปาร์คจีมินคนนี้จะต้องมีใครให้ดูแลกันและกันแล้วใช่ไหม


ในขณะที่จีมินกำลังจมอยู่กับความคิดตัวเองยุนกิที่สังเกตถึงความเปลี่ยนเปลี่ยนของคนตัวเล็กจึงหันกลับมามองอีกคนที่ควรจะเดินตามหลังเข้ามาในบ้านแล้วแต่อีกคนกลับยืนอยู่บานประตูจนเขาได้แต่ส่ายหน้ากับนิสัยจมอยู่กับความคิดตัวเองจนลืมสนใจรอบตัวของอีกคน


เพราะแบบนี้ยังไงล่ะเขาถึงอยากดูแล ปล่อยให้อยู่คนเดียวได้ยังไงกันคนแบบปาร์คจีมิน


“มายืนอะไรหน้าประตูบ้าน เข้าบ้านเถอะจีมิน”


มือขาวกระตุกข้อมือเล็กเบาๆ ก่อนจะดึงพาอีกคนเดินเข้าไปภายในบ้านหลังเล็กเหมาะกับสองคนพี่น้องอาศัย ก่อนทั้งคู่จะสะดุดเข้ากับเสียงโวยวายแสนคุ้นเคยของผู้หญิงคนเดียวของบ้านจนจีมินรีบดึงยุนกิให้รีบเขาไปดูยุนจีในครัวทันที


“ทำไมมันยากแบบนี้อ่ะ ไม่ทำแล้วได้ไหม!


“ยุนจีใจร้อนหนิ่ เนี่ยค่อยๆ ทำมันก็ขาดแล้วไหมมีดมันคมจะตายเธอไม่ต้องใช้แรงมากมันก็ขาดแล้ว”


เสียงหวานไม่คุ้นเคยสลับกับเสียงแหบหวานที่ยุนกิคุ้นเคยดีดังมาจากภายในห้องครัว ก่อนจะเห็นภาพที่ทำให้คนเป็นพี่แบบเขากุมขมับ มินยุนจีเข้าครัวมันอาจจะไม่ใช่เรื่องแปลกแต่การที่น้องสาวกำลังทำอาหารที่แตกต่างไปจากทุกวันแหละที่กำลังให้เขาปวดหัว


มินยุนจีทำอาหารกำลังทำอาหารที่ไม่ใช่เมนูไข่กับผู้หญิงสวยอีกคน...


“นี่มันอะไรกัน?”


เสียงแหบทุ้มเอ่ยขึ้นด้วยความงุงงงพร้อมมองใบหน้าน้องสาวที่เงยหน้ามองยุนกิกับจีมินด้วยความตกใจในขณะหญิงสาวอีกคนทำได้เพียงยิ้มพร้อมกับโค้งตัวทักทายผู้มาใหม่ทั้งสอง


ยุนกิมองแขกของน้องสาวก่อนจะขมวดคิ้วมองจีมินสลับกันอย่างสงสัย ก็ในเมื่อผู้หญิงที่กำลังสอนน้องสาวทำอาหารนั้นหน้าคล้ายจีมินไม่มีผิดยกเว้นสีผมนั่นแหละที่แตกต่างกัน เรือนผมยาวสีทองที่มองก็รู้แล้วว่าอีกคนทำสีมากับผมสีชมพูอ่อนน่ารักของจีมินให้ความรู้สึกแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง


“เอ่อ... ทำไมมากันไวอ่ะ”


“ผู้หญิงคนนี้เป็นใครและทำอะไรกันในครัวเนี่ย”


ยุนกิไม่ปล่อยให้น้องสาวที่วางมีดลงแล้วพูดเปลี่ยนเรื่องทันทีได้ทำตามสิ่งที่ต้องการอย่างแน่นอนเพราะนี้บ้านของเขากับยุนจี ใครจะเข้าออกเขาก็ควรรู้ด้วยไหม แล้วรอยยิ้มแห้งๆ ของยุนจี นี่มองก็รู้แล้วว่าผู้หญิงคนนี้คงมีความสำคัญกับน้องสาวของเขาพอสมควรไม่อย่างงั้น


มินยุนจีไม่เขินแบบนี้หรอก!


“ทำไมต้องเร่งด้วยเล่า กำลังจะแนะนำแล้วยังไง”


“ให้ไว มินยุนจี”


“เออๆ”


เสียงแหบหวานโวยวายรับคำพี่ชายก่อนจะเดินไปล้างมือแล้วกลับมามองหน้าสมาชิกทุกคนในห้องครัวอีกคน มือเรียวบีบต้นคอตัวเองเบาๆ อย่างเก้อเขินก่อนจะเริ่มแนะนำพี่ชายตัวเองให้เพื่อนร่วมงานคนพิเศษของตัวเองรู้จัก


“คนนี้พี่ยุนกิ พี่ชายเราเอง ส่วนนั้นจีมินที่เราเคยเราให้เธอฟังบ่อยๆ เพื่อนสนิทเราเองชิมมี่”


“อ่อ! สวัสดีค่ะฉันปาร์คจีมินจะเรียกชิมชิมก็ได้นะคะ ฉันเป็นเพื่อนร่วมงานของยุนจีเองค่ะ”


เสียงหวานเอ่ยออกมาอย่างร่าเริงพร้อมรอยยิ้มสดใสจนจีมินเองมองแล้วก็รู้สึกได้ถึงบางอย่างที่คล้ายคลึงตัวเองไม่มีผิด นอกจากชื่อยังจะเหมือนกันแล้วยังใบหน้าคล้ายกันแถมยังให้ความรู้สึกคล้ายกันอีกจนเขาอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองยุนจีกับผู้ชายข้างกายตัวเองด้วยความหวั่นใจ


ยุนจีเขาไม่สนใจหรอกว่าจะชอบผู้หญิงคนนี้ไหมเพราะท่าทางแสดงออกขนาดนั้นไม่ต้องพูดก็รู้ว่าเจ้าตัวกำลังชอบจีมินอยู่อย่างแน่นอน มันก็ดีแล้วที่เพื่อนเขาจะเริ่มมีความรักกับเขาสักทีแต่คนข้างกายเขาต่างหากที่หวั่นใจ ถ้าเกิดมีปฏิกิริยากับจีมินคนนี้ขึ้นมาเขาจะทำยังไงกันเล่า!


แต่เหมือนสิ่งที่จีมินกังวลมันไม่ใช่เรื่องจะเกิดขึ้นจริงในเมื่อสายตาของยุนกิที่กำลังมองหญิงสาวผมบลอนอยู่นั้นเป็นเพียงสายตาประมาณราวกับกำลังประเมินว่าคนคนนี้มาดีหรือร้ายกับน้องสาวตัวเองเท่านั้นก่อนจะหันกลับมามองคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างกายพร้อมรอยยิ้มบางๆ


“เหมือนกันเลยนะ”


“เหมือนบ้าอะไรของพี่ ยินดีที่ได้รู้จักนะชิมชิม”


ใบหน้าน่ารักขึ้นสีทันทีที่อีกคนเอ่ยออกมาจนต้องหันกลับไปเปลี่ยนเรื่องชวนชิมชิมคุยแทนที่จะสนใจพี่ยุนกิที่กำลังยิ้มขำเขาอยู่ตอนนี้ ใครใช้ให้มาทำตัวอบอุ่นต่อหน้าคนอื่นแบบนี้กันมินยุนกิ!


“ยินดีที่ได้รู้จักนะพี่ยุนกิ จีมิน นายน่ารักเหมือนที่ยุนจีเล่าให้ฟังเลย พี่ยุนกิต้องรีบขอจีมินเป็นแฟนไวๆ นะไม่งั้นชิมชิมจะจีบจีมินแข่งพี่เอง


ถ้อยคำของหญิงสาวที่ทำให้สมาชิกภายในห้องครัวถึงกับอยู่ไม่สุข ยุนจีจัดการดึงความสนใจเพื่อนใหม่อย่างชิมชิมให้กลับมาเตรียมมื้อเย็นต่อโดยมีเสียงหัวเราะขี้เล่นของหญิงสาวดังประกอบส่วนยุนกินั่นลากจีมินขึ้นห้องไปแล้วโดยไม่ต้องรอให้ยุนจีโวยวายหรอก ใครจะปล่อยให้คนที่รักโดนผู้หญิงอื่นเต๊าะกันเล่า นี่จีบมาตั้งนานยังไม่ได้เป็นแฟนเลย ปาร์คชิมอะไรนั้นจะมาแย่งเขาไปง่ายๆ ก็ไม่ใช่ป่ะ!


“คึคึ”


“หัวเราะอะไร”


เสียงหัวเราะของจีมินทำให้ยุนกิหันมามองก่อนจะเบะปากอย่างงอแง นี่คงเป็นอีกมุมของมินยุนกิที่แม้แต่มินยุนจีน้องสาวอาจจะไม่เคยเจอแต่สำหรับปาร์คจีมินคนนี้ เขาเห็นบ่อยจนเลิกนับแล้วว่าผู้ชายแบบมินยุนกิงอแงใส่เขามากี่ครั้ง แค่นี้ก็บ่งบอกมากพอแล้วว่าเขามีความสำคัญกับอีกคนมากแค่ไหน ขนาดมีผู้หญิงสวยอย่างชิมชิมมารู้จักยังไม่คิดจะสนใจแต่กลับมาหวงเขาแทนมันก็เพียงพอสำหรับก้าวต่อไปสำหรับเขาแล้วแหละ


นี่มันอาจจะเป็นหน้าสุดท้ายของนิยายเรื่องนี้แต่มันคือจุดเริ่มต้นของนิยายรักของเขากับพี่ยุนกิเรื่องถัดไปหลังจากนี้ไม่ว่าสถานะระหว่างเขากับพี่ยุนกิจะเป็นอะไรมันก็คงเป็นเพียงแค่ตัวอักษรสำหรับเขาเท่านั้นเพราะความรู้สึกสำหรับเขาตอนนี้ได้เลยคำว่าชอบไปนานแล้วเหมือนอีกคนแล้ว...


“จีมินรักพี่ยุนกิคนเดียวเท่านั่นแหละ”


หลังจากนี้รอวันที่อีกคนเอ่ยปากขอเปลี่ยนสถานะเท่านั้นเพราะในเมื่อคำคำนั้นเขาได้บอกอีกคนออกไปด้วยความมั่นใจแล้วว่าหัวใจเขาพร้อมที่จะก้าวเดินไปข้างหน้ากับผู้ชายที่แสนอบอุ่นกับหัวใจเขาขนาดนี้ ถึงแม้ว่าเรื่องราวหลังจากนี้อาจจะไม่มีเพียงความสุขหรือเสียงหัวเราะแต่เขาก็ไม่คิดที่จะถอยหลังกลับไปอีกแล้วแหละ สิ่งที่พี่ยุนกิเขารับรู้มันด้วยหัวใจแล้วนะพี่ยุนกิ เรื่องราวต่อไปของเราคงไม่ต้องใช้คำว่า ‘to you’ แล้วนะ ส่วนยุนจีกับชิมชิมคงต้องปล่อยให้เป็นเรื่องของพวกเขาสองคนซึ่งไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขาและพี่ยุนกิอีกแล้ว


ขอบคุณที่เข้ามาในชีวิตของผมนะครับพี่ยุนกิ








This is last page for ‘To you’ but my love story is not over…




















Vitamin J

จบแล้วนะ... ใจหายไหม ถึงจะเป็นฟิคสั้นอีกเรื่องแต่ใช้เวลาแต่งยาวนานไม่ต่างจากเรื่องอื่นเลย ขอบคุณทุกกำลังใจและคอมเม้นนะที่ทำให้มีตอนจบในวันนี้เพราะเราเคยจะลบฟิคเรื่องนี้หลายต่อหลายรอบ

สำหรับยุนมินคู่นี้เป็นคู่แรกที่จบโดยไม่ได้คบกันเพราะความรักของทั้งคู่คือการเริ่มต้นเท่านั้น และ อาจะมีหรือไม่มีต่อนั้นอีกเรื่องเนอะ รวมถึงคู่ของยุนจีเช่นกัน แต่เรื่องราวต่อจากนี้ไม่ว่าจะยุนมิน หรือยุนจีกับชิมชิมจะอยู่ในตอนพิเศษในเล่ม ใครสนใจก็สอบถามได้นะ @iridescet432 ถ้าสั่งไม่ทันเราจะลงเป็นEbookแทน แจ้งไว้ก่อนนะว่าไม่รีปริ้น

สุดท้าย... ขอบคุณทุกคนที่ให้กำลังใจกันจนจบนะคะ แล้วเจอกันเรื่องต่อไปในนาม Vitamin J* นะคะ ถึงแม้จะเหนื่อยกับงานแต่ถ้าแต่งแล้วมีคนอ่านคนรอเราก็จะพยายามแต่งออกมาต่อไปนะคะ :')

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

211 ความคิดเห็น

  1. #210 kuychai (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 22:57
    ขอบคุณไรท์มากๆ ><
    #210
    0
  2. #174 SunDashine (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:37
    การบรรยายดีมากเลย แต่งเก่งมากเลยค่ะ
    #174
    0
  3. #172 ปาริชาต. (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 23:45
    ชอบมากเลย งือออ
    #172
    0
  4. #171 เขยตระกูลควอน (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 23:16
    ไม่อยากเข้ามาอ่านเพราะเห็นเป็นตอนจบนี่แหละ ฮือออออ ไม่อยากให้จบเลยยยยย ทิ้งทวนหาคู่ให้น้องยุนจีอีกต่างหาก ฮือออออออ
    ตั้งแต่เริ่มอ่านคือแอบงงตัวหนังสือเอียงๆ มากเลยค่ะ แต่ตอนนี้รู้แล้วว่ามันคือบทในหนังสือนิยายของคุณชูก้าที่บอกเล่าเรื่องราวของเขาผ่านตัวหนังสือ ฮือ ชอบมากค่ะ เป็นอีกเรื่องที่ชอบมากจากใจ มันออกแนวละมุนๆ กลมกล่อมมากค่ะ ฮือ สู้ๆ นะคะ รอเรื่องต่อไปไรท์เตอร์อยู่น้าา กิกิ
    #171
    0
  5. #170 Radddd (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 23:05
    เรารักฟิคเรื่องนี้นะ เราชอบลักษณะการบรรยาย เนื้อหา อ่านเเล้วคือสามารถเข้าใจตัวละครได้ ส่วนการคุมโทนเนื้อเรื่องให้อยู่ในโทนที่อ่านเเล้วเรารู้สึกอบอุ่น มันละมุน ตรงนี้เราชอบมากก ไม่อยากให้จบเเต่งานเลี้ยงก็ต้องมีวันเลิก เราก็ต้องทำใจ5555 ขอบคุณที่เเต่งฟิคดีเรื่องนี้จนจบให้ได้อ่านนะคะ ^__^
    #170
    0
  6. #169 เมนจีม (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 09:21
    งื้ออออจบแล้ว ชอบมากกกกกกกกชอบมว๊ากๆๆๆ
    #169
    0
  7. #168 Ono SEiJi (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 01:32
    อบอุ่นตัลลอดดดดดดดด เป็นอะไรที่อ่านแล้วดีต่อใจ
    พี่กิงอแงใส่น้องน่ารักอ่ะ 5555
    ใจหายทุกครั้งกับคำว่า จบ นะ แต่ทุกงานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา ขอบคุณที่ไรท์แต่งเรื่องราวดีๆแบบนี้มาให้อ่านนะคะ
    เราเป็นคนนึงที่พรีฟิคเรื่องนี้ไม่ทันเพราะมาอ่านช้าเกินไปและมัวแต่ฟาร์มเงินพรีฟิคสนามบินจนไม่ทันสังเกตเรื่องนี้ เราจะรอE-book น้าาาา
    #168
    0
  8. #167 ppopoyy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 00:31
    จบแล้วหรอ ขอบคุณไรท์ที่แต่งฟิคดีๆแบบนี้มาให้อ่านนะคะ ติดตามผลงานไรท์เสมอค่ะ
    #167
    0
  9. #166 nutboar (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 22:55
    น่ากลัวกับความหน้าเหมือนนี้ 555555
    #166
    0
  10. #165 ampphns (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 21:57
    น่ารักลอยเต็มไปหมดเลยยยยยยยย
    #165
    0
  11. #164 mxxkppp (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 20:56
    ตอนจบแล้วหนอเนี่ยยย ไรต์เต้อสู้ๆนะคะ ขอบคุณมากๆเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ ~
    #164
    0