[END] ✎ To You... ❥ {YOONMIN} #นิยายของชูก้า

ตอนที่ 16 : Page Fourteen 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,030
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    9 ธ.ค. 60

Page Fourteen













แบบร่าง

ผมไม่รู้ว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่เหมือนกับคุณไม่รู้ว่าผมกำลังรู้สึกอย่างไร ถ้าเราไม่เปิดใจคุยกันในเวลาที่เหมาะสมเราก็ไม่รู้เลยว่าเราทั้งสองคนควรแก้ปัญหาที่ค้างคาอยู่ในตอนนี้อย่างไร...

 



หลังจากงานแฟนไซน์ของคุณชูก้าวันนั้นปาร์คจีมินก็กลับเข้าสู่ชีวิตปกติราวกับว่าไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ตื่นเช้ามาทำงานตกเย็นก็กลับบ้านซึ่งไร้เพื่อนสนิทอย่างมินยุนจี ถึงแม้จะเหงาไปบ้างแต่ก็ไม่ได้แย่อะไรมากมายเพราะยังมีเพื่อนร่วมงานคนอื่นที่ยังปฏิบัติตัวเป็นปกติกับเขาและส่วนยุนจีนั้นเขาก็ยังคงติดต่อผ่านแชทปกติไม่ได้จากหายไปไหนซึ่งหลังจากที่อีกคนลาออกไปเขาก็รู้ว่าจากยุนจีนั้นแหละว่าเจ้าตัวได้งานใหม่ในสายงานที่ตัวเองต้องการพร้อมเริ่มงานทันทีซึ่งคนเป็นเพื่อนเช่นเขาจะทำอะไรได้นอกเสียจากยินดี


คงมีเพียงพี่ชายยุนจีเท่านั้นล่ะมั้งที่ไม่ปกติกับเขาและเขาไม่มีวันปกติด้วยเช่นกัน...


“กลับก่อนนะ”


“เออ กลับดีๆ พรุ่งนี้เจอกัน”


เสียงเอ่ยลาพร้อมกับคนตัวเล็กที่เดินถือกระเป๋าลงลิฟต์เพื่อกลับบ้านอย่างเช่นทุกวันเพื่อเตรียมตัวไปยังสถานที่นัดพบตามที่เขียนไว้ในหนังสือ คงเป็นโชคดีของเขาเพราะวันนี้บริษัทเปิดทำงานครึ่งวันเขาเลยไม่ต้องลางานเพื่อไปตามนัดของคนขี้คลาดคนนั้นถึงจะหงุดหงิดขนาดไหนแต่แค่นึกถึงหน้าอีกคนความหงุดหงิดที่เคยมีก็ถูกแทนที่ด้วยความตื่นเต้นราวกับครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เขาจะได้พบกับพี่ยุนกิยังไงอย่างงั้น


ถึงแม้ว่าคำตอบภายในใจเขาจะชัดเจนมากเพียงใดแล้วก็ตามแต่พอเอาเข้าจริงๆ เขาก็ไม่มีความกล้ามากพอที่จะยอมรับคำตอบนั้นได้อย่างสบายใจอยู่ดีเพราะมันคงเป็นครั้งแรกที่เขาเป็นแบบนี้กับใครสักคนและใครสักคนที่ว่านั้นดันเป็นพี่ชายของเพื่อนสนิทด้วยยังไงล่ะ


ขาเล็กก้าวเดินไปตามทางเดินตึกหลังออกจากลิฟต์ด้วยความคุ้นเคยก่อนจะชะงักกับปลายรองเท้าบูทสีดำสนิทของใครบางคนซึ่งเข้ามายืนขวางทางอยู่ ดวงตาคู่เล็กมองคู่กรณีด้วยสายตาไม่พอใจก่อนจะชะงักทันทีที่เห็นใบหน้าหล่อของใครที่ตนเองกำลังเตรียมตัวจะไปพบอยู่ตรงหน้าพร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่นท่ามกลางหิมะที่เริ่มตกอยู่ด้านนอกตึก


ความอบอุ่นที่กำลังทำให้หัวใจคนมองเต้นไม่เป็นจังหวะอีกครั้ง


“พะ พี่ยุนกิ...”


“พี่มารับ แต่ไม่คิดว่าจีมินจะเลิกไว ไปกันเถอะ”


น้ำเสียงอบอุ่นพร้อมกับมือขาวที่จัดการคว้าข้อมือเล็กอีกคนก่อนจะดึงอีกคนให้เดินตามตัวเองขึ้นรถที่พึ่งจอดหน้าตึกเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ ยุนกิไม่อยากจะคิดว่าถ้าเขามาช้าอีกสักสองนาทีคงคลาดกับอีกคนอย่างแน่นอนและที่เขามาถูกเวลาไม่ใช่เพราะเขารู้ว่าจีมินเลิกงานกี่โมงแต่เพราะยุนจีที่ส่งแชทมาบอกว่าวันนี้บริษัทที่จีมินทำงานเลิกกงานครึ่งวันต่างหาก ไม่อย่างงั้นเขาคงได้หาที่อยู่อีกคนตามไปรอหน้าบ้านแทนอย่างแน่นอน


ช่วยไม่ได้ในเมื่อเขาอยากจะอธิบายทำความเข้าใจกับจีมินจริงๆ ถึงจะปล่อยให้เวลาผ่านมานานหลายอาทิตย์ก็ตามเถอะอย่างน้อยเขาก็รู้แล้วว่าตอนนี้จีมินพร้อมที่จะรับฟังทุกอย่างจากเขาจริงๆ


เพราะเรื่องนี้เขาเข้าใจดีว่าอีกคนจำเป็นต้องมีเวลาในการทบทวนตัวเอง การจะพูดอธิบายทุกอย่างนั้นถ้าอีกคนไม่พร้อมที่จะเปิดใจฟังมันก็ไม่ต่างอะไรกับการตอกย้ำความรู้สึกแย่ๆ ให้มันยิ่งแย่ลงไปกว่าเดิมถึงแม้ตอนแรกเขาจะตัดใจแล้วก็ตามเถอะ...


ในเมื่อตัดใจไม่ได้และอีกคนพร้อมที่รับฟัง มันก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอที่เขาจะลองพยายามจีบอีกคนอีกครั้งในฐานะมินยุนกิจริงๆ เขาขอเพียงโอกาสครั้งสุดท้ายถ้าทุกอย่างมันไม่ใช่สำหรับจีมินเขายินดีที่จะถอยออกจากชีวิตอีกคน...




✎ Page Fourteen __




“มัวแต่รีบพาเราขึ้นรถลืมไปเลยว่านี่พึ่งเที่ยง เราอยากแวะหาอะไรกินก่อนไหม?


เสียงแหบทุ้มของคนที่ทำหน้าที่เป็นคนขับรถอย่างยุนกิเลือกที่จะเอ่ยทำลายความเงียบด้วยตัวเองเพราะตั้งแต่เขาพาจีมินขึ้นรถมาไม่มีท่าทีว่าอีกคนจะเอ่ยปากอะไรออกมาแม้แต่น้อยนอกจากเรียกชื่อเขาด้วยความตกใจตอนเจอหน้าก็เท่านั้น


ความประหลาดใจที่อีกคนแสดงออกตอนเจอหน้าเขาเริ่มทำให้เขารู้สึกไม่แน่ใจแล้วว่าปาร์คจีมินได้เห็นสิ่งที่เขาเขียนลงไปในวันงานแฟนไซน์หรือไม หรือเห็นแล้วไม่เข้าใจความหมายที่เขาต้องการสื่อกันแน่...


“แล้วแต่คุณเลยครับ ผมยังไงก็ได้”


สรรพนามแทนตัวที่เปลี่ยนไปของอีกคนอาจจะทำให้คนฟังอย่างยุนกิสัมผัสถึงระยะห่างที่อีกคนสร้างให้เขาในขนาดนี้ มันอาจจะทำให้เขารู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรมาจุกในลำคอจนไม่รู้จะชวนอีกคนพูดอะไรหลังจากนี้ก็ตาม การกระทำทั้งหมดเป็นสิ่งที่บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าเด็กน่ารักปาร์คจีมินนั้นไม่ได้ลืมหรือไม่โกรธการกระทำที่ผ่านมาของเขาเลย


ปาร์คจีมินก็แค่รอคำอธิบายก็เท่านั้น...


“เหลือเวลาอีกเกือบสองชั่วโมง งั้นเราแวะร้านอูด้งใกล้ๆ ที่นั้นก่อนแล้วกัน อากาศหนาวๆ แบบนี้กินอูด้งให้ร่างกายอบอุ่นแล้วค่อยเดินไปด้วยกัน เราโอเคไหม?


“ครับ”


คำตอบสั้นๆ ที่จีมินเลือกจะตอบอีกคนก่อนหันหน้ามองวิวนอกรถแทนด้วยความอึดอัดไม่มีใครรู้หรอกว่าตอนนี้เขารู้สึกอึดอัดแค่ไหน เขาไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าทำไมอีกคนถึงได้ทำเหมือนไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นระหว่างตัวเองกับเขาได้ขนาดนี้ถึงแม้เขาจะยอมตามอีกคนมาก็ไม่ได้หมายความว่าเรื่องราวที่ผ่านมาเขาจะไม่รู้สึกอะไร


ถึงแม้ว่าเขาจะอ่านหนังสือเล่มนั้นจนหน้าสุดท้ายแล้วก็ตาม เขาไม่ใช่คนเข้าใจอะไรยากนักว่าที่ผ่านมามันคืออะไรแต่หนังสือมันก็เป็นเพียงเหตุผลส่วนหนึงของการกระทำที่เกิดขึ้นเท่านั้นคิดว่ามันเพียงพอสำหรับความรู้สึกทั้งหมดที่เขาสูญเสียไปแล้วงั้นเหรอ...


กว่าเขาจะทำใจว่าชอบเพื่อนสนิทตัวเองได้นั้นมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยตอนที่รู้เรื่องว่าคนที่เขาชอบไม่ใช่ยุนจีตอนนั้นเขายอมรับว่ามีเสี้ยวหนึ่งของความรู้สึกที่รู้สึกสบายใจถ้าเรื่องนั้นคือความจริงก่อนจะแทนที่ด้วยความสงสัยว่าแล้วใครคือคนที่เขารู้สึกดีด้วยจนกระทั่งอ่านหนังสือนิยายเล่มล่าสุดของคุณชูก้าที่ยุนจีให้มา


ความรู้สึกยิ่งกว่าโดนก้อนหินก้อนใหญ่ทับหัวในตอนนั้นเขาจำได้ดีมันหนักหนาเกิดกว่าเขาจะรับมันได้เพราะไม่เคยคิดจินตนาการมาก่อนว่าตัวเองจะมาหลงรักผู้ชายคนหนึ่งที่รักน้องสาวจนปลอมตัวมาทำงานแทนและเข้ามาในชีวิตของเขาก่อนจะหายไปโดยไร้คำกล่าวลา....


มินยุนกิเห็นคนเป็นคนที่มีความรู้สึก มีจิตใจบ้างหรือเปล่าถึงได้ทำกับเขาเป็นสิ่งของที่พอใจจะพบเจอก็มา พอหมดเวลาก็ทิ้งขว้างไปซึ่งถ้ามองในมุมทั่วไปการกระทำแบบที่อีกคนทำมันเป็นได้ก็จริง แต่มินยุนกิไม่ได้เข้ามาในชีวิตเขาเพียงแค่ช่วงเวลาหนึ่งแต่อีกคนได้พาตัวเองเข้ามาอยู่ในหัวใจของเขาด้วยมันเลยเป็นปัญหาแบบนี้


ทั้งที่ภายในใจอยากจะทุบให้อีกคนช้ำในตายไปซะ แต่ยิ่งเห็นอีกคนหายไปไม่คิดจะติดต่อกลับมาทั้งที่ก็มีช่องทางติดต่อกลับมาหาเขามันทำให้เขาหัวร้อนจนมือลั่นลงชื่อร่วมเข้ากิจกรรมแฟนไซน์ในวันนั้น


พอยิ่งไปเห็นกับสองตาว่าสิ่งที่ยุนจีได้เคยบอกไว้กับสิ่งที่เห็นตรงหน้าคือสิ่งเดียวกันถึงวันนั้นคุณชูก้าจะใส่หมวกปกปิดหน้าตาแต่น้ำเสียงหรือแม้แต่สันกรามที่เคยมองตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาทำไมเขาจะจำไม่ได้ว่าคนคนนั้นคือพี่ยุนกิคนที่ปลอมตัวเข้าไปทำงานแทนยุนจีรวมถึงมอบความอบอุ่นปลอบภัยให้กับหัวใจเขาในเวลาเดียวกัน...


จนเขาปฏิเสธไม่ได้ว่าเขากำลังตกหลุมรักผู้ชายคนนี้เพราะความอบอุ่นที่ส่งผ่านออกมาทางตัวหนังสือหรือแม้แต่การกระทำที่คอยปฏิบัติกับเขาตลอดหลายเดือน


เสียงเครื่องยนต์ที่เงียบลงเรียกสติของจีมินซึ่งกำลังจมลงในความคิดตัวเองเพียงลำพัง ดวงตาคู่เล็กมองสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัวก่อนจะก้าวลงจากรถพร้อมกับเสื้อโค้ดตัวหนาที่เขาพกมันติดตัวมาทำงานตลอดช่วงนี้ ขาเล็กก้าวเดินเข้าไปยังร้านอูด้งเล็กๆ ข้างทางอย่างรวดเร็วโดยไม่รอใครอีกคนที่พึ่งล็อครถและกำลังวิ่งตามมา


“อูด้งสองชามครับอาจุมม่า”


เสียงหวานเอ่ยสั่งอาหารทันทีก่อนจะมองหาโต๊ะว่างภายในร้านที่น่าจะเป็นจุดที่สามารถให้ความอบอุ่นมากที่สุดเพราะตอนนี้ปาร์คจีมินหนาวและอยากได้ความอบอุ่นทั้งร่างกายและจิตใจ


จีมินทิ้งตัวลงนั่งได้ไม่นานยุนกิเดินตามมานั่งฝั่งตรงข้ามพร้อมกับแก้วน้ำอุ่นส่งให้อีกคน มือเล็กรับแก้วกระดาษจากอีกคนก่อนจะกุมแก้วน้ำเพื่อให้มือเล็กๆ อุ่นมากขึ้นโดยไม่สนใจอีกคนที่นำแก้วน้ำกระดาษมาให้แม้แต่น้อยไม่อย่างนั้นปาร์คจีมินอาจจะใจเต้นแรงอีกครั้งในรอบหลายสัปดาห์เพราะสายตาอบอุ่นจากพี่ชายเพื่อนสนิทก็เป็นได้


ยุนกิไม่รู้หรอกว่าทำไมตลอดทางจีมินถึงได้นั่งเงียบราวกับคิดอะไรอยู่เพียงลำพังถึงแม้เขาจะอยากรู้มากเพียงใดเขาก็ไม่มีสิทธิเอ่ยถามอีกคนอยู่ดีเพราะทั้งสถานะหรือแม้แต่ความผิดที่เขาได้ทำไว้กับอีกคนมันค้ำคออยู่ เขาจึงได้ทำเพียงแค่รอ รอให้ถึงเวลาที่เขาอธิบายแล้วก็รอคำตอบจากปากอีกคนว่าจะรับคำขอของเขาหรือไม่


ไม่นานอูด้งร้อนสองชามถูกเสริฟโดยคุณป้าเจ้าของร้านพร้อมรอยยิ้มเอ็นดู ยุนกิและจีมินได้เพียงเอ่ยขอบคุณพร้อมรอยยิ้มสุภาพก่อนจะสนใจกับชามอูด้งตรงหน้าแทน บรรกาศอบอุ่นท่ามกลางอากาศหนาวเย็นภายในร้านได้ทำลายความอึดอันภายในหัวใจคนทั้งคู่ได้อย่างหน้าประหลาดใจ


บางทีความร้อนความอบอุ่นอาจจะละลายความหนาวเหน็บจนน่าอึดอัดภายในใจของคนทั้งคู่ก่อนจะถึงเวลาเปิดใจคุยกันในอีกไม่ถึงชั่วโมงข้างหน้าก็ได้...

 



Next page









Vitamin J

ใครถามถึงเรื่องราวความรักของยุนจี เราไม่ได้ใจร้ายให้นางไร้คู่หรอกนะ คู่ของยุนจีจะมาเร๋็วๆ นี้พร้อมกับตอนพิเศษที่พึ่งเพิ่มในเล่มของยุนจีกับคนของเขา ใครยังไม่ได้จองพลาดไม่ได้เลยนะ ลิงค์จอง https://goo.gl/forms/I5Z3AjYHgRFkReoD2

อย่าลืมเม้นและให้กำลังใจด้วยนะคะ  อีกสองตอนจะจบแล้วนะ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

211 ความคิดเห็น

  1. #208 kuychai (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 22:37
    ปลื้มมมม
    #208
    0
  2. #189 JP_Spectrum (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 06:35
    งุ้ยยนุ้จะรอคู่ของยุนจี
    #189
    0
  3. #154 joy105102 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 11:16
    รอร๊อรอ เปิดใจเร็วๆนะน้องจีม
    #154
    0
  4. #153 Radddd (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 00:51
    พี่ยุนกิอ่า อย่าท้อนะ น้องจีมิน่กำลังสับสน น้องเขาก็เเค่กำลังรอคำอธิบายเอง การที่ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งๆที่ก้อรู้ว่ามันมีอะไรต้องอธิบาย ต้องคุยกัน คนที่รอคำอธิบายอ่ะเขาก็จะเสียความรู้สึกนะ แต่ยังไงน้องเขาก็ชอบพี่อยู่เเล้วพี่ไม่ต้องกลัวพี่ยุนกิ เห็นด้วยกับน้องจีมเลยว่าพี่ขี้ขลาดอ่ะ555 แต่นะ พี่ก็รอให้น้องจีมพร้อมฟังก่อนใช่ไหมล่ะ พี่รอเวลาอยู่ หนูเขาใจ ถถถ ยังไงก็ค่อยๆคุยกันนะ ใช้เหตุผลเเละความรักคุยกันเด้อค่าาา ^^ ปล.สู้ๆนะไรท์ เราชอบเรื่องนี้นะ ทั้งภาษา ทั้งเนื้อเรื่อง คือมันถูกจริตเราอ่ะ>.< อ่านเเล้วอบอุ่นละมุนมากเลย ต้องขอบคุณเพื่อนที่เเนะนำเรื่องนี้ให้อ่าน555 ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆนะคะ
    #153
    1
    • #153-1 Park-fhin(จากตอนที่ 16)
      12 ธันวาคม 2560 / 21:34
      ฮือออออ T_T ทำไมเรื่องมันเศร้าแบบนี้ อยากจะร้องไห้จริงๆ จีมินลูกอย่าสับสนมากนะ ยุนกิรีบอธิบายให้น้องฟังนะ น้องต้องการแค่คำอธิบายของพี่แค่นี้เอง บอกน้องไปให้น้องได้รู้ว่าความรู้สึกของยุนกิที่มีให้น้องมันมากแค่ไหน ทำให้น้องรู้ว่ายุนกิรักน้องมากแค่ไหน ทำให้น้องรู้ว่ายุนกิจะรักมั่นแค่น้องคนเดียว
      #153-1
  5. #152 tchr (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 12:50
    คุณมินนนน ต่างคนต่างต้องการคำอธิบายกับเรื่องราวที่ผ่านมา คือมีเหตุผลของแต่ละคนอ่ะ ขอให้เข้าใจกันสักที (♡˙︶˙♡)
    #152
    0
  6. #151 เขยตระกูลควอน (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 11:53
    ตื่นเต้นน ;_; เขาจะพูดยังไงกันต่ออ่ะ ฮือออออออออออออ แต่อย่างน้อยจีมินก็ไม่ได้โกรธจนไม่มองหน้าเลยอถือเป็นนิมิตหมานอันดี บรรยากาศฝนร้านอีก พี่ยุนกิต้องให้คำอธิบายให้ดีๆ นะ ไม่งั้นไม่ยกจีมินให้นะเออ แต่อีกสองตอนจะจบแล้วอ่ะ ฮืออออ
    #151
    0