[END] ✎ To You... ❥ {YOONMIN} #นิยายของชูก้า

ตอนที่ 13 : Page Eleven 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,225
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    20 พ.ย. 60

Page Eleven












หมดเวลาสำหรับตัวปลอมอย่างผมแล้ว ในเมื่อตัวจริงกลับมาทำหน้าที่ตัวเองไม่มีข้ออ้างอะไรที่ผมจะได้เจอคุณอีกต่อไปโดยเฉพาะคุณคือคนที่น้องสาวคนเดียวของผมรัก มันถูกแล้วที่ผมจะถอยออกมาเพื่อความสุขของคนที่ผมรักทั้งสองคน

 


บรรยากาศภายในรถถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบ ดวงตาเรียวคมจับจ้องเส้นทางด้านหน้าอย่างสงบนิ่งในขณะที่เบาะข้างไม่ได้ว่างเปล่าเหมือนทุกวันในเมื่อมีหญิงสาวตัวเล็กใบหน้าเรียวสวยถอดแบบออกมาจากเขาไม่มีผิดนั่งหน้าง่วงอยู่ข้างกายแบบนี้


เขารู้ว่ามันใกล้เวลาที่ยุนจีจะกลับมาแต่เขาไม่คิดว่าน้องสาวเขาจะกลับมาถึงเกาหลีในเวลาตีสองกว่าแบบนี้แถมไม่คิดจะบอกเขาก่อนล่วงหน้าโชคดีแค่ไหนที่เขายังไม่หลับเพราะต้องรีบเขียนต้นฉบับส่งบก. ไม่อย่างงั้นมินยุนจีคงได้นอนเล่นอยู่สนามบินอย่างแน่นอนคืนนี้


“ทำไมจะกลับแล้วไม่บอกพี่ก่อนยังไม่ถึงกำหนดจบคลาสเลยไม่ใช่หรือไง?”


น้ำเสียงเรียบนิ่งเอ่ยถามออกมาอย่างสงสัยทำให้ยุนจีที่กำลังจะหลับไม่หลับแหล่นั้นสะดุ้งเล็กน้อยเพราะตกใจเสียงนิ่งๆ ของพี่ชายตัวเองที่ไม่ว่าจะอยู่ด้วยกันทั้งชีวิตเธอก็คงไม่ชินกับมันอยู่ดี พี่ยุนกิเห็นแบบนี้จริงๆ แล้วไม่มีใครรู้หรอกว่าพี่ชายเธอดุจะตายถึงแม้จะชอบปล่อยให้เธอทำอะไรได้ตามใจก็ตามที


“ก็เรียนจบแล้ว นี่ทำเรื่องจบเรียบร้อยก่อนกำหนดที่เคยบอกพี่ไว้ ยุนจีเก่งป่ะ”


เสียงหวานของหญิงสาวเอ่ยด้วยความภาคภูมิใจจนคนเป็นพี่ได้แต่ขยับยิ้มเล็กๆ พร้อมกับมือขาวยีผมบ๊อบของน้องสาวอย่างเอ็นดู กลับมารอบนี้นอกจากจะภาษาจะดีกว่าเดิมแล้วน้ำเสียงที่ใช้กับพี่แบบเขานั้นก็ยังดีกว่าเดิมอีก อย่างน้อยน้องสาวเขาก็มีความรับผิดชอบและเปลี่ยนไปทางที่ดีแค่นี้ก็พอแล้ว


“เก่ง ยุนจีของพี่เก่งที่สุดแล้วแต่ทำไมไม่บอกพี่ก่อน ถ้าพี่หลับไปแล้วใครจะมารับยุนจี”


คำถามที่ทำให้ยุนจีชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะมองพี่ชายตัวเองด้วยแววตากังวลจนคนถูกมองอย่างยุนกิที่ไม่ได้เห็นแต่รู้สึกได้ถึงสายตาที่เปลี่ยนไปของน้องสาวจนต้องเลิกคิ้วสงสัย


“ยุนจีเป็นห่วงจีมิน เรื่องที่บริษัทถึงแม้การกลับมารอบนี้ ยุนจีตั้งใจจะลาออกแล้วหางานดีไซน์จิลฯ แทนงานออกแบบคาแลคเตอร์ก็เถอะ แต่ยังไงจีมินก็เป็นเพื่อนยุนจี เพื่อนเจอเรื่องแต่ยุนจีกลับช่วยอะไรไม่ได้เลย...”


“แต่มันก็จบด้วยดีไม่ใช่หรือไง คิดมากน่า”


ดวงตาเรียวคมเหลือบมองน้องสาวเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปตั้งใจขับรถต่อ น้ำเสียงที่ยุนจีใช้เมื่อครู่มันทำให้เขานึกถึงภาพตอนจีมินเดินออกมาจากห้องประชุมนั้นมันเป็นภาพและน้ำเสียงที่บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าเขาไม่สามารถเข้าไปแทรกกลางความสัมพันธ์ระหว่างยุนจีกับจีมินได้แม้แต่น้อย


ในเมื่อเพื่อนสองคนนี้รักและห่วงใยกันมากกว่าเพื่อนปกติ


อาจจะคิดว่าเขาคิดมากไปแต่คนที่เลี้ยงยุนจีมาตลอดแบบเขาทำไมจะมองไม่ออกว่ายุนจีรู้สึกยังไงกับจีมินทั้งน้ำเสียง ความห่วงใยหรือแม้การกระทำน้องสาวเขาไม่เคยแคร์สนใจใครมากแบบนี้เลยสักครั้งแต่กับจีมินนั้นเขาไม่รู้หรอกว่าเจ้าตัวรู้สึกยังไงกับน้องสาวของเขาแต่ถ้าสองคนรู้สึกตรงกันเขาก็ควรทบทวนตัวเองใหม่เหมือนกัน


มินยุนกิที่ไม่เคยยอมแพ้กับเรื่องอะไร หรือยอมแพ้ใครง่ายๆ แต่ถ้าคู่แข่งเขาคือมินยุนจี... เขาคงต้องยอมตั้งแต่ยังไม่ก้าวลงสนามแข่งแล้วด้วยซ้ำเพราะยังไงซะสำคัญกว่าความรักของเขาคงเป็นมินยุนจีที่เป็นยิ่งกว่าหัวใจของเขานั้นแหละ


ทำยังไงได้ก็เหลือกันแค่สองคนพี่น้องแบบนี้เขาเป็นพี่ชายก็ต้องทำให้น้องสาวคนเดียวมีความสุขนั้นคือสิ่งที่ถูกต้องแล้ว


“แต่อย่างน้อยยุนจีน่าจะได้อยู่ปลอบจีมิน หมอนั้นต้องรู้สึกโดดเดี่ยวมากแน่เลย...”


ถึงยุนจีจะไม่ได้ทำหน้าที่นั้น พี่ชายแบบเขาในคราบยุนจีก็ทำมันแทนให้น้องสาวแล้วไม่ต้องกังวลหรอกถึงแม้เขาอยากจะพูดออกมาแบบนี้สุดท้ายแล้วเขาก็ทำได้แค่ขับรถต่อไปเงียบๆ ปล่อยให้ยุนจีได้พักผ่อนก่อนจะกลับไปใช้ชีวิตเดิมของตัวเอง


ถึงเวลาที่พวกเขาต้องกลับสู่เส้นทางชีวิตของตัวเอง หมดหน้าที่ของมินยุนกิในคราบมินยุนจีแล้วมันเป็นเรื่องน่ายินดีไม่ใช่หรือไงกัน?

 

 

 

Page Eleven __

 

 


เช้าวันใหม่ที่สดใสกว่าหลายวันก่อนจีมินกลับมาทำงานอีกครั้งหลังจากหยุดพักงานไปหนึ่งวัน ขาเรียวเล็กก้าวเดินตามทางเดินไม่รีบร้อนอะไร จะว่าไปวันนี้เขามาถึงออฟฟิตเช้ากว่าวันอื่นๆ ก็ว่าได้เพราะฉะนั้นเวลานี้ในห้องทำงานทีมเขาไม่มีใครมาเช้าแบบนี้อย่างแน่นอนยิ่งมินยุนจี...


เพียงแค่คิดถึงใบหน้านิ่งเฉยกับผมบ๊อบพร้อมสายตานิ่งๆ ที่พักหลังมานี้ไม่ค่อยเหวี่ยงใครๆ เหมือนแต่ก่อน ยุนจีที่ไม่ใช่ยุนที่เขารู้จัก ยุนจีที่เพียงแค่คิดถึงก็ทำหัวใจเขาเต้นแรงซ้ำแล้วซ้ำเล่า


คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างประหลาดใจทันทีที่เห็นแสงสว่างภายในห้องทำงานของทีมก่อนจะรีบเปิดประตูห้องเข้าไป ดวงตาคู่เล็กเบิกกว้างกับภาพตรงหน้า โต๊ะทำงานของคนที่เขาพึ่งคิดถึงเมื่อครู่ซึ่งไม่ควรมีใครอยู่ตรงนั้นในเวลานี้ แผ่นหลังเล็กกับผมบ๊อบที่ยาวกว่าปกติทำให้เขารู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก


เขาไม่ได้มาทำงานวันเดียวยุนจีเปลี่ยนไปอีกแล้วเหรอหรือเขาไม่เคยสังเกต?


“ยะ ยุนจี...”


เสียงหวานเอ่ยเรียกเพื่อนสาวด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจในขณะที่หญิงสาวเจ้าของชื่อหงุดชะงักเล็กน้อยก่อนหมุนเก้าอี้กลับมามองตามเสียงพร้อมกับดวงตาเรียวเล็กมองเพื่อนสนิทด้วยแววตาเหวี่ยงเล็กน้อย ริมฝีปากบางของหญิงสาวที่เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงติดรำคาญ


“เรียกอย่างกับเห็นผี เป็นอะไร?”


นี่ไม่ใช่ยุนจี ไม่ใช่สินี่แหละมินยุนจีเพื่อนสนิทของเขาตลอดหลายปีแต่ไม่ใช่มินยุนจีตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา มินยุนจีที่ทำเขาใจเต้นแรงจากการกระทำใส่ใจอบอุ่นที่มอบให้กับเขา


“เธอคือยุนจีจริงๆ เหรอ?”


“เออ! นายเป็นบ้าหรือไงนี่ไม่ใช่ยุนจีแล้วจะเป็นใครไม่ทราบห๊ะ! หยุดไปวันเดียวสมองถูกกระทบกระเทือนหรือไงกัน”


หมับ!


แขนเล็กโผเข้ากอดหญิงสาวทันทีด้วยความสงสัยท่ามกลางความไม่เข้าใจของคนถูกกอดที่ได้แต่นั่งนิ่งปล่อยให้จีมินกอดอยู่แบบนั้น คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอีกครั้งพร้อมคำถามหลากหลายที่ตีรวนภายในใจ...


กอดยุนจีที่ไม่เหมือนวันนั้นหน้าห้องประชุมสักนิด... หัวใจก็เต้นปกติดี... ยุนจีคนนั้นเป็นใครกัน?


“เป็นบ้าไปแล้วหรือไง”


“เธอมีฝาแฝดไหม?”


เสียงหวานเอ่ยถามกลับโดยไม่สนใจสีหน้าไม่เข้าใจอย่างยิ่งของคนถูกถามกลับสักนิด จีมินคลายอ้อมกอดออกก่อนจะมองดวงตาเรียวสวยตรงหน้าอย่างต้องการคำตอบ


ดวงตาตรงหน้าอาจจะเหมือนกับดวงตาคู่นั้นที่เขาใจเต้นทุกครั้งเวลาที่เผลอสบตา ดวงตาตรงหน้าเขาแต่กลับให้ความรู้สึกที่แตกต่าง ดวงตานี้เป็นสายตาของมินยุนจีที่เขารู้จักตลอดหลายปี ไม่ได้มีความอบอุ่น อ่อนโยนซ่อนอยู่ภายในสายตานิ่งๆ นั้นแม้แต่น้อย


ดวงตาคู่เล็กสะดุดเข้ากับแก้วกาแฟพลาสติกจากร้านกาแฟใต้ตึกบริษัท สิ่งที่สะดุดสายตาไม่ใช่แบรนด์ของกาแฟแต่กลับเป็นชนิดของกาแฟที่ไม่ใช่กาแฟแบบที่ยุนจีตลอดหลายเดือนที่ผ่านดื่มแต่กลับเป็นกาแฟชนิดเดิมที่เพื่อนของเขาดื่มมันทุกครั้งจนสร้างความสงสัยขึ้นมาอีกครั้ง...


"ยุนจีไม่ชอบกินอเมริกาโน่แล้ว?"


"หืม? ฉันไม่กินอเนริกาโน่อยู่แล้วนะจีมิน"


ใช่แล้วมินยุนจีเพื่อนสนิทเขาไม่กินอเมริกาโน่แต่ชอบกินลาเต้เหมือนที่เขาเห็นในตอนนี้แค่นี้ก็ตอบคำถามที่ค้างคาใจตลอดสองวันที่ผ่านมาได้แล้วเพราะเขาไม่คิดจะสงสัยหรือถามยุนจีตลอดระยะเวลาหลายเดือนจนกระทั้งความรู้สึกภายในใจเขามันชัดเจนแบบนี้


เขาตกหลุมรักยุนจีที่ไม่ใช่ยุนจีซึ่งเป็นเพื่อนสนิทตัวเองจริงๆ ถึงจะได้คำตอบแต่เขากลับมีคำถามเพิ่มอีกคำถาม คำถามสำคัญที่เขาต้องตามหาคำตอบมันจากปากเพื่อนสนิทตรงหน้าให้ได้


ยุนจีคนนั้นคือใครกันแน่?


“ยุนจี”


“อะไรอีก”


ดวงตาคู่เล็กมองใบหน้าสวยของเพื่อนสาวด้วยแววตาจริงจังก่อนจะเอ่ยคำถามที่ทำให้คนฟังชะงักค้างพร้อมกับความปวดหัวครั้งใหม่ที่เธอต้องสะสางมันด้วยตัวเธอเองเพราะตัวต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดคือเธอ...


“ฉันชอบยุนจี แต่เป็นยุนจีช่วงสี่เดือนก่อน เธอตามหาเขาให้ฉันได้ไหมมินยุนจี”


ต้นเหตุที่ทำให้ความรู้สึกของเพื่อนสนิทเธอเปลี่ยนไป ปัญหาใหญ่ที่เธอต้องจัดการมันด้วยตัวเอง ความรู้สึกที่ดีใจแต่ดีใจไม่สุดแบบนี้ จีมินเพื่อนสนิทของเธอชอบเธอ เธอที่อยู่ในร่างของพี่ยุนกิไม่ใช่ตัวตนจริงๆ ของมินยุนจีที่นั่งอยู่ตรงนี้...


แอบรักเพื่อนสนิทที่ต้องเก็บมันเพื่อนความสัมพันธ์ของตัวเองว่าแย่แล้ว การที่ต้องมารับรู้ว่าคนที่รักกำลังชอบพี่ชายตัวเองนั้นมันยิ่งแย่กว่าหลายเท่า...


ฉันควรทำยังไงดีกับความรู้สึกตัวเองตอนนี้จีมิน ฉันต้องจัดการเรื่องของพวกเราสามคนยังไงดี...




 

next page







Vitamin J

อยู่กับแบบหน่วงๆ กันไปอีกสักพักนะ ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะยุนจี คนแก้ก็ต้องเป็นคนที่ก่อ น้องสาวคนสวยของนักเขียนคนเก่งจะตัดสินใจกับเรื่องนี้อย่างไร จะรักตัวเองหรือเสียสละ เจอกันตอนหน้านะคะ อย่าลืมเม้น หรือ #นิยายของชูก้า ให้กำลังใจกันด้วยนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

211 ความคิดเห็น

  1. #205 kuychai (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 22:13
    เอาแล้วๆ
    #205
    0
  2. #186 JP_Spectrum (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 06:10
    โอ้ยยยยยฮือโครตตตหน่วง
    #186
    0
  3. #135 joy105102 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 18:03
    โอ้ยยย ฮือออ พีคอ่ะพีค อ่าน2ย่อหน้าสุดท้ายแล้วอุทานเลยค่ะ5555555 ตกใจ
    #135
    0
  4. #123 AnY.an* (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 05:09
    ได้โปรดให้เค้ารักกันเถอพน้าาา
    #123
    0
  5. #122 tchr (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2560 / 21:16
    คือแบบพี่ก็เสียสละ น้องก็ต้องจัดการเรื่องที่เป็นคนก่อ แล้วคนที่รู้สึกมากที่สุดตอนนี้คงเป็นจีมินอ่ะ ไม่รู้ว่าจะอธิบายความรู้สึกยังไงดี ก็สงสารยุนจีนะ แค่ก็สงสารยุนกิเหมือนกัน ฮืออออออออ ไรต์คะ อย่าทำให้เราปวดใจไปมากกว่านี้เลย
    #122
    0
  6. #121 nutboar (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2560 / 03:16
    ชอบในชอบในชอบไปอี๊กกกก แอบชอบวนไปจ้า หน่วงแล้วกน่วงอีก ไรท์ขาาาาา /กอดกล่องทิชชู่
    #121
    0
  7. #120 เขยตระกูลควอน (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 22:25
    กรี๊ด อะไรคือไรท์เตอร์บอกว่าอยู่แบบหน่วงๆ ไปสักพักคะ!! ตอบค่ะ!! ฮือ ในที่สุดจีมินก็ได้คำตอบแล้วนะ แต่ที่พีคสุดคือยุนจีชอบจีมิน ตอนแรกก็ไม่ได้ระแคะระคายอะไรเลยนะคิดว่ายุนจีแค่หวงจีมิน ;_; ฮือ
    เอาเป็นว่า รอตอนต่อไปค่ะ ตอนจบจะเป็นยังไงเนี่ย กลัวดราม่าอีกแล้ว ฮืออแสแสวก
    #120
    0
  8. #119 sSEAsonn (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 23:59
    ยุนกิอย่าเพิ่งยอมแพ้น้าาา ถ้าจีมินรู้จีมินอาจจะเข้าใจแล้วก็รู้ใจตัวเองก็ได้ TT //ขอบคุณนะคะไรท์ <3
    #119
    0
  9. #118 강이슬 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 13:10
    เกร้ดดดยุนจีจะกลับมาแล้วหรอคะ! รอน้า
    #118
    0
  10. #117 tchr (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 16:35
    จะรู้ความจริงแล้วไหมอ่ะ เอาจริงดิ? เอาแล้วๆๆๆๆๆๆๆ เราได้แต่หวังว่าจีมินจะเข้าใจยุนกินะ ยุนกิก็.. สู้ๆนะ
    #117
    0
  11. #116 เขยตระกูลควอน (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 12:44
    ว้ายตายแหล้ววววววววววววววววววว ยุนจีกลับมาแหล้วววหงหลหบหวหส หวังว่าจะไม่ดราม่านะคะ ;_; เพราะจีมินรู้ความจริงแล้วอ่ะ แค่ตอนนี้กำลังจับผิด(รึเปล่า) ฮืออ รอนะคะ
    #116
    0