[Fic Yuri on ice]My Lovely Stalker (Omegaverse) VictorxYuri (จบแล้ว)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 16,239 Views

  • 195 Comments

  • 671 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    139

    Overall
    16,239

ตอนที่ 1 : Ch.1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2608
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    26 ม.ค. 60

My Lovely Stalker (Omegaverse)

Pairing:Victor x Yuri

Rate:?


เสียงฝีเท้าที่ดังมาจากทางด้านหลังทำให้วิคเตอร์แน่ใจว่าตัวเองกำลังถูกสะกดรอยตาม ชายหนุ่มคุ้นเคยกับการถูกปาปารัสซี่แอบตามถ่ายรูป รวมถึงถูกแฟนคลับผู้คลั่งไคล้ดักซุ่มรอพบ ทว่าไม่เคยมีครั้งใดเหมือนครั้งนี้


ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาวิคเตอร์สังเกตว่าตัวเองถูกใครคนหนึ่งแอบเดินตามระหว่างทางกลับบ้าน


จริงอยู่ว่าสำหรับนายแบบชื่อดังอย่างเขาการหารถส่วนตัวคอยรับส่งนั้นไม่ใช่เรื่องเกินความสามารถ ทว่าความสะดวกสบายของรถไฟฟ้าจำนวนนับไม่ถ้วนในกรุงโตเกียวก็ช่วยให้เขาไปไหนมาไหนได้โดยไม่ต้องทนติดแหง่กบนท้องถนน แม้ว่าจะต้องคอยปลอมตัวก็ตาม แต่ในเมืองท่องเที่ยวนี้ก็มีชาวต่างชาติอาศัยอยู่มาก มากพอให้ผมสีเทาเงินนี้กลมกลืนไปได้


แต่บางทีเขาอาจคิดผิดถนัด การเดินทางไปไหนมาไหนคนเดียวเป็นการเปิดโอกาสให้ใครสักคนที่วิคเตอร์ไม่รู้จักหน้าตาแอบติดตามมาโดยสะดวก อย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้


เสียงฝีเท้าแผ่วเบาบอกให้รู้ว่าต้นเสียงจงใจผ่อนน้ำหนักเท้า ทว่าวิคเตอร์รู้ดีว่าแฟนคลับคนนี้คือคนเดิมที่คอยเดินตามเขากลับบ้านตลอดหนึ่งเดือน...


แม้เจ้าตัวจะพยายามปิดบังตัวตน หลบซ่อนอยู่ในความมืดเพียงใด หากกลิ่นหอมเย้ายวนอันเป็นลักษณะประจำตัวของ แฟนคลับคนนั้นบอกถึงสถานภาพเป็นอย่างดีว่า...


...คนคนนั้นคือโอเมก้า


 

วิคเตอร์ย่อตัวลงกับพื้น จากนั้นจึงกระโจนทะยานไปข้างหน้า ชายหนุ่มก้าวเท้าด้วยความรวดเร็ว เสียงฝีเท้าที่ดังสะท้อนไปมาทางด้านหลังเรียกรอยยิ้มที่มุมปาก นัยน์ตาสีฟ้าวาววับยามเบรกตัวกะทันหันแล้วหมุนตัวกลับไปด้านหลังอย่างฉับพลัน


วิคเตอร์ฉีกยิ้ม แววตาพราวระยับแบบเด็กเห็นของเล่นถูกใจ คิ้วข้างหนึ่งเลิกขึ้นเมื่อเห็นแฟนคลับที่รักคนนั้นอย่างชัดเจน ชายหนุ่มผิวขาวชาวญี่ปุ่นคนหนึ่งกำลังยืนตัวสั่นสะท้าน ดวงตาสีน้ำตาลหลังกรอบแว่นทรงเหลี่ยมเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าด้านล่างถูกบดบังด้วยผ้าปิดปาก ใต้ผ้าพันคอผืนหนาลำคอขาวปิดบังด้วยปลอกคอหนังสีดำสนิทเครื่องมือป้องกันตัวของเหล่าโอเมก้า สีเดียวกับเส้นผมยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง เมื่อรวมเข้ากับเสื้อโค้ตตัวหนาสีน้ำตาลยาวก็ยิ่งทำให้ชายคนนี้ดูเหมือนเป็นบุคคลน่าสงสัยในประกาศเตือน


วิคเตอร์กระชากแขนของอีกฝ่ายเข้าหาตัว จากนั้นจึงโน้มหน้าลงไปใกล้ กระซิบเสียงแผ่วเบาทว่าดังสะท้านใจผู้ฟัง


“จับตัวได้แล้ว”


 

คัตสึกิ ยูริ อายุยี่สิบสาม บ้านเกิดอยู่ที่เมืองฮาเซ็ตสึ จังหวัดซางะ บนเกาะคิวชู ปัจจุบันอาศัยอยู่ในโตเกียว ตอนเช้าทำงานพิเศษที่ร้านขายน้ำแข็งไส และแจกใบปลิวในย่านการค้า ตกเย็นเป็นเด็กเสิร์ฟในร้านอาหาร เพศชายและเป็น...


‘โอเมก้า’


ตอนนี้กำลังตกที่นั่งลำบากเพราะการกระทำลับๆ ล่อๆ เข้าข่ายสตอล์กเกอร์ของตัวเอง...


ตั้งแต่เด็กยูริมีบุคคลที่หลงใหลอยู่คนหนึ่ง คนคนนั้นคือวิคเตอร์ นิคิโฟรอฟ นายแบบหนุ่มชาวรัสเซียผู้มากความสามารถ เจ้าของดวงตาสีฟ้าอันงดงาม และเส้นผมสีเทาเงิน ชายหนุ่มหลงใหลในดวงตาสีท้องฟ้านั่นจนมักจะเผลอจ้องเข้าไปในนัยน์ตาคู่นั้นเสมอ แม้จะรู้ดีว่าสิ่งที่ตนเห็นเป็นเพียงรูปภาพและภาพเคลื่อนไหวในจอทีวีเท่านั้น


และตอนนี้ดวงตาคู่นั้นก็มาอยู่ตรงหน้านี้แล้ว


ยูริสูดลมหายใจเข้าปอด ก้อนเนื้อในอกเต้นระรัวจนน่ากลัวว่าจะกระโจนออกมา อากาศตอนต้นปีหนาวจัด แต่เขากลับสัมผัสได้ถึงหยดเหงื่อบนแผ่นหลัง ในหัวมีคำคำหนึ่งดังซ้ำไปมา


‘วิคเตอร์ตัวจริง!!!’


‘ไม่สิ ซวยแล้ว!!!’


“ขะ ขอโทษครับ” ยูริพูดเสียงสั่น ดวงตาสีน้ำตาลเบนหลบนัยน์ตาที่เฝ้าฝันถึง ชายหนุ่มนึกอยากวิ่งหนีไปให้ไกลสุดขอบโลก หากติดฝ่ามือที่บีบต้นแขนดั่งคีมเหล็กล็อคไม่ให้เขาวิ่งหนีไปได้


“เห~ ทำไมถึงหลบตาล่ะ คอยตามฉันตลอดแต่พอเจอตัวจริงก็กลัวขึ้นมาเหรอ?” น้ำเสียงนั้นอ่อนโยน ทว่าแรงบีบตรงต้นแขนกลับไม่ได้ลดลง


“ปะ เปล่า ผมก็แค่เผอิญเดินผ่านมา” ยูริตอบกลับ เขาพยายามดึงให้ตัวเองพ้นจากการจับกุม แต่ยิ่งขัดขืน อีกฝ่ายก็ยิ่งออกแรงดึงกลับไปมากขึ้น


“ว๊าว เธอเผอิญเดินผ่านมาจากชิบูยะ ขึ้นรถไฟขบวนเดียวกับฉัน ลงสถานีเดียวกัน?” วิคเตอร์เลิกคิ้ว แสร้งทำท่าประหลาดใจ “หนุ่มน้อย ถึงฉันจะไม่ได้เกิดที่นี่ แต่ก็รู้นะว่าชิบูยะกับกินซ่ามันคนละฟากน่ะ”


“ผมมีสิทธิ์จะขึ้นรถไฟขบวนไหนก็ได้ไม่ใช่เหรอครับ” ข้อแก้ตัวอันแสนไร้น้ำหนัก เรียกให้วิคเตอร์หน้าบูดบึ้งมากขึ้น


“ถูกต้อง แต่เธอไม่มีสิทธิ์จะคอยแอบตามคนอื่นกลับบ้านแบบนี้”


“ผมทำงานพิเศษอยู่แถวนี้ต่างหาก” ยูริพยายามขึ้นเสียง หากเสียงที่เปล่งออกมาไม่ได้ดังไปกว่ายุงบิน


“หนุ่มน้อย รู้ไหมว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว?


“ เที่ยงคืน ตอนนี้เที่ยงคืนแล้ว เธอทำงานพิเศษอะไร บาร์?!” ประโยคคำถามที่ฟังดูเหมือนขู่กรรโชก วิคเตอร์กระชากเสียงด้วยความหงุดหงิดในตอนท้าย


“ฉันว่าฉันเห็นเธอยืนแจกใบปลิวอยู่ตามถนน ไม่ก็เสิร์ฟอาหารในร้านอาหารไม่ใช่หรือไง?”


ดวงตาสีน้ำตาลไหววูบ “คะ คุณจำผมได้?” ปลายเสียงนั้นแฝงด้วยความยินดี


วิคเตอร์สบถคำหยาบ ทำไมกลายเป็นว่าผู้ชายคนนี้ดีใจมากกว่าเดิม? ปกติของพวกสตอล์กเกอร์? หรือว่าเพี้ยนไปแล้ว?


ทว่าแววตากระตือรือร้นรอคอยคำตอบก็ทำให้วิคเตอร์กลืนวาจาว่าร้ายลงไป ชายหนุ่มถอนหายใจ ตอบเสียงเหนื่อยหน่าย


“ถ้าเธอผ่านที่ใดที่หนึ่งทุกวัน อย่างน้อยเธอก็ต้องคุ้นหน้าคนแถวนั้นบ้างถูกไหม?”


“โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนที่สวมปลอกคอเดินไปมาอย่างเธอ” วิคเตอร์พูดพลางใช้มืออีกข้างเกี่ยวเข้าที่ปลอกคอแล้วเขย่าเบาๆ


จริงอยู่ว่ามีโอเมก้าบางคนที่ไม่ต้องการถูกคนแปลกหน้าพุ่งเข้ามากัดคอตอนบังเอิญเกิดฮีทอย่างกะทันหัน เลยเลือกใส่ปลอกคอกันไว้ล่วงหน้า ทว่าปลอกคอนี้ก็เป็นหลักฐานอย่างดีว่าผู้สวมใส่คือโอเมก้า ดังนั้นโอเมก้าทั่วไปที่ต้องการปิดบังสถานภาพจึงเลือกพกยาระงับฮอร์โมนฉุกเฉินมากกว่า


และเนื่องจากโอเมก้าก็มีจำนวนน้อยอยู่แล้ว โอเมก้าที่ใส่ปลอกคอจึงยิ่งมีน้อยลงไปอีก


“แต่ไม่นึกเลยนะว่าคนที่คอยแอบตามฉันมาตลอดจะเป็นเธอจริงๆ” วิคเตอร์เชยคางคนตรงหน้าขึ้นเพื่อให้มองเห็นถนัดตา ในความคิดของวิคเตอร์คนเอเชียมักจะหน้าตาอ่อนเยาว์กว่าอายุจริง ใบหน้าของชายคนนี้ก็เช่นกัน


“ผมเปล่านะ” ยูริพูดเสียงอ่อย ขณะเดียวกันก็เสตามองไปทางอื่น


“ฮะฮะฮะ งั้นเหรอ” วิคเตอร์พูดกลั้วหัวเราะ นายแบบหนุ่มยกมือทั้งสองข้างกุมใบหน้ายูริ แล้วขยี้แก้มนุ่มนิ่มอย่างแรง


วิคเตอร์โน้มใบหน้าลงไปใกล้อีกฝ่ายจนห่างแค่คืบ นัยน์ตาต่างสีประสานเข้าหากัน หนึ่งพราวระยับ ส่วนอีกหนึ่งไหวระริก


ยูริกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ดวงตาสีฟ้าคู่นี้มีแรงดึงดูดมากจนน่ากลัว ทั้งกลิ่นฟีโรโมนของอัลฟ่าก็รุนแรงจนประคองสติแทบไม่ไหว


วิคเตอร์ลดมือลงเปลี่ยนมาจับแขนสองข้างของยูริแน่น ระยะห่างระหว่างใบหน้าคนทั้งคู่ลดลงเรื่อยๆ จนกระทั่งวิคเตอร์ฝังใบหน้าลงบนซอกคอ จมูกโด่งสูดกลิ่นอายของคนตรงหน้า จนยูริตัวเกร็ง จากนั้นถ้อยคำที่อัลฟ่าหนุ่มเอ่ยออกมาก็เรียกให้เขาตัวสั่นอย่างรุนแรง


“เธอรู้ไหม? ว่าอัลฟ่าน่ะรับรู้กลิ่นฟีโรโมนของโอเมก้าได้ไวมาก โดยเฉพาะฉันที่รับรู้กลิ่นของโอเมก้าได้ดีเป็นพิเศษ”


“ฉันน่ะจำเธอได้ตั้งนานแล้ว แต่แค่อยากยืนยันให้มั่นใจว่าไม่ผิดคน” วิคเตอร์ยังพูดต่อไปโดยไม่สนใจสีหน้าซีดเผือดของยูริ “ก็ในย่านการค้าน่ะคนเยอะจะตาย แถมไม่ได้มีโอเมก้าแค่เธอคนเดียวอีก แล้วที่ตามฉันมาเนี่ยต้องการอะไร ลายเซ็น? รูปถ่าย? หรือว่า...”


“เซ็กส์”


ยูริจิกนิ้วลงบนเสื้อโค้ตทันทีที่ได้ยินคำนั้น ดวงตาสีน้ำตาลไหววูบ ตัวสั่นสะท้าน


“มะ...”


วิคเตอร์ซุกหน้าลงไปคลอเคลียแถวต้นคอสูดกลิ่นอายของโอเมก้าหนุ่ม สองมือดันตัวอีกคนให้เข้ามาใกล้


ยูริครางอืออาในลำคอ กลิ่นของอัลฟ่าที่รายล้อมทำให้สติแทบหลุดลอย ก่อนจะสะดุ้งโหยงเมื่อโดนขบผิวเนื้อแถวลำคออย่างหยอกล้อ ราวกับมีใครตบหน้าเรียกสติ ยูริรีบผลักวิคเตอร์ออกไปอย่างแรง


“ไม่ใช่ครับ!”


“ไม่...ใช่...”


คำพูดนั้นขาดตอนเมื่อเจ้าตัวเริ่มสะอื้น หยดน้ำตาเปรอะเต็มใบหน้า ยูริกัดริมฝีปากแน่นจนเลือดซึม


“ฮึก ผมไม่ได้ ต้องการ ฮึก”


ทางข้างหน้าพร่ามัวจนมองอะไรไม่ชัด ยูริพยายามยกมือป้ายน้ำตาแต่ยิ่งเช็ดแว่นตาก็ยิ่งเปื้อน สุดท้ายก็เลิกล้มความตั้งใจ แล้วก้มหน้าร้องไห้จนน้ำตาพร่างพรู


วิคเตอร์ยืนตัวแข็ง นายแบบหนุ่มหันซ้ายหันขวาทำอะไรไม่ถูกอยู่พักหนึ่ง ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่ได้มีโอกาสเจอคนแอบตามแล้วมายืนร้องไห้ใส่สักเท่าไร วิคเตอร์อ้ำๆ อึ้งๆ จากนั้นจึงควักผ้าเช็ดหน้าออกมาให้


“ฉันขอโทษ หยุดร้องไห้เถอะ...”


ไม่มีวี่แววว่าคนตรงหน้าจะยื่นมือมารับผ้าเช็ดหน้าไปสักที วิคเตอร์จึงตัดสินใจซับน้ำตาให้ยูริเอง แต่ไม่ว่าจะซับน้ำตาไปเท่าไร คนตรงหน้าก็ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดร้องไห้


วิคเตอร์ถอนหายใจแล้วดึงยูริเข้ามาในอ้อมแขน อัลฟ่าหนุ่มตบหลังอีกฝ่ายเบาๆ พูดเสียงอ่อน


“ฉันขอโทษ เดี๋ยวให้โปสเตอร์พร้อมลายเซ็นเลยดีไหม”


ใบหน้าที่ซุกอยู่ตรงอกพยักขึ้นลงน้อยๆ เรียกเสียงหัวเราะติดจะขบขันจากวิคเตอร์


“เธอนี่เป็นสตอล์กเกอร์ที่น่ารักเหลือเกินนะ”


นายแบบหนุ่มก้มหน้าลงไปกระซิบกับคนในอ้อมกอด


“ผมไม่ใช่สตอล์กเกอร์”


“เสียใจด้วยแต่การกระทำของเธอน่ะเรียกว่าสตอล์กเกอร์”


เสียงบ่นพึมพำอะไรสักอย่างซึ่งวิคเตอร์เดาว่าคงเป็นการยืนกรานปฏิเสธ ทำให้เขาหลุดยิ้ม


‘เป็นเด็กที่แปลกดี’


“ในที่สุดก็หยุดร้องไห้สักทีนะ”


วิคเตอร์ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาช้อนคางยูริขึ้นแล้วใช้นิ้วโป้งไล้แผลบนริมฝีปากเบาๆ


“ดูซิปากเป็นแผลหมดเลย”


ยูริช้อนตามองวิคเตอร์ สีหน้าเหมือนอยากจะพูดว่าใครเป็นต้นเหตุกันล่ะ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป


“ต้องให้ฉันไปส่งไหม”


ยูริสั่นศีรษะ แก้มแดงแจ๋ นอกจากจะโดนจับได้ว่าแอบเดินตามวิคเตอร์กลับบ้าน โดนจู่โจม แล้วยังโดนแกล้งอีก ชายหนุ่มหัวหมุนจนคิดอะไรไม่ออก ได้แต่อ้าปากพะงาบๆ


“ผะ ผม”


“เอ่อคือ”


“ลาละครับ!!!”


ไม่รอให้วิคเตอร์ได้ตั้งตัว ยูริก็รีบดันตัวเองออกจากอ้อมแขนวิคเตอร์ และหันหลังวิ่งหนีไป


“ว๊าว”


วิคเตอร์ยกมือขึ้นเสยผม ผิวปากเบาๆ แววตาฉายแววนึกสนุก อัลฟ่าหนุ่มพึมพำกับตัวเอง


“แล้วเจอกันใหม่นะ ลูกหมูน้อย”

 


ยูริผ่อนลมหายใจเมื่อเข้ามาในห้องพักของตน ชายหนุ่มกวาตตาไปรอบห้อง ฝ่าผนังทั้งสี่ด้านล้วนแออัดไปด้วยโปสเตอร์รูปวิคเตอร์ในอิริยาบทต่างๆ นับแต่วันแรกที่ย้ายเข้ามา ของสะสมที่พิมพ์รูปนายแบบหนุ่มชาวรัสเซียก็ทยอยเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนมาหนักขึ้นก็ตอนที่วิคเตอร์ย้ายมาทำโปรเจคร่วมกับญี่ปุ่น ยูริถึงขั้นย้ายที่ทำงานพิเศษทั้งหมดมาแถบชิบูยะ ร่วมถึงเริ่มกลายเป็นสตอล์กเกอร์...


ความจริงแล้วเรื่องไม่ได้เริ่มที่หนึ่งเดือนก่อน แต่ยูริคอยแอบมองวิคเตอร์อยู่ไกลๆ ยอมมาทำงานเช้าขึ้นเพื่อให้ได้เห็นนายแบบหนุ่มก่อนทำงาน หรือยอมกลับดึกขึ้นเพื่อให้ได้ขึ้นรถไฟขบวนเดียวกัน ยูริคอยสังเกตวิคเตอร์ทุกวันจนเริ่มรู้ตารางเวลาในแต่ละวัน จนวันหนึ่งชายหนุ่มเผลอกระทั่งเดินตามวิคเตอร์กลับบ้าน...


แม้จะปฏิเสธเท่าไร แต่ยูริรู้ดีว่าตัวเองทำตัวเป็นสตอล์กเกอร์อย่างสมบูรณ์แบบ


ถึงจะดีใจที่วิคเตอร์จำตัวเองได้ แต่ก็หวั่นใจว่าจะโดนรังเกียจ


ความคิดในหัวตีกันยุ่งเหยิงจนคิดอะไรไม่ออก


ยูริถอดรองเท้าไว้ตรงทางเดิน ต่อด้วยถอดผ้าปิดปากและแขวนเสื้อโค้ตไว้กับราว  นัยน์ตาสีน้ำตาลหันมองกระจกที่ติดอยู่เหนือตู้เก็บรองเท้า ภาพในกระจกสะท้อนให้เห็นชายญี่ปุ่นหน้าตาอมทุกข์สวมปลอกคอสีดำสนิทเด่นตัดกับผิวสีน้ำนม ยูริเลื่อนปลายนิ้วแตะตรงตัวล็อค ตั้งท่าจะแกะมันออกแต่แล้วก็หยุดมือ


“อย่าเพิ่งดีกว่า”


ประโยคนั้นแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน


จริงอยู่ว่ายูริหลงใหลวิคเตอร์จนเข้าขั้นคลั่งไคล้ แต่นั่นก็ไม่ใช่สาเหตุที่เขาย้ายมาอาศัยในโตเกียว


เข้าปีที่ห้าแล้วที่ยูริย้ายมาอยู่ที่นี่ มีคนบอกว่าเวลาจะช่วยเยียวยาบาดแผลได้ดีที่สุด แต่ไม่มีใครเคยบอกว่าเราจะต้องใช้เวลานานเท่าไรบาดแผลถึงจะหายไป


หนึ่งปี?


สองปี?


ห้าปี?


สิบปี?


หรือทั้งชีวิต


TBC...


หนีมาเปิดเรื่องใหม่หน้าตาเฉย ขออภัยคนที่รอรุ่นพี่หยางหยางเรื่องใหม่ด้วยนะคะ หนุ่มน้ำแข็งไสมาแรงแซงโค้งจริงๆ ฮือ

ยังไม่รู้จะพูดอะไรมาก แต่ปกติเราจะอัพไว้ที่ทวิตเตอร์ก่อนมาลงเด็กดี ถ้าไม่ซีว่ามันจะมาทีละท่อนก็เชิญที่ทวิตได้ค่ะ แปะไว้ตรงข้อมูลเบื้องต้นแล้ว


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

13 ความคิดเห็น

  1. #193 lucida2 (@lucida) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 10:10
    ชอบอ่ะ ความโอเมก้า~~~
    #193
    1
    • #193-1 Kyoku-GOZ (@kakyo_kiryo) (จากตอนที่ 1)
      30 ตุลาคม 2561 / 23:51
      เราก็ชอบบบ
      #193-1
  2. #177 dh everywhere (@trouble_k) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 13:48

    หมั่นไส้คุณวิค แต่เราเข้าใจค่ะ ยัยหนูมันน่าแกล้งจริงๆ 55555555

    #177
    1
    • #177-1 Kyoku-GOZ (@kakyo_kiryo) (จากตอนที่ 1)
      2 ตุลาคม 2561 / 17:37
      ขุ่นวิคเขาก็อยากแกล้งของเขา555
      #177-1
  3. #110 ' BAKA baby. (@monsterp) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 15:19
    โอย ชอบความหลงคุณวิคของยูริมากเลยค่ะ นึกภาพตามออกเลย55555
    #110
    1
    • #110-1 Kyoku-GOZ (@kakyo_kiryo) (จากตอนที่ 1)
      29 กรกฎาคม 2560 / 18:55
      หลงจนต้องตามสตอล์กกันเลยทีเดียว5555
      #110-1
  4. #86 neaumn_sm (@neaumn_sm) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 14:47
    ยูริมีปมด้วยอ่ะ ลูกหมูเอ้ยยย
    #86
    1
    • #86-1 Kyoku-GOZ (@kakyo_kiryo) (จากตอนที่ 1)
      4 พฤษภาคม 2560 / 19:32
      เป็นความซาดิสม์ของคนเขียนน่ะค่ะ อยากเขียนอะไรมีปม ฮา แนวโอเมก้าเรื่องอื่นก็ยังไม่ดราม่าขนาดที่เราชอบเท่าหรายยย
      #86-1
  5. #9 Guitar * (@pri-guitar7) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:53
    คุณวิคขี้แกล้งอ่ะ 5555555 ยัยหมูเขินหนักไปเลย ///-/// ถ้ามีสตรอกเกอร์น่ารักแบบนี้นี่ไม่อยากปฏิเสธเลยนะ งื้ออ ///-///
    #9
    1
    • #9-1 Kyoku-GOZ (@kakyo_kiryo) (จากตอนที่ 1)
      3 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:48
      ขุ่นวิคก็ไม่ปฏิเสธนะค้า ฮ่าๆๆๆๆ
      #9-1
  6. #8 mintcypooh (@mintcypooh2) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 18:14
    หมูน้อยน่าร้ากกกกก
    #8
    1
    • #8-1 Kyoku-GOZ (@kakyo_kiryo) (จากตอนที่ 1)
      3 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:48
      ใช่ม้า น่ารักเนอะ
      #8-1
  7. #7 ✦เป็นหนึ่ง✦ (@haruhi1) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 04:50
    หมูน้อยเป็นสโตรกเกอร์ที่น่ารักมาก...
    #7
    1
    • #7-1 Kyoku-GOZ (@kakyo_kiryo) (จากตอนที่ 1)
      3 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:49
      ขุ่นวิคก็คิดแบบนั้นเหมือนกันค่ะ
      #7-1
  8. #6 คุณสมร (@thingre) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มกราคม 2560 / 22:17
    ยูริน่ารักแง้555
    #6
    1
    • #6-1 Kyoku-GOZ (@kakyo_kiryo) (จากตอนที่ 1)
      3 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:49
      น่ารักเน้อออ
      #6-1
  9. #5 ดุ๊กดิ๊ก (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มกราคม 2560 / 18:28
    อู้ววววววววววววน่าสนใจหมูน้อยนักตาม
    #5
    1
    • #5-1 Kyoku-GOZ (@kakyo_kiryo) (จากตอนที่ 1)
      3 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:49
      ขอบคุณค่า ตามชีวิตรู้ดีกว่าเจ้าตัวอีกมั้งคะ หุๆๆๆ
      #5-1
  10. #4 NezumiKun (@elskerstar) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 22:02
    ต่อนะคะ ชอบมาก ยูริน่ารักและวิคเตอร์หล่อมากค่ะ
    #4
    1
    • #4-1 Kyoku-GOZ (@kakyo_kiryo) (จากตอนที่ 1)
      3 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:50
      ขอบคุรค่า มาต่อแล้วนะคะ
      #4-1
  11. #3 MissAtherMiris (@namine-38) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 19:56
    วิค ขอสตอกเกอร์คนนี้ได้มั้ย!?! น่ารักกกกก
    #3
    1
    • #3-1 Kyoku-GOZ (@kakyo_kiryo) (จากตอนที่ 1)
      3 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:50
      ไม่ได้ค่ะ ขุ่นวิคจะเก็บไว้เอง
      #3-1
  12. #2 tomi-san (@tomi47) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 18:54
    อร้ายยยยยต่อค่าาาาา
    #2
    1
    • #2-1 Kyoku-GOZ (@kakyo_kiryo) (จากตอนที่ 1)
      3 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:50
      มาต่อแล้วนะค้า
      #2-1
  13. #1 Secr3t-Key (@Secr3t-Key) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 18:40
    ทำตัวเหมือนตัวเองโดนกัดมาแล้วเลย รึเปล่าลูก.... ยูริ
    #1
    3
    • #1-1 Kyoku-GOZ (@kakyo_kiryo) (จากตอนที่ 1)
      3 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:51
      ต้องติดตามต่อนะคะ/ส่งวิ๊ง

      นี่ตามมาตั้งแต่รุ่นพี่หยางหยางเลยหรือเปล่าคะ ชื่อคุ้นๆ
      #1-1
    • #1-3 Kyoku-GOZ (@kakyo_kiryo) (จากตอนที่ 1)
      15 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:28
      ควรมอบโล่ห์แฟนคลับดีเด่นให้ไหมคะ ฮ่าๆๆๆ
      #1-3