ตีตราสวาท

ตอนที่ 20 : รักใหม่ 100 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,055
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    12 ก.พ. 60




“ทางนี้”

หญิงสาวในชุดเสื้อกล้ามอะล้าอร่ามอวดทรวงอกอวบใหญ่สวมกางเกงพรางพยักพเยิดหน้าชี้ ในมือเจ้าหล่อนถือปืนกลอย่างห้าวหาญ

แต่ชายหนุ่มที่อยู่ข้างกัน กลับวิ่งฉีกไปอีกทางหนึ่งเหมือนไม่ได้ซักซ้อมมาด้วยกันอย่างมั่นใจ

“เฮ้! วิลนั่นไม่ใช่...ทางนี้” เจ้าหล่อนตะโกนเรียกเสียงดัง แต่ก็วิ่งตามหลังมา

ใบหน้าคร้ามหันขวับกลับไปมองเจ้าหล่อน

“ผมร็อบ ไม่ใช่วิล...คุณลืมบทหรือ?” หันมาถาม พร้อมกับชักสีหน้า

“คุณนั่นแหละที่ลืม” คนว่าทิ้งปืนในมือ แล้วกระชากร่างเขาให้หลบหลังแนวบังเกอร์ ก่อนจะได้ยินเสียงระเบิดเอฟเฟ็กต์โครมครามสนั่นหวั่นไหว เศษไม้เศษฟางและกล่องกระเด็นกระจัดกระจาย ฝุ่นควันคลุ้งตลบอบอวล ก่อนจะได้ยินเสียงหวูดฉุกเฉินดังกึกก้อง พร้อมกับเสียงเอะอะโวยวาย

“เฮ้! วิล...ไคลี่ พวกคุณปลอดภัยไหม? อยู่ตรงไหนนี่?” เสียงตะโกนดังเรียกหาจากทีมงานที่เข้าค้นหาหลังสถานการณ์ผ่านไปครู่ใหญ่

ร่างนุ่มที่ทับทาบลงบนตัวเขาร้องโอดครางเบาๆ ด้วยความเจ็บ ก่อนจะรื้อลังกล่องที่สุมทับ พร้อมกับปัดเศษชิ้นส่วนวัสดุที่ไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไรบ้างออกไปให้พ้นจากเนื้อตัว แล้วลุกจากไป ร่างหนาถึงได้เอี้ยวหน้ากลับมามอง แล้วค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้น ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก

“ฉันอยู่นี่” เสียงของเจ้าหล่อนเรียกฝีเท้าทีมงานให้วิ่งเข้ามาหา

“คุณโอเคหรือเปล่าไคลี่” ทีมงานเอฟเฟ็กต์หน้าตาตื่นเข้ามาถาม

“โอเค...ไม่เป็นไรมาก”

“เฮ้! นั่นคุณเลือดออกนี่นา” คนว่ารีบถลันเข้ามาดึงตัวเธอให้ลุกขึ้นแล้วสำรวจบาดแผล

วิลเลี่ยมลุกตาม พร้อมกับปัดเศษฝุ่นผงออกไปจากเนื้อตัว

“โดนอะไรเข้าไปล่ะนี่ โอ้โห...เลือดออกเยอะเลย ไม่เจ็บหรือไง?” คนเห็นเลือดทำหน้าสยดสยอง

“ไม่รู้สิ...มันยังชาๆ อยู่”

โดยทันทีที่เขาจะถลันเขาไปจับแขนเล็กเรียวข้างนั้นของนักแสดงสาวที่เข้าฉากร่วมกันขึ้นมาดู แล้วทำหน้าตาไม่จืดทีเดียว เพราะแผลนั่นน่ากลัวและเรียกเลือด

“รีบไปทำแผลเถอะ” บอกอย่างหวังดี

ดวงตาคมคายสวยตวัดมาค้อนเขา ตัวต้นเหตุที่ทำให้หล่อนต้องพลอยเจ็บตัวไปด้วย

“เฮ้ๆ วิลกับไคลี่เป็นยังไงบ้าง?” เสียงของโจแอลผู้กำกับที่อยู่ไกลออกไปตะโกนถามมาผ่านวิทยุในมือของทีมงาน

“เบื้องต้นดูไม่น่าเป็นอะไรมาก แต่ไคลี่มีแผลเลือดออก กำลังจะพาไปที่รถพยาบาล” ตอบกลับไป

“พวกคุณวิ่งผิดทางนะ ซ้อมบล็อกกิ้งไปแล้วไม่ใช่หรือ?” แซ็คหัวหน้าทีมเอฟเฟ็กต์ถาม

“ใช่...ฉันจำผิดเอง ขอโทษด้วย รีบพาเธอไปทำแผลก่อนเถอะ” ว่าแล้วร่างใหญ่ก็เข้าประคองนักแสดงสาวออกไปจากฉาก ที่ทีมงานกำลังเข้าตรวจเช็กและช่วยกันเคลียร์วัตถุอันตรายที่ยังหลงเหลือในพื้นที่

“นี่คุณจำบล็อกกิ้งไม่ได้หรือไงว่าเอฟเฟ็กต์มันอยู่ตรงไหนบ้าง?” ใบหน้าสงสัยเงยมาถามเมื่อเดินมาถึงรถพยาบาล ที่เจ้าหน้าที่กำลังค้นหาอุปกรณ์สำหรับทำแผลในกระเป๋า

“ขอโทษ พอดีผมเบลอไปหน่อย”

“บ้าไปแล้ว นั่นมันเอฟเฟ็กต์นะวิล รู้หรือเปล่าว่าถ้าฉันไม่รีบตามไปตะครุบคุณไว้จะเป็นยังไง?” เจ้าหล่อนต่อว่าอย่างโกรธๆ

“ผมขอโทษที่ทำให้คุณเจ็บตัว”

“เรื่องเจ็บตัวน่ะเล็กน้อยมาก แต่เราถ่ายไปตั้งห้าสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว ขืนพระเอกมาเป็นอะไรตอนนี้ ทุกคนไม่ต้องเริ่มงานใหม่กันหมดหรือไง คุณน่ะ หัดมีสมาธิเสียบ้าง ไม่ใช่เอาเวลาไปหมกมุ่นอยู่กับนมหรือตูดแม่ช่างแต่งหน้าทรงสะบึมนั่น” ประโยคหลังกระซิบเบาลงให้ได้ยินกันแค่สองคน แต่หน้าตาคนพูดตำหนิชัด

วิลเลี่ยมหน้าเหวอไป ก่อนจะปล่อยหัวเราะก๊ากออกมาเสียงดังด้วยความขบขัน

“ไม่ยักรู้ว่าคุณสนใจด้วยว่าผมมัวแต่ดูหรือเห็นอะไรบ้าง?”

ไคลี่เบ้ปากชักสีหน้า ที่เขายังเห็นว่าเป็นเรื่องตลก เจ้าที่พยาบาลที่เข้าไปค้นอุปกรณ์ได้สิ่งของที่ต้องการกลับมาทำแผลให้เธอ แต่หลังจากตรวจดูบาดแผลแล้ว หล่อนก็แนะนำว่า

“ฉันว่าคุณน่าจะไปโรงพยาบาลดีกว่า...แผลค่อนข้างลึกทีเดียว บางทีอาจจะต้องเย็บ และก็ไม่รู้ว่ามีอะไรสกปรกติดอยู่ในแผลหรือเปล่า คุณควรจะได้รับการทำแผลแบบปลอดเชื้อนะไคลี่ แต่ฉันไม่มีเครื่องมือครบขนาดนั้นหรอก”

“แล้วมันจะเป็นแผลเป็นไหมแซนดร้า” เจ้าหล่อนถามเรื่องที่กังวล

“อื้ม! ก็คงเป็นอย่างนั้น แต่ถ้าดูแลดีๆ แผลนี่คงจะจางมากทีเดียว อาจจะสังเกตไม่เห็นด้วยซ้ำไป”

คนสวยกัดฟันกรอด จ้องหน้าเขาเขม็งที่เป็นต้นเหตุให้เธอได้แผล...ที่อาจจะเป็นแผลเป็น ซึ่งเป็นเรื่องซีเรียสมากทีเดียวสำหรับสาวๆ โดยเฉพาะถ้าเมื่อหญิงสาวคนนั้น ยึดอาชีพนักแสดงที่ต้องอาศัยเนื้อหนังมังสาสวยๆ

“เป็นยังไงบ้างไคลี่” โจแอลผู้กำกับเดินมาถึง พอเห็นสภาพของดารานำทั้งฝ่ายชายและฝ่ายหญิงฝุ่นเกรอะเลอะเทอะเสียทั้งคู่ สภาพดูดีกว่าที่มองเห็นจากมอนิเตอร์ไกลๆ ทำเอาใจหายใจคว่ำ แต่ไคลี่ยังมีแผลที่ค่อนข้างฉกรรจ์ทีเดียว

“แซนดร้าบอกต้องส่งฉันไปทำแผลที่โรงพยาบาล”

“ควรที่สุดค่ะ เพราะเราไม่ได้เตรียมอุปกรณ์มาพร้อมขนาดนั้น รีบไปเถอะ โรงพยาบาลใกล้ที่สุดก็ห่างไปแค่ห้าไมล์เอง” เจ้าหน้าที่ฝ่ายพยาบาลประจำกองถ่ายบอก

โจแอลผงกหน้าทันที เจ้าหน้าที่พยาบาลและคนขับจึงกระโดดขึ้นประจำรถ ก่อนจะเปิดไซเรนขอทาง แล่นออกไปจากโลเคชั่นเมืองร้างกลางทะเลทรายนี่ไปทันที

“นายรู้ตัวหรือเปล่าว่าพลาดคิวเอฟเฟ็กต์” โจแอลหันมาใส่นักแสดงดังที่ไม่น่าทำพลาด

“รู้...ฉันขอโทษที่ทำฉากนายพัง และก็ทำให้เธอเจ็บตัวด้วย”

“ให้ตายเถอะ นักแสดงระดับนาย ไม่น่าจะพลาดง่ายๆ แบบนี้ นี่ถ้าเกิดระเบิดเอฟเฟ็กต์ทำหน้าพระเอกแหกไป การถ่ายทำที่เหลืออีกเกือบครึ่งเรื่องจะเป็นยังไง?” โจแอลว่าหน้าเครียด

“ขอโทษจริงๆ ถ้ายังไงเดี๋ยวฉันรับผิดชอบค่าฉากนี้ให้เอง” รีบพูดขึ้นมา ยอมรับว่ามันเป็นความผิดพลาดของเขา แต่ไม่ใช่เพราะเอาแต่มองนม มองก้นของเมกอัพสาวหุ่นนางแบบเพลย์บอยของกองถ่ายหรอกนะ

เรื่องกวนใจคือข่าวของใครบางคนที่พาดพิงถึงเขานั่นต่างหากเล่า ทำเอาไม่มีสมาธินัก

“ได้เลยพวก...ฉันไม่ปฏิเสธ เฮ้! วันนี้ยกกอง เลิกถ่ายทำ” โจแอลประกาศผ่านวิทยุในมือ ทีมงานที่เหลือจึงลงไปทำหน้าที่จัดการกับฉากที่เพิ่งเสียหายไปอย่างเร่งด่วน

แดนนี่วิ่งเข้ามาหน้าตาตื่น แต่ไม่ทันได้พูดเพราะผู้กำกับเล่นใส่พระเอกเป็นชุด แถมยังเถียงไม่ออกด้วย

“ฉันได้ยินว่า นายจะรับผิดชอบค่าฉากราคาแสนเหรียญนี่” ผู้จัดการส่วนตัวถามหน้าเครียด

ใบหน้าคร้ามเลอะเทอะไปด้วยฝุ่นควัน ปัดเนื้อปัดตัว พร้อมกับผงกหน้า ก่อนจะหันไปหรี่ตามองทีมงานที่กำลังช่วยกันเก็บกวาดจัดการความเสียหายที่เกิดขึ้น และสร้างฉากใหม่ขึ้นมาอีกครั้งให้เหมือนเดิม

“นายต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ วิล ฉากราคากว่าแสนเหรียญนี่นะ”

“โจแอลคงไม่ให้รื้อทำใหม่หมดหรอก มันเสียหายแค่บางส่วนเอง และอีกอย่างฉันเป็นคนผิดคิว ฉันต้องรับผิดชอบ”

แดนนี่กวาดสายตามองร่างสูงใหญ่หนาบึกบึนของคนตรงหน้า สำรวจด้วยสายตาอีกครั้ง

“นายโอเคหรือเปล่า?”

“ฉันโอเค ไม่เป็นไร แต่ไคลี่สิ” สีหน้าเป็นกังวลเมื่อเอ่ยถึงหญิงสาว

“ทำไม? ฉันเห็นรถพยาบาลออกไป”

“เธอเป็นคนเตือนฉันเรื่องเอฟเฟ็กต์ และเธอก็ช่วยชีวิตฉันไว้ด้วย” สีหน้าเคร่งเครียด เมื่อคิดว่าเป็นความผิดของตัวเองที่ทำให้หญิงสาวได้รับบาดเจ็บไปด้วย

“อันที่จริง นายก็น่าจะไปโรงพยาบาลเสียด้วยกัน ไปตรวจเช็กเสียหน่อย เสียงระเบิดตูมดังขนาดนั้น ทำเอาฉันใจหายทีเดียว” แดนนี่ว่า สายตามองคนที่เขาดูแลมาหลายปีด้วยความเป็นห่วง

“ฉันบอกแล้วว่าไม่เป็นไร”

“ปกตินายเป็นคนมีสมาธิ จำบล็อกกิ้งได้ไม่เคยพลาด เกิดอะไรขึ้น เรื่องที่แอนนิต้าให้สัมภาษณ์นั่นหรือเปล่า?”

วิลเลี่ยมกำมือแน่น กัดฟันจนขึ้นสันนูน ยอมรับว่าเรื่องที่หญิงสาวเพิ่งป่าวประกาศผ่านรายการโทรทัศน์เมื่อเช้านี้มันทำให้เขาหัวเสีย

“ฉันไม่รู้ว่าเธอพูดอย่างนั้นออกไปได้ยังไง? ฉันไม่ได้เป็นไบเซ็กช่วล ฉันชอบผู้หญิง และฉันไม่ได้พยายามจะตื๊อกลับไปคืนดีกับเธอ ทำไมเธอถึงได้โกหกเรื่องพวกนั้นออกมาได้คล่องปากอย่างนั้นนะ”

“หล่อนก็คงแก้แค้นที่นายไม่สนใจ เลยตั้งใจจะทำลายชื่อเสียงนายไงล่ะ ถ้านายไม่พอใจก็ฟ้องกลับไปเลย ทั้งหล่อน ทั้งรายการโทรทัศน์นั่น ที่เผยแพร่ข้อมูลผิดๆ ทำให้นายเสียชื่อเสียง”

“นายก็รู้ว่าฉันไม่อยากยุ่งกับหล่อนอีกแล้ว ไม่อยากแม้แต่จะเอ่ยชื่อถึงเลยด้วยซ้ำ” ไม่คิดว่าอดีตรักหกปี จะไม่ยอมรามือง่ายๆ แถมยังสร้างปัญหามากมายให้เขาอีกด้วย

“โอเค งั้นก็ไม่ต้องไปพูดถึง ไม่ต้องไปสนใจ หรือต่อความยาวสาวความยืด ในเมื่อนายไม่ได้ให้น้ำหนักคำพูดของเธอ สุดท้ายข่าวลือก็คือข่าวลือวันยังค่ำ แต่ไหนๆ โจแอลก็ยกเลิกการถ่ายทำทั้งหมดแล้วนี่ นายน่าจะไปโรงพยาบาลเสียหน่อย ถ้าไม่อยากตรวจเช็กร่างกายให้แน่ใจ อย่างน้อยก็ไปดูอาการของไคลี่”

วิลเลี่ยมชะงักไปนิดหนึ่งนิ่งคิด ก่อนจะผงกหน้าเห็นด้วย เพราะเขาก็รู้สึกห่วงใยอาการของหญิงสาวอยู่เหมือนกัน แถมตอนนี้ก็ยังเกิดอาการวิ้งๆ ในหู เหมือนหูจะอื้อ 

ใครอยากอ่านเต็มเรื่อง พร้อมให้โหลดจ้า ^^


ตีตราสวาท
วชิราภา
www.mebmarket.com
ครั้งหนึ่งเธอเคยเป็นของเขา...และเขาจะไม่มีวันยอมให้เธอไปเป็นของใครอีก วิลเลี่ยม สตาร์คนดังของ NFLหนีข่าวฉาว และแฟนสาวที่นอกใจมาอยู่เมืองไทยในค่ำคืนแสนทรมานที่ต้องการผ่านพ้นฝันร้ายไปให้ได้ เขาต้องการผู้หญิงสักคน...มาช่วยลบเลือนความทรงจำร้ายๆ นั่นทิ้งไปและฟ้ารุ่งลดาก็ผ่านเข้ามาโดยไม่ได้ตั้งใจ “พี่เป็นผู้ชายคนแรกของฟ้า หรือว่าจะเถียง”สองแขนที่แข็งแรง รัดร่างอรชรเอาไว้ แน่นยิ่งกว่าแน่น“เวลาผ่านมาตั้งสี่ปี เพิ่งสำนึกได้ตอนนี้หรือไง...ฟ้าไม่เปลืองสมองไปจำหรอกนะ เมื่อคุณก็บอกเองว่าเมา...และไม่ได้ตั้งใจ”ตอกคนหน้ามึนกลับไป ทั้งที่ใจก็เจ็บแสนเจ็บ กับเหตุผลอย่างคนมักง่ายของเขา“ไม่จำก็ไม่เป็นไร...เพราะพี่จะทำมันใหม่ ให้ดีกว่าเดิมด้วย...และครั้งนี้พี่ไม่เมาและพี่ตั้งใจ” น้ำเสียงที่กระซิบชิดข้างใบหู ทำเอาเธอขนลุกซู่ขึ้นมาทั้งตัว“อย่าทำบ้าๆ นะวิล” เธอขู่กลับไปด้วยเสียงสั่นพร่าแต่คำขอกลับถูกปฏิเสธโดยสิ้นเชิง...เมื่อร่างบางถูกวางลงบนเตียง...ตามด้วยมวลน้ำหนักมหาศาล จากกายร้อนผ่าวเปล่าเปลือยล้อนจ้อน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น