ตีตราสวาท

ตอนที่ 13 : หัวใจที่พังภินท์ 50 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,085
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    7 ก.พ. 60





มื่อเปิดประตูออกมา เตียงนอนตรงหน้าว่างเปล่า ไม่มีเงาของใครคนอื่น นอกจากผ้าปูที่นอนยับยู่ สภาพเหมือนกรำศึกหนักมาหมาดๆ ไร้ร่างของผู้หญิงสะดีดสะดิ้งคนนั้นในทุกส่วนซอกของห้องที่สายตากวาดมองผ่าน

ใจของเขาหายวาบ...หล่อนกลับไปแล้ว

ร่างสูงใหญ่มีผ้าเช็ดตัวสีขาวผืนเดียวเคียนเอวไว้ พราวน้ำหยดเกาะไปตามส่วนต่างๆ ของร่างกาย ยอมรับก็ได้ว่าที่รีบเร่งออกมา ก็เพื่อจะซื้อเวลาให้หล่อนอยู่ต่อ...แต่ไม่ทันการ

หล่อนกลับไปแล้ว อาจจะเพราะโดนไล่ หรือกลัวอารมณ์ดุดันเป็นพายุบุแคมที่ทำท่าว่าจะกลับมาใหม่อีกครั้ง แต่ไม่หรอก เมื่อกี้เขาทำไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและอยากระบาย แต่ตอนนี้เขาอารมณ์ดีขึ้นแล้ว

แต่แล้วทั้งสายตาและหัวใจก็ต้องสะดุดกึก เมื่อเห็นดอลล่าร์ปึกใหญ่ ค่าตัวที่จ่ายไปยังวางอยู่ที่เดิม

คิ้วสีน้ำตาลเข้มเหนือดวงตาสีฟ้าขมวดมุ่นอย่างสงสัย หล่อนลืมหรือไร?

ยังไม่ทันได้คำตอบ ก็ได้ยินเสียงเคาะเรียกที่หน้าประตู ดวงตาคมตวัดขึ้นมอง ผุดรอยยิ้มที่มุมปากอย่างดูแคลน

ผู้หญิงอาชีพหิวเงินอย่างนี้ ไม่มีเสียหรอกที่จะยอมถูกกินฟรี หล่อนอาจจะลืมจริง ถึงได้รีบกลับมาเอา สายตาดูแคลนมองไปที่บานประตูปิดสนิทนั่น ปล่อยให้อีกฝ่ายเคาะอย่างร้อนรนกระวนกระวาย ก่อนร่างหนาจะเดินอาดๆ ไปเปิดประตูให้ เขาควรจะต้อนรับคนหยิ่งยะโสว่ายังไงดี

“เจ้พรส่งฉันมา เพื่อนคุณธิศใช่ไหม?” ประโยคทักทายพร้อมกับสายตาที่กวาดมองของคนตรงหน้า ทำให้เขาต้องผิดหวัง ระคนประหลาดใจ เมื่อได้เห็นว่าไม่ใช่หล่อน

“อ้าว...ฝรั่งหรือเนี่ย แล้วจะคุยกันรู้เรื่องไหมวะ” แม่สาวหุ่นสะบึมเนื้อนมไข่ ในชุดแซกสายเดี่ยวสีแดงแต่งหน้าจัดจ้าน ผมหยักยาวบ่นอุบ พร้อมกับยกมือขึ้นเกาหัว ก่อนจะพ่นภาษาอังกฤษงูๆ ปลาๆ สื่อสารมาพอรู้เรื่องว่า มีคนส่งเธอมาหาเขา พร้อมกับบอกราคาค่าเหนื่อยเสร็จสรรพ

วิลเลี่ยมส่ายหน้าดิก...ไม่มีทางเด็ดขาด สินค้าคนละเกรดกันเลย เมื่อก่อนเขาอาจจะชอบผู้หญิงดูเร่าร้อนเช่นนี้ แต่รสนิยมเพิ่งเปลี่ยนเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ว่าตอนนี้ถูกปากกับพวกสาวไม่จัดเจนมากกว่า

เขาโบกมือไล่ บอกว่าเขาไม่ต้องการ กำลังจะดึงบานประตูปิด แต่อีกฝ่ายยื่นมือกร้านที่ทาเล็บสีแดงจัดจ้านมาฉุดมือเขาเอาไว้พร้อมกับโวยวายเสียงดัง

“โน...เก็ท เอ๊าท์”

“มาโน อะไรเล่า ฉันรับงานมาแล้วเสียเวลานะเว้ย ถึงตัวใหญ่ไปหน่อย แต่ถ้าได้เงินดอลก็ไม่เกี่ยง” คนว่ายื้อยุดฉุดกระชากเอาไว้เป็นสามารถ ยังไงเสียก็ไม่ยอมเสียเวลา และปล่อยให้รายได้ที่กะว่างามแน่ๆ หลุดมือเด็ดขาด

“โน...ไอ ด็อน นี๊ด ยู เก็ท เอ๊าท์” เขาเริ่มหงุดหงิดหัวเสีย ที่อีกฝ่ายตื๊อไม่เลิก พยายามแกะมือเหนียวหนึบเป็นตุ๊กแกนั่นออกสุดชีวิต จนถูกเล็บแหลมข่วนเสียเป็นทางยาว กว่าจะสะบัดตัวเองหลุดออกมา แล้วผลักอีกฝ่ายกระเด็น รีบปิดประตูลงทันควันด้วยความรู้สึกสยดสยองพิกล

“เฮ้ย ไอ้ฝรั่งขี้นก เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ ฉันไม่ยอมมาเสียเที่ยวหรอกโว้ย เปิดประตูสิ” เสียงเคาะปังๆ โครมครามอยู่หน้าห้องไม่ยอมลามือง่ายๆ กระทั่งเขาตะโกนไล่ อีกฝ่ายโวยวายด่าทอกลับมายาวเหยียดอยู่พักใหญ่ทีเดียวกว่าจะเงียบเสียงลงไปได้

“บ้าฉิบ เกิดอะไรขึ้น?” วิลเลี่ยมสบถอย่างหัวเสีย พร้อมกับหายใจหอบแรงทีเดียว ในสนามเขาสะบัดคู่ต่อสู้หลุดกระเด็นกระดอนได้อย่างง่ายดาย แต่กับผู้หญิงคนเมื่อกี้นี้ เรียกว่าถ้าหล่อนอยู่ฝ่ายตรงข้าม แทนที่จะวิ่งเข้าใส่ เขาคงเป็นฝ่ายวิ่งหนีอุตลุตสุดชีวิตเลยทีเดียว

หนุ่มร่างยักษ์บ่นงึมเมื่อคิดว่าทำไมเพื่อนถึงได้ส่งผู้หญิงสองคนมาให้เขา แค่คนเดียวก็เหลือแหล่แล้ว ว่าแต่แม่คนแรกหายไปไหน แถมเงินค่าเหนื่อยก็ยังไม่เอาไปอีก มันทำให้เขารู้สึกติดค้าง

“ให้ตายเถอะ” คนหัวเสียเดินไปเปิดตู้เย็นหยิบเบียร์อีกกระป๋องมาเปิดยกขึ้นดื่มอั่กๆ ยอมรับว่าเสียพลังไปมากกับผู้หญิงทั้งสองคน

“หรือหล่อนติดใจ เลยให้เราฟรีๆ” วางกระป๋องเบียร์ลง ก่อนจะหยิบเงินปึกนั้นมาดู มั่นใจว่าครบตามจำนวนเดิมไม่ได้หายไปแม้แต่ใบเดียว จึงเปิดลิ้นชักแล้วเก็บยัดเอาไว้ในนั้น

ช่างมันเหอะ เขาไม่ควรรู้สึกผิด เพราะไม่ใช่ว่าจะไม่เคยมีผู้หญิงเสนอตัวให้เขาฟรีๆ มาก่อนเสียหน่อย เพียงแต่ก่อนหน้านี้ มันเป็นไปด้วยความถูกใจ ไม่ใช่การซื้อบริการเหมือนอย่างวันนี้

ร่างหนาทิ้งตัวลงบนที่นอนยับย่นนั่น รู้สึกมึนหัว หนักศีรษะ มองเห็นเพดานลอยคว้างหมุนวน บางทีอาจจะต้องยอมรับแล้วว่าตัวเองเมา

“หื้ม” พลิกตัวนอนตะแคงพร้อมกับลูบมือสะเปะสะปะลงบนที่นอนว่างเปล่าด้วยความรู้สึกเสียดาย นานเท่าไหร่แล้วที่เขาไม่ได้นอนกอดผู้หญิงหลับไปด้วยกันถึงเช้า

หึหึ...ก็ตั้งแต่ที่ถูกทิ้งนั่นกระมัง

ทำไมเขาถึงได้รู้สึกว่าผู้หญิงคนแรกที่อธิศวัสส่งมา ทำให้เขารู้สึกเหมือนว่าหล่อนเป็นสาวน้อยไร้เดียงสา ไม่ได้มีอาชีพอย่างว่า ไม่เคยนอนกับผู้ชาย

บ้าแน่ๆ คงไม่มีสาวเวอร์จิ้นคนไหน กล้ามาทำอาชีพอย่างนี้หรอก เขาก็แค่รู้สึกผิดที่ไม่นุ่มนวลอ่อนโยนกับหล่อน และเอาแต่ใจตัวเองมากไปหน่อย ถึงได้คิดมากไปนั่นเอง

+++++++++

 

“จะไปไหนคะคุณฟ้า?”

ลัดจันทร์ถามอย่างตกใจ เมื่อเห็นฟ้ารุ่งลดาหิ้วกระเป๋าออกมาจากห้องนอนตอนที่หล่อนเปิดประตูออกมาพอดี

คนตาแดงบวมฉึ่งเพราะนอนร้องไห้มาทั้งคืนก้มหน้า พยายามซ่อนสายตาและสีหน้ากับอีกฝ่ายไว้สุดความสามารถ

“กลับกรุงเทพฯ”

“จะกลับตอนนี้นี่นะคะ ยังมืดอยู่เลย”

“ชู่ว์...จันทร์อย่าเสียงดังสิ เดี๋ยวพี่ธิศก็ตื่นมาเจอเข้าหรอก” ยกนิ้วมือแตะปากเตือนอีกฝ่าย

ลัดจันทร์รีบลดวอลุ่มเสียงลงทันที

“คุณฟ้าจะกลับตอนนี้...มืดๆ นี่นะคะ?”

ใบหน้าเล็กผงก พร้อมกับรีบหิ้วกระเป๋าเดินอย่างแผ่วเบา ยิ่งเช้าเท่าไหร่ยิ่งดี ตอนนี้อธิศวัสคงยังนอนอยู่ แต่ถ้าพี่ชายตื่นมาเห็นเข้า มีหวังถูกซักไซ้ไล่เลียงยาวแถมจะโดนดุเอาด้วยที่หนีกลับบ้านไม่บอกไม่กล่าว

“มาค่ะ จันทร์ช่วย” ลัดจันทร์คว้าเอากระเป๋าใบไม่ใหญ่นักที่หญิงสาวถือเพื่อจะช่วยอำนวยความสะดวก

ฟ้ารุ่งลดาหันขวับมาดึงคืนอย่างตกใจด้วยสัญชาตญาณ เวลานั้นแหละที่ลัดจันทร์ถึงได้มองเห็นหน้าอีกฝ่ายชัดเจน จนตกใจ

“คุณฟ้า เป็นอะไรคะ ร้องไห้หรือ? ใครทำอะไรคุณหนูของจันทร์เนี่ย?”

“ชู่ว์...” แตะนิ้วชี้ที่ริมฝีปาก เตือนให้อีกฝ่ายเงียบ ก่อนจะสั่นหน้าดิก เดินเร็วๆ ไปด้านล่างโดยมีลัดจันทร์รีบเดินตามมาติดๆ

“นี่โดนคุณธิศดุเอาหรือเปล่าคะ?”

“เปล่าหรอกน่าจันทร์ ไม่มีอะไร ฟ้าแค่หายใจไม่ค่อยออก สงสัยจะเป็นภูมิแพ้นอนดมฝุ่นในห้องมาถึงคืน” รีบแก้ตัวพัลวัน เกรงลัดจันทร์จะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ลัดจันทร์ยืนทำหน้างง เพราะจำได้ว่าทำความสะอาดห้องนอน และดูดฝุ่นให้อย่างดีถึงสองรอบ ไม่น่าเป็นไปได้ที่จะมีฝุ่นจนทำให้หญิงสาวเกิดภูมิแพ้กำเริบอย่างที่อ้าง

“แล้วนี่ตกลง คุณธิศไม่รู้ใช่ไหมคะว่าคุณฟ้ากลับมาที่นี่” ถามอย่างกริ่งเกรง เพราะกลัวตัวเองจะโดนหางเลขตามไปด้วย

“เปล่า” รีบตอบ

“จันทร์อย่าถามมากเลย ฟ้ารีบไป เดี๋ยวจะตกรถเที่ยวแรก” คนว่าปลดมือของหล่อนออก แล้วรีบเดินเร็วไปยังรถตู้ของรีสอร์ทที่จอดรอคอยอยู่ก่อน

ทิ้งให้ลัดจันทร์ยืนมองตามไปอย่างสงสัยไม่หาย แต่อย่างน้อยก็โล่งใจว่าเจ้านายหนุ่มคงไม่รู้เรื่องที่หล่อน ทำให้น้องสาวของเขาแจ้นกลับมาที่นี่แทบไม่ทัน

“อ้าว! ดะเดี๋ยวคุณฟ้า แล้วเรื่องนั้นละ...คุณวิลน่ะ เจอกันแล้วเป็นไงบ้าง?” ตะโกนถามตามหลังไป แต่ประตูรถตู้ปิดปังลง แล้วแล่นออกไปจากรีสอร์ทเสียก่อนที่หญิงสาวจะได้ตอบคำถาม

เมื่อคืนหล่อนก็ลืมไปเลย ว่าจะอยู่รอถามเหมือนกัน แต่พอละครเรื่องโปรดมาเท่านั้นแหละ ก็ไปลุ้นนางเอกตบกับนางอิจฉาจนไม่รู้ว่าฟ้ารุ่งลดากลับมาจากบ้านต้นไม้ตอนไหน

+++++++++


ใครอยากอ่านเต็มเรื่อง พร้อมให้โหลดจ้า ^^


ตีตราสวาท
วชิราภา
www.mebmarket.com
ครั้งหนึ่งเธอเคยเป็นของเขา...และเขาจะไม่มีวันยอมให้เธอไปเป็นของใครอีก วิลเลี่ยม สตาร์คนดังของ NFLหนีข่าวฉาว และแฟนสาวที่นอกใจมาอยู่เมืองไทยในค่ำคืนแสนทรมานที่ต้องการผ่านพ้นฝันร้ายไปให้ได้ เขาต้องการผู้หญิงสักคน...มาช่วยลบเลือนความทรงจำร้ายๆ นั่นทิ้งไปและฟ้ารุ่งลดาก็ผ่านเข้ามาโดยไม่ได้ตั้งใจ “พี่เป็นผู้ชายคนแรกของฟ้า หรือว่าจะเถียง”สองแขนที่แข็งแรง รัดร่างอรชรเอาไว้ แน่นยิ่งกว่าแน่น“เวลาผ่านมาตั้งสี่ปี เพิ่งสำนึกได้ตอนนี้หรือไง...ฟ้าไม่เปลืองสมองไปจำหรอกนะ เมื่อคุณก็บอกเองว่าเมา...และไม่ได้ตั้งใจ”ตอกคนหน้ามึนกลับไป ทั้งที่ใจก็เจ็บแสนเจ็บ กับเหตุผลอย่างคนมักง่ายของเขา“ไม่จำก็ไม่เป็นไร...เพราะพี่จะทำมันใหม่ ให้ดีกว่าเดิมด้วย...และครั้งนี้พี่ไม่เมาและพี่ตั้งใจ” น้ำเสียงที่กระซิบชิดข้างใบหู ทำเอาเธอขนลุกซู่ขึ้นมาทั้งตัว“อย่าทำบ้าๆ นะวิล” เธอขู่กลับไปด้วยเสียงสั่นพร่าแต่คำขอกลับถูกปฏิเสธโดยสิ้นเชิง...เมื่อร่างบางถูกวางลงบนเตียง...ตามด้วยมวลน้ำหนักมหาศาล จากกายร้อนผ่าวเปล่าเปลือยล้อนจ้อน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น

  1. #1 supgraysimon (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:22
    รอๆๆๆๆ
    #1
    1
    • #1-1 รัชริล(จากตอนที่ 13)
      14 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:41
      พยายามอัพทุกวันจ้า...บางวันก็หลายรอบเลย
      ขอบคุณมากนะคะที่ติดตาม ^^
      #1-1