ตีตราสวาท

ตอนที่ 29 : แขกวีไอพี 50 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 918
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    26 ก.พ. 60




ถตู้ทั้งแปดคันที่ขับตามกันมาตั้งแต่ออกสนามบินสุวรรณภูมิมุ่งตรงสู่จังหวัดกาญจนบุรี เลี้ยวเข้ามาภายในสวรรค์ริมแควรีสอร์ทแล้วจอดต่อๆ กัน

ฟ้ารุ่งลดาตื่นมาแต่เช้าตรู่ อดรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้กับกรุ๊ปแขกวีไอพีที่ยังไม่รู้ว่าเป็นใคร แต่ขนาดว่าอธิศวัสลงทุนไปรับเองถึงสนามบินย่อมต้องไม่ธรรมดา แถมอาหารเช้านี้ที่สั่งให้จัดเตรียมไว้ต้อนรับ ก็คืออาหารไทยเมนูขึ้นชื่อของประเทศพร้อมขนมไทยเต็มอัตราศึก

คนขับรถตู้หัวขบวนวิ่งลงมาเปิดประตูให้ และแขกคนแรกที่ก้าวลงมาก็ทำให้เธอประหลาดใจนิดๆ

“ฝรั่ง?...ทั้งคณะเลยหรือคะ” เสียงป้าสอางค์พูดขึ้นมาอย่างหวาดหวั่น แม้ว่าตอนนี้จะหัดพูดคุยโต้ตอบภาษาอังกฤษได้มากกว่า เฮลโล...เยส...โน...โอเค...แต้งกิ้ว...แล้วก็ตาม แต่ก็ยังไม่มั่นใจ

ฟ้ารุ่งลดาแปลกใจว่าพี่ชายเธอไปได้แขกชุดนี้มาจากไหน และคำตอบก็กระจ่างใจ เมื่ออธิศวัสก้าวลงมาจากรถตู้คันที่สาม ตามด้วยใครบางคนที่ทำเอาเธอยืนนิ่งตัวชาทำหน้าไม่ถูก กระทั่งร่างสูงนั่นปรี่เข้ามาใกล้ แล้วรวบร่างเธอไปกอดเอาไว้แนบแน่นแสนดีอกดีใจ

“เฮ้...เฟย่า สบายดีไหม?”

ฟ้ารุ่งลดายอมรับว่าเธอช็อกที่สุด เมื่อได้เห็นหน้าเขาอีกครั้งหนึ่ง

“วิล” เสียงเบาแผ่วทักออกไป น้ำตาจะไหล แต่เธอไม่อยากให้มันเป็นนั้น พยายามเก็บกั้นเอาไว้ในกระบอกตาที่ร้อนผะผ่าว

จมูกโด่งเย็นเฉียบ และริมฝีปากนุ่มแตะที่แก้มซ้าย แก้มขวา ก่อนจะขยับร่างใหญ่ออกห่าง หากว่าสองมือก็ยังกอดเธอเอาไว้หลวมๆ

“ว้าว...เฟย่ายูโตขึ้นมากเลย...สวยมากจนพี่เกือบจำไม่ได้” คนพูดยิ้มพราว นัยน์ตาสีฟ้าฉายแววดีอกดีใจอย่างไม่ปิดบัง รวมทั้งคำพูดที่เลือกใช้

ฟ้ารุ่งลดาตาปริบๆ ทำหน้าไม่ถูก ไม่รู้ว่าควรดีใจหรือเสียใจดี...ที่ได้เจอเขาอีกครั้ง พร้อมกับคำชม ...และคำพูดว่าเขาจำเธอไม่ได้...จำไม่ได้แม้แต่น้อยว่าทำอะไรกับเธอไว้เมื่อสี่ปีก่อนงั้นหรือ?

มือใหญ่โอบประคองใบหน้าของเธอเอาไว้ พร้อมกับพิศมอง ก่อนจะก้มลงจูบที่หน้าผากและปลายจมูกเร็วๆ

“มายเบบี้ดอล โตเป็นสาวเต็มตัวแล้วสินะ” นัยน์ตาสีฟ้า ฉายแววระริกเริงร่าขณะที่กวาดมองเธออย่างถ้วนถี่อีกครั้ง ก่อนจะรวบร่างบางเข้าไปกอดแน่นแสนแน่น

เอาล่ะ...เธอหลอกตัวเองไม่ได้หรอก

น้ำตาร้อนๆ เอ่อท้นดวงตางาม แล้วกลิ้งหยดไหลลงมาที่ข้างแก้มอย่างไม่อาจจะเก็บกลั้นเอาไว้ได้อีก

“เอ้าๆ นายทำน้องฉันบ่อน้ำตาแตกแล้วนั่น”

หากไม่มีเสียงอธิศวัสเอ่ยกระเซ้าขึ้นมา เธอก็คงตกอยู่ในภวังค์นี้อีกนาน...อ้อมกอดแสนอบอุ่น ของคนที่ต้องยอมรับอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ว่าเธอคิดถึงเขาสุดหัวใจเช่นกัน แม้จะพยายามห้ามปรามปฏิเสธมาตลอดก็ตามที

“เฮ้...ยังขี้แยเหมือนเดิมนะ” คนว่าใช้นิ้วเกลี่ยน้ำตาให้ ก่อนจะวางมือใหญ่แปะบนศีรษะแล้วโยกไปมา

“ไม่ต้องทำซึ้งเลยยัยฟ้า เพราะว่านายวิลจะอยู่ที่นี่เป็นเดือน จนเราเบื่อขี้หน้าไปเลยทีเดียว” อธิศวัสเฉลย

ฟ้ารุ่งลดาสูดน้ำมูก มองหน้าพี่ชายอย่างต้องการคำตอบ

“เขามาถ่ายหนังที่นี่ กองถ่ายจะพักอยู่ในรีสอร์ทเราจนกว่าจะถ่ายเสร็จ...ไป...ไป รีบพาปั๊บปี้เลิฟของเราไปกินข้าวเถอะ สายๆ เขาจะออกไปดูโลเคชั่น” พี่ชายโบกไม้โบกมือไล่

ใจของเธอเต้นไม่เป็นส่ำ บอกไม่ถูกว่าดีใจหรือเสียใจ แต่มันตื่นเต้นเสียจนระงับไม่อยู่ เมื่อวิลเลี่ยมโอบไหล่ของเธอแล้วพาไปแนะนำให้กับเพื่อนๆ

โรเบิร์ตผู้กำกับชมว่าเธอสวยแบบเอเชียลุกซ์ หากสนใจงานภาพยนตร์เขายินดีต้อนรับและสนับสนุน

ฟ้ารุ่งลดาแทบจะไม่พูดไม่คุยอะไรเลยในวงสนทนาบนโต๊ะอาหาร วิลเลี่ยมถามคำ เธอก็ตอบคำ จนถูกอธิศวัสแซวเอา

“ไม่ต้องเขินหมอนี่หรอกยัยฟ้า มันมีแฟนแล้ว แถมยังชอบแต่สวยๆ เอ็กซ์ๆ จืดๆ อย่างเราน่ะไม่สเป็กมันหรอก”

ฟ้ารุ่งลดาหน้าม้านไปที่ถูกพี่ชายกระเซ้าแรงอย่างนี้ เช่นเดียวกับวิลเลี่ยมที่ไม่อยากสนทนาหัวข้อนี้ในตอนนี้

“ว่าแต่ทำไมนายไม่ชวนแฟนนายมาด้วย รู้หรือเปล่าว่าฉันเป็นแฟนหนังของเธอเลยนะ”

“ไคลี่ไปถ่ายหนังที่อินเดีย”

“อินเดียก็ใกล้ๆ นี่เอง นายชวนเธอแวะมาเที่ยวสิ เดี๋ยวฉันจะจัดห้องพิเศษให้ เอาแบบโรแมนติกสุดๆ สำหรับคู่รักฮันนิมูนให้นายเลย” เสนอตัวอย่างหวังดี

“ฟ้าอิ่มแล้ว ขอตัวไปดูแลความเรียบร้อยก่อนนะคะ” โพล่งออกมา เพราะทนอึดอัดอยู่ต่อไม่ไหว และก็ไม่รอให้ใครอนุญาตด้วย

ดวงตาคมคายมองตามหลังไป ฟ้ารุ่งลดายังน่ารักน่าใคร่เหมือนตอนนั้น ดูบริสุทธิ์ อ่อนหวาน และไร้เดียง รูปร่างสูงโปร่งแบบบางไม่ได้ดูเอ็กซ์ระเบิดเหมือนสาวๆ ที่ต้องรสนิยมของเขา แต่ก็มองได้ไม่เบื่อ

“ตกลงนายไม่พักแพริมน้ำกับทีมงานหรอกหรือ? ที่นั่นบรรยากาศดีนะ” อธิศวัสพยายามจะจูงใจ

“ไม่...ฉันขอพักที่เดิมดีกว่า” เขาเองก็ยืนยันหนักแน่นถึงความต้องการของตัวเองเช่นกันเพราะอยากได้ความเป็นส่วนตัว เมื่อมีเรื่องบางเรื่อง ต้องเคลียร์กับคนบางคน...เธอไม่สบตาเขา ไม่มองหน้า จะว่าลืมเรื่องนั้นแล้ว...ไม่ใช่แน่ อาการมันดูออกได้ไม่ยาก เพราะตอนนี้ฟ้ารุ่งลดาก็พยายามจะหลบหน้าเขาอยู่

“ติดใจที่นั่นเสียจริง งั้นเดี๋ยวฉันจะให้คนงานขนกระเป๋าเสื้อผ้านาย ไปไว้ที่นั่นเลยก็แล้วกันนะ”

“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวฉันจะยกไปเอง ไม่ได้มีอะไรมามาก”

“เอางั้นหรือ? งั้นก็ตามใจนะ ดีที่ฉันให้คนไปทำความสะอาดเป็นประจำ แต่ก็ไม่เคยได้ไปนอนค้างเลย”

“มันยังเหมือนเดิมใช่ไหม?”

“ใช่...สวยเหมือนเดิม ที่นี่ไม่ค่อยมีอะไรเปลี่ยนไปนักหรอก”

เขาก็หวังให้เป็นเช่นนั้นเหมือนกัน...ใครบางคนไม่เปลี่ยนไป...และไม่เปลี่ยนใจ

ร่างสูงลุกขึ้นบิดตัวไปมา แก้อาการเมื่อยขบหลังจากทนนั่งนิ่งๆ หลังขดหลังแข็งมาทั้งบนเครื่องและในรถตู้

“เดี๋ยวสายๆ สักเก้าโมงค่อยออกไปดูโลเคชั่นกัน เพื่อนฉันที่เป็นเจ้าหน้าที่ป่าไม้จะพาไป”

“โอเค งั้นฉันขอตัวเอาของไปเก็บก่อน อยากอาบน้ำอาบท่าเสียหน่อย”

“ได้...ตามสบายเลยเพื่อน มีอะไรก็โทรศัพท์มาละกัน”

“ให้เฟย่าไปส่งฉันที่บ้านต้นไม้ได้ไหม? เธอต้องเป็นคนคอยดูแลความเรียบร้อยให้นี่” เรียกร้องเจาะจงเสียเลย เพราะถ้าอธิศวัสสั่งแล้ว ยังไงฟ้ารุ่งลดาก็ไม่ปฏิเสธแน่

“ได้สิ...ยัยฟ้า...ยัยฟ้า...” พี่ชายตะโกนเรียก เมื่อใบหน้าขาวใสหันกลับมาอย่างฉงน ก็รีบสั่งความ “พานายวิลไปพักที่บ้านต้นไม้หน่อย แล้วช่วยตรวจเช็กดูความเรียบร้อยด้วยล่ะ ว่าขาดเหลืออะไร”

“เอ่อ...” ฟ้ารุ่งลดาทำท่าจะคัดค้าน แต่วิลเลี่ยมก็ยิ้มแฉ่งรอคอยสายตาคาดหวังว่าเธอจะช่วยดูแลและอำนวยความสะดวกให้เขาเป็นพิเศษ จึงปฏิเสธไม่ออก

“ค่ะ” เจ้าตัวรับคำ ก่อนจะเดินมาหา

“คุณจะไปที่นั่นตอนนี้เลยใช่ไหมคะ?”

“เรียกวิลอย่างเดิมสิ เฟย่า”

ฟ้ารุ่งลดาใจสั่นน้อยๆ เขาพยายามขยับความห่างเหินเข้ามาใกล้ มันยากยิ่งที่จะให้เธอระมัดระวังหัวใจเข้าไปอีก

“ค่ะ...วิล” ก่อนจะเดินนำหน้าเขาไป มีหนุ่มร่างใหญ่หิ้วกระเป๋าสัมภาระใบยักษ์เดินตามหลังมา

ใจเธอเต้นไม่เป็นส่ำ ทั้งที่บอกตัวเองให้ทำตัวเป็นปกติ อย่าได้มีพิรุธอะไร

“เฟย่าย้ายกลับมาทำงานที่นี่แล้วหรือ?”

“ค่ะ...ฟ้าทำงานที่โรงพยาบาลในจังหวัดนี่เอง”

“อื้ม...เราไม่เจอกันมากี่ปีแล้วนะ” ทำท่าคิดทบทวน พร้อมกับมองหน้าเธอ ตอนนี้พวกเขาเดินมาถึงหน้าระเบียงบนบ้านต้นไม้แล้ว

“ก็...สิบกว่าปี น่าจะสักสิบหกสิบเจ็ดปีกระมังคะ?”

ดวงตาคมคายสีฟ้าหรี่ลง มองหน้าเธอเหมือนจะค้นเอาคำตอบ

“นานขนาดนั้นเลยหรือ? ทำไมพี่รู้สึกเหมือนเราเพิ่งพบกันเมื่อไม่นานนี้เอง”

ฟ้ารุ่งลดาสะอึก มองเขาอย่างอึ้งๆ ...วิลเลี่ยมพูดอย่างนี้หมายความว่ายังไง? หรือเขาจำได้ว่าคืนนั้นเกิดอะไรขึ้น

แต่แทนการเฉลยคือรอยยิ้ม

“เฟย่าโตขึ้นมากจนพี่จำไม่ได้...น่าจะนานแล้วจริงๆ”

เธอค่อยผ่อนลมหายใจ หลังจากคำพูดของเขาทำเอาใจหายใจคว่ำ

“เข้าไปข้างในกันเถอะค่ะ คุณจะได้รีบเอากระเป๋าไปเก็บ ถือไว้นานๆ คงเมื่อยแย่” ว่าแล้วก็ไขประตูเปิดเข้าไปภายในบ้านต้นไม้ กวาดตามองสำรวจทุกอย่างดูเรียบร้อยดี เพราะอธิศวัสสั่งให้ลัดจันทร์คอยมาดูแลความสะอาดให้เอี่ยมอ่องเรียบร้อยอยู่เสมอ ทั้งที่เจ้าตัวไม่เคยมานอนค้างคืนที่นี่เลย

และสำหรับเธอแล้ว มันเป็นครั้งแรกในรอบสี่ปีที่ได้เหยียบย่างกลับมาที่นี่อีกครั้ง

หัวใจของฟ้ารุ่งลดาสั่นพร่า เหตุการณ์ในค่ำคืนนั้นที่บอกให้ตัวเองลืม และไม่ได้นึกถึงมันมานานแล้ว กลับผุดขึ้นมาในสมองเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้ และตัวการก็อยู่ที่นี่ด้วย

เธอได้ยินเสียงเขาทิ้งกระเป๋าลง แล้วร่างใหญ่ก็มายืนซ้อนทับอยู่เบื้องหลัง ขนอ่อนในตัวเธอลุกยะเยือกไปทั้งกาย คล้ายบางอย่างที่น่ากลัวกำลังจะคืบคลานเข้ามาใกล้

“ทุกอย่างยังดูเหมือนเดิม...พี่คิดถึงที่นี่มากเลยรู้ไหม?” เสียงทุ้มเบาพอให้ได้ยินพูดอยู่เบื้องหลัง

ฟ้ารุ่งลดากลืนน้ำลายบรรเทาอาการคอแห้งกะทันหัน...ร่างสูงเดินผ่านเธอไป แล้วทิ้งตัวลงบนเตียง

“โดยเฉพาะเตียงหลังนี้...มันนุ่มมากเลย...เฟย่าเคยนอนไหม?” สายตาคมกล้าจ้องหน้าเธอ ราวกับช่วยรื้อฟื้นความทรงจำ 

ใครอยากอ่านเต็มเรื่อง พร้อมให้โหลดจ้า ^^


ตีตราสวาท
วชิราภา
www.mebmarket.com
ครั้งหนึ่งเธอเคยเป็นของเขา...และเขาจะไม่มีวันยอมให้เธอไปเป็นของใครอีก วิลเลี่ยม สตาร์คนดังของ NFLหนีข่าวฉาว และแฟนสาวที่นอกใจมาอยู่เมืองไทยในค่ำคืนแสนทรมานที่ต้องการผ่านพ้นฝันร้ายไปให้ได้ เขาต้องการผู้หญิงสักคน...มาช่วยลบเลือนความทรงจำร้ายๆ นั่นทิ้งไปและฟ้ารุ่งลดาก็ผ่านเข้ามาโดยไม่ได้ตั้งใจ “พี่เป็นผู้ชายคนแรกของฟ้า หรือว่าจะเถียง”สองแขนที่แข็งแรง รัดร่างอรชรเอาไว้ แน่นยิ่งกว่าแน่น“เวลาผ่านมาตั้งสี่ปี เพิ่งสำนึกได้ตอนนี้หรือไง...ฟ้าไม่เปลืองสมองไปจำหรอกนะ เมื่อคุณก็บอกเองว่าเมา...และไม่ได้ตั้งใจ”ตอกคนหน้ามึนกลับไป ทั้งที่ใจก็เจ็บแสนเจ็บ กับเหตุผลอย่างคนมักง่ายของเขา“ไม่จำก็ไม่เป็นไร...เพราะพี่จะทำมันใหม่ ให้ดีกว่าเดิมด้วย...และครั้งนี้พี่ไม่เมาและพี่ตั้งใจ” น้ำเสียงที่กระซิบชิดข้างใบหู ทำเอาเธอขนลุกซู่ขึ้นมาทั้งตัว“อย่าทำบ้าๆ นะวิล” เธอขู่กลับไปด้วยเสียงสั่นพร่าแต่คำขอกลับถูกปฏิเสธโดยสิ้นเชิง...เมื่อร่างบางถูกวางลงบนเตียง...ตามด้วยมวลน้ำหนักมหาศาล จากกายร้อนผ่าวเปล่าเปลือยล้อนจ้อน

ฝากนิยายเรื่องใหม่ "วิวาห์ตีทะเบียน" ด้วยจ้า ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น

  1. #11 girl (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:01
    พระเอกต้องการอะไรงงงงงงงงง อย่าลืมว่าพึ่งคบกับไคลี่นะ หวานมากชื่อตอนด้วยคิดว่าไคลี่เป็นนางเอกซะอีก เปลี่ยนพระเอกเหอะ
    #11
    0
  2. #10 Three (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:53
    ใจร้ายจังเลยนะ....ไปรักหมอดีกว่า.....
    #10
    0