ตีตราสวาท

ตอนที่ 14 : หัวใจที่พังภินท์ 100 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,073
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    8 ก.พ. 60




“อะไรนะ ยัยฟ้ากลับมาที่รีสอร์ทหรือ?”

อธิศวัสทำหน้าฉงนสนเท่เมื่อเห็นนายเทียมชัยคนขับรถกลับมาจากข้างนอก เพราะจำได้ว่าไม่มีแขกเช็กเอาท์เช้านี้ หรือมีใครที่ให้ต้องไปรับทั้งที่ท่ารถและสนามบิน คำตอบที่ได้รับเลยทำให้ประหลาดใจอย่างยิ่ง เพราะไม่รู้เลยว่าน้องสาวกลับมาบ้านตั้งแต่เมื่อไหร่ และทำไมถึงรีบร้อนกลับไปไม่ได้อยู่ทักทายกัน

“ครับ”

“แล้วยัยฟ้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมฉันถึงได้ไม่เห็น”

“ไม่ทราบเหมือนกันครับ น่าจะเป็นเมื่อเย็นวานหรือเปล่า?”

“มาเย็นเมื่อวาน แล้วกลับเช้าวันนี้ มานอนคืนหนึ่งนี่นะ ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่องอะไรเลย แล้วเขามาทำไมกัน?”

“เอ่อ...ผมก็ไม่ทราบครับ ไม่ได้ถามเธอด้วย พอดีคุณฟ้าเพิ่งโทรศัพท์หาผมตอนตีสี่ขอให้เอารถไปส่ง ก็เลยเพิ่งรู้ว่าเธออยู่ที่นี่”

“แล้วเมื่อวานนายเทียมไม่ได้เป็นคนไปรับยัยฟ้าหรอกหรือ?”

“เปล่าครับ”

“อะไรของเขา กลับบ้านก็ไม่บอก กลับมาทำไมก็ไม่รู้ ทำตัวลึกลับเหมือนกับเด็กแอบหนีเรียน เดี๋ยวเหอะ เจ้าน้องคนนี้นี่” บ่นงึมงำ ก่อนจะรีบต่อโทรศัพท์หาตัวต้นเรื่องทันที แต่ปรากฏว่าถูกโอนย้ายเข้าระบบฝากข้อความ ไม่รู้ว่าเจ้าตัวปิดโทรศัพท์ หรือแบตเตอรี่หมดกัน

พลันสายตาเหลือบแลไปเห็นคนที่ไม่ควรจะออกมาเพ่นพ่าน เพราะเจ้าตัวเองที่บอกว่าอยากอยู่อย่างสงบ ไม่ให้ใครรบกวน เป็นครั้งแรกที่วิลเลี่ยมพาตัวเองมาถึงหน้ารีสอร์ทนี่

อธิศวัสย่นคิ้ว เหลียวซ้ายแลขวามอง กลัวว่าจะมีใครมาเห็นเข้า และอาจจะรู้ว่าสตาร์คนดังของNFLหลบมาพักร้อนที่รีสอร์ทของเขา แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่ได้แคร์ เพราะไม่ได้แม้แต่สวมแว่นตาหรือว่าหมวกปิดบังใบหน้าอย่างวันแรกที่มาถึง

“มาก็ดีเลย ไอ้ตัวดี” เขาบ่นพึม

“ฉันอยากคุยกับนายเรื่องผู้หญิงที่ส่งไปให้เมื่อคืน” อีกฝ่ายรีบโพล่งขึ้นมาก่อน

“ใจตรงกันเลยพวก ฉันก็อยากคุยกับนายเรื่องผู้หญิงเมื่อคืน” อธิศวัสว่า ก่อนจะลากพาเพื่อนยังระเบียงริมน้ำ เพื่อทานมื้อเช้า และเพื่อความเป็นส่วนตัวด้วย

“จันทร์ขอไข่ลวกกับกาแฟเข้มๆ ที่หนึ่ง” 

หันไปสั่งเด็กสาวที่ใจตุ๊มๆ ต่อมๆ หน้าเคาเตอร์ จนหยิบจับผิดๆ ถูกๆ ตั้งแต่หูแว่วได้ยินอธิศวัสล้งเล้งเรื่องฟ้ารุ่งลดากับนายเทียมชัยนั่นแล้ว

เป็นครั้งแรกที่ลัดจันทร์ได้เห็นหน้าคุณวิลเลี่ยมเพื่อนของอธิศวัสชัดๆ ยืนยันคำเดิมว่า ไอ้หน้าตารกๆ ของเขา หาเค้าความหล่อเหมือนรูปโปสเตอร์ที่ข้างเตียงนอนของฟ้ารุ่งลดาไม่เจอจริงๆ มันดูดุดันน่ากลัวจนไม่กล้าแม้แต่จะสบตา

“แล้วนายล่ะ จะทานอะไร?” หันไปถามเพื่อน

“เหมือนกัน” 

วิลเลี่ยมสั่งอย่างไม่ให้เสียเวลา ก่อนจะพากันไปนั่งชุดเก้าอี้ไม้ที่ตั้งอยู่ในส่วนของระเบียงยื่นออกไปในแม่น้ำ

“นายทำบ้าอะไรของนาย บอกให้ฉันส่งผู้หญิงไปให้ แต่กลับไล่เปิดเปิงกลับมา รู้ไหมว่าฉันต้องจ่ายค่าเสียเวลาให้หล่อนไปฟรีๆ”

ริมฝีปากหยักที่กำลังจะตั้งคำถามชะงักทันที เริ่มคิดทบทวนอะไรบางอย่างตามความสงสัย

“นายส่งผู้หญิงไปให้ฉัน...เอ่อ...กี่คน”

“ก็คนเดียวน่ะสิ ทำไม นายไม่ถูกใจหล่อนหรือไงถึงได้ไล่กลับ หรืออยากสวิงกิ้ง ก็ไม่บอกแต่แรก” คนถามดูจะอารมณ์ไม่ดีนัก

“ปละ...เปล่า...” 

รีบปฏิเสธพร้อมกับครุ่นคิดทบทวนเรื่องเมื่อคืนนี้อีกครั้งหนึ่ง มันชักแปลกๆ  “นี่นายหงุดหงิดเรื่องที่ฉันไล่ผู้หญิงคนนั้นกลับงั้นหรือ?”

“ฉันหงุดหงิดเรื่องยัยฟ้าต่างหาก...ฟ้ารุ่งลดาน้องสาวของฉันน่ะ”

“เฟย่าน่ะหรือ?”

ชื่อฟ้ารุ่งลดา ค่อนข้างเรียกยากสำหรับฝรั่งอย่างเขา วิลเลี่ยมจึงเรียกสาวน้อยน้องสาวของเพื่อนว่า เฟย่า ติดปากมาแต่อ้อนแต่ออกจนถึงเดี๋ยวนี้

“ก็นั่นแหละ เธอหนีกลับบ้านเมื่อวานนี้ ทั้งๆ ที่วันนี้จะมีสอบ กลับมาทำไมก็ไม่ยอมบอก นี่ก็ให้คนขับรถออกไปส่งแต่เช้า ฉันโทรศัพท์หาก็ไม่ยอมรับ กำลังเป็นห่วงอยู่เชียว” คนว่าหงุดหงิดชัดเจน ทั้งสีหน้าและน้ำเสียง

“ตอนนี้เธอคงโตเป็นผู้ใหญ่แล้วกระมัง นายก็ทำเหมือนน้องเป็นเด็กไปได้”

“โตแต่ตัวน่ะสิ ถึงทำให้ฉันเป็นห่วง เด็กไทยกับเด็กฝรั่งไม่เหมือนกันหรอกนะวิล” พี่ชายส่ายหน้าอย่างหัวเสียไม่หาย “ถ้านายยังจำน้องฉันได้ ก็คงรู้ว่าเธอน่ะเป็นยังไง?”

คนจำได้อมยิ้มนิด ก่อนจะผงกหน้า เมื่อนึกถึงเด็กหญิงที่ตามติดเขาแจจนรำคาญ ยัยเด็กมอมแมม ฟันหลอ แถมยังขี้แยสุดๆ แต่โตขึ้นคงจะเปลี่ยนไปไม่น้อย

“สิบสามปี ตอนนี้เธอก็น่าจะเป็นสาวแล้ว”

“ใช่...อายุยี่สิบปีเต็ม กำลังเรียนมหาวิทยาลัยปีสาม”

อธิศวัสเล่าพร้อมกับล้วงเอาโทรศัพท์มาจากกระเป๋า เปิดหน้าจอหารูปภาพของน้องสาวที่เพิ่งถ่ายด้วยกันไม่นาน แล้วยื่นให้เพื่อนดู

“เป็นไง ลูกเป็ดขี้เหร่ของนาย โตขึ้นมาแล้วพอจะสวยบ้างไหม?”

มือใหญ่รับโทรศัพท์มาดูที่หน้าจอ ก่อนจะตาค้างตัวชาวาบเหมือนถูกช็อตด้วยไฟสักหมื่นโวลต์ได้ เขาเบิ่งตาเพื่อจะดูให้ชัดๆ ขยับมือเข้ามาใกล้ๆ

“นะ...นี่...นี่นะหรือน้องสาวของนาย?”

ให้ตายเถอะ...อย่าบอกนะว่าเรื่องเมื่อคืนนี้ เกิดขึ้นเพราะความเข้าใจผิดล้วนๆ

พอเห็นหน้าตาตกตื่นประหลาดของเพื่อนรัก อธิศวัสก็อมยิ้มกริ่ม เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ไม้ที่นั่งอยู่อย่างสบายใจ ให้อารมณ์เหมือนคุณพ่อมีลูกสาวสวย ที่หนุ่มๆ เห็นแล้วตาโต ส่วนเขาก็หนวดกระดิกยิกๆ

“เป็นยังไง สวยล่ะสิ ฮะ...ฮ่า...” พูดอย่างภาคภูมิใจ วิลเลี่ยมคงคาดไม่ถึงว่ายัยเด็กขี้แยมอมแมมที่ทั้งเขาและเจ้าเพื่อนซี้แสนระอานั่น โตขึ้นมาสวยใสได้ขนาดนี้ ฟ้ารุ่งลดาเป็นถึงดาวของคณะทีเดียว

“เฟย่า” วิลเลี่ยมครางอยู่ในลำคอ เลื่อนภาพที่หน้าจอดูไปเรื่อยๆ พร้อมกับย้อนทบทวนความทรงจำเมื่อคืนนี้ อีกครั้งด้วยใจสั่นพร่า...เขาทำอะไรลงไป

วิล...อย่า...

เธอรู้จักชื่อเขา...ทำไมถึงได้ไม่ฉงนใจกับเรื่องนี้...เธอรู้จักเขา และเหตุผลที่น้องสาวของอธิศวัสหนีกลับมาโดยไม่ยอมบอกใคร แต่ย่องไปพบเขาที่บ้านต้นไม้...นั่นก็เพราะเธออยากเจอเขาสินะ

แต่เขากลับจำเธอไม่ได้ แถมเข้าใจผิดคิดไปว่าเป็นผู้หญิงบริการที่เพื่อนรักส่งมาให้ ถึงไม่ยอมฟังเธอแล้วก็...

ภาพเหตุการณ์ต่างๆ หลั่งไหลเข้ามาสู่สมอง ทั้งที่คิดว่าตัวเองเมา จำอะไรไม่ได้มากนัก แต่กลับชัดทุกภาพทุกตอน โดยเฉพาะภาพที่เธอนอนสะอื้นน้ำตานองหน้า เนื้อตัวแดงเถือกด้วยอารมณ์ดิบเถื่อนของเขานั่น มันเข้าข่ายขืนใจชัดๆ

ให้ตายเถอะ...เรื่องบ้าบอที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ เขาควรจะโทษใครหรืออะไรดี...และจากนี้จะทำอย่างไรต่อไป

พนักงานของรีสอร์ทเอาอาหารเช้ามาเสิร์ฟแล้ว แต่วิลเลี่ยมก็ยังไม่ละสายตาจากโทรศัพท์ สีหน้าไม่เหมือนชื่นชมในความงาม แต่ดูออกจะช็อคๆ อึ้งๆ เสียมากกว่า

“นี่นายตกตะลึงในความงามของน้องฉันขนาดนั้นเลยหรือ?” เขามั่นใจว่าถึงฟ้ารุ่งลดาจะสวยขึ้นมาก แต่ถึงยังไงก็สวยสู้สาวๆ ที่เพื่อนผู้โด่งดังเคยควงไม่ได้ เจ้านี่จึงไม่ควรทำหน้าเหมือนตกใจโอเว่อร์อย่างนั้น

“ตอนนี้เธอเรียนอยู่ที่ไหนนะ?”

“ในกรุงเทพฯ” ตอบพร้อมกับลงมือจัดการกับอาหารเช้า

“แล้วเธอจะกลับมาที่นี่อีกเมื่อไหร่?”

“ก็คงหลังสอบเสร็จ ตอนแรกว่าจะกลับอาทิตย์นี้ แต่ฉันไม่แน่ใจนัก” ตอบอย่างไม่ได้สนใจ ว่าอีกฝ่ายจะอยากรู้ไปทำไมกัน?

ความรู้สึกผิดในสิ่งที่ทำลงไปเพราะความเข้าใจผิด ทำให้เขาไม่อาจอดรนทนรอได้แม้แต่วินาที

ฟ้ารุ่งลดาปลาบปลื้มชื่นชมเขาเป็นฮีโร่ในดวงใจมาตั้งแต่เด็ก เธอมาหาเขาที่บ้านต้นไม้ เธอโดดเรียน ซ้ำยังไม่บอกพี่ชาย เพื่อที่จะมาเซอไพร์ซเขา...และเขาก็เซอไพร์ซจริงๆ

“ฉันขอเบอร์โทรศัพท์เฟย่าได้ไหม? ฉันอยากคุยกับเธอ” เงยหน้าขึ้นมาขอร้อง ริมฝีปากแห้งผาก

“ได้สิ แต่เช้านี้เธอยังไม่ยอมรับโทรศัพท์ฉันเลย ไม่รู้ว่าแบตหมด หรือว่าปิดมือถือ ว่าแต่นายอย่าหลอกให้น้องฉันเครซี่นายเหมือนตอนเป็นเด็กก็แล้วกัน รู้ไหมว่าเธอน่ะเอารูปโปสเตอร์ของนายติดไว้ที่ข้างเตียงด้วย” เล่าติดตลกให้ฟัง แต่คนฟังไม่ขำไปด้วย

ฟ้ารุ่งลดาอาจจะคลั่งไคล้เขาตามประสาเด็กสาวทั่วไป ซึ่งก็ไม่น่าแปลกใจ เพราะในอเมริกา เขาก็มักจะเจอแฟนคลับสาวๆ เข้ามากรี๊ดกร๊าดจนแอนนิต้างอนอยู่บ่อยๆ แต่ตอนนี้ หลังจากเกิดเหตุการณ์เข้าใจผิดเมื่อคืนนี้ เขาชักไม่แน่ใจแล้วว่า หญิงสาวจะยังรู้สึกกับเขาเหมือนเดิมหรือเปล่า?

“เดี๋ยวจัดการมื้อเช้าเสร็จฉันจะเอาให้ ตอนนี้นายวางโทรศัพท์ลง แล้วรีบทานก่อนเถอะ” อธิศวัสว่า ไม่ได้สนใจความผิดปกติทั้งสีหน้าและท่าทางของเพื่อน

“ว่าแต่เมื่อคืน ทำไมนายถึงไล่ผู้หญิงคนนั้นกลับเสียล่ะ ในเมื่อเป็นคนขอให้ฉันหาส่งไปให้ หรือหล่อนไม่ตรงสเป็กนาย? ฉันก็ย้ำกับเจ้พรแล้วนะว่าขอคนสวยและเซ็กซี่ที่สุด”

วิลเลี่ยมยกแก้วกาแฟดำเข้มข้นขึ้นจิบ นึกหน้าผู้หญิงที่อธิศวัสว่า ไม่ออกเสียด้วยซ้ำ เพราะในความทรงจำของเขาตอนนี้ มีแค่ผู้หญิงคนเดียว...คนที่เข้าใจผิดคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงอย่างว่า แถมยังระบายอารมณ์ใส่เธอไม่บันยะบันยัง...โดยไม่รู้ว่าได้ทำผิดมหันต์อย่างไม่น่าให้อภัยลงไป


ใครอยากอ่านเต็มเรื่อง พร้อมให้โหลดจ้า ^^


ตีตราสวาท
วชิราภา
www.mebmarket.com
ครั้งหนึ่งเธอเคยเป็นของเขา...และเขาจะไม่มีวันยอมให้เธอไปเป็นของใครอีก วิลเลี่ยม สตาร์คนดังของ NFLหนีข่าวฉาว และแฟนสาวที่นอกใจมาอยู่เมืองไทยในค่ำคืนแสนทรมานที่ต้องการผ่านพ้นฝันร้ายไปให้ได้ เขาต้องการผู้หญิงสักคน...มาช่วยลบเลือนความทรงจำร้ายๆ นั่นทิ้งไปและฟ้ารุ่งลดาก็ผ่านเข้ามาโดยไม่ได้ตั้งใจ “พี่เป็นผู้ชายคนแรกของฟ้า หรือว่าจะเถียง”สองแขนที่แข็งแรง รัดร่างอรชรเอาไว้ แน่นยิ่งกว่าแน่น“เวลาผ่านมาตั้งสี่ปี เพิ่งสำนึกได้ตอนนี้หรือไง...ฟ้าไม่เปลืองสมองไปจำหรอกนะ เมื่อคุณก็บอกเองว่าเมา...และไม่ได้ตั้งใจ”ตอกคนหน้ามึนกลับไป ทั้งที่ใจก็เจ็บแสนเจ็บ กับเหตุผลอย่างคนมักง่ายของเขา“ไม่จำก็ไม่เป็นไร...เพราะพี่จะทำมันใหม่ ให้ดีกว่าเดิมด้วย...และครั้งนี้พี่ไม่เมาและพี่ตั้งใจ” น้ำเสียงที่กระซิบชิดข้างใบหู ทำเอาเธอขนลุกซู่ขึ้นมาทั้งตัว“อย่าทำบ้าๆ นะวิล” เธอขู่กลับไปด้วยเสียงสั่นพร่าแต่คำขอกลับถูกปฏิเสธโดยสิ้นเชิง...เมื่อร่างบางถูกวางลงบนเตียง...ตามด้วยมวลน้ำหนักมหาศาล จากกายร้อนผ่าวเปล่าเปลือยล้อนจ้อน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น