ตีตราสวาท

ตอนที่ 15 : ปล้ำผิดคน 30 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,215
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    9 ก.พ. 60





ท่าที่ฟังอธิศวัสเล่า เขาก็รับรู้ได้ว่าหมอนี่หวงน้องสาวมาก

ก็แน่ล่ะสิ ในเมื่อยัยเด็กขี้แยคนนั้น โตขึ้นมาสวยเสียจนชวนตะลึง...แถมเขายังจำเธอไม่ได้ ไม่รู้จะโทษความโกรธขึ้นหน้า หรือว่าเบียร์ที่ซัดไปเสียหลายกระป๋อง

ภาพความทรงจำอันดุเด็ดเผ็ดร้อนที่เขาจำได้ไม่ทั้งหมด คงจะเป็นฝันร้ายของใครบางคนไปตลอดชีวิต ยิ่งอธิศวัสบอกเขาว่าฟ้ารุ่งลดานั่นปลาบปลื้มเขามากเท่าไหร่ ความรู้สึกผิดก็ยิ่งติดอยู่ในหัวใจให้หนักอึ้งมากไปเท่านั้น

“ทำไมไม่ยอมรับโทรศัพท์นะ”

มือใหญ่เพียรสไลด์หน้าจอจนเมื่อยนิ้ว แต่หญิงสาวก็ยังไม่ยอมรับสายจากเขาเสียที นี่นอกจากเจ้าเพื่อนรักจะหวงน้องสาวแล้ว ยังสั่งไม่ให้รับโทรศัพท์จากเบอร์แปลกๆ ด้วยหรือเปล่า?

ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งหงุดหงิดหัวใจเท่านั้น เมื่อไม่มีการตอบรับใดๆ มาจากปลายสาย ทั้งที่ก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่า หากฟ้ารุ่งลดารับโทรศัพท์ เขาจะพูดอย่างไรกับเธอดี

ขอโทษ...คงเป็นประโยคคลาสสิคที่สุด

แต่เรื่องร้ายแรงขนาดว่าขืนใจใครสักคน แค่คำขอโทษมันคงไม่หาย เพราะถือได้ว่าเป็นอาชญากรรมที่มีโทษสูงถึงจำคุกเลยทีเดียว แม้จะค่อนข้างมั่นใจว่าหญิงสาวคงไม่เอาเรื่องเอาราวเขาหรอก ไม่เช่นนั้นเธอคงไม่หนีเตลิดกลับไป หรือไม่ก็ต้องบอกพี่ชายที่หวงน้องสาวยิ่งชีวิตไปแล้ว

และเรื่องนี้เขาจะให้อธิศวัสรู้ไม่ได้เด็ดขาด

น่าอนาจนักที่วิลเลี่ยม โจนส์ คนที่โด่งดัง มีชื่อเสียง แต่กลับมีเพื่อนแท้ที่ไว้วางใจได้แค่เพียงหยิบมือได้ เท่านั้นไม่พอ อธิศวัสคือเพื่อนในวัยเด็กเพียงคนเดียวที่เขาเหลืออยู่ และไม่อยากจะสูญเสียไป

แต่ถ้ารู้ว่าเขาได้ทำอะไรกับน้องสาวของตัวเองไปบ้าง ไม่อยากนึกเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น

เขาจะแก้ไขสถานการณ์นี้อย่างไรดีหนอ

“รับสิเฟย่า...อย่าทรมานใจกันอย่างนี้” เขาบ่นกับโทรศัพท์ที่สุดท้ายก็กลายเป็นถูกโอนเข้าระบบฝากข้อความ

ในสมองของเขานิ่งงัน...อยากพูดอะไรก็พูดไปสิ...บอกกับเธอไป...เขารู้สึกผิด...เสียใจ...ขอโทษ แต่ก็ไม่มีเสียงใดหลุดออกมาจากปากที่หนักเหลือเกิน

เขาอยากคุยกับเธอต่อหน้ามากกว่า...ฟ้ารุ่งลดาอยู่แค่กรุงเทพฯ ไม่ไกลจากที่นี่มาก ถ้าจะไปหาเธอเลยก็คงได้ เขาไม่แคร์แล้วว่าใครจะรู้ว่าอยู่ที่นี่ สำคัญเหนืออื่นใดในตอนนี้ คือยกความรู้สึกผิดในหัวใจออกไปให้ได้ต่างหาก

เสียงโทรศัพท์ดังรัวขึ้นมา วิลเลี่ยมนึกดีใจ แต่กลับไม่ใช่คนที่เขารอคอย

“มีอะไรแดนนี่?” น้ำเสียงติดจะหงุดหงิดถามออกไป

“เป็นยังไงบ้าง หลุมหลบภัยของนาย สบายใจขึ้นไหม?”

เขาถอนหายใจยาวเหยียด ถ้าแดนนี่โทรศัพท์มาถามเมื่อสักสองสามวันก่อน เขาก็อาจจะตอบได้ว่าสบายใจมาก สบายใจที่สุด จนไม่คิดจะอยากไปไหนอีกเลย

แต่ไม่ใช่ตอนนี้...นาทีนี้ ที่ความโกรธเกรี้ยวต่อผู้หญิงทรยศคนนั้น ทำให้เขาทำร้ายและทำลายผู้หญิงดีๆ อีกคน

“นายโทรศัพท์ข้ามโลกมาเพื่อจะถามแค่นี้ใช่ไหม?”

“ดูเหมือนนายกำลังหงุดหงิด” แดนนี่ที่อยู่ด้วยกันมานาน จับกระแสเสียงผิดปกติได้ไม่ยากเย็นนัก

“มีอะไรหรือเปล่า? เกิดอะไรขึ้น?”

เขานิ่งเงียบกับคำถามที่ไม่อยากตอบ...ไม่อยากเล่า บางครั้งคนเราก็อยากมีความลับกันบ้าง โดยเฉพาะเรื่องส่วนตัว

“ไม่ว่านายจะอยู่ที่ไหนก็ตามแต่นะวิล ฉันขอให้นายกลับมาที่นี่เร็วที่สุด”

“ทำไม? นายจะให้ฉันไปร่วมงานแต่งแอนนิต้าหรือไง?” ถามอย่างเซ็งๆ

“นายรู้เรื่องนี้แล้วหรือ? หงุดหงิดเรื่องนี้เองใช่ไหม? อย่าไปสนใจเลย ก็แค่ข่าวกอสซิปลือๆ กันไปเท่านั้น อ้อ! หวานใจนายส่งแหวนคืนมาให้แล้วนะ แต่ฉันไม่คิดว่านายจะอยากได้มันคืนจริงๆ ก็เลยยังไม่ได้บอก แต่ที่อยากให้นาย กลับอเมริกาตอนนี้ ก็เพราะว่าโอกาสของนายมาถึงแล้ว”

“โอกาส” ทวนคำอย่างประหลาดใจ

ก็เขาประกาศเลิกเล่นแล้ว จะให้กลืนน้ำลายตัวเอง กลับไปลงสนามอีกหรือไง?

...และทีมที่พอจะสนใจนักกีฬาประเภทเขา อาจจะเป็นลีกที่ต่ำลงมาจากNFL ซึ่งนักกีฬาหลายคนก็ยอมที่จะไปเล่นเพื่อเก็บรายได้ในช่วงบั้นปลายของอาชีพ แต่เขาไม่ได้กระหายเงินขนาดนั้น

“ใช่ โอกาสครั้งสำคัญในชีวิต ที่ฉันคิดว่านายไม่ควรจะปล่อยไป เพราะมันอาจจะทำรายได้ สร้างชื่อเสียงให้นายเสียยิ่งกว่าการเป็นนักอเมริกันฟุตบอล”

“นายหมายถึงอะไร?” ใจของเขาเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นระคนสงสัย

“นายเคยดูซี่รี่ย์ เรดสปายไหม?”

“เคยได้ยินชื่อ ดูแค่ผ่านๆ ไอ้เรื่องที่เกี่ยวกับหน่วยงานลับโจรกรรมข้ามโลกนั่นใช่ไหม?”

“ถูกต้อง จอนห์ แม็คไกรเกอร์ซึ่งเป็นผู้กำกับเรื่องนี้ เป็นแฟนของนาย พอนายประกาศเลิกเล่น และซีรี่ย์เรื่องนี้ได้นายทุนหนุนหลังให้ทำภาคต่อ พวกเขาเลยอยากหานักแสดงใหม่เข้ามาร่วมทีม และนายก็เป็นหนึ่งในนั้น ที่ได้รับเชิญให้ไปแคสติ้งบทนำของซีซั่นต่อไป”

“แต่ฉันแสดงไม่เป็น งานนี่มันคนละสายอาชีพกันเลย มันคงไม่เหมาะ”

“อย่าเพิ่งปฏิเสธสิวิล ในเมื่อนายยังไม่ได้ลองดู ก่อนดเวน จอนห์สันจะเป็นสตาร์ดังที่คนรู้จักไปทั่วโลก เขาก็เคยเป็นนักมวยปล้ำมาก่อน ฉันถึงอยากให้นายรีบกลับมาที่นี่เพื่อมาเข้าคอร์สเรียนแอ็คติ้งเป็นการด่วน นี่เป็นโอกาสดีที่ไม่ใช่ว่าใครจะได้รับง่ายๆ ผู้กำกับสนใจนาย ถึงได้มีชื่อติดเข้าร่วมแคสติ้ง ทั้งๆ ที่บทนี้ดาราดังหลายคนอยากได้ ฉันไม่อยากให้นายทิ้งโอกาสนี้ไป และถ้านายทำสำเร็จ แฟนเก่านายจะต้องคร่ำครวญเสียใจที่เจ้าหล่อนเลือกผิดไปตลอดชีวิตทีเดียว”

ใครว่าความแค้นของผู้หญิงเท่านั้นที่น่ากลัว...ความแค้นของผู้ชายอย่างเขาก็ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่า ในบรรดาเหตุผลทั้งหมดที่แดนนี่ยกขึ้นมาหว่านล้อมเพื่อเกลี้ยกล่อมให้เขากลับไปร่วมแคสติ้ง เหตุผลสุดท้ายคือการตัดสินใจในทันที

“ได้...ฉันจะหาเที่ยวบินที่เร็วที่สุดเพื่อกลับอเมริกา นายมารอรับฉันด้วยก็แล้วกันเพื่อน”

“ต้องให้ได้อย่างนี้สิวิล...นายไม่เคยทำให้ฉันผิดหวัง แล้วฉันจะเตรียมทุกอย่างทางนี้ไว้รอนาย...อ้อ! เรื่องตั๋วกลับอเมริกาน่ะ ฉันแค่รอนายคอนเฟิร์ม”

“หมายความว่ายังไง?”

“ฉันเตรียมตั๋วเครื่องบินไว้ให้นายแล้ว สามทุ่มพรุ่งนี้ เตรียมตัวเดินทางให้พร้อมก็แล้วกัน ชั้นเฟิร์สคลาสจากสุวรรณภูมิกลับแอลเอ”

“นายรู้ได้ยังไงกันว่าฉันอยู่ที่ไหน?” ถามอย่างตกใจ พร้อมกับประหลาดใจสุดๆ

“ก็ถ้าไม่รู้ ฉันจะเป็นผู้จัดการส่วนตัวของนายได้ยังไงกัน” ฝ่ายนั้นว่า พร้อมกับหัวเราะทิ้งท้าย ก่อนจะวางสายไป ทิ้งให้เขาเสียวสันหลังว่า นอกจากเรื่องที่อยู่แล้ว แดนนี่ยังรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับเขาอีกบ้าง

“หมอนี่จริงๆ เชียว” บ่นอย่างหงุดหงิด

พร้อมกับคิดว่า แล้วเขาจะเคลียร์เรื่องยุ่งๆ กับฟ้ารุ่งลดาได้ยังไง ในเมื่อต้องบินกลับอเมริกาในวันพรุ่งนี้แล้ว

ระหว่างอนาคต กับความเข้าใจผิดของผู้หญิงคนหนึ่ง

สำหรับเขา ในนาทีนี้ สิ่งไหนสำคัญกว่ากัน?

+++++++++


ใครอยากอ่านเต็มเรื่อง พร้อมให้โหลดจ้า ^^


ตีตราสวาท
วชิราภา
www.mebmarket.com
ครั้งหนึ่งเธอเคยเป็นของเขา...และเขาจะไม่มีวันยอมให้เธอไปเป็นของใครอีก วิลเลี่ยม สตาร์คนดังของ NFLหนีข่าวฉาว และแฟนสาวที่นอกใจมาอยู่เมืองไทยในค่ำคืนแสนทรมานที่ต้องการผ่านพ้นฝันร้ายไปให้ได้ เขาต้องการผู้หญิงสักคน...มาช่วยลบเลือนความทรงจำร้ายๆ นั่นทิ้งไปและฟ้ารุ่งลดาก็ผ่านเข้ามาโดยไม่ได้ตั้งใจ “พี่เป็นผู้ชายคนแรกของฟ้า หรือว่าจะเถียง”สองแขนที่แข็งแรง รัดร่างอรชรเอาไว้ แน่นยิ่งกว่าแน่น“เวลาผ่านมาตั้งสี่ปี เพิ่งสำนึกได้ตอนนี้หรือไง...ฟ้าไม่เปลืองสมองไปจำหรอกนะ เมื่อคุณก็บอกเองว่าเมา...และไม่ได้ตั้งใจ”ตอกคนหน้ามึนกลับไป ทั้งที่ใจก็เจ็บแสนเจ็บ กับเหตุผลอย่างคนมักง่ายของเขา“ไม่จำก็ไม่เป็นไร...เพราะพี่จะทำมันใหม่ ให้ดีกว่าเดิมด้วย...และครั้งนี้พี่ไม่เมาและพี่ตั้งใจ” น้ำเสียงที่กระซิบชิดข้างใบหู ทำเอาเธอขนลุกซู่ขึ้นมาทั้งตัว“อย่าทำบ้าๆ นะวิล” เธอขู่กลับไปด้วยเสียงสั่นพร่าแต่คำขอกลับถูกปฏิเสธโดยสิ้นเชิง...เมื่อร่างบางถูกวางลงบนเตียง...ตามด้วยมวลน้ำหนักมหาศาล จากกายร้อนผ่าวเปล่าเปลือยล้อนจ้อน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น