ตีตราสวาท

ตอนที่ 16 : ปล้ำผิดคน 65 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,064
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    10 ก.พ. 60




“ทำไมกะทันหันอย่างนี้?”

ไม่ใช่เพียงแต่เขาหรอกที่ตั้งตัวกับโอกาสที่จู่ๆ ก็หล่นลงมาบนตักไม่ทัน อธิศวัสเองก็เช่นกัน ทันทีที่บอกว่าต้องกลับอเมริกาปัจจุบันทันด่วน เจ้าเพื่อนรักก็โวยวาย

“ฉันมีงานต้องรีบกลับไปทำ...งานใหม่ ที่ยังไม่รู้จะได้หรือเปล่า?”

“ยังไงฉันก็อวยพรให้นายโชคดี เสียดายที่ยังอยู่ที่นี่ไม่นาน เลยไม่ได้พานายไปเที่ยวไหนเลย”

เพราะช่วงนี้เป็นไฮซีซั่น ทั้งงานราษฏร์ งานหลวง เฮละโลเข้ามาเสียพร้อมๆ กัน จนแทบจะไม่มีเวลาต้อนรับขับสู้เพื่อนวัยเด็กที่อุตส่าห์บินข้ามน้ำข้ามทะเลมาไกล

“ยังไงฉันก็ต้องกลับมาที่นี่อีกแน่ๆ”

“โชคดีที่ค่ำนี้ฉันไม่มีงานที่ไหน จะได้ไปส่งนายถึงสนามบิน” รับอาสาอย่างเต็มใจ

“แล้วเราจะแวะไปหาเฟย่าได้ไหม ก่อนกลับฉันอยากเจอเธอ” นั่นเป็นเรื่องเดียวที่ค้างคาใจ ก่อนจะจากเมืองไทยไปไกล เขาอยากสะสางเรื่องนี้ให้จบเสียก่อน

อธิศวัสทำหน้าประหลาดใจกับคำขอร้อง

“นายอยากจะเจอน้องสาวฉันไปทำไม?” สีหน้าของเขาแสดงชัดถึงความสงสัย

“ก็...ก็นายบอกว่าเธอเครซี่ฉันนี่ และอีกอย่างฉันก็ไม่ได้เจอเธอนานแล้ว”

นานจนจำไม่ได้อย่างไม่น่าให้อภัยทีเดียว ไม่เช่นนั้นเขาคงจะยับยั้งชั่งใจ แต่ในตอนนั้น เป็นผู้หญิงคนไหน ก็คงไม่ได้รับการละเว้น

“ได้สิ ไม่น่ามีปัญหา เห็นว่าเธอไม่สบาย ฉันก็อยากไปเยี่ยมอยู่เหมือนกัน” คนเป็นพี่ตอบ หลังจากใช้เวลาคิดอยู่ครู่หนึ่งทีเดียว

“เธอไม่สบายงั้นหรือ? เป็นอะไรมากหรือเปล่า?” ถามอย่างตกใจ อดคิดไม่ได้ว่ามันจะเป็นผลมาจากฝีมือของเขา

“คงไม่เป็นอะไรมากกระมัง นี่น้องสาวฉันเรียนพยาบาลนะ อยู่ใกล้หมอไม่ต้องห่วงหรอก งั้นเราก็รีบเข้ากรุงเทพฯ แต่หัววันเลย นายเก็บข้าวของพร้อมหรือยัง?”

ถึงได้ฟังอย่างนั้น เขาก็ยังไม่สบายใจอยู่ดี

“ไม่มีอะไรมาก แค่กระเป๋าใบเดียวเหมือนตอนมา”

“นายบอกว่าจะอยู่นาน ไม่คิดว่าจะกลับกะทันหันอย่างนี้ เลยไม่มีของฝากเด็ดๆ ให้เลย เสียดาย”

อธิศวัสส่ายหน้าเบาๆ

“ที่สำคัญนายยังไม่ทันได้รู้จักสาวไทยเลย นี่แหละน่าเสียดายที่สุด ถ้าได้รู้จักแล้ว ฉันเชื่อว่าจะทำให้นายเคลิ้มจนลืมสาวผมทองไปเลยทีเดียว” ด้วยความสนิทสนมกันพวกเขาจึงเอ่ยกระเซ้ากันได้

วิลเลี่ยมยิ้มน้อยๆ แต่แอบเครียดว่า...เขาได้ทั้งรู้จักและลองลิ้มชิมรสสาวไทยไปแล้วอย่างไม่ได้ตั้งใจ และถ้าเจ้าเพื่อนผู้แสนดีรู้ความจริงเข้า อาจจะอดใจง้างเท้าเตะเขาไม่ได้เลยก็ได้

แต่สุดท้ายความหวังและตั้งใจที่จะได้เจอฟ้ารุ่งลดาก็ไม่สมหวัง เมื่ออธิศวัสแจ้งว่าหญิงสาวไปทำกิจกรรมกับทางมหาวิทยาลัย พวกเขาจึงตรงไปที่สนามบินทันที และการจราจรที่ติดขัด ทำให้พวกเขาไม่ได้มีเวลาร่ำลากันมากมายนัก

แล้วเขาก็ต้องจากเมืองไทยมาพร้อมกับความรู้สึกที่ค้างคาอยู่ในใจ ซึ่งไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหน จะได้กลับมาสะสางให้เรียบร้อย

+++++++++

 

“อะไรกันอาทิตย์นี้จะไม่กลับ ก็ไหนบอกว่าสอบเสร็จแล้วไม่ใช่หรือ?”

เสียงปลายสายฟังดูรู้ว่าหงุดหงิด เมื่อถูกปฏิเสธ

“พอดีชมรมดนตรีไทยจัดกิจกรรมจะไปเล่นดนตรีให้ผู้ป่วยที่โรงพยาบาลเด็กฟังน่ะค่ะ ฟ้าก็เลยอยากไปด้วย”

“ไปทำไม? เราเล่นอะไรเป็น จะไปตีฉิ่งให้จังหวะเขาหรือไง มีหวังมโหฬีทั้งวงคงบรรเลงผิดๆ ถูกๆ” พี่ชายเอ่ยค่อนขอด จนคนฟังปลายสายหน้าบึ้ง

“พี่ธิศ”

“ไม่ต้องมาทำเสียงเขียวเลย เราหาเรื่องไม่กลับบ้านมากกว่า ทีไม่ให้กลับ ดันหนีกลับ แล้วก็ยังไม่ตอบพี่เลยนะว่าวันนั้นเรากลับมาทำไม?” อธิศวัสไล่เบี้ยเอาเรื่องที่ผ่านมาตั้งกว่าสัปดาห์แล้ว

“โธ่! ถึงฟ้าจะเล่นดนตรีไทยไม่เป็น แต่ก็ไปช่วยยกของหรือเสิร์ฟน้ำได้แหละน่า น้องไปทำบุญทำกุศลแทนที่จะส่งเสริม” เจ้าตัวบ่นอุบพร้อมกับกลับเฉไฉโบ้ยไปตอบอีกเรื่องหนึ่ง

“ดี ไม่กลับก็ดี นี่พี่ชักสงสัยแล้วว่า เราแอบไปมีแฟนหรือเปล่ายัยฟ้า ถึงไม่ยอมกลับบ้านกลับช่องน่ะ”

“โธ่! พี่ธิศ ถ้าสงสัยเรื่องนี้ล่ะก็เลิกสงสัยไปได้เลย ฟ้าจำได้น่า ที่พี่ธิศสั่งนักสั่งหนาว่าห้ามมีแฟนจนกว่าจะเรียนจบน่ะ ท่องจนขึ้นใจแล้ว” พูดประชดไปหน้าง้ำ

“อย่าให้พี่รู้เชียว อ้อ! แล้วเราไม่ยอมกลับบ้าน รู้บ้างไหมว่าพลาดอะไรดีๆ ไป” พูดยั่วขึ้นมาให้สงสัยเสียอย่างนั้น ฟ้ารุ่งลดาไม่ทันนึกถึง

“พลาดเรื่องดีๆ เรื่องอะไรคะ? หรือว่าพี่ธิศเจอว่าที่พี่สะใภ้ของฟ้าแล้ว”

“ถ้าเรื่องนั้นนับเป็นเรื่องดีก็รอไปก่อน ที่ว่าพลาด คือมีหนุ่มเขาอยากเจอเราแน่ะ แต่ดันเล่นตัวไม่กลับ ก็เลยไม่ได้เจอกันเลย” พอพี่ชายเกริ่นมา เธอก็ใจหายวาบ นึกรู้ขึ้นมาเชียวว่าเป็นใคร

“ให้เดาสิว่าใคร?” อธิศวัสทิ้งท้ายพูดยั่วให้อยากรู้

“ไม่ล่ะ ฟ้าไม่เดา ไม่เห็นอยากรู้”

“อ๊ะๆ บอกก็ได้ ก็นายวิลไง วิลเลี่ยม โจนส์ ขวัญใจเราน่ะ หมอนั่นแอบหลบปาปารัชชี่มาอยู่ที่รีสอร์ทตั้งเกือบเดือน เขาอยากเจอฟ้ามากนะ”

เธอก็อยากจะบอกพี่ชายเหมือนกัน...ว่าที่เธอไม่อยากกลับบ้านนั่นเป็นเพราะใคร

“แต่น่าเสียดาย ตอนนี้หมอนั่นกลับอเมริกาไปแล้ว”

ใจเธอหายวาบเมื่อได้ยินอย่างนั้น จะมาจะไปไม่บอกกล่าว...แล้วเขาจะอยากเจอเธอด้วยเรื่องอะไร หรือเกิดนึกจำได้ขึ้นมา...

“กลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?”

“เมื่อสามวันก่อนเสียใจด้วยนะน้องสาว เห็นทีว่ากลับครั้งนี้คงจะยาว เพราะได้งานใหม่ คงไม่ได้มาเมืองไทยอีกนานเชียวแหละ”

หัวใจเธอเหมือนถูกใครบางคนกระชากติดมือกลับอเมริกาไปด้วย ฟ้ารุ่งลดากะพริบตาที่พร่ามัวด้วยหยาดวับวาวใสที่เอ่อคลอขึ้นมาทันที ก่อนจะเอ่ยลาพี่ชาย ตัดสายเสียดื้อๆ

เธอรู้สึกตัวเองช่างไร้ค่าในสายตาของเขาและความรู้สึกดังว่ากระทุ้งขึ้นมาจนแน่นหน้าอกแทบหายใจไม่ออก เธอต้องตั้งสติที่ตกอยู่ในภวังค์ของความช็อกกับเรื่องที่ได้ยินครู่ใหญ่ กว่ายกมือขึ้นมาปาดป้ายน้ำตาที่ไหลเอ่อล้นทะลักฮั่กๆ เต็มสองตา ดูเหมือนว่าผู้ชายคนนั้นจะไม่ได้คิดจะรับผิดชอบอะไรเลย แล้วเขาถามหาหรือว่าอยากเจอเธอไปทำไมกันเล่า

การที่เขาเข้าใจผิด อาจจะเป็นเพราะจำเธอไม่ได้ แต่การปลุกปล้ำผู้หญิงแปลกหน้าแล้วโยนเงินให้ มันเป็นเรื่องเลวร้ายเกินกว่าจะยอมรับ ผู้ชายอย่างนั้น ไม่มีค่าให้ต้องไปนึกถึงหรอก

วิลเลี่ยมจะรู้ไหมว่าค่ำคืนนั้นเป็นเหมือนฝันร้ายในชีวิตของลูกผู้หญิงคนหนึ่ง ที่ปลาบปลื้มคลั่งไคล้เขามาตลอด

แม้เธอจะบอกตัวเองให้ลืมมันไปเสีย ลบมันออกจากความทรงจำ อย่าได้กลับไปใส่ใจหรือคิดถึง แต่ห้ามปรามตัวเองไม่ให้เสียใจหรือเสียน้ำตากับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้

การที่เธอหวังให้เขารู้สึกผิด หรือมีสามัญสำนึก ดูจะเป็นการหวังมากเกินไป

เท่าที่ได้ยินได้ฟัง...ก็ย้ำชัดแล้วว่า เขาไม่ได้ให้คุณค่าหรือแคร์ใส่ใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นนั่นแม้แต่นิด ที่สุดก็สะบัดก้นจากไปอย่างคนไร้ซึ่งความผิด...คนอย่างเขาไม่ควรค่าที่จะเสียเวลา หรือเสียสมองส่วนใดไปคิดถึงทั้งนั้น

เธอก็น่าจะรู้ดีว่าผู้ชายระดับนั้น แถมเคยมีคู่หมั้นคู่หมายเป็นถึงซุปเปอร์โมเดลระดับโลก มีผู้หญิงมากหน้าหลายตาที่ล้วนสวยสะและเต็มใจจะขึ้นเตียงด้วย จะมาอินังขังขอบอะไรกับผู้หญิงบ้านๆ แสนธรรมดา ที่บังเอิญว่าได้มีอะไรด้วยเพราะความเมาแค่ครั้งเดียวเล่า

ตื่นเช้าขึ้นมาเขาอาจจะไม่ได้นึกถึง หรือจำไม่ได้เสียด้วยซ้ำกระมังว่าทำอะไรลงไป ในเมื่อเมาเหล้าจนเหม็นคลุ้งเสียขนาดนั้น แต่จะให้เธอไม่เจ็บปวดหรือไม่รู้สึกรู้สาเลยคงไม่ได้

เพราะเขาได้ทำลายทั้งชีวิตของเธออย่างไม่น่าให้อภัย แม้จะไม่ได้ตั้งใจก็ตาม

นาทีนี้ ผู้ชายคนนั้นได้แสดงให้เห็นแล้วว่า นอกจากควาหล่อเหลา และชื่อเสียง เขาไม่มีสิ่งใดควรค่ากับคำว่าผู้ชายดีๆ พอที่จะเป็นสามีของใครได้เลยด้วยซ้ำ

ฟ้ารุ่งลดา...เธอต้องจำเอาไว้ ว่าที่เขาสำหลักสำคัญก็เพราะเธอยกให้เขาเป็นคนสำคัญ

แต่ต่อจากนี้ไป ผู้ชายคนนั้นจะไร้ตัวตน ไม่มีค่า ไม่มีความหมาย ไม่อยู่ในความสนใจใดๆ จากเธออีก อย่าไปสนใจ อย่าไปอยากเห็น ได้ยิน ได้ฟัง ได้รู้อะไรเกี่ยวกับเขา

ลืมเรื่องคืนนั้นไปเสีย ทำเหมือนมันไม่เคยเกิดขึ้น แล้วใช้ชีวิตต่อไป ในเมื่อเขาไม่สนใจ แล้วเธอจะสนใจทำไม

+++++++++


ใครอยากอ่านเต็มเรื่อง พร้อมให้โหลดจ้า ^^


ตีตราสวาท
วชิราภา
www.mebmarket.com
ครั้งหนึ่งเธอเคยเป็นของเขา...และเขาจะไม่มีวันยอมให้เธอไปเป็นของใครอีก วิลเลี่ยม สตาร์คนดังของ NFLหนีข่าวฉาว และแฟนสาวที่นอกใจมาอยู่เมืองไทยในค่ำคืนแสนทรมานที่ต้องการผ่านพ้นฝันร้ายไปให้ได้ เขาต้องการผู้หญิงสักคน...มาช่วยลบเลือนความทรงจำร้ายๆ นั่นทิ้งไปและฟ้ารุ่งลดาก็ผ่านเข้ามาโดยไม่ได้ตั้งใจ “พี่เป็นผู้ชายคนแรกของฟ้า หรือว่าจะเถียง”สองแขนที่แข็งแรง รัดร่างอรชรเอาไว้ แน่นยิ่งกว่าแน่น“เวลาผ่านมาตั้งสี่ปี เพิ่งสำนึกได้ตอนนี้หรือไง...ฟ้าไม่เปลืองสมองไปจำหรอกนะ เมื่อคุณก็บอกเองว่าเมา...และไม่ได้ตั้งใจ”ตอกคนหน้ามึนกลับไป ทั้งที่ใจก็เจ็บแสนเจ็บ กับเหตุผลอย่างคนมักง่ายของเขา“ไม่จำก็ไม่เป็นไร...เพราะพี่จะทำมันใหม่ ให้ดีกว่าเดิมด้วย...และครั้งนี้พี่ไม่เมาและพี่ตั้งใจ” น้ำเสียงที่กระซิบชิดข้างใบหู ทำเอาเธอขนลุกซู่ขึ้นมาทั้งตัว“อย่าทำบ้าๆ นะวิล” เธอขู่กลับไปด้วยเสียงสั่นพร่าแต่คำขอกลับถูกปฏิเสธโดยสิ้นเชิง...เมื่อร่างบางถูกวางลงบนเตียง...ตามด้วยมวลน้ำหนักมหาศาล จากกายร้อนผ่าวเปล่าเปลือยล้อนจ้อน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น