ตีตราสวาท

ตอนที่ 26 : ไม่ชอบใจ 100 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 814
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    26 ก.พ. 60





 “โอ้ย...หน้าเคาเตอร์น่ะ ให้หมิวอยู่คนเดียวก็ได้ เช้าๆ อย่างนี้ ไม่ค่อยมีงานนักหรอก นะฟ้านะ...นะ” เจ้าตัวอ้อนเพื่อนหน่อยๆ

ฟ้ารุ่งลดาถอนใจพรวด ทำหน้ารู้ทัน ว่าสะบันงาพยายามจะเปิดโอกาสให้เธอกับหมออังกูรได้ใกล้ชิดสนิทสนมกัน ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้หรอกว่าคุณหมอหนุ่มอายุอานามใกล้เคียงกับพี่ชาย ให้ความสนใจเธออยู่ และเพื่อนสาวคนสนิทก็เชียร์ออกหน้าออกตาเสียเหลือเกิน...โจ่งแจ้งเสียขนาดนี้

“ถ้าหมิวโอเค ฟ้าก็จะไปแทนปันให้” ยื่นเงื่อนไข

“โอ้ย...หมิวโอเคอยู่แล้ว แล้วคุณหมอก็โอเคมากๆ ด้วย ใช่ไหมคะ?”

หมออังกูรอมยิ้ม เขาดูเป็นคนอารมณ์ดี ไม่ค่อยพูด แต่พอถึงเวลางานก็เป็นคนจริงจัง มีหลายคนกระเซ้าว่า ตั้งแต่ฟ้ารุ่งลดาย้ายมาอยู่ที่นี่ คุณหมอดูอารมณ์ดีขึ้นเยอะ

หมออังกูรเพิ่งโสดก่อนเธอย้ายมาไม่นาน เพราะแฟนของคุณหมอไปเรียนต่อต่างประเทศ แล้วก็เลยเลิกลากันไปโดยปริยายเพราะรักแท้แพ้ระยะทาง แล้วเธอก็ถูกพยาบาลรุ่นพี่เชียร์ให้คู่กับหมออังกูรทันทีที่รู้ว่าพยาบาลน้องใหม่ก็โสดเหมือนกัน ฟ้ารุ่งลดา ไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ และคนที่ทนแรงเชียร์ไม่ไหว น่าจะเป็นฝ่ายคุณหมอหนุ่มมากกว่า

อันที่จริงเธอชอบที่เขาอัธยาศรัยดี แต่อย่างอื่นก็คงต้องดูกันไปนานๆ และที่สำคัญกว่าอะไร คือหัวใจเธอมันยังไม่ตัดขาดจากใครบางคน แม้เหตุการณ์เลวร้ายนั้นจะผ่านพ้นมาถึงสี่ปี และที่สำคัญผู้ชายคนนั้น มีผู้หญิงใหม่ไปไม่รู้กี่คนแล้ว บางทีฟ้ารุ่งลดาก็นึกโกรธตัวเองอยู่เหมือนกัน ที่ไม่ยอมลืมเขาเสียที

+++++++++

 

“เฮ้ วิล ตื่นได้แล้ว มีคนมาเคาะประตูห้องคุณ”

เสียงเคาะประตูปังๆ แต่เช้า ราวกับมีไฟไหม้หรือเหตุใหญ่โต ทำให้คนที่เพิ่งมานอนค้างที่นี่เป็นคืนแรก รีบปลุกเจ้าของบ้านตัวจริงที่ตอนนี้ยังนอนคุดคู้มุดตัวอยู่ใต้กองผ้าห่ม

“ใคร?” ใบหน้างัวเงียยับยุ่งถาม นั่นเพราะเพิ่งได้นอนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงผ่านมานี่เอง เป็นครั้งแรกที่เขาล่อลวงแฟนสาวให้มานอนค้างที่บ้านได้ และเป็นค่ำคืนแรกของเขากับไคลี่ด้วย ช่วยไม่ได้ที่จะทำให้วิลเลี่ยมง่วนสนใจแต่จะทำอะไรสนุกๆ กับเธอมากกว่าการนอน

“ไม่รู้สิ...ปกติมีใครมาเคาะประตูห้องนอนคุณบ้างล่ะ?” ถามหน้าซีเรียสอย่างไม่ไว้ใจ

ถ้าหมายถึงบุกมาถึงประตูห้องนอนได้ ก็มีอยู่คนเดียว...ที่ไม่มีความเกรงใจบัญญัติไว้ระหว่างกัน

“ได้ยินแล้ว...ได้ยินแล้ว” วิลเลี่ยมตะโกนตอบกลับไป

หญิงสาวบนเตียงยื่นมือไปควานหาชุดสลิปมาสวมใส่ผ่านทางศีรษะเพื่อปิดบังอำพรางร่างเปลือยเปล่าของตัวเอง ขณะที่ใครอีกคน ก้าวลงเตียงหลังใหญ่ทั้งร่างล้อนจ้อนทำท่าว่าเดินตรงไปเปิดประตู

“ฉันว่าคุณน่าจะใส่เสื้อใส่ผ้าสักหน่อยนะ” พูดพร้อมกับหยิบกางเกงของเขาโยนไปให้

“ไม่เป็นไรหรอก...มีคนเดียวเท่านั้นแหละที่กล้าเข้ามาเคาะประตูปังๆ อย่างนี้น่ะ” ว่าอย่างรู้ดี ก่อนจะหยิบเอากางเกงบ็อกเซอร์ที่หญิงสาวโยนมาสวมใส่เข้าร่างกันอุจาดสายตา

เจ้าหล่อนทำหน้าสงสัย อยากรู้เช่นกันว่าเป็นใคร

“ฉันไม่คิดว่าแขกยามเช้าของคุณควรเห็นว่ามีใครอยู่ในห้องนี้นอกจากคุณ” รีบบอกเขาเอาไว้ พร้อมใบหน้าขัดเขินไม่มั่นใจ เพราะคนๆ นั้นคงเดาได้ไม่ยากว่า เธอมาทำอะไรอยู่ในห้องเขา

วิลเลี่ยม โจนส์หัวเราะเบาๆ สำหรับเขามันไม่ใช่ความลับ ทั้งกับคนที่อยู่หน้าประตู และกับคนที่อยู่ในห้องด้วยกันทั้งคืน

“มาสิ...มารับแขกด้วยกัน หมอนี่จะได้รู้สึกผิดบ้างที่มากวนใจเราแต่เช้าอย่างนี้”  เขาว่าพร้อมกับเดินอ้อมเตียงไปฉุดแขนแฟนสาวคนสวย เกี่ยวเอวเดินไปเปิดประตูด้วยกัน

“มันจะดีหรือ?” ไคลี่เอนตัวออกห่าง อย่างไม่ค่อยเห็นด้วย

“ดีที่สุดครับ” ว่าพร้อมยื่นปากไปจูบเบาๆ ที่ริมฝีปากหยักสวยอย่างอดใจไม่อยู่  “คนเขารู้กันทั้งโลกแล้วล่ะ ว่าเราสองคนคบกันอยู่”

ไคลี่ยิ้มอย่างขัดเขินนิดๆ ยอมตามใจ ให้เขาเกี่ยวเอวไปต้อนรับแขกยามเช้า

“นายมัวทำอะไรอยู่?” คำถามแรกอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อคนที่ตะโกนมาพักใหญ่ว่ากำลังจะมาเปิดประตูให้หายเงียบ แต่พอบานประตูเปิดกว้างขึ้น เห็นหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมแขนเพื่อนรัก สายตาแดนนี่ก็กวาดขึ้นลงเร็วๆ แล้วทำหน้าอึ้งไป เข้าใจว่าเพราะอะไรวิลเลี่ยมถึงมาเปิดประตูช้า

“กู๊ด มอร์นิ่งค่ะแดนนี่”  ทักทายเมื่อเห็นเขามองอย่างตะลึงนิดๆ

“กู๊ด มอร์นิ่งครับไคลี่” ทำหน้าเขินนิดๆ เมื่อสบตาหญิงสาวที่อยู่หน้าประตูกับเจ้าเพื่อนตัวแสบ 

“มีเรื่องด่วน ฉัน...ฉัน...อ่า...จะรอนายอยู่ข้างนอกละกัน” พยักพเยิดหน้าไปทางห้องนั่งเล่น

“โอเค...เดี๋ยวฉันตามไป”

แดนนี่รีบเดินจากหน้าประตูไปรอที่ห้องนั่งเล่น เขาเข้านอกออกในบ้านนี้จนเคยชิน และวิลเลี่ยมเองก็โสดมายาวนานเลยลืมเกรงใจไปหน่อย ไม่คิดว่าจะมีคนอื่นอยู่ที่นี่ เพราะที่ผ่านมาหลังเลิกกับแอนนิต้า เจ้าของบ้านก็ไม่เคยพาผู้หญิงที่ไหนมานอนค้างที่บ้านอีกเลย แต่สำหรับแฟนสาวคนล่าสุดได้เป็นข้อยกเว้นไปแล้ว และต่อไป เขาคงต้องระมัดระวังกว่านี้ ไม่นานนักเพื่อนเขาก็นุ่งเสื้อนุ่งผ้าในชุดพร้อมรับแขกเดินออกมา

“ฉันไม่รู้ว่าเธออยู่ที่นี่ด้วย ตอนเข้ามาก็ไม่ได้ดูว่ามีรถคนอื่นจอดอยู่” รีบออกตัวก่อนว่าไม่ได้ตั้งใจมาก่อกวนหรือขัดจังหวะ แต่วิลเลี่ยมไม่ได้สนใจเรื่องนั้น

“มีเรื่องอะไรทำให้นายแทบมาพังประตูห้องนอนฉันแต่เช้า”

“บิลล์เพิ่งโทรมาบอกว่าเราต้องเลื่อนการถ่ายทำอาทิตย์หน้าไปอย่างไม่มีกำหนด”

“ทำไม เกิดอะไรขึ้น ก็ไหนว่าอีกสองเดือนก็จะปิดกล้องแล้ว และฉากนี้ก็ฉากใหญ่ นายไม่ได้บอกเขาไปหรือว่า ฉันจะต้องกลับไปถ่าย เรดสปายซีซั่นหน้าอีก”

“นี่แหละปัญหา ตอนนี้โลเคชั่นที่เราจะไปถ่ายทำเกิดภูเขาไฟปะทุขึ้นมา ทางกองถ่ายก็กำลังแก้ปัญหากันอยู่”

“แก้...แก้ยังไง? ในเมื่อหนังมีกำหนดการเข้าฉายไว้แล้วปีหน้า”

“ก็อาจจะเซตฉากขึ้นมาในโรงถ่าย และก็ใช้ซีจีใส่เข้าไป หรือไม่ก็ต้องหาโลเคชั่นอื่นที่ใกล้เคียงกัน หรืออีกที ก็อาจจะเปลี่ยนบท ตัดบทนั้นไปเลย”

“ไม่มีทาง ฉากนั้นเป็นฉากใหญ่ไฮไลต์ของเรื่องเลย” เขาอ่านบทมาเป็นอย่างดี และฉากนี้ก็สำคัญมากๆ ถึงได้เก็บไว้ถ่ายตอนท้ายสุด

“ก็ไม่แน่ ทีมงานอาจจะหาโลเคชั่นได้ในเร็วๆ นี้ ฉันแค่มาบอกนายไว้ก่อน ดีเสียอีก การถ่ายทำเลื่อนออกไป นายจะได้มีเวลาอยู่กับหวานใจให้มากขึ้น” ชี้ให้มองในแง่ดี พร้อมกับอมยิ้มกริ่ม

“พรุ่งนี้ไคลี่ต้องออกเดินทางไปอินเดียเพื่อถ่ายทำหนังเหมือนกัน”

“โอเค...ขอโทษด้วยที่มาขัดจังหวะพวกนาย งั้นฉันขอตัวก่อนล่ะ” แดนนี่ร่ำลา

“จะรีบไปไหนล่ะคะแดนนี่ อยู่ทานมื้อเช้าด้วยกันก่อนสิ” ไคลี่เปลี่ยนชุดเรียบร้อยแล้ว โผล่หน้าออกมาชวน พร้อมกับลำเลียงอาหารเช้าง่ายๆ ออกมากจากครัว

“ฉันทำเผื่อคุณแล้วนะคะ”

“โอ้...ขอบคุณมาก...แต่ว่าคุณสองคน...” เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกเกรงอกเกรงใจคู่รักคู่ใหม่ขึ้นมา

“อยู่ทานด้วยกันเถอะน่า เผื่อเราจะได้ช่วยกันคิดดูว่า จะช่วยบิลหาทางออกเรื่องนี้ได้ยังไง?”

“ปล่อยให้เป็นเรื่องของทีมงานเถอะ เดี๋ยวพวกเขาก็คงแก้ปัญหากันได้เองแหละ” แดนนี่ว่า ย้ายมานั่งโต๊ะกินข้าว มองวิลเลี่ยมช่วยไคลี่ที่ลำเลียงมื้อเช้าออกมาจากในครัว

“ว้าว! นึกว่าคุณจะสวยและบู๊เก่งอย่างเดียว ทำอาหารก็เก่งด้วย” เขาเอ่ยชมแฟนสาวของเพื่อน

“นี่ไม่ถือว่าเป็นการทำอาหารหรอกค่ะ ฉันก็แค่เอาอะไรที่มีอยู่ตู้เย็นในครัวมา...ถ้าจะเรียกว่าทำก็ตรงทอดไส้กรอกกับไข่ดาวนั่นกระมัง”

“แค่นี้ก็เก่งแล้วครับ เพราะสาวๆ ที่ผ่านมาของวิลไม่ค่อยทำอาหารกันหรอก”

วิลเลี่ยมส่งสายตาขึงใส่เพื่อน ที่กำลังจะทำเอาบรรยากาศยามเช้าเสีย แดนนี่เลยรีบหุบปากฉับสงบปากสงบคำในทันที ตอนนี้เพื่อนของเขาคงไม่อยากได้ยินหรือให้เอ่ยชื่อผู้หญิงคนไหนนอกจากไคลี่แค่คนเดียว

“เดี๋ยวทานมื้อเช้าเสร็จ ฉันจะไปพบบิลเสียหน่อย”

“นายจะไปทำไม? อยู่กับไคลี่เถอะ พรุ่งนี้เธอก็ไม่อยู่แล้วไม่ใช่หรือ?”

“พวกคุณไปทำธุระกันเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันก็ต้องไปจัดกระเป๋าเตรียมตัวสำหรับเดินทางพรุ่งนี้เหมือนกัน”

“ขอบคุณครับ...พรุ่งนี้ผมไปส่งคุณนะ” วิลเลี่ยมหันไปพูดกับแฟนสาวด้วยสายตาหวานเชื่อม

“ขอบคุณค่ะ” ทั้งสองยื่นปากไปจูบกัน หวานฉ่ำ ทำให้ส่วนเกินอย่างแดนนี่แทบมุดลงไปใต้โต๊ะ รู้อย่างนี้เขาไปทานกับแฟนสาวที่บ้านของเธอบ้างดีกว่า จะได้ไม่ต้องมาตาร้อนอิจฉาใคร


ดูเหมือนว่าความรักของวิลเลี่ยม และไคลี่จะไปได้สวย ข่าวเปิดตัวคบหากันของสตาร์ดังทั้งคู่ ได้รับเสียงเชียร์จากแฟนคลับอย่างล้นหลาม และเขาก็หวังว่า ความรักครั้งนี้ ของเพื่อนรักจะเป็นไปด้วยดี ตลอดรอดฝั่ง ไม่ล่มหรืออับปางไปเสียก่อน เหมือนความรักครั้งที่ผ่านๆ มา


ใครอยากอ่านเต็มเรื่อง พร้อมให้โหลดจ้า ^^


ตีตราสวาท
วชิราภา
www.mebmarket.com
ครั้งหนึ่งเธอเคยเป็นของเขา...และเขาจะไม่มีวันยอมให้เธอไปเป็นของใครอีก วิลเลี่ยม สตาร์คนดังของ NFLหนีข่าวฉาว และแฟนสาวที่นอกใจมาอยู่เมืองไทยในค่ำคืนแสนทรมานที่ต้องการผ่านพ้นฝันร้ายไปให้ได้ เขาต้องการผู้หญิงสักคน...มาช่วยลบเลือนความทรงจำร้ายๆ นั่นทิ้งไปและฟ้ารุ่งลดาก็ผ่านเข้ามาโดยไม่ได้ตั้งใจ “พี่เป็นผู้ชายคนแรกของฟ้า หรือว่าจะเถียง”สองแขนที่แข็งแรง รัดร่างอรชรเอาไว้ แน่นยิ่งกว่าแน่น“เวลาผ่านมาตั้งสี่ปี เพิ่งสำนึกได้ตอนนี้หรือไง...ฟ้าไม่เปลืองสมองไปจำหรอกนะ เมื่อคุณก็บอกเองว่าเมา...และไม่ได้ตั้งใจ”ตอกคนหน้ามึนกลับไป ทั้งที่ใจก็เจ็บแสนเจ็บ กับเหตุผลอย่างคนมักง่ายของเขา“ไม่จำก็ไม่เป็นไร...เพราะพี่จะทำมันใหม่ ให้ดีกว่าเดิมด้วย...และครั้งนี้พี่ไม่เมาและพี่ตั้งใจ” น้ำเสียงที่กระซิบชิดข้างใบหู ทำเอาเธอขนลุกซู่ขึ้นมาทั้งตัว“อย่าทำบ้าๆ นะวิล” เธอขู่กลับไปด้วยเสียงสั่นพร่าแต่คำขอกลับถูกปฏิเสธโดยสิ้นเชิง...เมื่อร่างบางถูกวางลงบนเตียง...ตามด้วยมวลน้ำหนักมหาศาล จากกายร้อนผ่าวเปล่าเปลือยล้อนจ้อน
ฝากนิยายเรื่องใหม่ "วิวาห์ตีทะเบียน" ด้วยจ้า ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น