ตีตราสวาท

ตอนที่ 30 : แขกวีไอพี 100 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 939
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    26 ก.พ. 60




ฟ้ารุ่งลดาก้าวถอยหลัง กริ่งเกรงท่าทางเหมือนสิงโตเจ้าป่าที่กำลังจับตาดูเหยื่อของมัน เธอส่ายหน้าเบาๆ

“พี่เคยมาอยู่ที่นี่เมื่อสี่ปีก่อน...บางทีเฟย่าอาจจะรู้” สายตาคนเล่าไม่ละไปจากใบหน้าของเธอ หญิงสาวรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง สถานการณ์มันน่าอึดอัด เขาจะเล่าเท้าความให้เธอฟังทำไมกัน...ต้องการอะไรอย่างนั้นหรือ?

“พี่มีความหลังกับที่นี่...บนเตียงหลังนี้” ฝ่ามือหนาลูบลงไปบนผ้าปูที่นอนนุ่ม “ความทรงจำของพี่กับผู้หญิงคนหนึ่ง”

“เดี๋ยวฟ้าจะต้องไปทำงาน นี่มันก็สายแล้ว ถ้าคุณอยากได้อะไรโทรบอกกับพี่ธิศเองนะคะ ฟ้าขอตัวก่อน” ฟ้ารุ่งลดารีบโพล่งขึ้นมายาวเหยียด ตัดบทคนเล่า...ไม่ว่าเขาจะมีความทรงจำอะไร กับผู้หญิงคนไหน เธอก็ไม่อยากจะได้ยินมัน เพราะไม่รู้จะตอกย้ำเพื่ออะไร

ในเมื่อตอนนี้ ทั้งเธอและเขาอยู่กับปัจจุบัน...ปัจจุบันที่วิลเลี่ยม โจนส์ มีคนรักเป็นตัวเป็นตน ผู้หญิงที่เหมาะสมเท่าเทียมกันทุกอย่าง...เธอไม่เห็นประโยชน์ใดๆ ที่เขาจะรื้อฟื้นความหลัง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของเธอหรือผู้หญิงคนไหน เพราะมั่นใจว่าเขาจำเธอไม่ได้...และถึงจะจำได้ การที่เขาปล่อยทิ้งเวลามาเนิ่นนานถึงสี่ปี ก็แปลว่าเรื่องนั้นมันไม่มีความหมายอะไรกับเขาเลย

ร่างบางหันหลังกลับ และผลุนผลันออกมาจากบ้านต้นไม้

“เดี๋ยวสิเฟย่า...เดี๋ยวก่อน” วิลเลี่ยมตะโกนตามหลัง รั้งเธอเอาไว้

“ให้ตายเถอะ” เขาสบถอย่างหงุดหงิดหัวเสียไม่น้อย เมื่อออกมาหน้าระเบียง ร่างบางก็วิ่งลงไปข้างล่างเหมือนเจ้าตัวกำลังหนีอะไรบางอย่าง ทิ้งให้เขาได้แต่มองตามหลังไป

เธอไม่ได้ลืมเรื่องคืนนั้น...เป็นใครก็ไม่มีทางลืมหรอก แม้แต่ตัวเขาเองที่เป็นผู้กระทำ

แล้วเขากำลังทำอะไรอยู่...วิลเลี่ยมถามตัวเอง

จะรื้อฟื้นขึ้นมาอีกทำไม? มันไม่มีอะไรดีขึ้นหรือกลับไปแก้ไขได้ เมื่อเวลาก็ผ่านมานานแล้ว เขาเองก็มีคนรักอยู่แล้ว...และหญิงสาวก็อาจจะมีคนรักของเธอแล้วก็ได้

แต่เรื่องนี้มันติดค้างและคาอยู่ในใจ เขาไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงดีที่จะปลดเปลื้องมันออกไปเสียที

+++++++++

 

“อ้าว! ก็ไหนบอกว่าวันนี้วันหยุดเราไง?”

อธิศวัสทำหน้าสงสัย เมื่อน้องสาวแต่งเนื้อแต่งตัวด้วยชุดยูนิฟอร์มพร้อมออกไปทำงานลงมาข้างล่าง

“ที่โรงพยาบาลขาดคนน่ะค่ะ ฟ้าก็เลยจะไปช่วย”

“เราไปช่วยที่โน่น แล้วทางนี้ล่ะ คนพูดคุยภาษาอังกฤษรู้เรื่องพอสื่อสารได้ก็มีไม่กี่คน” อธิศวัสโวยวาย เมื่อต้องรับมือกับทีมงานกว่าห้าสิบชีวิต แค่เขา ลัดจันทร์ และประวีณไม่น่าพอ

“พี่ธิศกับจันทร์ คุณประวีณก็อยู่ตั้งหลายคน แต่ที่โรงพยาบาลงานช่วยชีวิตคนมันสำคัญกว่านะคะ” พอน้องสาวยกเหตุผลนี้ขึ้นมาอ้าง อธิศวัสก็หมดทางที่จะรั้งเธอไว้อีก

ฟ้ารุ่งลดาพูดถูก การช่วยชีวิตคนเจ็บไข้ได้ป่วยมันสำคัญกว่าธุรกิจส่วนตัว

และรถยนต์ของหมออังกูรก็แล่นเข้ามาจอดรอที่หน้ารีสอร์ทแล้ว ร่างบางในชุดเครื่องแบบสีขาวเดินลงไปหา คุณหมอหนุ่มที่คนทั้งรีสอร์ทรู้ว่ามาตามจีบน้องสาวเขาอยู่ลงมาไหว้ทักทายนิดหน่อย ก่อนจะขึ้นรถพาฟ้ารุ่งลดาไปโรงพยาบาล

“เฟย่าไปไหน?” วิลเลี่ยมที่หลังจากอาบน้ำอาบท่าเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ได้เวลานัดต้องออกไปดูโลเคชั่น ทันมาเห็นฟ้ารุ่งลดาขึ้นรถไปกับผู้ชายคนหนึ่งถาม

“ไปทำงานที่โรงพยาบาล” อธิศวัสตอบพร้อมเกาหัวแกร็กๆ กำลังคิดว่าจะจัดสรรคนยังไง เพราะเขากับประวีณต้องออกไปกับทีมถ่ายหนัง ตั้งใจจะให้ฟ้ารุ่งลดาอยู่ดูแลรับรองทีมงานอีกส่วนที่ยังพักอยู่ในรีสอร์ทกับลัดจันทร์จะได้ช่วยๆ กัน แต่น้องสาวก็ดันมาชิ่งไปเสียแล้ว

“ผู้ชายคนนั้นแฟนเธอหรือ?” ถามเรื่องที่สงสัยไม่ปิดบัง

“ตอนนี้ยัง แต่ในอนาคตอันใกล้อาจจะใช่?” คนตอบก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน

แต่แค่นั้นก็ทำเอาใครบางคนหัวใจแกว่ง เกิดหวงแหนของที่ตัวเองเคยได้ขึ้นมา ทั้งๆ ที่ตอนนี้เขาเองก็มีคนรักอยู่แล้ว แต่พอเท้าเหยียบลงแผ่นดินเมืองไทย กลับไม่คิดถึงเธอเลย ในสมองเฝ้าหมกมุ่นอยู่แต่เรื่องของผู้หญิงอีกคน ที่เพียงแค่เห็นหน้า ก็ก่อให้เกิดความปรารถนาอย่างแรงกล้า และยึดติดว่าตัวเองเคยเป็นเจ้าของมาก่อน

วินาทีนั้นเขาเกิดรู้สึกไม่ชอบหน้า และไม่ถูกชะตากับผู้ชายคนนั้นขึ้นมาทันที ทั้งที่ไม่ได้รู้จักอะไรกันเลย

“แล้วนายโอเคกับหมอนั่นหรือเปล่าล่ะ?”

“ไม่รู้สิ...เขาก็เป็นคนดีนะ สุดท้ายก็ต้องขึ้นอยู่กับยัยฟ้า ฉันตามใจน้อง” คนเป็นพี่ตอบแบ่งรับแบ่งสู้ ถ้าหมออังกูรไม่ได้จีบน้องสาวเขา เขาอาจจะมองผู้ชายคนนี้อย่างสบายใจและเปิดใจกว่านี้ก็ได้

“เขาเป็นใคร? ทำอะไรอยู่ที่ไหนหรือ?” ถามขณะเดินไปขึ้นรถด้วยกัน

“เป็นหมอ ทำงานอยู่โรงพยาบาลเดียวกัน”

“ความรักที่เกิดเพราะความใกล้ชิดงั้นหรือ?”

“ก็คงจะอย่างนั้น ยัยฟ้าไม่มีเวลาไปทำความรู้จักผู้ชายที่ไหน วันๆ ก็อยู่แต่บ้านกับโรงพยาบาล อันที่จริงจะว่าไปหมออังกูรก็เป็นคนไม่เลวหรอกนะ เข้าตามตรอกออกตามประตู”

คนที่แอบเดินทางลัด แถมสะเดาะกลอนปีนเข้าทางหน้าต่างรู้สึกไม่ค่อยจะพอใจ ที่เห็นว่าอธิศวัสมีท่าทีพอใจและเป็นมิตรกับผู้ชายที่มาจีบน้องสาวตัวเอง

“ผู้ชายดีๆ น่ะน่ากลัว ฉันว่าไว้ใจไม่ได้ยิ่งกว่าพวกทำตัวชั่วแบบเปิดเผย”

คนฟังหันมามองหน้าคนพูด พร้อมหรี่ตาอย่างสงสัย ว่าทำไมจู่ๆ วิลเลี่ยมต้องมาพูดให้เขาระแวงด้วย

+++++++++

 

“ที่รีสอร์ทดูครึกครื้นจังเลยนะครับ ผมเห็นรถตู้จอดเต็มเลย”

หมออังกูรชวนคุย เพื่อไม่ให้บรรยากาศในรถเงียบเชียบเกินไป

ฟ้ารุ่งลดาที่มัวแต่มองกระจกมองหลัง เพราะเห็นร่างสูงใหญ่ของใครบางคนแว่บๆ ละสายตาจากกระจก พร้อมกับสูดลมหายใจให้ลึกๆ เพื่อให้ความรู้สึกอึดอัดที่เป็นอยู่บรรเทาเบาบางลง

“มีนักท่องเที่ยวกรุ๊ปใหญ่เข้าพักหรือครับ?”

“ไม่ใช่นักท่องเที่ยวหรอกค่ะ พวกเขามาถ่ายหนังกัน”

เธอหันมาสนทนากับเพื่อนร่วมทาง ที่อุตส่าห์ใจดีแวะมารับ ทั้งๆ ที่ตอนที่โทรศัพท์ไปหา หมออังกูรขับรถไปเกือบจะถึงโรงพยาบาลแล้ว คุณหมอหนุ่มทำเสียงประหลาดใจเมื่อเธอขอให้เขาช่วยมารับเพื่อจะไปทำงานเพราะรู้ว่าเป็นวันหยุดของเธอ

“ถ่ายหนังหรือครับ? เรื่องอะไรครับนี่?”

“กองถ่ายจากเมืองนอกน่ะค่ะ ฟ้าเองก็ไม่ทันถามเหมือนกันว่าเรื่องอะไร”

“ว้าว! กองถ่ายหนังจากเมืองนอก อย่างนี้ก็แปลว่ารีสอร์ทของคุณ โด่งดังมีชื่อเสียงระดับโลกไปแล้วล่ะ ยินดีด้วยนะครับ”

ฟ้ารุ่งลดายิ้มได้ไม่เต็มปาก

“ไม่ใช่หรอกค่ะหมอ พอดีว่พี่ธิศเขารู้จักกับคนในกองนั้น พวกเขาก็เลยพากันมาพักที่นี่?”

“ผมไม่ยักรู้ว่าพี่ธิศกว้างขวาง เย็นนี้เลิกงานที่ร้านอาหารของรีสอร์ทเปิดรับคนนอกไหม? ผมอยากไปกระทบไหล่ดาราสักหน่อย” หมออังกูรพูดทีเล่นทีจริงกลั้วหัวเราะ

“ไปสิคะ...ฟ้าเชิญ” เพราะเธออยากมีเพื่อนอยู่แล้ว...อย่างน้อยคุณหมอหนุ่มก็จะช่วยเป็นเกราะป้องกันความหวั่นไหวให้เธอได้ด้วย แม้เธอจะยังไม่ได้มีความรู้สึกอื่นใดให้เขา นอกจากรู้สึกดีๆ ในฐานะเพื่อนก็ตาม

“ว่าแต่พระเอกนางเอกมาด้วยหรือเปล่าครับ?”

“นางเอกฟ้าไม่แน่ใจ” เธอไม่ค่อยรู้จักหรือติดตามข่าวสารในแวดวงนี้นัก เพราะไม่อยากให้ตัวเองรับรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับเขา “แต่พระเอกก็ วิลเลี่ยม โจนส์น่ะค่ะ ไม่รู้หมอรู้จักเขาหรือเปล่า?”

“โอ้โห้...วิลเลี่ยม โจนส์เชียวหรือครับ รู้จักสิ ผมเป็นแฟนเรดสปายนะ คนนี้น่ะพระเอกในดวงใจเลย หล่อล่ำ กล้ามบึ๊ก แถมยังเจ้าชู้แพรวพราว มองทีสาวๆ นี่ใจละลาย ขนาดผมเป็นผู้ชาย เห็นสายตาเขาแล้วยังหลงเลย” คุณหมอพูดยาวเหยียดอย่างชื่นชม

ฟ้ารุ่งลดาสะอึก...ก็ไม่เพราะดวงตาเจ้าเสน่ห์คู่นั้นหรอกหรือ? ที่ทำให้เธอกระเจิดกระเจิง ต้องรีบกลับมาแต่งตัวไปทำงานทั้งๆ ที่เป็นวันหยุด เพราะกลัวจะเผลอไผลหัวใจหลงไปกับเสน่ห์ที่หว่านให้กับผู้หญิงไม่เลือกหน้า

“พูดจริงนะครับที่ว่า จะให้ผมไปทานข้าวที่รีสอร์ทเย็นนี้” หมออังกูรทวงขึ้นมา เมื่อเธอเงียบเสียงไป

ฟ้ารุ่งลดายิ้มเจื่อนๆ

“ฟ้านึกว่าหมอจะดูแต่เกรย์ อนาโตมี่ อีอาร์หรือว่าซีรี่ย์สอบสวนพวกซีเอสไอเสียอีก”

“ผมชอบดูหลายแนวครับ พวกแวมไพร์ ซอมบี้ก็ชอบ ซีรี่ย์พวกนี้มันช่วยต่อเติมจินตนาการพวกเราดีนะครับ ยิ่งแนวสายลับนี่คือผู้ชายส่วนใหญ่ชอบอยู่แล้ว”

“นึกว่าหลงรักพระเอกเสียอีก พูดถึงเขาเสียฟ้าขนลุกเลยนะคะนี่ มีบอกว่าเห็นสายตาแล้วหลงด้วย” กระเซ้ากลับ

คุณหมอหัวเราะออกมาเต็มเสียง

“ผมหมายถึงชอบที่เขาหล่อ อยากหล่อแบบนั้นบ้าง ไม่ได้หมายถึงอยากไปเป็นแฟนของเขาเสียหน่อย ถ้าสงสัยเรื่องผมเบี่ยงเบนแล้วล่ะก็ ฟ้าสบายใจได้เลย ผมชายแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์ ชอบผู้หญิง และอยากมีแฟนเป็นผู้หญิงอย่างคุณครับ” คุณหมอยิ้มกริ่มให้นัยน์ตาแพรวพราวทีเดียว

ฟ้ารุ่งลดาขัดเขินที่จู่ๆ เขาก็วกกลับมาเรื่องของตัวเอง จึงเสสายตาหนีไปมองเสียนอกรถแทน


ใครอยากอ่านเต็มเรื่อง พร้อมให้โหลดจ้า ^^


ตีตราสวาท
วชิราภา
www.mebmarket.com
ครั้งหนึ่งเธอเคยเป็นของเขา...และเขาจะไม่มีวันยอมให้เธอไปเป็นของใครอีก วิลเลี่ยม สตาร์คนดังของ NFLหนีข่าวฉาว และแฟนสาวที่นอกใจมาอยู่เมืองไทยในค่ำคืนแสนทรมานที่ต้องการผ่านพ้นฝันร้ายไปให้ได้ เขาต้องการผู้หญิงสักคน...มาช่วยลบเลือนความทรงจำร้ายๆ นั่นทิ้งไปและฟ้ารุ่งลดาก็ผ่านเข้ามาโดยไม่ได้ตั้งใจ “พี่เป็นผู้ชายคนแรกของฟ้า หรือว่าจะเถียง”สองแขนที่แข็งแรง รัดร่างอรชรเอาไว้ แน่นยิ่งกว่าแน่น“เวลาผ่านมาตั้งสี่ปี เพิ่งสำนึกได้ตอนนี้หรือไง...ฟ้าไม่เปลืองสมองไปจำหรอกนะ เมื่อคุณก็บอกเองว่าเมา...และไม่ได้ตั้งใจ”ตอกคนหน้ามึนกลับไป ทั้งที่ใจก็เจ็บแสนเจ็บ กับเหตุผลอย่างคนมักง่ายของเขา“ไม่จำก็ไม่เป็นไร...เพราะพี่จะทำมันใหม่ ให้ดีกว่าเดิมด้วย...และครั้งนี้พี่ไม่เมาและพี่ตั้งใจ” น้ำเสียงที่กระซิบชิดข้างใบหู ทำเอาเธอขนลุกซู่ขึ้นมาทั้งตัว“อย่าทำบ้าๆ นะวิล” เธอขู่กลับไปด้วยเสียงสั่นพร่าแต่คำขอกลับถูกปฏิเสธโดยสิ้นเชิง...เมื่อร่างบางถูกวางลงบนเตียง...ตามด้วยมวลน้ำหนักมหาศาล จากกายร้อนผ่าวเปล่าเปลือยล้อนจ้อน
ฝากนิยายเรื่องใหม่ "วิวาห์ตีทะเบียน" ด้วยจ้า ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น