END || Time's up เวลา (เจ้าชู้) ของคุณหมดแล้วล่ะ!

ตอนที่ 25 : Chapter 24 ll น้องผิงผิง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,011
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    7 ก.ย. 61






24





NAMPHAR TALKS >>>


ไม่รับโทรศัพท์อีกละ


ผมบ่นกับตัวเองแล้วโยนโทรศัพท์ไปยังที่นั่งข้างคนขับอย่างอ่อนใจ ผมมั่นใจเลยว่าถ้าเนลคงนั่งถอนหญ้าอยู่ในสนามหน้าบ้านไอ้เมฆแหงๆ คิดดูผมไปบ้านไอ้เมฆทีไร ผมจะต้องเห็นเนลขลุกตัวอยู่ในสนามหญ้าหน้าบ้านทุกที ไม่ถอนหญ้าก็ตัดกิ่งไม้


ไม่รู้ว่ามีความแค้นอะไรกับต้นหญ้ารึเปล่า -___-


ถอนแม่งจะหมดสนามอยู่ละ อนาคตนี่ผมคงไม่ต้องจ้างคนสวนอะ เนลทำเองหมด


ผมหมุนพวงมาลัยเลี้ยวเข้าซอยบ้านไอ้เมฆ ตั้งใจจะชวนเนลออกไปหาอะไรกินข้างนอก ก่อนจะเห็นรถบีเอ็มสีขาวคุ้นตาขับสวนออกไปอย่างรวดเร็ว ผมหรี่ตาลง คิ้วขมวดเข้าหากัน ก่อนจะตัดสินใจกลับรถแล้วขับตามรถสีขาวคันนั้นไปแบบไม่ต้องคิด พอไล่ตามทันผมตัดสินใจเหยียบคันเร่งขึ้นปาดหน้าพร้อมเหยียบเบรกจนเสียงดังลั่นถนน


เอี๊ยดดดดดดดดด


ผมเดินลงจากรถตัวเองตรงดิ่งไปตบกระจกข้างคนขับแรงๆ ก่อนไอ้เด็กเวรนั่นจะรีบลนลานลงมาจากรถ ใบหน้าซีดเผือดอย่างมีพิรุธ


“มึงมาทำอะไรบ้านแฟนกู?” ผมขมวดคิ้วถาม นึกหงุดหงิดกับสายตาเหมือนลูกหมาขออาหารจนอยากจะเตะมันแรงๆสักที และไวเท่าความคิด ฝ่าเท้าผมก็ถีบยันเข้าที่หน้าอกจนมันถอยไปชนประตูรถ


“อุกพี่ครับ...”


“มึงจะตอบดีๆหรือจะให้กูกระทืบก่อนถึงจะตอบได้?” ผมยกเท้าค้างไว้แบบนั้น ดวงตาจ้องหน้ามันอย่างไม่พอใจ ก่อนอีกฝ่ายจะกลืนน้ำลายลงคอแล้วหลบตาผมไปทางอื่น


“ผมได้ยินว่าพี่มีแฟนเลยขับรถมาดูแฟนพี่เฉยๆ”


“กูเห็นเนลลงมาจากรถมึง” ผมโกหกเสียงเรียบแล้วมองหน้าไอ้เด็กเวรนี่ตาวาว มันไม่ใช่คนโกหกเก่ง ถ้ามันไม่ได้ยุ่งกับเนลมันต้องร้อนรนปฏิเสธทันทีแน่ ทว่ามันกลับหันมามองผมอย่างตกใจ


...เพียงแค่นั้นก็ชัดเจนมากพอ!


“มึงพาแฟนกูไปไหนมา!


“พี่ครับ...” ไอ้เด็กสารเลวตรงหน้าเรียกผมเสียงอ่อย ท่าทางดูอ่อนแอเหมือนเมื่อสิบปีก่อนจนน่ารำคาญ ผมเอาเท้าลงแล้วยกมือขึ้นตบหัวมันอย่างแรงทันที


“กูไม่ใช่พี่มึง อย่าเสือกมานับญาติกับกู!


“ขอโทษครับ”


“ถ้ามึงไม่ตอบ ก็เก็บปากมึงไว้แดกข้าวเหอะ” ผมกระแทกมันไปด้านหลังอย่างไม่สนใจจะถามอีก เพราะแค่ท่าทางมันก็บอกอะไรหลายๆอย่างแล้ว ส่วนเรื่องราวเป็นยังไงเดี๋ยวผมก็หาวิธีรู้เองจนได้นั่นแหละ


ขยะแบบนี้นี่โคตรไร้ค่า!


ผมหมุนตัวกลับขึ้นไปนั่งบนรถแล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่สนใจคนที่ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอีก ดวงตาผมเป็นประกายวาวโรจน์อย่างไม่พอใจ ในอกก็เต็มไปด้วยความร้อนราวกับโดนไฟสุม!


ไอ้เด็กเวรนั่นจะพาเนลไปไหนมาไหนผมไม่รู้ แต่ที่ผมแน่ใจคือเรื่องนี้ ผู้หญิงคนนั้น ต้องมีเอี่ยว!!


ผมพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ ฝ่าเท้ากดเหยียบคันเร่งตรงไปยังสถานที่ที่ตัวเองคิดอย่างไม่ลังเล ลมหายใจผมหนักขึ้นตามความโกรธที่พุ่งขึ้นมาในระดับทวีคูณ


ผมเคยบอกไปแล้วว่าอย่ามายุ่งกับเนล ในเมื่อฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง


งั้นก็ไม่ต้องคุย!


.

.

.



เพล้ง!


เสียงของแตกอย่างต่อเนื่องตามแรงเหวี่ยงไม้เบสบอลในมือผม ทำเอาคนในคฤหาสน์ได้แต่พากันห้ามหน้าตื่น แต่ไม่มีใครกล้าเข้ามาใกล้รัศมีปะทะ อาจเพราะครั้งที่แล้วตอนไอ้เด็กเวรนั่นวิ่งเข้ามาห้ามโดนผมฟาดจนแขนหักเป็นตัวอย่างล่ะมั้ง ครั้งนี้มันก็เลยได้แต่ร้องห้ามผมอยู่ไกลๆ


แต่ช่างเหอะ ผมสนใจที่ไหนกัน?


“ไอ้น้ำป่า! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” เสียงตะคอกจากชั้นบนของบ้านทำให้ผมหันไปมอง คิ้วเข้มของตัวเองเลิกขึ้นนิดหน่อย ก่อนมือจะเหวี่ยงไม้ฟาดแจกันใบเขื่องที่ตั้งอยู่ข้างๆแตก โดยไม่หันไปมอง


เพล้ง!


“อย่าทุบนะ! ใบนั้นมันแสนกะ...”


เพล้ง! เพล้ง! เพล้ง! เพล้ง!


ผมใช้ไม้เบสบอลกวาดชามลายครามทิ้งลงพื้นอีกหนึ่งชุดให้ด้วยความยินดี หันซ้ายหันขวาเห็นโต๊ะกับตู้กระจกผมก็ฟาดลงไปอีก เสียงข้าวของแตกกระจาย ดังปนเปไปกับเสียงกรีดร้องและสารพัดคำด่าจากผู้หญิงคนนั้น ผมฟาดไปทั่วจนเริ่มรู้สึกเหนื่อยถึงได้หยุดมือ ปลายไม้เบสบอลชี้ไปยังผู้หญิงที่กำลังโกรธจนตัวสั่นแต่ก็ไม่กล้าเดินลงมาห้ามอย่างไม่พอใจ


“ผมเตือนคุณครั้งสุดท้าย อย่ามายุ่งเรื่องของผม!


“พี่ทำเกินไปแล้วนะพี่น้ำป่า” เสียงสั่นๆจากคนที่เพิ่งจะเปิดปากขึ้นพูดได้ ทำให้ผมตวัดสายตาไปมองยังไอ้เด็กเวร พอคนอื่นๆเห็นท่าทางผมก็พากันเข้ามาขวางหน้ามันเอาไว้อย่างรวดเร็ว มันหลุบตาลงไม่ยอมมองหน้าผม จนผมอดแค่นหัวเราะออกมาไม่ได้


“ฆาตกรอย่างมึงมีสิทธิพูดว่าคนอื่นทำเกินไปด้วยเหรอไง?”

 


"..."


"...ตอนพูดออกมาไม่กระดากปากบ้างเหรอวะ?”


“พี่น้ำป่า...ผม...ผม”


“กูบอกแล้วไงว่ากูไม่ใช่พี่มึง!” ผมกระแทกเสียงอย่างหงุดหงิด แล้วสาวเท้ายาวๆเดินไปยังกลุ่มคนที่เริ่มหน้าซีดกันไปเรื่อยๆ


“พอได้แล้วน้ำป่า! เลิกทำตัวเป็นอันธพาลสักทีถ้าแกกล้าแตะลูกชายฉันอีกครั้งเดียว ต่อให้ต้องจับแกเข้าคุก ฉันก็จะทำ!” น้ำเสียงเกรี้ยวกราดจากคนที่กำลังรีบวิ่งลงบันไดมาทำให้ผมชะงัก หัวใจบีบรัดด้วยความเจ็บปวด ก่อนมันจะกลายเป็นความว่างเปล่าในไม่กี่วินาทีด้วยความเคยชิน ถ้อยคำรังเกียจชิงชังพวกนี้ ผมฟังมาตั้งแต่จำความได้ ดังนั้นนี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร


ผมรับมือได้สบายมาก


“คิดว่าผมกลัว??” ผมหันไปเลิกคิ้วถามแล้วฟาดไม้เบสบอลลงไปข้างหน้าเต็มแรง จนทุกคนแตกฮือออกไปด้านข้าง และนั่นไม่ต่างอะไรจากการเปิดทางให้ผมเดินไปหาคนที่ทรุดตัวนั่งลงกับพื้นนิ่ง มันกำมือแน่นแต่ก็ไม่คิดขยับหลบแม้จะเห็นว่าไม้เบสบอลผมกำลังเหวี่ยงเข้าหามัน  


“พอได้แล้ว! อยากได้อะไรก็พูดมา!!” เสียงกรีดร้องของผู้หญิงคนนั้น พร้อมกับการถลาเข้ามาห้าม ทำให้ผมชะงักแล้วดึงไม้เบสบอลออก ถึงจะไม่ทันแต่แรงที่หวดไปก็ไม่มากพอจะทำให้อีกฝ่ายแขนหักหรอก


แค่เฉี่ยวๆเท่านั้นล่ะ


“เลิกยุ่งกับชีวิตผมสักที และอย่าให้ผมเห็นว่าคุณไปยุ่งวุ่นวายอะไรกับเนลอีก ไม่งั้นผมจะตามมากระทืบมันให้ถึงที่ ไม่ว่าคุณจะจับผมขังคุก ผมก็จะไม่หยุด จะกระทืบจนกว่าจะมั่นใจว่ามันจะไม่มีโอกาสขึ้นมาเสือกเรื่องของใครอีก” ผมจ้องหน้าซีดเซียวของคนที่พร่ำบอกว่าผมเป็นพี่ชายอย่างเกลียดชัง


“นี่คือคำเตือนครั้งสุดท้ายจากผม”

 

.

.

.

.

.


SNAIL TALKS >>>


แม่พี่น้ำป่าเกลียดอะไรฉันนักหนานะ?


“เฮ้ย เนลพรุ่งนี้เปิดเทอมไม่ใช่เหรอ!” เสียงโวยวายของพี่เมฆที่ดังลั่นเข้ามาในครัวก่อนที่เจ้าตัวจะมาถึงทำให้ฉันที่กำลังคิดอะไรเพลินๆ เบือนสายตาไปมองก่อนจะไหวไหล่ พลางเทวอดก้าสัญชาติสวีเดนที่แอบจิ๊กพ่อมาจากที่บ้าน (จะบอกว่าจิ๊กก็ไม่ถูกหรอก ฉันแปะโน้ตไว้ให้พ่อด้วยว่าฉันหยิบมา) ลงไปผสมในแก้วน้ำมะนาวโซดาที่เพิ่งเดินออกไปซื้อมาจากคาเฟ่แถวบ้าน


ถ้าใครเห็นฉันนั่งจิบน้ำผลไม้ในห้องนั่งเล่นอย่าได้คิดมาหยิบเชียว ฉันเอามันผสมเหล้าตลอดล่ะ เพราะถ้าไม่จำเป็นจริงๆก็ไม่อยากจะกินเหล้าให้รุ่นน้องเห็นจนเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีหรอก (ยกเว้นว่าถ้าเหล้าที่ฉันชอบเอาไปซ่อนไว้หมด บางทีฉันก็จะไปหยิบเบียร์พี่เมฆมานั่งกินก่อนเหมือนกัน แล้วค่อยไปซื้อมาคืนให้ทีหลัง แต่นั่นก็นานๆทีล่ะนะ)


“หนูรู้ลิมิตตัวเองน่า” ฉันบ่นอุบอิบแล้วหิ้วแก้วกลับไปห้องนั่งเล่น เพื่อยึดโทรทัศน์เพราะวันนี้พี่ซีนไม่อยู่ การดูหนังจากจอใหญ่ๆมันได้อรรถรสกว่านั่งดูจากหน้าจอคอมฯ เพราะแบบนั้นฉันก็เลยไม่ลังเลที่จะมาครอบครองโทรทัศน์แต่เพียงผู้เดียว แม้ฉันจะยังนึกไม่ออกว่าอยากจะดูเรื่องอะไรก็เถอะ


“คราวนี้วอดก้าเลยเหรอ” พี่เมฆขมวดคิ้ว ก่อนฉันจะพยักหน้าหงึกหงัก


“ใช่ ของดีนะพี่หนูลองมาแล้วเด็ดใช้ได้ อร่อยกว่าเบียร์พี่อีก ถ้าพี่เมฆจะกินก็หยิบได้เลยนะ หนูเอาไปซ่อนไว้บนตู้แต่อย่ากินหมดล่ะ เหลือให้หนูมั่ง” ฉันหันไปบอกพี่เมฆที่ขมวดคิ้ว ก่อนจะถอนหายใจออกมาแรงๆ


“ถ้ากินก็อย่าให้เมาเป็นหมาละกัน”


“ค่าาาาา” พอได้ยินฉันรับคำพี่เมฆก็ส่ายหน้าแล้วเดินไปอีกทาง ปล่อยฉันให้นั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่หน้าโทรทัศน์ที่กำลังฉายหนังอิงประวัติศาสตร์อยู่ตรงหน้า


“เนลลลลล!” เสียงตะโกนเรียกจากทางหน้าบ้านทำให้ฉันที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นชะงัก ฉันดีดตัวลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปทันทีเพราะไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครมาหา


“ออดก็มี ทำไมพี่ไม่กดล่ะ” ฉันร้องถามพี่น้ำป่าพลางส่งยิ้มกว้างให้เขา พี่น้ำป่าจ้องมองฉัน เขากวาดตาขึ้นๆลงๆ ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก ฉับพลันนัยน์ตาเขาก็เข้มขึ้น หัวคิ้วขมวดมุ่น น้ำเสียงก็ดูดุขึ้นจนสัมผัสได้ พี่น้ำป่าขมวดคิ้วจ้องหน้าฉันที่ยืนดูดน้ำจากแก้วน้ำมะนาวโซดาคำสุดท้ายเข้าปาก


“เนลไปไหนมา” 



“หนูเหรอ ไม่ได้ไปไหนนี่” ฉันไหวไหล่บอกพี่น้ำป่า ก่อนจะเปิดประตูเดินออกไปหาเขาทั้งๆที่ยังถือแก้วน้ำผลไม้ไว้ในมือ


เรื่องวันนี้ ถ้าพี่น้ำป่ารู้ ฉันไม่อยากจะคิดถึงผลลัพท์เลยอะ


“นี่พี่ไปทำอะไรมาทำไมเหงื่อท่วมขนาดนี้อะ” ฉันขมวดคิ้ว เบรกคนที่กำลังจะอ้าปากพูด พลางยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อตามหน้าให้พี่น้ำป่าอย่างเป็นห่วง ก่อนเขาจะโน้มใบหน้าลงมาให้ฉันเช็ดได้ถนัดขึ้น


“เนลยังไม่ได้ตอบพี่ วันนี้เนลไปไหนมา”


“เมื่อเช้าไปมหาลัยมา ส่วนตอนเย็นหนูนั่งถอนหญ้าอยู่หน้าบ้านพี่เมฆ พี่น้ำป่ามีอะไรเหรอ?”


“โกหก พี่เจอไอ้เด็กเวรนั่นมา มันเล่าเรื่องให้พี่ฟังหมดแล้ว”


“เด็กเวร? เด็กที่ไหนอ่ะ?” ฉันหันไปมองพี่น้ำป่าอย่างงุนงง เขาแค่นหัวเราะออกมาสั้นๆ และนั่นทำให้ฉันเผลอชะงักไปวูบนึง


หรือเขาจะหมายถึงน้ำปิง?


“จะเด็กไหนก็ช่างเถอะ พี่ไปทำอะไรมาเหงื่อถึงได้ท่วมขนาดนี้?!


ฉันเบะปากแล้วพยายามเปลี่ยนเรื่อง ขาทั้งสองข้างก็พากันถอยหนีพี่น้ำป่าขยับเท้าเข้าหาราวกับรู้ใจ เมื่อเขาไม่ตอบแล้วมองหน้าฉันอย่างกดดัน ดวงตาเริ่มแวววาวจนน่ากลัว


ไม่ค่อยดีแล้วมั้ง!


“ห่วงพี่เหรอ...” พี่น้ำป่าโน้มใบหน้าลงมาจ้องหน้าฉันที่กำลังถอยหลังหนี นึกก่นด่าน้ำปิงเป็นชุดอย่างอดไม่ได้ ไหนอีกฝ่ายบอกให้ฉันเก็บเป็นความลับไง!


สมควรแล้วที่โดนพี่น้ำป่าเรียกแบบนั้น! T^T


“ถ้าห่วงพี่มาก แล้วไปบ้านผู้หญิงคนนั้นทำไม! นี่เนลอยากเลิกกับพี่มากเหรอวะ!” พี่น้ำป่าตวาดถามจนฉันสะดุ้งเฮือก เขาผละตัวหนีออกไปดื้อๆ


“เปล่านะพี่น้ำป่า! ไม่ว่าแม่พี่จะทำ...”


“พี่ไม่มีแม่!” พี่น้ำป่าหันมาตวาดอีกครั้งจนฉันชะงัก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาแสดงความเกลียดชังกับแม่ตัวเองแบบนี้ แม้แต่น้องชายเขาอย่างน้ำปิงเขาก็รังเกียจไม่ต่างกัน


ฉันไม่เข้าใจเลยว่าอะไรทำให้พี่น้ำป่าเกลียดครอบครัวตัวเองได้มากขนาดนี้


“คนที่จะทำให้หนูเลิกกับพี่ได้มีแค่พี่คนเดียวนะพี่น้ำป่า” ฉันเลิกสนใจเรื่องนั้นแล้วบอกคนที่กำลังยืนหันหลังให้เสียงอ่อนเพราะไม่อยากให้เขาหัวร้อนไปมากกว่านี้ พี่น้ำป่าหมุนตัวกลับมามองหน้าฉันอีกครั้ง ถึงใบหน้าจะยังบึ้งตึง แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะอาละวาดอีกต่อไป


“มีแค่พี่คนเดียว ไม่ว่าใครก็ไม่มีสิทธิ์ตัดสินเราทั้งนั้น” ฉันก้าวเข้าไปหาพี่น้ำป่า เขายืนนิ่งๆ โดยไม่พูดอะไรออกมาสักคำ พี่น้ำป่ามองหน้าฉันด้วยสีหน้าซับซ้อน


“เนลจะไม่ทิ้งพี่ไปใช่ไหม” เขาหันมามองหน้าฉันด้วยแววตาคาดหวัง  


“อือ ไม่ทิ้งหรอก” พอฉันพยักหน้ารับพี่น้ำป่ายิ้มออกมาบางๆ


เขาใช้มือหนาทั้งสองข้างของตัวเองประคองหน้าฉันที่หลุบตาลงมองริมฝีปากสีชมพูของเขา แล้วใจฉันก็ยิ่งเต้นตึกตัก พวงแก้มเห่อร้อนขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เมื่อหน้าพี่น้ำป่าใกล้เข้ามาทุกที


ใกล้จัง...


“ดึกๆแบบนี้ พวกพี่มาทำอะไรกันหน้าบ้านอ่ะ” เสียงใสที่เอ่ยแทรกขึ้นมาทำให้พี่น้ำป่าดันหน้าฉันเสยไปด้านหลังด้วยอารามตกใจ ในขณะที่ฉันเซไปด้านหลังเพราะไม่ทันได้ตั้งตัว ก่อนจะได้ผู้มาใหม่รับเอาไว้ด้วยฝ่าเท้าที่ยันเข้ากลางหลัง ให้ฉันกลับมายืนตรงได้เหมือนเดิม พร้อมคำชมที่ทำให้ฉันแทบจะมุดหน้าหนีลงดิน


“ประเจิดประเจ้อจังพวกมึงเนี่ย”


เออ นั่นสิ นี่มันหน้าบ้านนะ เมื่อตะกี้ฉันทำอะไรลงไป T__T


“วันนี้มึงกลับดึกจังนะซีน” พี่น้ำป่ายิ้มแห้งแก้เก้อ ขณะที่มือเขาก็ดึงฉัน กลับไปไว้ในอ้อมกอดตัวเองจนฉันอดกลอกตาไม่ได้


ก็แทนที่เมื่อกี้เขาจะดึงฉันไว้แบบนี้ กลับผลักเสยหน้าฉันซะเกือบหงายหลัง


พี่น้ำป่านี่แย่จริงๆ


“เออ กูออกไปข้างนอกมา...มึงก็อย่าให้มันมากไปละกัน กูไปล่ะ” พี่ซีนตอบ เขาขมวดคิ้วมองหน้าฉันสลับกับพี่น้ำป่าก่อนจะตบบ่าพี่น้ำป่าแล้วหันหลังเดินหนีเข้าบ้านแล้วก็ต้องชะงักเมื่อเห็นผิงผิงยืนมองมาทางฉันตาแป๋ว


“ยัยเอ๋อ ทำอะไร”


“ก็รอเข้าบ้านพร้อมพี่เนลไง” เจ้าของเส้นผมสีบรอนด์ทองยาวถึงกลางหลังเอ่ยตอบพี่ซีนอย่างจริงจัง ก่อนพี่ซีนจะเดินย้อนกลับมาล็อกคอคนพูดให้เข้าบ้านไปพร้อมกัน


“อะไรของพี่อะ ปล่อยผิงนะ ผิงจะรอพี่เนล!!!” ผิงผิงโวยวาย โดยมีเสียงพี่ซีนดังแทรกขึ้นมา แล้วทั้งคู่ก็หายลับเข้าไปในตัวบ้าน


“เงียบน่ายัยเอ๋อ!


“พี่น้ำป่าผลักหนู” ฉันเป็นคนเปิดประเด็นขึ้นก่อน หลังจากที่ได้ยินเสียงเรียกของพี่น้ำป่า ฉันหมุนตัวไปมองหน้าเขา แล้วย้ำออกมาอีกครั้ง


“พี่น้ำป่าผลักหนูจนเกือบล้มด้วย ถ้าไม่ได้พี่ซีนถีบหลังยันไว้”


“พี่ขอโทษเนล เมื่อกี้พี่ตกใจไปหน่อย” เขาหัวเราะแห้งๆ แล้วยื่นมือมาขยี้ผมฉันที่แยกเขี้ยวใส่อย่างเคืองๆ ก่อนจะโดนดึงเข้าไปกอดจนแน่น ฉันได้ยินเสียงกระซิบที่ข้างหูตัวเองจนได้แต่ยิ้มแหย เพราะเสียงพี่น้ำป่าดูเหี้ยมเกรียมเหลือเกิน คล้ายๆว่าจะระเบิดลงอีกรอบ


“แต่วันหลังอย่าตามใครไปง่ายๆอีกล่ะ ถ้าจะไปไหนพี่จะเป็นคนมารับเนลไปเอง”


ไหงวกเข้ามาเรื่องนี้อีกแล้วล่ะ!!


“แล้วนี่พี่ไปทำอะไรมาเหรอ ทำไมเหงื่อท่วมขนาดนี้” ฉันเปลี่ยนเรื่องด้วยการวกกลับมาถามเรื่องที่ตัวเองสงสัยอีกครั้ง เพราะตัวพี่น้ำป่ามีแต่เหงื่อ จนตัวฉันที่โดนเขากอดแทบจะเปียกแล้วมั้งเนี่ย


“เนลอย่ารู้เลย มันไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรหรอก”


“แต่หนูอยากรู้อะ” ฉันสั่นหน้าใส่ ก่อนพี่น้ำป่าจะมุ่นหัวคิ้วลง


“ไม่รู้สักเรื่องไม่ได้เหรอเนล”


“เอ้านี่พี่ด่าหนูเสือกเหรอ?” ฉันขมวดคิ้วถามเสียงแข็งแล้วผลักร่างหนาออกห่างอย่างไม่พอใจ แต่กลับโดนดึงเข้าไปกอดไว้อีกรอบ


ถ้าเขามองว่าฉันสอดรู้สอดเห็นมาก งั้นฉันจะไม่ยุ่งกับเขาแล้วก็ได้!


“พี่ไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น เนล...เมาเหรอ?” พี่น้ำป่าขมวดคิ้วถาม ก่อนฉันจะเบ้หน้าหนักกว่าก่า


“หนูไม่ได้เมา!


“เนล อย่างอแง เมื่อกี้เนลกินอะไรเข้าไป? พี่ได้กลิ่นเหล้านะ!” พี่น้ำป่าดึงฉันเข้าไปใกล้ ก่อนจะย่อตัวลงมาจ้องหน้าฉันที่หันหน้าหนีด้วยดวงตาดุๆ จนฉันเบ้หน้าใส่


ถ้ารู้แล้วจะถามทำไมล่ะ!


“ปล่อยเลยนะ!!!


“เมาแล้วงอแงว่ะเนล” เสียงบ่นกระปอดกระแปดจากร่างสูงทำให้ฉันยิ่งดิ้นให้หลุดออกจากอ้อมกอดนั้น เมื่อดิ้นไม่หลุดฉันก็เริ่มทุบท่อนแขนที่กำลังรัดเอวไว้อยู่อย่างหงุดหงิด


“เอ๊ะ! ก็บอกว่าไม่ได้เมาไงพี่น้ำป่าปล่อยหนูเดี๋ยวนี้นะ หนูงอนพี่อยู่นะ!!!


“อยู่นิ่งๆเลยเนล งอแงใหญ่แล้ว” พี่น้ำป่าบ่นพลางลากฉันไปอยู่ข้างรถซีวิคคันเดิม แล้วกดศีรษะ จับฉันยัดเข้าไปในรถ


“นี่พี่จะลักพาตัวหนูหรือไง ปล่อยยยยยย อ๊ะ....” ฉันร้องโวยวาย ก่อนเสียงจะขาดหายเข้าไปในลำคอเมื่ออยู่ๆพี่น้ำป่าก็พุ่งเข้ามาปิดปากฉันด้วยปากเขาเองอย่างหน้าตาเฉย


ไม่เอาแบบนี้สิ นี่ฉันงอนเขาอยู่นะ! T__T


เรียวลิ้นร้อนที่กวาดต้อนเข้ามาในปากทำเอาสติฉันกระเจิดกระเจิงไปคนละทิศละทาง แต่ที่แย่ไปกว่านั้นคือร่างกายฉันมันก็ไม่ปฏิเสธพี่น้ำป่าเลยนี่สิ


ฮืออออ ...ชอบอ่ะ T__T


แล้วพี่น้ำป่าก็เบี่ยงประเด็นไม่ตอบฉันได้สำเร็จอย่างงดงาม

 

.

.

.


ก็อกๆๆ


“พี่เนล นี่ผิงเองนะ” เสียงร้องเรียกของผิงทำให้ฉันร้องตอบอีกฝ่าย ว่าเปิดประตูเข้ามาได้เลยเพราะไม่ได้ล็อก ก่อนจะหันไปมองเจ้าของใบหน้าน่ารักนั้นพร้อมรอยยิ้ม ขณะที่มือก็ขยี้เส้นผมที่เปียกชื้นของตัวเองไปด้วย


น่ารักจังเลย


จริงสิ ฉันยังไม่เคยแนะนำผิงผิงเลยใช่ไหม?


ผิงผิงเป็นรุ่นน้องที่อยู่บ้านเช่าหลังเดียวกับฉัน เป็นผู้หญิงหน้าสวยแต่ติดเอ๋อ (ดูจากการที่พี่ซีนเรียกน่ะ) แต่จริงๆ แล้วฉันว่าผิงผิง ออกจะเหมือนเด็กซะมากกว่านะ ดูใจดี ใสๆ ไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรเท่าไหร่ เป็นคนปกติเพียงหนึ่งเดียวของบ้านหลังนี้ล่ะ แถมยังทำขนมอร่อยอีกด้วยนะ ฉันน่ะได้อานิสงค์ประจำเลย ผิงๆชอบเอาคุกกี้ไปซุกไว้ในครัว วันไหนฉันเปิดไปเจอมันก่อนพี่ซีน ฉันก็ฟาดเรียบหมดล่ะ -..-


พูดแล้วฉันน้ำตาแทบไหล อย่างน้อยก็มีคนปกติอยู่ในบ้านนี้อีกคน


“มีอะไรเหรอผิงผิง” ฉันถามอย่างตื้นตันใจ นึกอยากได้ทิชชู่มาซับน้ำตาที่หางตาของตัวเองเบาๆ เหมือนคุณหญิงคุณนายในหนังที่ตัวเองชอบดู


“ผิงสงสัยมานานแล้วอะ พี่เนลเป็นคนไม่มีอนาคตเหรอคะ” คำถามประหลาดๆ แบบหน้าซื่อๆ ที่ดูจริงจังของผิงผิงทำเอาฉันอ้าปากค้างอย่างเหวอจัด อดไม่ได้ที่จะย้อนถามกลับไป


“ยังไง คือพี่ดูไร้อนาคตขนาดนั้นเลยเหรอผิงผิง”


ถึงฉันจะเรื่อยๆไปบ้าง แต่ถึงขั้นดูเป็นคนไร้อนาคต ฉันก็กลัวตัวเองนะ!


“ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ ผิงหมายความว่าปกติผิงมองเห็นอนาคตได้อะ คือผิงเห็นของทุกคน แต่ไม่เคยเห็นพี่เนลในนั้นเลย อย่างเมื่อกี้ผิงก็เห็นว่าพี่ซีนจะมาเจอพี่น้ำป่าหน้าบ้าน แต่ผิงไม่เห็นพี่เนล ผิงก็เลยสงสัยว่าทำไมผิงไม่เคยเห็นพี่ในอนาคตที่ผิงจะเห็นเลยอะ” ก่อนคำถามตรงๆของผิงผิงทำให้ฉันนั่งอึ้งไปอย่างตกตะลึง เป็นเวลาพักใหญ่ทีเดียวกว่าจะควานหาเสียงของตัวเองเจอ


“คือผิงจะบอกพี่ว่าผิงมองเห็นอนาคตได้...งั้นเหรอ?”


“ก็ใช่ค่ะ แต่นึกจะเห็นก็เห็นนะคะ ควบคุมไม่ได้หรอก สรุปว่าทำไมผิงไม่เห็นพี่เนลอะ พี่เนลพอจะรู้ไหม” ผิงผิงวกกลับมาถามฉันอีกครั้ง


ไอ้พี่เมฆอยู่ไหนนนนนเขามีสกิลพิเศษใช่ไหม ถึงได้รับแต่คนแปลกประหลาดเข้ามาเต็มบ้านไปหมดแบบนี้!!!


ที่สำคัญแม้แต่ผิงๆที่น่ารักของฉันก็ยังไม่ปกติฉันจะไปประท้วงให้เขาเปลี่ยนชื่อบ้านเดี๋ยวนี้เลย! T__T


“พี่เนลคะ?”


“คือพี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ปกติไม่มีใครดูดวงให้พี่ได้เลยอะ ที่ผิงผิงไม่เห็นอาจจะไม่แปลกก็ได้นะ” ฉันหยุดตีโพยตีพายในใจแล้วส่งยิ้มบางบอกไป ก่อนผิงผิงจะพยักหน้าอย่างเข้าใจ


“พี่เนลเป็นคนแปลกๆนะ พี่รู้รึเปล่า ผิงไม่เคยเจอใครเป็นแบบพี่เลย” ผิงบอกฉันด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับจนฉันยิ้มค้างอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก


น้องผิงผิงก็แปลกพอๆกันเลยค่ะ T___T

 



------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

1,077 ความคิดเห็น

  1. #551 Meatboll (@meatboll) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 15:47
    มีความหลอกถาม เนียนอะเนล5555555
    #551
    0
  2. #550 sakaodeoaun (@sakaodeoaun) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 13:36
    ถ้าเนลเทแกเมื่อไหร่นะน้ำป่า แกหนาวแน่
    #550
    0
  3. #549 Meatboll (@meatboll) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 23:40
    ทอล์คไรท์โดนใจมากอ่ะ5555555
    #549
    0
  4. #548 dati (@dati) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 20:21
    ชอบผู้หญิงแบบสเนลลล ^_^
    #548
    0
  5. #547 deonloveton (@deonloveton) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 22:19
    รอ....เป็นกำลังใจให้
    #547
    0
  6. #546 Meatboll (@meatboll) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 20:41
    รู้สึกว่าพี่น้ำป่าพยายามเรียกร้องความสนใจอะ แต่เนลยังคงนิ่ง5555555
    #546
    0
  7. #545 PuengSudarat (@PuengSudarat) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 20:37
    มันจะชิลเกินไปนะ
    #545
    0
  8. #544 dati (@dati) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 12:08
    สเนลน่ารักจัง
    #544
    0
  9. #543 Nunrungarun14 (@Nunrungarun14) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 20:31
    น้ำป่าโคตรเลววว
    #543
    0
  10. #541 Meatboll (@meatboll) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 19:55
    แหม พี่เมฆรีบตัดสายไปกุ๊งกิ๊งกะมินิทละสิ5555555555
    พี่น้ำป่ามาแล่ววววว ให้เนลตบเพิ่มแล้วค่อยทำแผลนะ55555555
    #541
    0
  11. #540 Meatboll (@meatboll) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 14:09
    เอาอีกหมัดพี่เมฆ!!!!!
    #540
    0
  12. #539 PuengSudarat (@PuengSudarat) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 13:35
    แม่งโคตรเหนแก่ตัวคิดว่าเปนผู้ชายจะทำอะไรก่ได้หรอ อยากให้เนลคุยกะผุ้ชายคนอื่นหลายๆคนบ้างแล้วน้ำป่ามารุ้ทีหลัง อยากรุ้ว่ามันจะรุ้สึกยังไง ขอร้องงงนะไรท์อย่าให้เนลแบบคืนดีง่ายๆนิดเดียวก่ยกโทษให้ละมันจะเปนอะไรที่เซงมากกก 555
    #539
    0
  13. #538 red (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 11:44
    เลววววววแบบเชี่ยๆๆเลย
    #538
    0
  14. #537 bigbossboss (@bigbossboss) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 07:24
    ช่างเลวได้เสมอตนเสมอปลาย
    #537
    0
  15. #536 zynny (@zynni) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 06:52
    เจิมมมมมมมม
    #536
    0
  16. #535 ratchanee (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 00:08
    เจิมมมมมมมมมมมมมมม
    #535
    0
  17. #533 😁😁😁&#12851 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 17:11
    เจิมมมม เอาให้เคลีย์นะ
    #533
    0
  18. #532 บีเลย์ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 09:30
    เจิมมมมมมมมม
    #532
    0
  19. #531 เพลิง (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 19:52
    เจิมมมรอไรท์มาอัพนะคะ
    #531
    0
  20. #530 jungkook (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 19:51
    อย่าสนใจอีพี่มันปล่อยให้มันดิ้นให้ตายไป
    #530
    0
  21. #529 faye135790 (@faye135790) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 18:18
    เจิมมมมม
    #529
    0
  22. #528 มายอีฟ. (@evening731) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 08:41
    เจิมมม
    #528
    0
  23. #527 nnewest (@clubcase) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 21:25
    รอค่าาาาาาาา
    #527
    0
  24. #526 jungkook (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 19:25
    จัดให้หนักๆ
    #526
    0
  25. #525 bigbossboss (@bigbossboss) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 16:58
    เจิมมมม
    #525
    0