ตีตราสวาท

ตอนที่ 11 : ฉันไม่ใช่อีตัว 50 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,058
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    5 ก.พ. 60




ขาจะจำเธอได้ไหมนะ?

คำถามอย่างหวาดหวั่นเกิดขึ้นในใจ ขณะก้าวขึ้นบันไดวนไปยังบ้านต้นไม้  ในเวลาที่ดวงตะวันกำลังคล้อยต่ำ สาดลำลงทาบทอบนผืนน้ำเปล่งประกายระยิบระยับงดงามตา ช่างเป็นห้วงเวลาที่น่าจดจำ สวยล้ำเกินคำบรรยาย และโรแมนติกสุดๆ ไปเลย ในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ความมืดก็จะโรยราเข้าปกคลุม แต่น่าเสียดายนักที่คนข้างในไม่ได้ออกมาชื่นชมดื่มด่ำบรรยากาศเช่นนี้เอาไว้

นี่ถ้าลัดจันทร์ไม่บังเอิญมาเจอเข้าจังๆ ฟ้ารุ่งลดาก็คงจะไม่รู้ว่า ผู้ชายที่เป็นปั๊บปี้เลิฟในวัยเด็กของเธอ จะหลบนักข่าวมากบดานอยู่ที่นี่ กว่าสิบสามปีที่ไม่ได้เจอกัน นิสัยใจคอของเขาจะเปลี่ยนแปลงไปมากขนาดไหน และยังจะจำเธอได้อยู่ไหมหนอ

“เฮ้อ! แม่สาวหน้าจืดแสนจะราบเรียบ อย่าคาดหวังอะไรไปนักเลย” ปลอบตัวเองไว้ล่วงหน้า เพื่อว่าจะได้ไม่ผิดหวัง คอกเทลเบาๆ ที่ลัดจันทร์คะยั้นคะยอให้จิบย้อมใจ กำลังทำให้เลือดเธอสูบฉีดแรงจนรู้สึกร้อนไปทั้งหน้าทั้งตัวเลยทีเดียว แต่มันก็ช่วยขับความกล้าขึ้นมาได้แค่นิดหน่อยเท่านั้น

เอาเถอะ หลังจากลังเลอยู่นานที่หน้าประตู เพราะไม่รู้ว่าจะทักทายเขาว่ายังไงดี ประโยคแรกที่ควรจะเอ่ย

เฮ้! เป็นไง สบายดีเหรอวิล

มันจะธรรมดาไปไหม? ทำไมเธอถึงต้องคิดมากกับอีแค่ประโยคทักทายง่ายๆ อื้ม! มันคงจะง่าย ถ้าคนที่กำลังจะเผชิญหน้าไม่ใช่เขา ผู้ชายที่เธอเฝ้ามองอย่างปลาบปลื้มมาหลายปี

ตอนนี้วิลเลี่ยม กับเธอ ไม่ใช่เพื่อนเล่นในวัยเด็กเหมือนอย่างแต่ก่อน แต่เขาคือสตาร์คนดัง ในขณะที่เธอเป็นผู้หญิงธรรมดา แสนจะธรรมดาไม่มีอะไรน่าสนใจ

ความคาดหวังเล็กๆ เกิดขึ้นในใจอย่างช่วยไม่ได้ แม้จะรู้ว่าเธอคงไม่ไปแข่งไปสู้กับผู้หญิงที่เขาเคยควงมาได้หรอก หลายๆ ครั้งที่เธอคิดเปลี่ยนใจผินหลังกลับ แล้วรีบเดินลงไปจากบ้านต้นไม้เสียก่อนที่ใครจะมาเห็นเข้า แต่แล้วอะไรเล่าที่พาเธอเดินทางมาไกล จนถึงตรงนี้ จะหยุดลงเสียง่ายๆ แล้วปล่อยความพยายามที่ผ่านมาให้สูญเปล่างั้นหรือ?

เพียงแค่บานประตูกั้น คือด่านสุดท้ายแล้ว ผ่านพ้นประตูบานนี้ เธอจะได้เจอคนที่เฝ้ารอคอยมาเป็นสิบๆ ปี อยากพบ อยากเจอเขา อยากเห็นตัวเป็นๆ อีกครั้ง แล้วมานึกเปลี่ยนใจในตอนนี้นี่นะ

ที่สุดแล้ว กำปั้นเล็กๆ ก็เคาะลงไปบานประตูไม้ด้วยใจที่ลุ้นระทึก พร้อมกับก้มลงมองสำรวจตัวเองอย่างประหม่า

ระยะเวลารอคอยเพียงเสี้ยววินาที บานประตูก็เปิดผางออกมาอย่างรวดเร็ว ไม่ให้เธอได้ตั้งตัว

ใบหน้าตื่นตระหนกตกใจเงยขวับขึ้นมองอย่างตะลึงพรึงเพริด จ้องมองใบหน้าคร้ามเข้มรกเคราอย่างที่ลัดจันทร์ได้บอกเอาไว้ไม่มีผิด เธอแทบจำเขาไม่ได้หากไม่เพ่งพินิจมอง ดวงตาสีฟ้าสวย ในยามนี้ก่ำแดงราวกับคนเป็นไข้ ร่างสูงใหญ่ตระหง่านตรงหน้าเปิดเผยหัวไหล่ล่ำสันบึกบึน แผงอกแน่นปึ๊กไปด้วยมัดกล้ามเนื้อและซิกแพ็กคลื่นลอนชัดเจนที่หน้าท้อง ช่างเป็นรูปร่างในฝันของหนุ่มๆ

ผิวกายสีแทนมันเมื่อมไปด้วยพราวเหงื่อฉาบด้วยแสงอาทิตย์จนกลายเป็นสีทองอร่ามราวกับภาพฝัน ดวงตาของเธอเลื่อนไล่ลงมา สายตาสะดุดกับไรขนสีเข้มตามแนวซิกแพ็กซ์ที่มุดหายไปใต้ขอบกางเกงชื้นเหงื่อ อาภรณ์เพียงชิ้นเดียวที่สวมอยู่บร่างอย่างอึ้งๆ พร้อมกับกลืนน้ำลาย

“ฉันกำลังรอเธออยู่พอดี”

คิ้วเรียวขมวดย่นนิดๆ ด้วยความสงสัย วิลเลี่ยมรอเธอทำไม? หรือเขารู้ว่าเธอจะมาที่นี่...จากใครล่ะ? เพราะขนาดอธิศวัสก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำ

แต่ก่อนที่จะคิดออก มือหนาก็ยื่นมากระชากตัวเธอเขาไปข้างในจนตัวปลิวด้วยพละกำลังมหาศาล และความเร็วที่ไม่เปิดโอกาสให้ได้ตั้งตัว

“ว้าย...” ฟ้ารุ่งลดาร้องออกเพียงเท่านั้น

ได้ยินเสียงประตูปิดโครมตามหลังแล้วร่างของเธอก็ถูกดันเข้าประชิดข้างฝา โดยมีกายหนาตามมาประกบติด บดเบียดร่างล่ำสันเข้าหาจนกายเธอแทบบี้แบนติดกับแผ่นไม้ปีกซึ่งเป็นฝาผนังด้านหลัง

สายตาร้อนแรงไปด้วยความปรารถนากวาดมองหน้าผู้หญิงคลายเหงาตรงหน้า เจ้าหล่อนผิดคาดจากที่เขาคิดเอาไว้ ใบหน้านวลผ่อง ไร้เมกอัพสีสันใดๆ แต้มแต่งราวกับเด็กสาวเพิ่งพ้นวัยมัธยมที่เต็มไปด้วยความสดใส บริสุทธิ์ งดงาม นั่นไม่ได้ทำให้เย้าตายวนใจ ดึงดูดคล้ายผู้หญิงทีมีอาชีพพิเศษสักนิด

กลิ่นกรุ่นของนวลแก้มขาวใสที่ปลายจมูกโด่งของเขาคลอเคลีย คล้ายกับสาวน้อยที่เพิ่งแตกเนื้อสาว มันช่างขัดกันนัก แต่ก็ช่างเถอะ เขาไม่สนใจ นอกจากทำอะไรก็ได้ เพื่อให้ตัวเองลืมอดีตคู่หมั้น ที่ทิ้งรอยแผลฉกรรจ์ ฝากความเจ็บปวดเอาไว้ในหัวใจ เขาต้องการยาคลายพิษสงนั่น และตอนนี้ริมฝีปากอิ่มฉ่ำสีชมพูระเรื่อ ก็ลอยละล่องอยู่ตรงหน้า ยังจะรออะไรอีก

เรียวปากร้อนฉ่าที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเบียร์ฉกลงมาหาอย่างรวดเร็วและเร่าร้อนชนิดไม่ให้หายใจหายคอ

อ่า...ผู้หญิงจืด...ซื่อๆ ใสๆ กลับให้รสหวานปะแล่มลิ้น พร้อมกลิ่นของความสดใหม่ เย้ายวนใจอย่างประหลาด อย่างไม่เคยพบเคยเจอ หล่อนไม่มากจริต แต่ทำให้ความเป็นชายที่คุคลั่งอยู่ในกายพล่านเดือด

แค่ชิม...ก็รู้สึกชอบ

ยิ่งชิมมากขึ้น...ก็ยิ่งชอบมากขึ้น แล้วจะรอช้าอยู่ทำไม...ในเมื่อค่ำคืนนี้หล่อนเป็นของเขา ทั้งเนื้อทั้งตัว ให้ตักตวงความสุขได้เต็มที่ จะรีรออะไรอยู่

บ้าไปแล้ว นี่มันเกิดอะไรขึ้น

สมองที่ตื่นตระหนกของฟ้ารุ่งลดาร้องออกมาอย่างตกใจสุดขีด เมื่อริมฝีปากหนาบดคลึงเบียดเคล้าหนักหน่วงขึ้นทุกที เขากัดปากเธอจนต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บ แต่แทนที่จะหยุด กลับกลายเป็นว่า เธอเปิดริมฝีปากให้เรียวลิ้นร้ายกาจเคลือบกลิ่นและรสแอลกอฮอล์เข้มข้นฝาดปร่าล่วงลึกเข้ามาภายใน แล้วไล่เกี่ยวพัน ดูดดึงลิ้นของเธอเอาไว้เป็นสามารถ ขณะเดียวกัน มือสองข้างก็ฉีกทึ้งดึงเสื้อผ้าที่เธอสวมใส่ออกพัลวันอย่างชำนิชำนาญ

ให้ตายเถอะ...นี่เกิดบ้าอะไรขึ้นมา หรือว่าวิลเลี่ยมเมาเสียจนมองเห็นหน้าเธอเป็นแฟนเก่า ถึงได้หื่นขึ้นหน้าเสียขนาดนี้

ฟ้ารุ่งลดาพยายามตั้งสติ และปัดป้องขัดขืนด้วยความตกใจ เพื่อบอกให้รู้ว่าเธอไม่ยินยอมให้เขามาจาบจ้วงล่วงเกินแบบนี้ ถึงเธอจะชอบเขามากขนาดไหน แต่ผู้ชายคนนี้กำลังเมา แถมเขาเพิ่งโสดหมาดๆ นั่นอันตรายเกินไปที่จะเอาตัวหรือหัวใจไปเสี่ยงด้วย

ฝ่ามือเล็กปัดสะเปะสะปะทาบทานลงไปตามเนื้อกายที่แน่นแข็ง ผลักไสร่างใหญ่ออกไปสุดความสามารถ แต่ก็ดูเหมือนจะเปล่าประโยชน์สิ้นดี เรี่ยวแรงน้อยนิดที่เธอมี ช่างเทียบไม่ได้กับพละกำลังและการจู่โจมที่ไม่ต่างจากเสือหิวโหยกำลังตะปบลูกกระต่ายน้อยผู้น่าสงสาร

“วิ...วิล...”

เธอพยายามจะเรียกชื่อเขา เพื่อเตือนสติ แต่ชายหนุ่มก็ไม่เปิดโอกาสให้เลย ริมฝีปากที่ประกบติดบนเรียวปากของเธอ ยังจะฟันคมที่ขบกัดจนริมฝีปากเจ่อบวม ได้กลิ่นและรสของเลือด ดูเหมือนเขากำลังเคี้ยวปากเคี้ยวลิ้นเธออย่างเอร็ดอร่อยทีเดียว

ไอร้อนผะผ่าวจากเรือนกายหนา การสัมผัสบดเบียดเสียดสีระหว่างสองกาย กำลังก่อให้เกิดพลังเร้นลับบางอย่างแผ่กระจายไปทั่วร่าง เนื้อตัวเธอเหมือนถูกนาบด้วยเหล็กเผาไฟ ที่ดูดให้เรี่ยวแรงหายเหือดไปอย่างรวดเร็ว จนมิอาจดึงดันต้านทานเขาได้อีก

เมื่อใบหน้าคร้ามเข้มถอนออกไป ร่างบางหายใจหอบแรงสะท้าน งับออกซิเจนเอาไปเลี้ยงสมองแทบไม่ทัน ดวงตางามเบิกโตมองคนบ้าบิ่นตรงหน้าอย่างตื่นตะลึงไม่หาย

เช่นเดียวกับวิลเลี่ยม ที่อดจะประหลาดใจไม่ได้ ทำไมเขาถึงได้รู้สึกว่าเธอกำลังต่อต้านอยู่ ก็ในเมื่อรู้อยู่ว่ามาที่นี่เพื่ออะไร หรือบางทีเธออาจจะไม่ชอบใจเขาก็ได้

จริงสิ...ผู้หญิงชอบให้นุ่มนวลและเอาใจ บางทีเขาอาจจะจู่โจมเร็วเกินไป...ถึงจะเป็นโสเภณีแต่หล่อนก็มีหัวใจเหมือนกัน

ที่ผ่านมา เขาไม่เคยจ่ายเงินเพื่อซื้อผู้หญิง สาวๆ เหล่านั้นล้วนกระโจนเข้าหาเขาด้วยความเต็มใจยิ่ง บางทีเจ้าหล่อนคนนี้อาจจะมีความจำเป็นบางอย่างให้ต้องมาทำอาชีพอย่างนี้ และบางทีมันอาจจะไม่ได้เป็นความเคยชิน ที่จะทำทุกอย่างให้เสร็จๆ ไปโดยไร้หัวใจและความรู้สึกเข้ามาเกี่ยวข้อง

แววตาคมกล้าอย่างเสือร้าย มองใบหน้าขาวเนียนใสที่ใกล้มากๆ ด้วยดวงตาลายพร่าเพราะความมึนเมาจากเบียร์ที่ดื่มไปก่อนหน้า เขาสัมผัสได้ว่าหล่อนดูตกใจ หวาดหวั่น และสั่นกลัว

เนื้อตัวสวยๆ บอบบางอ้อนแอ้นที่มีเพียงชุดชั้นในสีขาวแบบเรียบๆ ดูไร้รสนิยมสำหรับผู้หญิงอาชีพอย่างว่า หากกลับกระตุ้นความอยากรู้ อยากเห็น และอยากลิ้มลองคนตรงหน้าให้กับเขาได้อย่างเหลือเชื่อ อาจจะเพราะสิ่งที่เธอเป็นคือความแปลกใหม่ที่เขาไม่เคยพบเห็น หรือสัมผัสมามาก่อนก็ได้

เอาล่ะ เพื่อไม่ให้ดูเป็นผู้ชายเห็นแก่ตัวที่หวังเพียงตักตวงความสุขของตัวเองฝ่ายเดียว เขาจะเอาอกเอาใจเสียหน่อย อย่างน้อยก็ช่วยปลุกเร้าให้หล่อนมีอารมณ์ร่วมไปด้วยกัน

ฟ้ารุ่งลดามองเขาหน้าตื่น ยิ่งเห็นว่าตอนนี้ตัวเองเหลือเพียงชุดชั้นในที่ห่อหุ้มกาย เธอตกใจในสิ่งที่เขาทำ...ความหวั่นกลัวเข้าเกาะกุมหัวใจ

“วิล” เรียกชื่อเขาแผ่วเบาพร้อมกับหอบหายใจสะท้าน หวังช่วยบรรเทาอารมณ์มุทะลุดุดันนั่นลง


ใครอยากอ่านเต็มเรื่อง พร้อมให้โหลดจ้า ^^


ตีตราสวาท
วชิราภา
www.mebmarket.com
ครั้งหนึ่งเธอเคยเป็นของเขา...และเขาจะไม่มีวันยอมให้เธอไปเป็นของใครอีก วิลเลี่ยม สตาร์คนดังของ NFLหนีข่าวฉาว และแฟนสาวที่นอกใจมาอยู่เมืองไทยในค่ำคืนแสนทรมานที่ต้องการผ่านพ้นฝันร้ายไปให้ได้ เขาต้องการผู้หญิงสักคน...มาช่วยลบเลือนความทรงจำร้ายๆ นั่นทิ้งไปและฟ้ารุ่งลดาก็ผ่านเข้ามาโดยไม่ได้ตั้งใจ “พี่เป็นผู้ชายคนแรกของฟ้า หรือว่าจะเถียง”สองแขนที่แข็งแรง รัดร่างอรชรเอาไว้ แน่นยิ่งกว่าแน่น“เวลาผ่านมาตั้งสี่ปี เพิ่งสำนึกได้ตอนนี้หรือไง...ฟ้าไม่เปลืองสมองไปจำหรอกนะ เมื่อคุณก็บอกเองว่าเมา...และไม่ได้ตั้งใจ”ตอกคนหน้ามึนกลับไป ทั้งที่ใจก็เจ็บแสนเจ็บ กับเหตุผลอย่างคนมักง่ายของเขา“ไม่จำก็ไม่เป็นไร...เพราะพี่จะทำมันใหม่ ให้ดีกว่าเดิมด้วย...และครั้งนี้พี่ไม่เมาและพี่ตั้งใจ” น้ำเสียงที่กระซิบชิดข้างใบหู ทำเอาเธอขนลุกซู่ขึ้นมาทั้งตัว“อย่าทำบ้าๆ นะวิล” เธอขู่กลับไปด้วยเสียงสั่นพร่าแต่คำขอกลับถูกปฏิเสธโดยสิ้นเชิง...เมื่อร่างบางถูกวางลงบนเตียง...ตามด้วยมวลน้ำหนักมหาศาล จากกายร้อนผ่าวเปล่าเปลือยล้อนจ้อน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น