[END] ✎ To You... ❥ {YOONMIN} #นิยายของชูก้า

ตอนที่ 17 : Page Fifteen 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,034
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    15 ธ.ค. 60


Page Fifteen













แบบร่าง

ผมไม่เคยมองคุณเป็นตัวตลกในสายตาเลยสักครั้ง ได้โปรดอย่าคิดเช่นนั้นสำหรับผมคุณคือแสงสว่างที่คอยให้ความอบอุ่นทุกครั้งที่ผมอยู่ใกล้ ความสดใสที่ผมอยากครอบครองมันสักครั้งเพราะฉะนั้นได้โปรดให้โอกาสผมอีกสักครั้ง

 


หลังจากจีมินและยุนกิจัดการมื้อเที่ยงอุ่นๆ กันเสร็จเรียบร้อยทั้งคู่เลือกที่จะจอดรถทิ้งไว้หน้าร้านโดยไม่ลืมสอบถามเจ้าของร้านว่าสามารถจอดรถฝากทิ้งไว้สักชั่วโมงสองชั่วโมงได้หรือไม่ก่อนจะทั้งคู่จะพากันเดินไปยังปลายทางที่แท้จริงของวันนี้


สถานที่แห่งนั้นในวันนั้นและเวลานั้นที่จีมินได้รู้จักมินยุนกิพี่ชายของเพื่อนสนิทเป็นครั้งแรก...


ขาเรียวก้าวเดินตามจังหวะการก้าวเดินอย่างเชื่องช้าท่ามกลางความเงียบที่โอบอุ้มคนทั้งสองไว้พร้อมกับสภาพอากาศที่หนาวเย็นในช่วงปลายปีเช่นนี้อาจจะเรียกว่าโชคดีด้วยซ้ำที่หิมะยังไม่ตกไม่อย่างงั้นการพบกันในวันนี้คงต้องย้ายหาที่อุ่นๆ คุยกันแทนที่จะเป็นสถานที่สงบจิตใจของพวกเขาทั้งสอง


ดวงตาเรียวคมเหลือบมองคนตัวเล็กข้างกายเป็นระยะก่อนจะตัดสินใจถอดเสื้อคลุมของตัวเองสวมคลุมให้อีกคนโดยที่ไม่คิดจะเอ่ยถามความสมัครใจของเจ้าตัวแม้แต่น้อย ใบหน้าหล่อใสกับดวงตาเรียวนิ่งทำให้จีมินชะงักยืนนิ่งปล่อยให้อีกคนทำตามอำเภอใจต่อไปพร้อมกับพยายามควบคุมหัวใจตัวเองไม่ให้เต้นแรงไปกับการกระทำที่แสนจะเอาแต่ใจของคนตรงหน้าแม้แต่น้อย


ทั้งที่จริงเขาไม่ได้หนาวมากมายอะไรที่จำเป็นต้องสวมเสื้อคลุมซ้อนกันถึงสองชั้นแบบนี้ด้วยซ้ำ มันก็แค่เย็นมากกว่าปกติก็เท่านั้นแล้วการที่พี่ยุนกิเอาโค้ตมาสวมให้เขาเท่ากับตัวเองไม่ได้มีอะไรสวมคลุมเลยนอกจากเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่เขาพึ่งสังเกตว่าอีกคนใส่มา


“ไม่หนาวหรือไงกัน”


สุดท้ายจีมินก็ไม่สามารถทนเห็นภาพที่แสนจะขัดใจได้จนต้องเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ถามอีกคนแต่ผลตอบรับแทนที่จะเป็นสีหน้าไม่พอใจของคนที่โตกว่ากำลังถูกเด็กอย่างเขาเอ่ยว่ากลายเป็นรอยยิ้มอบอุ่นกลับมาตอกย้ำความรู้สึกที่เขาพยายามกดมันไว้ให้ลึกสุดใจในตอนนี้เข้าไปอีก


พี่ยุนกิ พี่จะทำตัวแบบนี้ให้เขาใจอ่อนไม่ได้จนกว่าจะอธิบายทุกอย่างออกมาจากปากพี่นะ...


“ก็หนาวแหละ แต่พี่ชอบอากาศแบบนี้มันสบายกว่าอยู่ในบ้านเปิดแอร์อีก”


ดวงตาคู่เล็กมองคู่สนทนาด้วยความสงสัยก่อนจะเห็นรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าหล่อยามมองทิวทัศน์รอบกายด้วยความรู้สึกเหมือนที่เจ้าตัวพูดมาก ริมฝีปากอิ่มเผลอเม้มอย่างขัดใจก่อนจะตัดสินใจคว้ามือเรียวอีกคนแล้วรีบเดินไปยังสวนสาธารณะปลายทางของเขาทั้งคู่ท่ามกลางความมึนงงของยุนกิ


ดวงตาเรียวเหลือบมองมือเล็กที่กุมมือเขาไว้สลับกับเสี้ยวหน้าพร้อมกับแก้มอูมๆ ที่กำลังขึ้นสีระเรื่อซึ่งเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าสาเหตุของริ้วแดงๆ บนแก้มอีกคนเกิดจากอากาศในวันนี้หรือการกระทำของเขากันแน่เพราะตัวเขาเองก็รู้สึกว่าจมูกตัวเองก็เริ่มชากับสภาพอากาศวันนี้เหมือนกัน


     ไม่นานทั้งคู่ก็เดินถึงจุดนัดพบของพวกเขาในวันนี้ไม่รู้จะเรียกว่าโชคดีหรือไม่ที่ม้านั่งตัวเดิมไม่มีใครมาจับจองก่อนพวกเขาจะมาถึง จีมินกับยุนกิจึงตัดสินใจนั่งลงบนม้านั่งตัวเดิมเงียบๆ โดยที่จีมินทำได้เพียงนั่งเงียบเหม่อมองสระน้ำเบื้องหน้าผิดกับยุนกิที่ไม่สามารถละสายตาจากเสี้ยวหน้าหวานของอีกคนได้เลย


ยิ่งใบหน้าน่ารักเริ่มขึ้นสีเพราะสภาพอากาศยิ่งทำให้จีมินดูเหมือนตุ๊กตาตัวเล็กๆ จนเรารู้สึกอยากจะปกป้องอีกคนไม่ให้บุบสลายเพราะสภาพแวดล้อมที่ย่ำแย่ในปัจจุบัน...


“พี่จะมองหน้าผมอีกนานไหม?”


เสียงหวานเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด จีมินไม่เข้าใจว่าใบหน้าเขามีอะไรให้อีกคนสนใจมากมายหนักจนมองไม่ละสายตาได้ขนาดนี้ไม่รู้หรือไงมันทำให้เขาทำตัวไม่ถูก ความรู้สึกหงุดหงิดไม่รู้ว่าจะวางตัวอย่างไรนี่มันเกิดจากพี่ยุนกิทั้งนั้นนั่นแหละ


“ขอโทษ ถ้าให้พี่พูดตรงๆ พี่อยากจะมองทุกวันด้วยซ้ำ”


คำตอบจากริมฝีปากเรียวเรียกความสนใจจากคนตัวเล็กที่นั่งมองสระน้ำให้หันมามองใบหน้าหล่อพร้อมด้วยแววตาดุจนยุนกิอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ ด้วยความเอ็นดู


“ถึงเวลาที่พี่จะอธิบายให้ผมฟังได้หรือยังพี่ยุนกิ”


น้ำเสียงเรียบนิ่งของคนตัวเล็กที่เอ่ยถามออกมาไม่ได้ทำให้รอยยิ้มของคนฟังจางหายไปแม้แต่น้อยหนำซ้ำยิ่งทำให้ยุนกิรู้สึกเอ็นดูมากขึ้นไปอีก ปาร์คจีมินไม่ว่าจะทำอะไรก็น่าเอ็นดูเหมือนเด็กตัวเล็กๆ ในสายตาเขาเสมอนั่นแหละ ไม่ว่าจะเป็นตอนเขาปลอมเป็นมินยุนจีหรือแม้แต่ตอนนี้ที่เขาคือมินยุนกิ


มินยุนกิที่อยากได้รับความรัก ความเอาใจใส่จากผู้ชายที่ชื่อว่าปาร์คจีมินบ้างก็เท่านั้น


“ถ้าจีมินพร้อมจะเปิดใจฟังพี่ พี่ก็พร้อมที่จะเล่าทุกอย่างที่เราอยากรู้”


“ผมพร้อมตั้งแต่วันที่ได้เปิดหนังสือเล่มนั้นอ่านแล้ว พี่คิดว่าผมเป็นคนงี่เง่าขนาดนั้นเลยเหรอถึงได้ปล่อยให้เวลาผ่านมานานขนาดนี้...”


“...”


ผมตลกมากไหมในสายตาพี่ตลอดสี่เดือนที่ผ่านมา”


คำพูดที่เอ่ยออกมาจากริมฝีปากอิ่มด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยตัวเองพร้อมกับความตัดพ้อราวกับมีดเล่มเล็กที่ค่อยๆ กรีดลงกลางหัวใจคนฟังอย่างมินยุนกิ ยิ่งอีกคนถามว่าเขาตลกจีมินมากไหมมันยิ่งทำให้เขาอยากจะคว้าคนตัวเล็กมากอดปลอบสักครั้งแต่ในตอนนี้เขาทำได้เพียงแค่พูดมันออกมาด้วยความใจเย็นและความรู้สึกจริงๆ


ถึงเวลาที่เขาควรพูดสิ่งที่พูดกับคนอื่นๆ ให้กับคนที่ควรฟังจริงๆ ได้รับรู้สักที หมดเวลาของคนขี้ขลาดแล้วมินยุนกิ


“เราไม่เคยเป็นตัวตลกในสายตาพี่สักครั้งจีมิน...”


“...”


คนตัวเล็กเลือกที่จะนั่งเงียบฟังอีกคนโดยที่ไม่กล้าหันไปมองคู่สนทนาด้วยซ้ำเพราะเขากำลังกลัว กลัวว่าสิ่งที่อีกคนพูดออกมาจะเป็นคำโกหก เขาเชื่อว่าดวงตาคนเราไม่เคยโกหกใครนั้นคือสาเหตุที่เขาไม่กล้าที่จะสบตาอีกคนแต่เหมือนว่าอีกคนจะรับรู้มัน...


มือขาวจับไหล่เล็กให้หันมามองหน้ากันก่อนจะเริ่มอธิบายทุกอย่างภายในใจที่ตนเองเก็บไว้ตลอดสองเดือนพร้อมกับไม่คิดจะละสายตาไปจากใบหน้าน่ารักตรงหน้าที่มองเขาอย่างตกใจและกังวล ยุนกิไม่รู้หรอกว่าจีมินกำลังกังวลหรือกลัวอะไรอยู่แต่เขาอยากให้อีกคนรับรู้ว่าเขาไม่เคยโกหกอะไรเลยนอกจากเรื่องปลอมตัวเป็นยุนจี


เพราะหัวใจเขาถูกสอนให้โกหกไม่เป็น...


“ชีวิตพี่มีเพียงน้องสาวคนเดียวและอะไรที่ทำให้ได้พี่ก็ทำทุกอย่างเพื่อยุนจีมาโดยตลอดแม้กระทั่งปลอมตัวไปทำงานแทน สาเหตุที่ต้องปลอมตัวเราน่าจะรู้จากหนังสือแล้วก็ยุนจีได้ทุนเรียนต่อในด้านที่เจ้าตัวรักคนเป็นพี่ทำอะไรไม่ได้นอกจากสนับสนุนถึงแม้ว่ามันจะผิดก็ตามตอนแรกพี่ก็แค่คิดว่าไปทำงานเลิกงานก็กลับ ไม่คิดว่ายุนจีจะมีเพื่อนสนิทเป็นเหมือนลูกแมวคอยมาวอแวอยู่ข้างกายทุกวันแบบนี้เพราะความเป็นเรานั่นแหละจีมินที่ทำให้พี่เริ่มรู้สึกผิดกับน้องสาวตัวเองจนเริ่มใช้ตัวตนจริงๆ ออกมาทำความรู้จักกับเรา ไม่ว่าจะเป็นวันที่เรานั่งเล่นอ่านหนังสือกันที่นี่ หรือวันที่เกิดเรื่องที่บริษัท พี่ไม่รู้ว่าเราจะเชื่อพี่ไหมแต่พี่อยากจะบอกว่าทุกอย่างที่พี่ทำมันคือความรู้สึกจากใจพี่จริงๆ...”


“...”


“หัวใจพี่ต้องการปกป้องรอยยิ้มสดใสที่มีให้กันทุกวันจนทำให้พี่รู้ตัวว่าพี่กำลังตกหลุมรักรอยยิ้มของปาร์คจีมินเข้าแล้วจริงๆ...”


คำสารภาพจากปากอีกคนทำให้จีมินซึ่งนั่งมองอีกคนพูดทุกคำอย่างไม่ละสายตา ภาพใบหน้าเขาที่สะท้อนออกมาจากดวงตาเรียวตรงหน้ากับคำพูดสุดท้ายยิ่งทำให้หัวใจเต้นแรงอีกครั้งจนไม่สามารถห้ามความรู้สึกตัวเองอีกต่อไป


“พี่คล้ายยุนจีมากเลยนะ”


“อืม ใครๆ ก็พูดแบบนั้น”


“คล้ายจนทำให้ผมสับสนว่าผมกำลังชอบเพื่อนสนิทตัวเองอยู่”


รอยยิ้มบางๆ ที่แสนอบอุ่นปรากฎขึ้นอีกครั้งบนใบหน้าหล่อจนจีมินถึงกับเบนหน้าหนีแล้วเลือกที่จะพูดต่อโดยไม่มองหน้าคู่สนทนา ถึงไม่มองเขาก็รู้อยู่ดีกว่าพี่ยุนกิก็แอบมองเขาอยู่ดีแต่ตอนนี้ปาร์คจีมินคนนี้ไม่มีความสามารถมากพอที่จะต่อสู้กับสายตาอบอุ่นอีกคนได้จริงๆ


หัวใจเขาโหยหาความอบอุ่นจากมินยุนกิไม่ใช่มินยุนจีนี่คือความจริงอีกข้อที่เขาพิสูจน์จนได้ผลลัพธ์ในวันนี้


“...”


“พี่โคตรนิสัยไม่ดีเลย ทำให้ผมรู้สึกผิดที่ต้องชอบเพื่อนสนิทตัวเองทั้งที่ตัวเองกลับชอบใครก็ไม่รู้ที่ไม่เคยรู้จักแถมยังหายไปดื้อๆ แบบนี้มันทำให้ผมหงุดหงิดจนอยากทุบพี่ให้ตายเลยจริงๆ”


น้ำเสียงงอแงหงุดหงิดของจีมินทำให้ยุนกิยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูจนทนไม่ไหวอีกคนต่อไป มือขาวรั้งคนตัวเล็กดึงเข้าสู่อ้อมกอดตัวเองท่ามกลางความตกใจของจีมินที่เลือกจะทุบแผ่นหลังกว้างอีกคนราวกับเด็กน้อยกำลังงอแงก่อนจะกลายเป็นอ้อมกอดอบอุ่นกอดกลับอีกคนอย่างเหนื่อยล้า


ถึงตัวพี่ยุนกิจะเย็นเกินกว่าเขาจะกอดรับไออุ่นแต่ไม่ทำให้เขารู้สึกว่าอ้อมกอดนี้หนาวเย็นแม้แต่น้อย มันคงเป็นเพราะไม่ใช่ร่างกายที่ต้องการความอบอุ่นแต่เป็นหัวใจเขาต่างหากที่โหยหาความอบอุ่นจากคนคนนี้


“พี่ขอโทษที่ไม่ได้ลา มันกะทันหันจริงๆ ยุนจีกลับมาก่อนกำหนดและกลับไปทำงานหลังจากกลับมาถึงพี่เลยไม่ได้ลาและไม่คิดว่าจะทำให้เรารู้สึกได้ขนาดนี้ ให้โอกาสพี่ได้ให้เราได้ทำความรู้จักได้ไหมจีมิน...”


คำขออีกคนทำให้จีมินค่อยๆ ดันตัวเองออกจากอ้อมกอดอีกคนพร้อมมองใบหน้าหล่อคล้ายคลึงกับเพื่อนสาวคนสนิทตัวเองอย่างพิจารณาอีกครั้ง มือเล็กประคองใบหน้าอีกคนอย่างเบามือก่อนจะตัดสินใจทำบางอย่างที่ยุนกิต้องประหลาดใจอีกครั้ง


ริมฝีปากอิ่มค่อยๆ ประทับลงบนริมฝีปากเรียวอย่างอ่อนโยน จูบไร้ซึ่งการรุกล้ำ จูบที่แสนอบอุ่นท่ามกลางหิมะแรกของปีที่ค่อยๆ ร่วงลงท่ามกลางคนทั้งคู่


จีมินไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไรทำให้เขาตัดสินใจทำแบบนี้ แต่รู้เพียงว่าเขาสัมผัสได้ถึงความเว้าวอนจากน้ำเสียงอีกคนเพื่อเริ่มต้นใหม่อีกครั้งก็เท่านั้น เขาไม่ได้อยากจะนับหนึ่งใหม่กับพี่ยุนกิแต่เขาเพียงแค่อยากจะรู้จักคนที่ตัวเองหลงรักให้มากกว่านี้ก็เท่านั้น...


แค่มินยุนกิตรงหน้าที่ทำให้เขาเปิดใจกับความรักครั้งนี้


“โอกาสของผมมีเพียงครั้งเดียวนะครับ ไม่ต้องนับหนึ่งใหม่แต่ได้โปรดให้ผมรู้จักพี่มากกว่านี้ด้วยเถอะนะ...”


“ได้ ถ้าจีมินต้องการพี่จะรักษาโอกาสครั้งนี้ไว้อย่างดี ขอบคุณนะ”


ขอบคุณนะที่ให้โอกาสนักเขียนนิยายรักซึ่งไม่เคยมีความรักสักครั้งแบบเขา ปาร์คจีมินจะเป็นคนแรกที่เขามาช่วยแต่งเติมนิยายรักของเขาที่เหลือหลังจากนี้ให้แตกต่างจากเดิมและเป็นเรื่องราวในรูปแบบของเรา


เรื่องราวของมินยุนกิและปาร์คจีมินเท่านั้น




Next page








Vitamin J

ตอนหน้าจบแล้วนะ...

พรุ่งนี้วันสุดท้ายที่เราจะปิดรับยอดรวมเล่มฟิคเรื่องนี้แล้วนะคะ

ใครยังไม่จองสามารถจองได้ถึงพรุ่งนี้ ส่วนใครที่จองแล้วอย่าลืมโอนเนอะ

อย่าลืมเม้นให้กำลังใจคู่นี้กันด้วยนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

211 ความคิดเห็น

  1. #209 kuychai (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 22:44
    ดีต่อใจสุดๆ
    #209
    0
  2. #163 เมนจีม (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 04:03
    โอ๋ยยยยยยโรแมนติกมากอะงื้อออออ
    #163
    0
  3. #162 joy105102 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 16:35
    อบอุ่นกว่านี้ก็ไมโครเวฟแล้วค่ะ
    #162
    0
  4. #161 Ono SEiJi (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 12:55
    มินยุนกิ...นี่คนหรือฮีตเตอร์ อบอุ่นมากกกกกก พ่อไออุ่นของน้องจีมมมม ฮืออออ หนูลูกกกก พี่เขารักหนูมากค่ะลูกกก ถึงจะรู้สึกผิดกับยุนจีนิดๆแต่เราอยากเห็นคู่นี้อินเลิฟ แง่มๆ
    #161
    0
  5. #160 R-yo4000 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 12:23
     ภาพจีมินจูบยุนกิฉายขึ้นมาบนหัวมัน หวานไม่มากแต่ความละมุ่นของทั้งคู่ลอยฟุ้งเต็มไปหมด จะว่าน่ารักก็ไม่มาก จะว่าโรแมนติกก็ไม่ใช่ เป็นอารมณ์อบอุ่นใจเบาๆ ยิ้มตามทุกตัวอักษรที่อ่าน เหมือนหลุดเข้าไปนั่งมองเค้าจูบกันในนั้น พออ่านจบก็เด้งออกมา รู้สึกแบบนั้นเลยค่ะ5555
    #160
    0
  6. #159 mxxkppp (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 08:58
    โง้ยยยย ทำไมมันดีอย่างนี้;-;
    #159
    0
  7. #158 เขยตระกูลควอน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 22:44
    พ่อเตาไมโครเวฟของน้องงงงงงงงงง โอ้ยยยยไม่ไหวแล้ว ;_; ทำไมอบอุ่นละมุนละไมขนาดนี้คะ ห่วงความรู้สึกน้องแบบ... ;-; ฮือออ สุดท้ายจีมินก็ใจอ่อนจากตอนแรกที่จะแข็งแล้วแท้ๆ แงงงทำไงได้คนมันรักนี่เนาะ ในที่สุดก็รักกันแหล้ว ตอนหน้าก็จบแล้วง่าาาา ฮืออออ พอจะมีคู่ยุนจีแง้มๆ มาให้สักนิ๊ดดดดนึงมั้ยคะ อยากให้น้องสาวยุนจีมีคู่กับเขาบ้างจัง ;_; ฮือ
    #158
    0
  8. #157 nutboar (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 22:33
    พี่ยุนกินี่คนจริงๆหรอ นึกว่าเตาผิง อบอุ่นโคตรรรรรรรรร 55555 หิมะแถวๆนั้นคงละลายเพราะความอบอุ่นของพี่กิหมดละ
    #157
    0
  9. #156 ppopoyy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 22:33
    ในที่สุดเขาก็เข้าใจกัน//แอบใจหายเหมือนกันนะคะที่ตอนหน้าจะจบแล้ว
    #156
    0
  10. #155 tchr (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 21:28
    ชีวิตนี้ไม่ขออะไรมากค่ะ ขอแค่มีคนรักได้อย่างมินยุนกิก็พอออออ ฮรึกฮืออออ. พี่คะะะะะั
    #155
    0