Confused Time ให้เวลา10วิ! แล้วยอมรับมาทีว่าพี่ชอบผม

ตอนที่ 2 : EP 01 ll หล่อ...ไม่ได้ช่วยอะไร [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 165
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    19 มี.ค. 61

   





"มึงพร้อมนะ" กุก เด็กหนุ่มวัย 18 ปี อยู่ในชุดกีฬากางเกงขาสั้นหลังจากที่เขาเพิ่งไปเปลี่ยนจากชุดนักศึกษามา ร่างสูงก้มตัวผูกเชือกรองเท้าผ้าใบของตัวเองให้แน่นเพื่อเช็คความเรียบร้อย ก่อนจะหันไปถามคนข้างๆที่กำลังสะบัดข้อมือและข้อเท้าไปมา


"กูพร้อมตลอดไอ้กุก มึงอะเร็วๆเหอะ" เสียงเข้มจากนิวตอบกลับ ในขณะที่เขาเอามือปาดเหงื่อบนใบหน้า นิวหันมายิ้มให้กุกเล็กน้อย ก่อนที่จะย่อตัวลงที่ลู่วิ่งข้างๆ และเข้าสู่ท่าเตรียม


กติกาเหมือนเดิมนะ คนแพ้เลี้ยงคนชนะกุกย้ำอีก ก่อนจะให้สัญญาณ "ไป!!"


จากนั้นเขาทั้งคู่ก็ทะยานไปข้างหน้า สองขากระตุกวิ่งไปตามทางอย่างรวดเร็ว ร่างกายทุกส่วนเคลื่อนไหวไปอย่างเป็นธรรมชาติ แม้กุกจะเริ่มรู้สึกตึงๆจากการวอร์มร่างกายไม่พอ แต่เขาก็เลือกที่จะฝืนไว้ เพราะยังไงเขาก็ต้องเอาชนะอีกฝ่ายให้ได้ ถึงแม้จะเป็นแค่การวิ่งแข่งเล่นๆตามประสาเพื่อน แต่คนอย่างเขา พอแล้วกับคำว่าแพ้


เส้นชัยที่สมมติไว้ อยู่ใกล้สายตาเข้ามาเรื่อยๆ แต่ดูเหมือนว่าเขาเองก็ยังไม่สามารถที่จะวิ่งทิ้งระยะให้ห่างจากเพื่อนสนิทคนนี้ได้เลย และนิวเองก็วิ่งได้เร็วไม่ต่างจากเขาเท่าไหร่


เอาหน่อยไอ้กุก! แกต้องไม่แพ้นะเว้ย แกทำอะไรก็มักจะชนะเสมอ


เมื่อคิดได้ดังนั้น ความคิดก็ดูจะไปจดจ่ออยู่กับนาฬิกาเก่าๆที่ใส่ไว้บนข้อมือข้างซ้ายมากขึ้น


ช้าลง ช้าลงดิวะ! เสียงออกคำสั่งในใจดังขึ้นหลายระลอก จนกระทั่ง เขาเห็นเพื่อนสนิทตัวเองกำลังวิ่งช้าลง จากที่รักษาความเร็วในการวิ่งได้ดีอยู่แล้ว ส่งผลให้เร็วยิ่งขึ้นไปอีก จนในที่สุด


"เหนื่อยชิบเลยว่ะ" นิวบ่นทันทีหลังจากที่เพิ่งวิ่งมาถึงเส้นชัย ก่อนที่จะตัดสินใจหิ้วร่างระโหยโรยแรงของตัวเองไปนอนเกยอยู่บนหญ้าริมสนามฟุตบอลที่อยู่ติดกับลู่วิ่ง กุกจึงเดินไปหาแล้วทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ


ยิ่งวิ่งแม่งเหมือนยิ่งไกล ยิ่งรีบแม่งเหมือนยิ่งช้านิวบ่นใส่ก่อนจะเหลือบมองมาที่ตัวต้นเหตุอย่างเขา "มึงไปเอาแรงมาจากไหนวะ ชนะกูอีกแล้ว" น้ำเสียงที่ออกมาจากคนที่นอนข้างๆไม่ได้แสดงออกถึงความอิจฉาแต่อย่างใด นิวยังคงเอามือก่ายหน้าผาก นอนหอบอยู่เช่นเดิม ดูท่าคงจะเหนื่อยไม่ใช่น้อย เขาเองก็เหนื่อยไม่ต่างจากนิวหรอก แค่ไม่อยากนอนบนพื้นที่คนเหยียบไปเหยียบมาก็เท่านั้นเอง


            "ไม่รู้ดิ แค่คิดว่าไม่อยากแพ้ เลยฮึดขึ้นมามั้ง" เขาเลือกที่จะบอกเหตุผลในอีกหนึ่งข้อมากกว่าไปมากกว่า เรื่องอะไรจะบอกไปล่ะว่า ควบคุมเวลาได้ ขืนบอกไปแบบนั้นได้โดนเลิกคบเพราะหาว่าบ้ากันพอดี


เขามีนาฬิกาข้อมือที่ดูภายนอกอาจจะเป็นแค่ของเก่าๆธรรมดา แต่ที่จริงแล้วมันมีอะไรมากกว่านั้น มันสามารถเร่งเวลาหรือหน่วงเวลาได้ถ้าเราต้องการ แต่ข้อเสียของมันคือ แม่งดันใช้ได้แค่ครั้งเดียวต่อวัน


"จริงจังตลอดดด" คนหน้าหล่อที่นอนอยู่ข้างๆพูดพร้อมกับยันตัวลุกขึ้นมานั่งหันหน้าเข้าหาสนามบอลเพื่อดูนักกีฬาที่กำลังซ้อมกันอยู่ในสนาม เม็ดเหงื่อเกาะพราว อยู่เต็มใบหน้านั่น ส่วนผมสีน้ำตาลก็เปียกลู่จากน้ำเหงื่อที่ไหลออกมา จะว่าไปกุกกับนิว ก็ถือว่าเป็นเพื่อนที่คบกันได้ไม่นานเท่าไหร่ ทั้งคู่เพิ่งจะรู้จักกันในวันที่มาสอบสัมภาษณ์เข้าเรียนที่คณะ วิทยาศาสตร์การกีฬา


ทั้งสองใช้โควตานักกีฬาสอบเข้าเหมือนกัน เพียงแต่กุกเป็นนักกีฬากรีฑา และนิวเป็นนักกีฬาบาสเกตบอล แต่ด้วยความที่เป็นคนคล้ายๆกันเลยทำให้พวกเขาเข้ากันได้ดีอย่างรวดเร็ว


"วิ่งเร็วสมกับเป็นนักวิ่งจริงๆ" คนข้างๆพูดพลางพยักหน้ากับตัวเองอย่างชื่นชมในความฝีเท้าไวของเพื่อน


คนฟังยักไหล่ให้กับคำชมนั่น ใช่ เขาวิ่งเร็ว แต่มันก็ไม่ใช่ซะทีเดียว ส่วนหนึ่งมันเกิดจากการฝึกฝน และอีกส่วนมันเกิดจากการ 'หน่วงเวลา' รอบๆตัวนั่นเอง ทุกอย่างที่เกิดขึ้นจะช้าลง มีแต่เขาเท่านั้นที่ยังเป็นปกติ แล้วพวกคนอื่นๆทั้งหลายก็ดูจะไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองนั้นกำลังเดินหรือทำอะไรด้วยท่าสโลว์ตลกๆกับพูดเสียงยานคางเหมือนม้วนเทปที่พังแล้ว


แต่พวกเขาจะคิดแค่ว่า ทำไมเวลามันผ่านไปช้าจังวะ!


"อ๊ะ..." นิวอุทานเมื่อเห็นอะไรบ้างอย่าง ก่อนที่ดวงตาดำขลับนั่นจะหันมาสบตากับกุก มุมปากเริ่มเผยอรอยยิ้มกรุ่มกริ่มแบบที่ชอบทำเป็นประจำ พร้อมกับพยักพเยิดใบหน้าไปตรงทางเข้าสนาม ซึ่งท่าทางแบบนั้นมันก็ทำให้เขายอมมองตามทิศทางนั่นได้ไม่ยาก


ร่างบางที่ส่วนสูงอยู่ในเกณฑ์น่ารักอยู่ในชุดเสื้อกีฬาสีหวานและกางเกงสีดำที่ค่อนข้างสั้น เรียวขาสวยสุขภาพดีก้าวฉับๆอย่างน่ามองไปทางฝั่งขวาของสนาม


ผมยาวของเจ้าของร่างสยายไปตามแรงลมที่พัดผ่านเข้ามา ก่อนที่เธอจะตัดสินใจรวบมัดเป็นหางม้าเพื่อตัดความรำคาญ ใบหน้าที่สมบูรณ์แบบนั่นเหมือนจะหันมาเห็นพวกเขา กุกจึงตัดสินใจยกมือโบกทักทายไปพร้อมกับรอยยิ้ม เธอยิ้มตอบและโบกมือกลับมาเช่นกัน


เธอมาออกกำลังกาย เขารู้ และนั่นก็เป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่เขามักจะมาทีนี่ประจำหลังจากเลิกเรียน


เธอชื่อ 'ซอ' เป็นรุ่นพี่ชั้นปีที่ 4 คณะเดียวกันกับเขา เธอเป็นคนมั่นใจในตัวเอง และดวงตากลมสวยคู่นั้นมักจะแสดงถึงความตั้งใจและมุ่งมั่นในทุกๆอย่างที่ทำเสมอ


เธอเป็นผู้หญิงคนที่สองต่อจากแม่ที่ทำให้เขาหลงรักได้ เขาเจอเธอครั้งแรกตั้งแต่สมัยเรียนอยู่โรงเรียนเก่า ตอนนั้นเขาอยู่เพียง ม.3 เธออยู่ ม.6 แล้วเขาก็ไล่จีบเธออย่างเอาเป็นเอาตาย แต่สุดท้ายก็ได้มาเพียงแค่คำว่า น้องเด็กเกินไปอะ


นกสิครับ!!


แหง่ล่ะ ตอนนั้นเขายังมีคำว่าเด็กชายนำหน้าอยู่เลย


แต่นั่นมันก็เรื่องเมื่อสามปีก่อน แล้วตอนนี้เขาก็โตขึ้นมามากเลยทีเดียว


ในที่สุดเขาก็ได้เจอเธออีกครั้งก็วันที่เข้ามาสัมภาษณ์ ซึ่งเขาเองก็คาดไว้อยู่แล้วว่าจะต้องเจอ เพราะเธอก็เป็นอีกเหตุผลที่ทำให้ตัดสินใจเลือกเรียนที่นี่ แล้ววันนั้น ไม่รู้ว่าไปเอาความมั่นใจมาจากไหน กุกดันไปประกาศก้องกับเพื่อนในคณะหลายๆคนว่าจะจีบซอ โดยเฉพาะกับไอ้พวกผู้ชายที่มันก็เล็งเธอไว้เหมือนกัน คำประกาศคล้ายๆกับจองเธอไปในตัวทำให้ผู้ชายปีหนึ่งบางคนยอมล้มเลิกความคิดที่จะจีบไป ด้วยหน้าตาและอะไรหลายๆอย่างที่สู้เขาไม่ได้


"ย้ายไปนั่งบนสแตนด์มั้ย นั่งตรงนี้กลัวบอลอัดหน้าว่ะ" นิวพูดแล้วลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินนำไปที่สแตนด์ที่ใกล้จากจุดที่นั่งอยู่มากที่สุด


"ก็ดีเหมือนกัน" เขาตอบแล้วลุกขึ้นยืนและเดินตามไป โดยที่สายตาก็ยังจับจ้องไปที่ซออยู่


"วันนี้มึงก็จะรอจนพี่ซอวิ่งเสร็จใช่มั้ยเนี่ย"


"ใช่" การมานั่งเฝ้าซอซ้อมวิ่งที่สนามในมหาวิทยาลัย ดูเหมือนจะกลายเป็นกิจวัตรประวันของเขาไปซะแล้ว กุกจึงใช้โอกาสนี้มาออกกำลังกายโดยการวิ่งบ้าง ก่อนจะนั่งรอจนเธอวิ่งเสร็จ และถ้าบางวันเขาเกิดมีซ้อมกีฬาหลังเรียน ผมก็จะแอบมองมาที่เธอเป็นระยะๆ


"จะไปไหน" กุกถามขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนสนิทตนมองดูหน้าจอโทรศัพท์ด้วยใบหน้าหงุดหงิดก่อนจะลุกขึ้นและตั้งท่าจะเดินออกไป


"พอดีม๊าเพิ่งไลน์มาบอกให้กลับบ้านด่วนว่ะ" นิวพูดด้วยน้ำเสียงติดเซ็งนิดๆ


มีเรื่องอะไรวะ


คนถูกถามถอนหายใจก่อนจะพูดออกมา ราวกับว่าเรื่องแบบนี้มักเกิดขึ้นเป็นประจำ ก็ไอ้เฮียอะดิ แม่งไปก่อเรื่องที่ไหนอีกก็ไม่รู้


"เออๆ โชคดีมึง" เขาตะโกนไล่หลังใส่คนที่วิ่งพรวดออกไปทีนทีที่พูดจบ พี่ชายมันชอบไปก่อเรื่องอะไรไว้เขาก็ไม่ค่อยรู้นักหรอก ก็เพิ่งรู้จักกันไม่นาน แถมเรื่องภายในครอบครัวแบบนี้ใครจะเอามาเปิดเผยกัน


เมื่อเหลือแค่เขาที่นั่งอยู่ บริเวณนี้ก็เงียบลงนิดหน่อย


ซอยังคงวิ่งของเธอต่อไป ตอนนี้ร่างบางนั่นเต็มไปด้วยเหงื่อ และมันก็น่าดูมากๆสำหรับเขา กุกนั่งจ้องมองอิริยาบถของเธออยู่แบบนั้นอย่างไม่รู้สึกเบื่อ คล้ายๆตัวเองจะเป็นโรคจิตนิดๆ


จนกระทั่งเวลาล่วงเลยผ่านไป เขาจึงเดินไปหาเธอ เมื่อเห็นว่าการวิ่งสำหรับวันนี้สิ้นสุดลงแล้ว


"อ้าว กุก ยังไม่กลับอีกหรอ" หน้าเรียวได้รูปของเธอหันมาทัก ก่อนที่ริมฝีปากน่าจุ๊บนั่นจะยกยิ้มขึ้น


"มารอซอเหมือนเดิมนั่นแหละ" เขาตอบแล้วยิ้มตาหยีกลับไปให้คนตรงหน้า


"อ่อ..ฮ่าๆ" ซอหัวเราะแห้งๆ ก่อนที่เธอจะเผลอทำหน้าเบื่อหน่ายออกมา แต่ก็เพียงแค่แปบเดียวเท่านั้น ทำให้ร่างสูงไม่ทันได้สังเกตเห็น คนที่เป็นคนมั่นใจและเป็นตัวของตัวเองสูงแบบเธอนั้น คงรู้สึกอึดอัดไม่น้อย ที่มีคนคอยมาเฝ้าแบบนี้แทบทุกวัน


"วันนี้ไปกินข้าวเย็นด้วยกันนะ" คำพูดนี้ ถูกเอ่ยออกมาทุกครั้งที่มารอ แต่เธอก็มักจะให้คำตอบเขาด้วยคำเดิมๆเสมอ


"พี่ยังไม่หิวอะ อีกอย่างนัดเพื่อนไว้แล้ว"


เขาเดาแทบไม่ผิด! ยังไงคำตอบของเธอ มันก็ต้องเป็นประมาณนี้


"ซอจะไม่ไปจริงๆหรอ" น้ำเสียงตื้อสุดฤทธิ์กับสายตาเว้าวอน ถูกส่งไปที่เธอ แต่สายตาทรงเสน่ห์คู่นั้นก็ยังคงนิ่งเหมือนเดิม


"ไม่อะ บอกแล้วไงว่าพี่มีนัดแล้ว" คำสรรพนามที่แทนตัวเองว่าพี่ตลอดทำให้คนฟังรู้สึกจุกไม่น้อย มันเหมือนกับว่าเธอพยายามเอาคำว่า พี่น้อง มาเพื่อเป็นกำแพงกั้นอย่างไรอย่างนั้น


"เสียดายจัง งั้นวันนี้ขอไปส่งซอที่หอเหมือนเดิมนะ"


"อืม"


ตลอดระยะทางในการเดินเท้ามาที่หอของซอ เธอก็เอาแต่เดินเงียบๆคนเดียว จริงๆเขาก็อยากหาเรื่องคุยนะ แต่เห็นนิ่งๆไปแบบนั้นก็ไม่ค่อยกล้าที่จะกวนเท่าไหร่ พาลให้คิดไปว่าเธอคงจะเครียดเรื่องเรียน


บรรยากาศยามเย็นบริเวณหอพักรอบนอกของมหาวิทยาลัย เต็มไปด้วยผู้คนที่พลุกพล่านไปมา บ้างก็เดินเล่นหาของกินกับกลุ่มเพื่อน บางก็เพิ่งเลิกเรียน หรือบางคนก็เพิ่งไปออกกำลังกายเสร็จและกำลังจะกลับหอ


"กุก พอดีพี่มีเรื่องจะคุยกับแกนิดหน่อย"


"อ่า ได้ๆ ที่ไหนล่ะ" เขาย้อนถามกลับ ในใจก็แอบหวังเล็กๆว่าเธอจะชวนไปกินข้าวเย็นพร้อมกับพูดคุยไปด้วย


"ล็อบบี้หอพักนี่แหละ" ร่างบางตอบก่อนจะเดินนำหน้าเข้าอาคารหอพักไป


ล็อบบี้ของหอพักถูกตกแต่งไปด้วยต้นไม้ประดับที่วางอยู่สี่มุมของโถงสูงสองชั้น ผนังและพื้นเป็นลายหินอ่อนชวนให้ดูสบายตา เธอเดินนำเขาไปทางเก้าอี้บุนวมสีแดงสดที่อยู่มุมในสุดของล็อบบี้ กุกเดินตามไปและทิ้งตัวลงนั่งตรงข้ามกับเธอ นัยน์ตาดำขลับของเธอจ้องมองคนเด็กกว่านิ่ง อดทำเอาเขารู้สึกหวาดๆไม่ได้


"กุก เหนื่อยมั้ยที่ตามเฝ้าพี่ตลอด.."


"ไม่อะ" การที่ได้เฝ้ามองรูปร่างสมบูรณ์แบบของผู้หญิงที่ชอบ การที่ได้เห็นหน้าเธอ การที่ได้เห็นความพยายามและความอดทนนั่น ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกลำบากหรือเหนื่อยเลยแม้แต่นิดเดียว


"กุกชอบพี่ใช่มั้ย"


นั่นมันก็ชัดเจนอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง


"ใช่.." และเขาก็เคยบอกเธอไปรอบนึงแล้วด้วย


'พี่ซอ ผมชอบพี่ ขอจีบนะ' นี่เป็นประโยคแรกที่เขาพูดกับเธอเมื่อสักประมาณสามปีก่อนหน้า และหลังจากนั้นเขาก็พยายามเอาใจเธอมาตลอด


"แต่พี่เอ่อ พี่มีคนที่ชอบอยู่แล้ว" สายตาคู่สวยของเธอผลุบลงต่ำ ขณะที่พูดประโยคเมื่อตะกี้ออกมา


บ้าน่า.. จะมีใครที่ทำให้เธอสนใจมากกว่าคนอย่างเขาได้ไง เธอกำลังล้อเล่นแน่ๆ


"ไม่จริงอะ" ดวงตาคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในตาเขาก่อนที่เธอจะพูดย้ำมันอีกครั้ง


"พี่ไม่ได้ชอบกุก พี่ชอบคนอื่น"


คนฟังรู้สึกหน้าชาเหมือนโดนตบเอาฉาดใหญ่ แล้วที่ผ่านๆมา ที่เขาทำมาโดยตลอด ไม่ได้ทำให้เธอเกิดความรู้สึกดีๆบ้างสักนิดเลยหรอ


"คนๆนั้นมันเป็นใคร" เสียงที่เปล่งออกไปนั้นพยายามที่จะกลบความไม่พอใจเอาไว้สุดๆ คนอย่างเขา มีผู้หญิงเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลังตั้งมากมาย แต่เขาก็เลือกที่จะไม่สน สนแค่เธอคนเดียวเท่านั้น แล้วทำไมถึง


"พี่ว่ากุกอย่ารู้เลย แล้วก็ที่ผ่านมา พี่ขอบคุณมากนะ ไปละ บาย" สิ้นเสียงเธอก็เดินออกไปเพื่อขึ้นลิฟต์ แต่เขาก็ไม่ปล่อยให้เป็นแบบนั้นหรอก มือหนารีบกระชากแขนเธอไว้แทบจะทันที ส่งผลให้ร่างบางนั่นออกอาการเซเล็กน้อย


"คนๆนั้นมันดีกว่าเราหรอ!" ด้วยความที่เริ่มควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ค่อยอยู่ ทำให้กุกเผลอตะโกนเสียงดังใส่คนตรงหน้า


ซอหน้าเหวอเล็กน้อยอย่างตกใจที่จู่ๆเขาก็เกิดเสียงดังขึ้นมา ก่อนที่เธอจะหันซ้ายหันขวาอย่างกังวล เพราะต้องนี้หลายคนที่อยู่บริเวณล็อบบี้ต่างพากันจ้องมาที่ทั้งคู่กันทั้งนั้น เธอถอนหายใจ ก่อนจะตัดสินใจพูด


"ไม่มีใครดีกว่าใครทั้งนั้นแหละ และที่สำคัญพี่คิดกับเราแค่น้อง" เธอพูดด้วยเสียงที่ติดออกจะรำคาญนิดๆ


"เราแพ้เขาใช่มั้ย"


"ไม่ ไม่มีใครชนะ ใครแพ้ทั้งนั้น มันเป็นเรื่องของความรู้สึก ไม่ใช่การแข่งขัน" ซอพูดพลางค่อยๆแกะมือของรุ่นน้องออกจากต้นแขนของเธอ


นี่เรียกว่าอกหักหรือเปล่า เขาเกลียดความรู้สึกแบบนี้มากที่สุด เขาเกลียดการแพ้!


"สักวันซอจะต้องรักเราแน่"


"เราจะไม่ยอมแพ้…" เขาพูดเสียงหนักแน่นกับเธอ ก่อนที่จะเป็นฝ่ายเดินออกมาเอง


การเป็นฝ่ายแพ้ มันรู้สึกแบบนี้นี่เอง เธอเปรียบเสมือนเส้นชัยที่เขาพยายามวิ่งเข้าหามาโดยตลอด แต่เส้นนั่นมันก็ไกลออกไปทุกที่ เขาออกแรงวิ่งมาเรื่อยๆเพราะคิดว่าสักวันจะสามารถไปถึง และได้ชัยชนะมาครอบครอง แต่พอถึงตอนนี้เขาได้รู้แล้วว่า ยิ่งวิ่งเท่าไหร่ เส้นชัยนั่นก็ยิ่งหนีไกลออกไปทุกที จนในที่สุดก็มีคนวิ่งแซงไปถึงก่อนจนได้ ผิดกับการวิ่งแข่งในชีวิตจริงที่เขาเพียงแค่ออกคำสั่ง เวลารอบตัวมันก็จะช้าลง และทำให้เขากลายเป็นคนชนะได้อย่างไม่ยาก


บางทีเรื่องบางเรื่องในชีวิต มันก็ควบคุมไม่ได้จริงๆ


แกแพ้อีกแล้วไอ้กุก


โทรศัพท์สมาร์ทโฟนถูกหยิบออกมาจากกระเป๋ากางเกง ก่อนที่เขาจะกดหาเบอร์เพื่อนสนิทแล้วโทรออก  


ร่างเล็กยังคงนั่งอยู่ที่เดิม เฝ้ามองร่างสูงของรุ่นน้องในคณะเดินออกจากหอพัก เธอไม่ได้ชอบเขา ไม่ได้ชอบเลยสักนิด ถึงแม้จะปฏิเสธไม่ได้ว่าเจ้ารุ่นน้องคนนั้นดูดีมีเสน่ห์และเพอร์เฟคมากขนาดไหน


แต่ผู้หญิงบางคนก็ไม่ได้ชอบผู้ชายหน้าตาดี

ไม่ได้ชอบผู้ชายหุ่นแซ่บ

ไม่ได้ชอบผู้ชายเล่นกีฬาเก่ง

ไม่ได้ชอบผู้ชายเท่ห์ๆ

และตอนนี้เธออาจจะไม่ได้ชอบผู้ชายหน้าไหนอีกแล้วก็ได้


นับตั้งแต่วันที่เจ้าเด็กนั่นบอกเธอว่าชอบ เขาก็ตามจีบเธอแบบออกนอกหน้าทันที จีบแบบชนิดที่ว่า น้อยคนในคณะมากที่ไม่รู้ ซึ่งนั่นมันทำให้เธออึดอัด ทั้งที่พยายามทำเย็นชาใส่เพื่อให้เด็กนั่นถอดใจก็แล้ว แต่เขาก็ยังไม่ยอมแพ้อยู่ดี แต่เธอก็เข้าใจ ไม่มีใครอยากแพ้หรอก


          แต่เรื่องของความรู้สึกน่ะ มันมีแพ้หรือชนะที่ไหนกันล่ะ


         และเด็กนั่นคงจะไม่ยอมถอยไปง่ายๆแน่




Talk 

อ้าวๆๆ พี่ซอมีคนที่ชอบอยู่แล้ว 

ไอ้กุกแกนกว่ะ 555

เอ ว่าแต่พี่ซอจะชอบใครกันน้าาาาาาา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #3 ` TOY . (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:05
    ติดตามค่ะ555555
    #3
    1
    • #3-1 H_HB(จากตอนที่ 2)
      22 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:17
      ขอบคุณค่ะ ><
      #3-1
  2. #2 anmka_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:56
    รอออออ
    #2
    1
    • #2-1 H_HB(จากตอนที่ 2)
      13 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:42
      >< ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
      #2-1