[END] ✎ To You... ❥ {YOONMIN} #นิยายของชูก้า

ตอนที่ 15 : Page Thirteen 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,307
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    8 ธ.ค. 60

Page Thirteen













 แบบร่าง

ไม่รู้ว่าเรื่องราวของผมจะถูกถ่ายทอดไปสู่สายตาของคุณบ้างไหม แต่ผมก็ยังคงจะรอสักวันที่คุณจะได้อ่านมันและรู้จักผมในตัวตนของผมจริงๆ แค่เพียงครั้งเดียวที่ผมจะลองเข้าหาคุณด้วยตัวตนจริงๆ ของผมเอง

 


ดวงตาคู่เล็กมองภาพเพื่อนสาวคนสนิทกำลังเก็บข้าวของลงกล่องด้วยแววตาว่างเปล่า จีมินไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองควรจะรู้สึกอะไรมากกว่ากัน เสียใจ ผิดหวัง เป็นห่วงหรืออะไรกันแน่ หลังจากเขาบอกชอบเพื่อนสนิทไปเช้าวันถัดมาสิ่งที่ควรเจอไม่ควรเป็นภาพยุนจีกำลังเก็บของหลังจากส่งใบลาออกให้กับหัวหน้าทีมแบบนี้


เขาไม่มีแม้แต่เวลาที่จะเอ่ยถามถึงสาเหตุการตัดสินใจครั้งนี้ของเพื่อนสนิท หรือเรื่องราวที่แท้จริงก่อนหน้านี้เลยแม้แต่น้อย ยุนจีเลือกจะลาออกแบบกระทันหันท่ามกลางความตกใจของเพื่อนรวมทีมทุกคนแม้แต่เขาก็ตามจนเขาเองก็ไม่รู้ว่าตอนนี้ยุนจียังเห็นเขาเป็นเพื่อนอยู่หรือเปล่าด้วยซ้ำ


อย่างน้อยมีอะไรก็ควรจะปรึกษากันก่อนไม่ใช่เหรอ...


ความรู้สึกตอนนี้เลยคำว่าน้อยใจไปไกลจนเหมือนว่าเขาไม่เคยรู้จักมินยุนจีเลยแม้แต่น้อย มินยุนจีเธอเห็นปาร์คจีมินคนนี้เป็นอะไร


"เธอยังเห็นฉันเป็นเพื่อนอยู่ไหม?"


สุดท้ายจีมินไม่สามารถเก็บความรู้สึกสับสนว้าวุ่นภายในใจได้ไหวอีกต่อไป คนตัวเล็กเดินเข้าไปหาเพื่อนสาวก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้คนฟังชะงักสิ่งที่ทำอยู่พร้อมกับหันหน้ามองคู่สนทนาตรงๆ ด้วยแววตานิ่งเฉยเฉกเช่นมินยุนจียามปกติ ดวงตาเรียวสวยสบสายตาคนตรงหน้าก่อนที่จะเลือกหลบสายตาอีกคนพร้อมกับถอนหายใจออกมา


“นายพอมีเวลาไหม คุยกันข้างนอก ฉันจะตอบทุกคำถามที่ฉันตอบได้กับนาย”


น้ำเสียงอ่อนล้าทำให้หัวใจของคนฟังกระตุกเล็กน้อยพร้อมกับความรู้สึกที่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเห็นใจ จีมินไม่รู้ว่าเพื่อนคนนี้กำลังเผชิญเรื่องราวอะไรอยู่เพราะยุนจีไม่เคยเล่าอะไรให้เขาฟังเลยตั้งแต่เราทั้งคู่เริ่มก้าวสู่วัยทำงาน โลกของเราก็เริ่มห่างออกจากกันทุกวันจนตอนนี้เขาไม่แน่ใจว่าโลกของเขากับยุนจียังสามารถจูนเข้าหากันได้อยู่หรือเปล่า


จีมินเลือกที่จะพยักหน้าให้เป็นคำตอบก่อนจะเดินนำอีกคนลงไปยังร้านกาแฟด้านล่างของตึกทันทีโดยที่ไม่ทันได้เห็นรอยยิ้มบางๆ จากเพื่อนสนิทแม้แต่น้อยเพราะถ้าจีมินมองเห็นมันสักนิดจะรู้ว่าเพื่อนสาวคนนี้กำลังอ่อนล้ามาเพียงใดไม่ร่างกายแต่เป็นหัวใจของผู้หญิงตัวเล็กผมบ๊อบจอมเหวี่ยงคนนี้...


มินยุนจีคนนี้ไม่ใช่มินยุนจีที่เข้มแข็งอย่างที่ทุกคนมองเห็นอีกต่อไปแล้วคงเป็นระยะเวลาเท่านั้นที่สามารถเยียวยาจิตใจของผู้หญิงคนนี้ให้กลับมาเป็นดังเดิมได้...




✎ Page Thirteen __




 ภายในร้านกาแฟในช่วงเวลาหลังเข้างานเป็นบรรยากาศปกติของที่แห่งนี้ซึ่งจีมินเลือกที่จะใช้คุยกับมินยุนจีทุกเรื่องที่ค้างคาอยู่ภายในใจทั้งหมดอย่างน้อยก่อนที่ยุนจีจะไม่กลับมาที่นี่อีกเขาก็จะได้รู้ว่าหลังจากนี้เขากับยุนจีจะคงสถานะใดระหว่างกัน...


ดวงตาคู่เล็กมองหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังก้มมองหนังสือเล่มหนึ่งในมือที่จีมินเองก็พึ่งสังเกตุเห็นว่าเพื่อนสาวเขาหยิบมันลงมาด้วย หนังสือเล่มนี้ถ้าเขาจำไม่ผิดเขาเห็นยุนจีถือมันไว้ตั้งแต่มาถึงบริษัทแล้ว เขาไม่รู้หรอกว่าหนังสือเล่มนั้นมันคือหนังสืออะไรเพราะชีวิตเขาช่วงนี้วุ่นวายเกินว่าจะสนใจอะไรรอบตัวนักขนาดหนังสือนิยายของคุณชูก้าเขาก็ยังไม่มีเวลาไปตามอัพเดทในร้านหนังสือเลย


ชีวิตปาร์คจีมินช่วงหลายเดือนที่ผ่านมามันช่างวุ่นวายและสับสนเพราะเพื่อนสาวตรงหน้ากับหัวใจตัวเองทั้งนั้น


“นายจะสงสัยอะไร อยากจะรู้อะไรก็ถามมาจีมิน”


ยุนจีเลือกจะทำลายความเงียบที่แสนอึดอัด นี่คงเป็นครั้งแรกที่ความเงียบระหว่างเธอและจีมินสร้างความอึดอัดจนเธอรู้สึกทนไม่ไหวอีกต่อไป อย่างน้อยให้อีกคนถามและให้ความจริงสรุปเรื่องราวทุกอย่างคงจะดีที่สุดสำหรับความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนสนิทอย่างเธอและจีมิน


“ฉันควรจะพูดว่าเธอมีอะไรอยากเล่าให้ฉันฟังมากกว่ายุนจี... ตอนนี้ทุกอย่างมันทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันไม่เคยรู้จักเธอเลยไม่ใช่แค่ตอนนี้ สี่เดือนที่ผ่านมาก็เช่นกัน เกิดอะไรขึ้นกับชีวิตเธอ ทำไมถึงลาออกโดยไม่คิดจะบอกใครแบบนี้ บอกฉันได้ไหมยุนจีถ้าเธอยังมองฉันเป็นเพื่อนอยู่...”


จีมินเลือกที่จะพูดทุกอย่างภายในใจออกมาตรงๆ พร้อมกับมองปฏิกิริยาเพื่อนสาวตรงหน้าที่มีเพียงรอยยิ้มบางๆ มอบกลับมา มันไม่ได้เป็นคำตอบอะไรให้กับสิ่งที่ค้างคาใจเขาแม้แต่น้อย


“...”


“หรือเป็นเพราะฉันบอกชอบเธอ เธอถึงเป็นแบบนี้ ถ้าใช่เธอก็ตอบมาตรงๆ ว่าโอเคเราเป็นเพื่อนกันนะ ฉันโอเคเว้ยยุนจี ปาร์คจีมินคนนี้แมนพอแต่ไม่ใช่ทำแบบนี้กับฉัน มันอึดอัดและเจ็บยิ่งกว่าเธอบอกว่าเกลียดฉันอีกด้วยซ้ำยุนจี”


น้ำเสียงที่เอ่ยออกมามีแต่ความน้อยใจของจีมินยิ่งทำให้ยุนจีพยายามควบคุมตัวเองให้ไม่อ่อนแอต่อหน้าอีกคนนั้นลำบากไปอีก ใบหน้าสวยของหญิงสาวมองเพื่อนสนิทคนเดียวของเธอด้วยแววตาซึ่งสะท้อนความรู้สึกทั้งหมดภายในใจจนจีมินเองก็รู้สึกผิดที่ระเบิดความรู้สึกใส่เพื่อนสาวตรงหน้าทั้งๆ ที่ตัวเองไม่รู้ว่าความรู้สึกของเพื่อนคนนี้กำลังเป็นอย่างไรกันแน่


ปาร์คจีมินนายเป็นเพื่อนที่แย่แบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน


“ฉันขอโทษนะจีมิน... สาเหตุการตัดสินใจครั้งนี้ไม่ใช่เกิดเพราะนาย ฉันคิดมาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาถ้าให้พูดตรงๆ ฉันคิดเรื่องนี้มานานแล้ว นายน่าจะรู้ว่าสิ่งที่ฉันชอบและสนใจไม่ใช่งานออกแบบคาแลคเตอร์ตัวละครเกมแต่มันเป็นอย่างอื่น ฉันก็แค่จะทำสิ่งที่อยากทำก็แค่นั้น ลองเสี่ยงกับมันสักครั้งถ้ามันพังอย่างน้อยฉันก็ได้ทำมัน ส่วนเรื่องที่นายบอกว่าชอบฉัน...”


เสียงหวานของหญิงสาวเว้นช่วงก่อนจะขยับยิ้มบางๆ ให้กับเพื่อนสนิทและอธิบายทุกอย่างที่สามารถอธิบายได้ในฐานะคนนอกอย่างใจเย็นเธอไม่สามารถพูดออกมาตรงได้ว่าคนที่จีมินชอบคือพี่ยุนกิ เพราะมันคือความรู้สึกของเพื่อนเธอ สิ่งที่มินยุนจีคนนี้ทำได้มีเพียงความจริงที่ให้เพื่อนของเธอไปหาคำตอบของหัวใจด้วยตัวเองเท่านั้น


นายไม่ได้ชอบฉันจีมิน... คนที่นายชอบไม่ใช่ฉัน นายรู้สึกใช่ไหมว่าช่วงสี่เดือนก่อนหน้านี้ฉันเปลี่ยนไปนั้นเป็นเพราะมันไม่ใช่ฉัน มินยุนจีที่เป็นเพื่อนของนายและคนที่นายชอบคือคนคนนั้น จีมินฉันอยากให้นายเปิดใจกับสิ่งที่ฉันอยากจะบอก นี่คือหนังสือที่พี่ชายของฉันเป็นคนเขียนมันขึ้นมาจากชีวิตจริงฉันอยากจะให้นายเปิดใจลองอ่านมันดูสักครั้ง...”


มือเรียวสวยส่งหนังสือที่เธอถือมันมาตั้งแต่เช้า หนังสือที่เธอตั้งใจนำมันมาให้เพื่อนสนิทของเธอหนังสือเล่มแรกของนักเขียนคนโปรดที่จีมินได้รับมันจากมินยุนจี


ดวงตาคู่เล็กมองเพื่อนสาวอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่อีกคนพูด มือเล็กรับหนังสือจากอีกคนพร้อมมองหน้าปกด้วยความไม่เข้าใจก่อนจะสะดุดกับชื่อนักเขียนหนังสือเล่มนี้


"พี่ยุนกิคือคนเขียนหนังสือเล่มนั้น คำตอบทั้งหมดที่นายสงสัยอยู่ในนั้น ฉันขอโทษจีมินสำหรับฉันนายยังคงเป็นเพื่อนคนสำคัญสำหรับฉันเสมอได้โปรดอย่าคิดว่าฉันไม่คิดว่านายเป็นเพื่อนของฉัน..."


และนั้นคือคำพูดสุดท้ายที่จีมินได้รับจากเพื่อนสาวก่อนจะถูกทิ้งให้นั่งมองปกหนังสือด้วยแววตาสับสน เขายอมรับว่าตอนนี้ข้อสงสัยหลายอย่างภายในใจถูกตอบเกือบหมดทุกข้อแล้วก็จริงแต่มันมีอีกหลายข้อที่เกี่ยวกับความรู้สึกของเขาที่ยังไม่ได้คำตอบกลับมาว่าคนที่เขาชอบคือใคร...


มันเกี่ยวอะไรกับหนังสือนิยาย ‘to you…’ หนังสือของคุณชูก้านักเขียนที่เขาชื่นชอบผลงานมาโดยตลอด หนังสือที่มินยุนจีบอกกับเขาว่ามันคือเรื่องราวของพี่ชายยุนจี เรื่องราวของคุณชูก้า...


พี่ยุนกิที่เขาเคยเจอคือคุณชูก้าที่เขาอยากพบมาตลอด ทำไมพี่ไม่บอกผมตรงๆ กันครับ แล้วที่ให้เขาเปิดใจอ่านหนังสือเล่มนี้เพราะอะไรกันได้โปรดอย่าทำร้ายหัวใจเขาไปมากกว่านี้ได้หรือไม่...


เขากลัวว่าสุดท้ายแล้วความรู้สึกดีๆ ที่เคยมีให้กับคุณชูก้าหรือแม้แต่พี่ จะไม่เหลืออะไรเลย สำหรับปาร์คจีมินความสัมพันธ์กับความรู้สึกเป็นสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าสิ่งใดเพราะมันสามารถเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา...




Page Thirteen __




ภายในหอประชุมขนาดกลางของมหาวิทยาลัยซึ่งถูกเช่าพื้นที่เป็นงานแฟนไซน์สำหรับแฟนหนังสือของนักเขียนนิยายรักติดตลาดที่แสนลึกลับ งานแฟนไซน์ของนักเขียนชูก้าเนื่องในโอกาสตอบแทนความรักของแฟนคลับกับยอดขายหนังสือเล่มใหม่ to you…’ ทะลุห้าหมื่นเล่มในเวลาสองอาทิตย์ที่วางแผงและติดอันดับหนึ่งหนังสือขายดีตลอดหลายสัปดาห์ของร้านหนังสือชื่อดังทั่วกรุงโซล


โดยเงื่อนไขของงานไซน์ครั้งนี้แตกต่างจากงานไซน์ทั่วไปตรงที่ให้แฟนหนังสือส่งหมายเลขเล่มหนังสือที่ถูกรันไว้ตั้งแต่ตีพิมพ์เขามาพร้อมชื่อ ทางสำนักพิมพ์จะทำการสุ่มผู้โชคดีประกาศทางหน้าเว็บซึ่งเงื่อนไขสำคัญของงานใครนี้คือห้ามบันทึกภาพหรือเสียงใดๆ ทั้งสิ้นและห้ามขอให้นักเขียนเปิดเผยตัวตนถ้าเจ้าตัวไม่ต้องการ


เพราะความลึกลับของนักเขียนนิยายรักคนนี้เป็นเสน่ห์สำคัญ


มือขาว สันกรามและลำคอคงเป็นเพียงสามสิ่งที่ผู้ร่วมงานได้เห็นจากชูก้านักเขียนคนนี้นอกจากหุ่นและเพศ งานเริ่มไปอย่างเป็นระบบทุกคนที่เข้าร่วมงานล้วนรักษากฏการไซน์ครั้งนี้เป็นอย่างดี มีบ้างที่จะมีแฟนคลับสาวกรี๊ดเมื่อเห็นมุมปากของนักเขียนขยับยิ้มบางๆ ออกมาบ้างก็ตามที


ยุนกิก้มหน้าเซ้นหนังสือโดยไม่คิดจะเงยหน้าขึ้นมองแฟนคลับนักอ่านแม้แต่น้อย ไม่ใช่ว่าเขาไม่สนใจหรือไม่แคร์คนเหล่านี้แต่เป็นเพราะงานครั้งนี้ไม่ได้เกิดจากความต้องการของเขาแม้แต่น้อยในเมื่อตอนแรกเขาบอกบก.ไปแล้วว่าขอเปิดรับผู้ร่วมงานเพียงแค่ยี่สิบคนเท่านั้นเพื่อที่เขาจะได้ทำของที่ระลึกให้กับแฟนนักอ่านตอบแทนบ้างแล้วผลสรุปก็อย่างที่เห็นจากยี่สิบคนกลายเป็นหนึ่งร้อยคน


มินยุนกิไม่เซ็นมือหงิกเลยหรือไงกัน


แต่เขาก็บ่นอะไรมากไม่ได้นอกเสียจากก้มหน้าก้มตาเซ็นกับกล่าวขอบคุณแฟนนักอ่านแต่ละคนที่เข้ามาพร้อมกับถ้อยคำชื่นชม ไม่ก็ขนมเล็กๆ น้อยๆ ให้เขาซึ่งเขาก็ไม่ได้นับหรอกว่าตอนนี้เซ็นผ่านไปกี่คนแล้วจนกระทั่งบก.ที่ดูแลเขานั้นแหละมากระซิบว่าคนต่อไปนี่คนสุดท้ายแล้ว


มือขาวรับหนังสือนิยายจากมือเล็กของแฟนนักอ่านเหมือนกับที่ปฏิบัติกับคนอื่นๆ ถ้าไม่ติดว่าหางตาเขาสะกิดเข้ากับแหวนซึ่งอยู่บนนิ้วเล็กๆ นั้น เครื่องประดับที่เหมือนกับใครบางคนซึ่งติดอยู่ภายในใจเขาตลอดหลายอาทิตย์...


ปาร์คจีมิน

“สวัสดีครับ”


เสียงหวานดังขึ้นเหนือหัวยุนกิสร้างความประหลาดใจให้คนฟังจนเผลอเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงอย่างลืมตัว น้ำเสียงอ่อนโยนเหมือนกับใครคนนั้นจนหัวใจของนักเขียนที่แสนลึกลับเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ดวงตาเรียวมองคนตัวเล็กตรงหน้าพร้อมกับพยายามบังคับสีหน้าให้กลับเป็นปกติไม่ต่างจากน้ำเสียงของเขา...


นี่คงเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ยุนกิรู้สึกว่าเขาควบคุมตัวเองได้ยากเหลือเกินเพราะคนตรงหน้าเป็นเด็กคนคนนั้น


ปาร์คจีมินที่เขาโหยหาตลอดหลายอาทิตย์นั้นแหละ


"จะ... ให้เซ็นว่าอะไรครับ"


“ความจริง”


ถ้อยคำที่ทำให้ยุนกิถึงกับชะงักก่อนจะเงยมองแฟนหนังสือตัวน้อยตรงหน้าด้วยสายตาไม่เข้าใจในสิ่งที่อีกคนเอ่ยออกมา ดวงตาเรียวเผลอสบสายตาจริงจังสับสนของอีกคน ริมฝีปากบางขยับยิ้มบางๆ ก่อนจะเอ่ยตอบคนตัวเล็กกลับ เขาไม่รู้ว่าเป็นความโชคดีหรือร้ายกันแน่ที่จีมินเป็นแฟนคลับคิวสุดท้ายที่เขาต้องเซ็นหนังสือให้แต่ที่แน่ๆ...


คงมีบางเรื่องที่คนตัวเล็กตรงหน้ารับรู้แล้วอย่างแน่นอน


“ความจริง ให้ผมเขียนให้แค่นี้?”


“นิสัยไม่ดี... ขี้ขลาด ไร้ความรับผิดชอบ ขอโทษ ปาร์คจีมิน รบกวนเซ็นให้ตามนี้ด้วยครับคุณชูก้า”


น้ำเสียงเรียบนิ่งพร้อมแววตาตัดพ้อของจีมินราวกับเวทมนต์สะกดร่างกายมินยุนกิ มือขาวจับปากกาแน่นทั้งที่สมองเขาพยายามจะขยับเขียนตามในสิ่งที่อีกคนต้องการแต่เหมือนร่างกายเขาจะไม่สนใจคำสั้งแม้แต่น้อย เขาไม่สามารถละสายตาดวงตาคู่เล็กที่เคยชอบมองซึ่งกำลังมองเขาด้วยสายตากล่าวโทษตามสิ่งที่อีกคนพูดทุกอย่าง


ถึงแม้ว่าภายในใจเขาตอนนี้อยากจะคว้าคนตรงหน้ามากอดประโลมมากแค่ไหนแต่สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้มีเพียงรีบจบงานไซน์ครั้งนี้ให้เร็วที่สุดก่อนจะตกเป็นเป้าสายตาความสงสัยของคนในสำนักพิมพ์ที่มองเขากับจีมินด้วยสายตาอยากรู้ยิ่งกว่าเรื่องอะไร


เขาเข้าใจดีว่าสิ่งที่อีกคนพูดมาไม่สิ่งที่อีกคนอยากจะให้เขียนออกมาและมันก็เป็นเพียงคำต่อว่าเขาเท่านั้นเพราะฉะนั้นเขาจะเขียนในสิ่งที่ควรเขียนเหมือนกับที่เขาเขียนเรื่องราวของยังจองกับจองมินตัวแทนของเขากับจีมินในหนังสือเล่มนี้...


“ผมเขียนให้เรียบร้อยแล้วนะครับ ขอบคุณและขอโทษสำหรับทุกอย่างนะครับคุณจีมิน”


ทันทีที่เขียนทุกอย่างเสร็จยุนกิจัดการส่งหนังสือเล่มเดิมให้กับคนตัวเล็กที่มองกลับมาด้วยสายตาไม่เข้าใจก่อนจะเดินออกไปจากห้องประชุมเมื่อมีเจ้าหน้าที่พาเดินออกจากงานในขณะที่มือเล็กกำหนังสือในมือแน่นด้วยความผิดหวัง มันคงไม่ใช่เพียงความผิดหวังในตัวอีกคนเท่านั้นแต่ยังมีความน้อยใจที่แม้แต่ตัวจีมินเองก็ไม่รู้ถึงสาเหตุที่แท้จริงของมันก็ตาม


แต่คิดว่าคนเช่นปาร์คจีมินจะหยุดแค่นี้เหรอมินยุนกิ ไม่ว่าพี่จะเป็นคุณชูก้านักเขียนที่เขาชื่นชอบหรือพี่ชายยุนจี พี่ไม่มีสิทธิทำตัวเป็นคนขี้ขลาดแบบนี้ใส่เขา ไหนจะเอาเรื่องของเขาไปเขียนเป็นหนังสืออีกมันใช่ไหมห๊ะ!! เกินไปแล้วนะ...


มือเล็กค่อยๆ เปิดหนังสือก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อเห็นข้อความที่นักเขียนหนุ่มฝากไว้ มันไม่ใช่ข้อความที่ปาร์คจีมินขอให้เขียนแต่กลับเป็นสิ่งที่ทำให้หัวใจดวงเล็กๆ ของคนที่ชื่อปาร์คจีมินเต้นแรงอีกครั้งพร้อมกับความรู้สึกหัวร้อน เสียใจที่ค่อยๆ ลดลง ข้อความที่คงมีเพียงเขากับอีกคนเท่านั้นที่เข้าใจมัน


ถึงปาร์คจีมิน จุดที่คุณอ่านหนังสือในวันเวลานั้น วันเดียวกันของเดือนนี้


สถานที่นั้น กับ วันนั้น วันที่มีเพียงเขากับมินยุนกิเท่านั้นที่จะเข้าใจข้อความนัดครั้งนี้ หวังว่าพี่จะไม่ทำให้ผมผิดหวังเป็นครั้งที่สองนะครับ คุณชูก้า





 

Next page







Vitamin J

ใครยังไม่ได้จองเราปิดอาทิตย์หน้าแล้วนะเพราะต้องรีบส่งโรงพิมพ์เพื่อให้เสร็จทันต้นรับคริสมาสต์นี้

แล้วเจอกันใหม่ค่ะ อย่าลืมเม้นกันนะ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

211 ความคิดเห็น

  1. #207 kuychai (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 22:29
    น้องตามไปทวงความจริงแล้วพี่
    #207
    0
  2. #188 JP_Spectrum (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 06:31
    โอ้ยใจเต้นแรงมากตอนนี้ ลุ้นมากกก
    #188
    0
  3. #150 nutboar (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 01:50
    เรา ยากจะพลิกไปหน้าถัดไปแล้ววว คุณยุนกิ งืออออ
    #150
    0
  4. #149 เขยตระกูลควอน (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2560 / 22:08
    กรี๊ดดดดดดด ตอนแรกก็นึกว่าน้องจะไม่พอใจเรื่องที่มินยุนกิสลับตัวกับยุนจี สุดท้ายเป็นเพียงแค่ความไม่พอใจที่มินยุนกิหายหน้าหนีหน้าไปจากจีมินต่างหาก ;_; โอ้ยยยยยยยยยย รอบหน้าขอให้เคลียร์กันคุยกันดีๆ นะคะ ฮืออออออออออออออออ ว่าแต่.. อยากได้ลายเซ็นคุณชูก้าจัง/เดี๋ยวๆ
    #149
    0
  5. #148 โลมาบนบก (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2560 / 20:32
    กรี้ดดดดด เค้าจะรักกันแล้วค่ะ!!!!!!!
    #148
    0
  6. #147 tchr (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 22:45
    สงสารคุณปาร์ค เรื่องความรู้สึกมันเรื่องใหญ่และเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา บางทีอะไรที่เราคาดหวังมากเกินไปมันอาจทำให้เรามองสิ่งนั้นไม่เหมือนไปเลยก็ได้ แต่คงได้แต่หวังว่าจะเข้าใจ
    #147
    0
  7. #146 joy105102 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 17:42
    แงงงงงงร้องหั้ยยยย
    #146
    0
  8. #145 โลมาบนบก (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 22:25
    ฮืออออ ความรู้สึกกลัวนี่มันยิ่งใหญ่จังน้า
    #145
    0
  9. #144 St_Serenity (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 21:58
    เห็นใจยุนจี แต่จะให้ยุนจีทำอะไรได้ ในเมื่อคนที่จีมินชอบคือพี่ยุนกิ และพี่ยุนกิก็ชอบจีมิน ขอให้ความหน่วงนี้จากไปในตอนต่อไป
    #144
    0
  10. #143 เขยตระกูลควอน (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 21:39
    โอ้ย ;_; คือจะว่าสงสารก็สงสารยุนจีนะคะ แต่เพราะยุนจีเลือกแล้ว ฮือ หวังว่าทางเลือกคงไม่เจ็บปวดมากไปกว่านี้นะ ส่วนจีมิน.. ;_; ร้องไห้ก่อนได้มั้ย คือมันจะคลี่คลายแล้วนะ ความจริงจะเปิดเผยแล้วนะ แต่กลัวความรู้สึกจีมิน เหมือนโดนหลอกตลอดระยะเวลาสี่เดือนที่ผ่านมาเลยอ่ะ ฮืออออ รอมาต่อนะคะ
    #143
    0
  11. #142 YUSUNG1997 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 20:44
    ไรท์ รีทเดอร์ตาดำๆคนนี้ยังรอยุน้าา แอบค้าง ฮรืออ~ ยังรอน้าา
    #142
    0
  12. #141 phungfriend (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 20:31
    ฮืออมาอัพอีกนะคะ ชอบมากเลยค่ะ
    #141
    0
  13. #140 โลมาบนบก (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 10:35
    งู้ยยย เค้าจะเจอกันในฐานะนักเขียนใช่ไหมคะเขินนนนนน-///-
    #140
    0
  14. #139 joy105102 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 16:39
    ทำไมรู้สึกถึงความมาม่า โฮรวววววววว รอนะคะ ไรท์สู้ๆ
    #139
    0