END || Time's up เวลา (เจ้าชู้) ของคุณหมดแล้วล่ะ!

ตอนที่ 24 : Chapter 23 ll ผู้หญิงคนนั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,574
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    7 ก.ย. 61







23






มินิทมาหาฉันในวันรุ่งขึ้นตอนบ่ายๆเหมือนที่พี่เมฆบอกไว้ เธอมาขอโทษฉันที่ให้พี่น้ำป่าไปช่วยลองใจพี่เมฆ ซึ่งฉันก็ไม่ได้โกรธอะไรหรอก มินิทดูจะประหลาดใจและออกจะไม่เชื่อด้วยซ้ำเมื่อเห็นฉันมีท่าทีแบบนั้น แม้กระทั่งตอนที่เจ้าตัวสารภาพว่าจงใจเลือกพี่น้ำป่า เพราะหวังให้ฉันไม่สบายใจด้วย


แต่ก็นั่นแหละฉันไม่ได้โกรธมินิทนี่นา อย่างแรกคือต่อให้มินิทจะเริ่มยังไง ถ้าพี่น้ำป่าไม่เล่นด้วยมันก็จบ อีกอย่างฉันพอรู้เรื่องคร่าวๆจากพี่น้ำป่าอยู่แล้ว พอมินิทสารภาพทั้งหมดให้ฟังฉันจึงไม่ได้รู้สึกอะไรมากนัก


ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง


เสียงกดออดจากทางหน้าบ้าน ทำเอาฉันที่กำลังนั่งถอนหญ้าพลางคิดว่า ผู้หญิงคนนั้น’ ของพี่น้ำป่ามันคือคนไหน ต้องขยับตัวลุกขึ้นยืนแล้วปัดขี้ดินกับกางเกงพร้อมโผล่หน้าไปมองที่ประตูรั้วอย่างรวดเร็ว ก่อนเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจเมื่อเห็นบีเอ็มซีรี่ย์เจ็ดที่จอดอยู่ด้านหลังของผู้มากดออด


“คุณเนลใช่รึเปล่าคะ?” เสียงเย็นชาจากผู้หญิงที่แต่งตัวค่อนข้างเนี้ยบตรงหน้าทำเอาฉันอดขมวดคิ้วไม่ได้


“ใช่ค่ะ” ฉันพยักหน้าแล้วผลักประตูเดินออกไปด้านนอกเพราะ ไม่รู้ว่าผู้หญิงตรงหน้ามีธุระอะไรกับฉันรึเปล่า พอฉันเดินออกมา เธอก็เดินไปเปิดประตูรถแล้วหันกลับมาผายมือให้ฉัน


“เชิญค่ะ” คำเชื้อเชิญนั่นทำฉันชะงักมองภาพตรงหน้าอย่างงุนงง


ถ้าฉันกล้าเดินขึ้นรถไปกับคนไม่รู้จักนี่...ด่าว่าโง่ก็ยังเบาไป


“ท่านประธานส่งดิฉันให้มารับคุณไปพบค่ะ”


“ท่านประธาน?”


“ค่ะ ท่านประธาน” หญิงวัยกลางคนตรงหน้าพยักหน้ารับเบาๆหนึ่งครั้ง แล้วก็นิ่งไปอีก ฉันขมวดคิ้ว ก่อนจะถอนลมหายใจออกมายาวๆ


“ขอโทษด้วยนะคะ หนูไม่นิยมไปไหนมาไหนกับคนแปลกหน้า”


“งั้นโปรดรอสักครู่ค่ะ” เธอห้ามฉันเบาๆพลางกดโทรศัพท์โทรออกก่อนจะยื่นมันมาให้ฉัน ไม่นานนักฉันก็ได้ยินเสียงที่ฉันจำได้ขึ้นใจโดยไม่ต้องบอกว่าอีกฝ่ายเป็นใคร


และเพียงแค่ประโยคเดียวจากแม่พี่น้ำป่า ฉันก็ตัดสินใจก้าวเท้าขึ้นรถตรงหน้าแบบไม่ลังเลในทันที


[น้ำป่าป่วยหนักต้องการเจอเธอเดี๋ยวนี้!]


.

.

.

 

ภายในรถนิ่งเงียบจนฉันได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นไม่เป็นจังหวะ อันที่จริงฉันไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ว่า ทำไมแม่พี่น้ำป่าต้องโกหกฉันแบบนี้ด้วย เมื่อวานพี่น้ำป่ายังดีๆอยู่เลย เขาไม่มีทางป่วยหนักชั่วข้ามคืนหรอก


แต่เพราะดันคิดแค่แม่พี่น้ำป่าอยากเจอ ฉันเลยรีบขึ้นรถมาโดยไม่ได้เอาอะไรติดตัวมาแม้แต่ชิ้นเดียว ไม่ว่าจะเป็นโทรศัพท์มือถือ หรือกระเป๋าสตางค์ ตอนนี้จึงรู้สึกกดดันเล็กๆ ฉันได้แต่นั่งมองทางที่เริ่มไม่คุ้นเคยมากขึ้นเรื่อยๆ จน กระทั่งรถเลี้ยวเข้ามาในตัวคฤหาสน์ตรงหน้า ดวงตากลมโตจึงเบิกกว้างอย่างตกใจ


ที่นี่บ้านพี่น้ำป่าเหรอ? ฉันเคยเห็นคอนโดของพี่น้ำป่านะ แต่คอนโดเขาไม่ได้หรูหราอะไรมาก ฉันก็เลยไม่คิดว่าพี่น้ำป่าจะมีบ้านใหญ่ขนาดนี้น่ะ


ฉันยืนมองคฤหาสน์หลังโตตาไม่กระพริบ ก่อนผู้หญิงเนี๊ยบคนนั้นจะเปิดประตูให้ฉันก้าวลงจากรถ ฉันหยุดยืนอยู่หน้าตัวบ้านอย่างอึดอัด เท้าที่ตั้งใจจะก้าวตามคนพามาข้าไปด้านในก็ชะงักอยู่ด้านนอก ฉันถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อรู้สึกถึงลางไม่ดีเท่าไหร่


ถ้าเทียบกันแล้ว ฉันชอบบ้านของตัวเองมากกว่า ถึงจะไม่ใหญ่ขนาดนี้ แต่อย่างน้อยมันก็ไม่ให้ความรู้สึกน่าอึดอัดขนาดนี้


ทว่าก่อนจะได้ก้าวขึ้นบันไดหน้าประตูบ้าน เสียงเครื่องยนต์ก็ดึงสายตาฉันให้กลับมามองทางด้านหลังตัวเอง รถบีเอ็มดับบลิวแซดโฟว์สีขาวสะอาดที่เพิ่งแล่นเข้ามาทำให้ฉันเปลี่ยนทิศทางการเดินไปยังรถที่เพิ่งมาถึงอย่างสนใจ แม้ว่ารถคันนี้จะเป็นรุ่นเดียวกับรถพี่เมฆ แต่สีที่ไม่เหมือนกันทำให้ฉันรู้สึกว่ามันแตกต่างกันมากเลยทีเดียว


อืม...แค่สีรถก็ทำให้ความรู้สึกเปลี่ยนด้วยเหมือนกันนะ


“มีอะไรรึเปล่าครับ” คำถามสุภาพและอบอุ่นจากผู้ชายที่นั่งอยู่ในรถทำให้ฉันต้องเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมเข้มของอีกฝ่าย


“ไม่ค่ะ ไม่มีอะไร” ฉันชะงักแล้วส่ายหน้า ก่อนหันหลังเดินขึ้นบันไดเพื่อก้าวเข้าไปในตัวบ้าน หูพลันได้ยินเสียงหัวเราะอย่างสบายใจของแม่พี่น้ำป่า


ฉันก้าวเดินเข้าไปในตัวบ้านอย่างเชื่องช้าราวกับหอยทากหัดคลาน ดวงตากวาดมองไปรอบๆบ้านอย่างสนใจ ท่ามกลางรูปครอบครัวรูปใหญ่ ฉันกลับเห็นคนเพียงสามคน


เป็นแม่พี่น้ำป่าที่กำลังยิ้มหวานจนใบหน้าและดวงตาดุๆนั่นไม่หลงเหลือความน่ากลัวเหมือนครั้งล่าสุดที่ฉันเคยเห็น ผู้ชายอีกคนที่นั่งข้างกันมีใบหน้าคมเข้มและดูสุภาพเขายิ้มบางๆ ชวนอบอุ่น และผู้ชายคนสุดท้ายคือคนที่ขับบีเอ็มฯ คันเมื่อกี้


แต่รูปครอบครัวตรงหน้าฉัน กลับไม่มีรูปพี่น้ำป่าอยู่ในนั้นอย่างที่มันควรจะเป็น


ทำไมกันนะ ?



“จะให้คุณผู้หญิงต้องรอไปอีกนานเท่าไหร่” เสียงรำคาญติดจะดูถูกของหญิงชราวัยห้าสิบทำให้ฉันเบนสายตาไปมอง นัยน์ตาอีกฝ่ายกวาดตามองฉันขึ้นๆลงๆ พร้อมพ่นคำดูถูกออกมาอีกหนึ่งคำ


“แต่งตัวอย่างกับสก๊อยข้างทาง”


ฉันก้มลงมองกางเกงขาสั้นของตัวเองอย่างรู้สึกไม่ดีนิดหน่อย แต่ฉันรีบออกมา ฉันจะเอาเวลาที่ไหนไปเปลี่ยนกางเกงล่ะ?


“ยังจะมายืนบื้ออยู่อีก ตามมา!


“ค่ะ” ฉันพยักหน้ารับสั้นๆ แล้วเดินตามหลังผู้หญิงคนนั้นไปอย่างว่าง่าย ซึ่งไม่ไกลนักเป็นแม่พี่น้ำป่ากำลังนั่งอยู่กับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง


ดวงตาที่ถูกกรีดอายไลน์เนอร์จนดูคมดุนั้นโดดเด่นที่สุดบนเครื่องหน้าสวยหวานที่รับกันอย่าพอดี เธอคนนั้นจ้องมองมาทางฉันอย่างประหลาดใจ ก่อนท่อนขาเรียวยาวที่อยู่ใต้ชุดเครสสีสดจะขยับไขว่ห้างด้วยท่าทางเซ็กซี่จนฉันยังใจสั่น พร้อมๆกับรอยยิ้มน่ามองที่ถูกส่งตรงมายังฉัน


“ป้าอรครับ วันนี้มีอะไรกินบ้างครับ” คำถามที่ฟังดูสุภาพนั่นทำเอาฉันละสายตาจากผู้หญิงสุดเย้ายวนตรงหน้าแล้วหันไปมองด้านหลัง ก่อนจะเห็นว่าคนที่นำทางฉันมาพยักหน้าให้กับแม่พี่น้ำป่าอย่างรู้กัน


“คุณปิงไปดูในครัวกับป้าสิคะ วันนี้มีของกินที่คุณปิงชอบเยอะแยะเลย...” เสียงนั้นจางหายไปตามระยะทาง ฉันหันกลับมามองแม่พี่น้ำป่าอีกครั้ง


“สวัสดีค่ะ” ฉันยกมือขึ้นไหว้บุคคลสองคนตรงหน้า แม่พี่น้ำป่าปรายตามองหน้าฉันก่อนจะหันไปชวนผู้หญิงสุดเซ็กซี่คนนั้นคุยต่อแบบไม่สนใจฉันสักนิด


“ยังไงแม่ก็ต้องรบกวนด้วยนะ”


“ได้ค่ะ เรื่องเล็กนิดเดียว เดี๋ยวสาจัดการให้ เอ่อ...ถ้ายังไงวันนี้สาขอตัวก่อนก็แล้วกันนะคะ” ผู้หญิงหน้าสวยผู้มีหุ่นขยี้ใจชายทุกตรง (ตั้งแต่หน้าอกอวบอิ่มที่แทบจะทะลักชุดเดรส เอวคอดกิ่ว สะโพกผายราวนาฬิกาทราย) ขยับยิ้มพลางยกมือขึ้นไหว้แม่พี่น้ำป่าแล้วลุกขึ้นเดินออกไป จังหวะที่เธอกำลังจะผ่านตัวฉันน้ำเสียงแผ่วเบาราวกระซิบก็ดังขึ้นด้วยความเป็นห่วง พร้อมกับที่ร่างบางเดินจากไปอย่างรวดเร็วทิ้งกลิ่นหอมอ่อนๆที่ฉันคุ้นเคยอย่างประหลาดไว้ตรงปลายจมูก


“ระวังตัวด้วยนะ”


ฉันเบนสายตากลับมามองหน้าแม่พี่น้ำป่าอย่างเกร็งๆ เพราะเดาไม่ถูกว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร แล้วผู้หญิงคนนั้นคือใคร เธอเตือนฉันด้วยเรื่องอะไร


เอาจริงๆนะ ตอนนี้ฉันไม่เข้าใจอะไรเลยสักนิดเดียว


“เห็นแล้วใช่ไหม” เสียงที่ดังจากปากแม่คนที่ฉันรัก ทำให้ฉันหันไปมองก่อนขมวดคิ้วอย่างงุนงง เพราะตั้งแต่เดินเข้ามาจนถึงตอนนี้ท่านยังไม่ได้พูดอะไรกับฉันสักคำ


“คะ?” ฉันขานรับออกไปอย่างสงสัย


“นี่คือบ้านของน้ำป่า เธอเห็นแล้วใช่มั้ยว่าลูกชายฉันกับเธอมันคนละชนชั้นกัน คิดสิว่าเธอเป็นใคร แล้วลูกฉันเป็นใคร? พวกเธอทั้งสองคนเหมาะสมกันตรงไหน? ถ้าเธอไม่รู้ฉันจะบอกให้ ว่าไม่เลย ไม่แม้แต่นิดเดียว!” แม่พี่น้ำป่ากระแทกเสียงใส่ฉัน และลงหนักในทุกประโยคราวกับจะตอกย้ำให้มันสลักลงไปกลางใจฉัน


แต่บอกตรงๆว่าฉันตั้งหลักไม่ทัน เสียงที่หลุดออกจากปากฉันไปเลยมีแค่คำๆเดียว


“คะ?”


“เลิกยุ่งกับลูกชายฉันซะ” วินาทีที่น้ำเสียงโทนต่ำราวกับดังรอดไรฟันของสตรีสูงวัยตรงหน้า คำถามที่ฉันสงสัยมาตลอดทั้งวันพลันกระจ่างใจในทันที ในตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าพี่น้ำป่าพูดถึงอะไรและ ผู้หญิงคนนั้น ที่พี่น้ำป่าพูดถึงคือใคร

 


“ถ้ามีคนมาสั่งให้เนลเลิกกับพี่ เนลจะทิ้งพี่ไปรึเปล่า”

 


อาจจะจริงอย่างที่แม่พี่น้ำป่าพูด เราสองคนมันคนละชั้นกัน เขาอยู่ในคฤหาสน์สุดหรู (และฉันคาดว่าน่าจะเป็นเจ้าของธุรกิจขนาดใหญ่ด้วยถึงมีบ้านหลังโตขนาดนี้อะ) ในขณะที่ฉันเป็นแค่ลูกเจ้าของกิจการเล็กๆ แต่ในเมื่อพี่น้ำป่ากล้าพอจะเลือกฉันไปยืนข้างเขา แล้วทำไมฉันจะต้องหนีเขาเพียงเพราะคนอื่นมองว่าฉันไม่คู่ควรด้วยล่ะ ทำไมฉันจะต้องใส่ใจด้วยว่าฐานะเราต่างกันเท่าไหร่


ฉันกับเขาคู่ควรรึเปล่าใครเป็นคนตัดสิน?


 

“ไม่ค่ะ” ฉันมองสบตาแม่พี่น้ำป่ากลับไปอย่างไม่คิดหลบ และพอได้ยินแบบนั้น นัยน์ตาคมกริบก็ฉายแววเหนื่อยหน่ายขึ้นมาทันที


“ต้องการเท่าไหร่”


“อะไรนะคะ” ฉันถามกลับไปอย่างงุนงง เมื่ออยู่ๆก็ได้ยินประโยคคำถามแบบไม่มีที่มาที่ไป


“อยากได้เงินไม่ใช่เหรอ จะเอาเท่าไหร่ บอกมาสิ” แม่พี่น้ำป่าถามเสียงเย็นใส่ฉันที่นิ่งอึ้งไปอย่างคาดไม่ถึง จนได้แต่กระพริบตาปริบๆ


สารภาพตามตรง ฉันไม่คิดว่าแม่พี่น้ำป่าจะมาพูดกับฉันแบบนี้


เบ้าหน้าฉันมันดูยาจกขนาดต้องเกาะผู้ชายกินหรือยังไง!?


“หรือจะเอาไปกรอกตัวเลขเองก็ได้นะ แล้วก็เลิกปอกลอกลูกชายฉันสักที” พูดจบเช็คเงินสดแผ่นบางที่ถูกเซ็นชื่อแต่ไม่ลงจำนวนเงินก็ยื่นตรงมาทางฉันที่ยืนมองมันนิ่งๆ โดยไม่รับมาถือไว้ ก่อนจะเบือนสายตาไปมองหน้าแม่พี่น้ำป่าพร้อมเน้นย้ำชัดๆ เพื่อบอกจุดยืนของตัวเองให้ผู้ใหญ่ตรงหน้าได้รับรู้


“สิ่งที่หนูต้องการจากพี่น้ำป่ามีแค่อย่างเดียวคือหนูต้องการแค่ความรักจากเขา ส่วนเขาจะมีเงินหรือไม่มีเงินหนูไม่เคยสนใจค่ะ...”


เพราะต่อให้พี่น้ำป่าไม่เหลืออะไรเลย ฉันก็มั่นใจว่าฉันดูแลเขาได้!


ธุรกิจคาร์แคร์กับอู่แต่งรถของพ่อ สักวันมันก็ต้องเป็นของฉันที่เป็นลูกคนเดียว ทุกวันนี้เงินฉันเหลือกินเหลือใช้ขนาดไหน กับแค่จะเลี้ยงคนเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคนก็คงไม่ใช่เรื่องยากอะไร


“ฉันไม่มีวันยอมให้ใครมาแย่งเอาของที่ฉันหามาด้วยความยากลำบากไปจากลูกชายฉันเด็ดขาด ไม่ว่าจะคนไหนก็ตาม คนที่จะคบกับลูกชายฉันได้ต้องเป็นคนที่ฉันเลือกให้เท่านั้นคนอื่นฉันไม่ยอมรับ”


“แม่ครับ!!” เสียงเรียกอย่างตกใจของคนชื่อปิงดังลั่น เขาก้าวพรวดๆเข้ามาขวางหน้าฉัน จนฉันมองเห็นแต่แผ่นหลังกว้าง


“นี่แม่ตั้งใจจะทำอะไรครับถ้าพี่น้ำป่ารู้ว่าแม่ไปยุ่งกับแฟนเขา เดี๋ยวเขาก็ไม่พอใจหรอก!


“หลบไป อย่ายุ่งเรื่องของฉัน!” น้ำเสียงเกรี้ยวกราดของแม่พี่น้ำป่าไม่ได้ทำให้คนตรงหน้าฉันสะดุ้งสะเทือน กลับกันเขากับพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ


“พอเถอะครับแม่ ผมจะพาแฟนพี่น้ำป่าไปส่งก่อนเขาจะรู้”


“น้ำปิง! ฉันบอกว่าอย่ายุ่ง!” แม่พี่น้ำป่าตวาดใส่คนที่กำลังคว้าข้อมือฉันแล้วลากออกจากตัวบ้าน น้ำปิงชะงัก ก่อนถามขึ้นลอยๆโดยไม่รอฟังคำตอบ


“หรือแม่อยากจะให้พี่น้ำป่าเขาเกลียดแม่จริงๆครับ?”


“น้ำปิง!!!


ฉันมองน้ำปิงทะเลาะกับแม่พี่น้ำป่าอย่างมึนงง เมื่ออยู่ๆ แม่พี่น้ำป่าก็เปลี่ยนคู่กรณีเสียอย่างนั้น ใบหน้าอบอุ่นของน้ำปิงดูเคร่งเครียด หัวคิ้วขมวดมุ่น แม้กระทั่งเวลาเถียงกับแม่ เขาก็ยังใช้น้ำเสียงเรียบเย็นที่แฝงไปด้วยความเป็นห่วงโดยไม่มีท่าทีเกรี้ยวกราดเลยสักนิด


และลักษณะของเขาตรงข้ามกับพี่น้ำป่าโดยสิ้นเชิง


“มองอะไรคิดจะจับลูกชายฉันอีกคนหรือไง!” แม่พี่น้ำป่าหันมาเหวี่ยงใส่จนฉันสะดุ้งแล้วกระพริบตาปริบๆ ฉันมองหน้าน้ำปิงอีกครั้งก่อนจะส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว


“หนูไม่ได้จับค่ะ เขาจับหนูเอง” ฉันบอกพลางยกข้อมือตัวเองให้แม่พี่น้ำป่าดู


ไม่ใช่ไม่เข้าใจนะว่าแม่พี่น้ำป่าพูดถึงอะไร


แต่ฉันไม่เห็นความจำเป็นอะไรที่จะต้องไปต่อล้อต่อเถียงด้วย ก็เลยทำหน้ามึนๆส่งกลับไปแทน


“ผู้หญิงอย่างเธอนี่มัน...!!!


“ผมขอล่ะครับแม่ ในเมื่อพี่น้ำป่าเขารัก เราก็อย่าเข้าไปยุ่งเลย” น้ำปิงโพล่งแทรกขึ้นมา เขาหมุนตัวแล้วเริ่มลากฉันเดินออกไปนอกบ้านอีกครั้งอย่างไม่สนใจ


“ความรักมันกินได้ที่ไหนแกอย่ามาพูดจาไร้สาระกับฉัน แล้วแกจำเอาไว้เลยนะ ผู้หญิงที่จะมาเป็นแฟนแกต้องเป็นคนที่ฉันเลือกให้เท่านั้นคนอื่นฉันไม่ยอมรับ” แม่พี่น้ำป่าชะงัก ตัวสั่นเทิ้มด้วยแรงโทสะแล้วตวาดใส่ฉันที่หันกลับไปมองเสียงแข็ง เธอมองตามฉันตาขวาง ท่าทางไม่พอใจพร้อมกดเสียงลงให้มันฟังดูคุกคามแล้วย้ำลงมาอีกครั้งตอนที่น้ำปิงลากฉันมาถึงประตูบ้าน


“ได้ยินรึเปล่า น้ำปิง!!” 


.

.

.


“น้ำปิงเป็นน้องชายพี่น้ำป่าเหรอ” ฉันเอ่ยปากถามทันทีที่อีกฝ่ายเข้ามานั่งในรถ อดไม่ได้ที่จะมองเสี้ยวหน้าคนข้างตัวอย่างสนใจ


“ครับ ผมเป็นน้องชายเขา” น้ำปิงตอบกลับ ใบหน้าคมคายมีรอยยิ้มบางๆแต้มอยู่แทบจะตลอดเวลา


“หน้าไม่เหมือนกันเลยอะ นิสัยก็ไม่เหมือนเลยด้วย น่าจะแบ่งนิสัยใจเย็นให้พี่น้ำป่าบ้างนะ รายนั้นน่ะร้อนอย่างกับไฟเลย” ฉันหัวเราะออกมาเบาๆ เมื่อคิดถึงท่าทางการเหวี่ยงของพี่น้ำป่า


แค่ใครพูดไม่เข้าหูก็เตรียมปะทะได้ละ


“เขาเหมือนแม่ผมน่ะ” น้ำปิงหัวเราะออกมาเบาๆ


“อือ ก็จริง” ฉันพยักหน้าอย่างเห็นด้วย ภาพพี่น้ำป่าแทบจะซ้อนทับกับแม่เขาเลยล่ะ หน้าเหมือนกันน่ะยังไม่เท่าไหร่ แต่เวลามองตาขวาง ทำตาดุๆ หรือเสียงดังเนี่ย ชัดเลย


เหมือนกันเป๊ะ!


“แล้วพี่จะไปไหนครับ เดี๋ยวผมจะได้ขับไปส่ง”


“อ่อ ขับเลย เดี๋ยวพี่บอกทางให้ มันอยู่ไม่ไกลจากมอเทมป์เท่าไหร่” ฉันบอกอย่างสบายๆ ก่อนจะเอนหลังพิงเบาะแล้วหันไปมองทางอย่างอารมณ์ดี


โชคดีนะที่น้ำปิงไปส่ง ไม่งั้นฉันคงต้องเปลืองค่าแท็กซี่นั่งรถไปบ้านพี่เมฆแน่เลย


“พี่เนล...” เสียงเรียกจากคนข้างตัวทำเอาฉันหันไปมองหน้าเขาอย่างประหลาดใจ อดไม่ได้ที่จะย้อนถามกลับไปอย่างสงสัย


“หือ? น้ำปิงรู้จักพี่ด้วยเหรอ”


“ครับ ผมเคยได้ยินพี่น้ำป่าพูดถึงพี่อยู่ครั้งนึง” น้ำปิงผงกศีรษะเป็นเชิงตอบรับ รอยยิ้มจางๆยังคงแต้มอยู่บนใบหน้าไม่จากไปไหน


“พี่น้ำป่าพูดถึงพี่? เขาพูดว่าไงเหรอ?” ฉันหันไปถามคนข้างตัวอย่างสนใจ เขาหัวเราะออกมาเบาๆ แล้วเปลี่ยนเรื่องอย่างหน้าตาเฉย


“ผมได้ยินว่าพี่น้ำป่าเจ้าชู้มาก เลยอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมพี่ถึงมาคบกับพี่น้ำป่าล่ะครับ”


“เอ่อ... ตอนนั้นพี่ไม่รู้น่ะ” ฉันยิ้มแห้ง รู้สึกกระอักกระอ่วนอย่างบอกไม่ถูก ก็ตอนฉันขอพี่น้ำป่าคบ ฉันกับเขาคุยกันได้กี่นาทีเองล่ะ


ใครจะไปตรัสรู้ว่าผู้ชายขี้อายแค่ถามก็หน้าแดงก่ำจะเจ้าชู้มากตั้งแต่แรกพบ?


“หืม?” เขาเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ


“น้ำปิงถามทำไมล่ะ?” ฉันย้อนถามกลับไป น้ำปิงชะงักไปสักพัก เขาก็บอกว่าไม่มีอะไรพลางส่ายหน้าเบาๆ แล้วนั่งเงียบลงไปโดยไม่พูดอะไรอีก


ดูท่าทางน้ำปิงจะไม่ใช่คนชอบเล่าอะไรสักเท่าไหร่


งั้นฉันไม่ชวนคุยละกัน เดี๋ยวน้องเขาจะอึดอัดซะเปล่าๆ


ฉันบอกทางน้ำปิงไปเรื่อยๆ ไม่นานนักพาหนะคันหรูก็แล่นมาจอดเทียบหน้าบ้านพี่เมฆ เขาหันไปมองตัวบ้านอย่างประหลาดใจ


“พี่อยู่บ้านหลังนี้เหรอครับ?”


“อือ มาเช่าห้องอยู่ในบ้านนี้แหละ ใกล้มหาลัยดี เวลาไปเรียนจะได้ไม่ต้องรีบ เอ้อ แล้วก็ขอบคุณมากที่มากส่ง” ฉันยิ้มกว้างบอกคนข้างตัวก่อนจะปลดเบลท์ออก


“พี่เนลครับ”


“ว่าไง”


“เรื่องวันนี้ผมต้องขอโทษแทนแม่ผมด้วยนะครับ ” น้ำปิงเม้มปากแน่น ท่าทางคล้ายๆตอนพี่น้ำป่าเครียด เขาก้มศีรษะให้ฉันนิดหน่อยจนฉันต้องรีบโบกไม้โบกมือ


“เฮ้ยอย่าคิดมาก เรื่องนิดเดียวเอง พี่ไม่เครียดหรอก”


“ขอบคุณครับ”


“ไม่เป็นไร พี่ไปล่ะ” ฉันบอกปัดพลางหันไปเตรียมเปิดประตูลงจากรถ แต่เมื่อน้ำปิงไม่ยอมปลดล็อกให้ฉันเลยหันไปมองคนข้างตัวอย่างงุนงง


“ลืมเปิดประตูให้พี่รึเปล่าอะ?”


“เรื่องวันนี้พี่เนลอย่าบอกพี่น้ำป่าได้มั้ยครับ” น้ำปิงไม่ได้สนใจคำถามฉัน เขาจ้องหน้าฉันอย่างรอคำตอบ ฉันชะงักไปสักพัก ก่อนจะพยักหน้ารับ


พี่น้ำป่าทะเลาะกับแม่เขาอยู่นี่นะ ถ้าฉันบอกเขาต้องไม่พอใจแน่ๆเลย


“ได้สิ ทีนี้ก็เปิดประตูให้พี่ได้แล้ว” ฉันส่งยิ้มให้น้ำปิง แล้วเปิดประตูรถออกไปทันทีที่อีกฝ่ายเปิดประตูให้ แต่ก่อนที่จะดันประตูปิด น้ำปิงก็ยื่นหน้ามาเรียกฉันไว้อีกครั้ง


“ว่าไง?”


“ผมไม่รู้ว่าเรื่องที่ผมจะพูดนี้มันจะก้าวก่ายมากเกินไปรึเปล่า แต่ผมอยากให้พี่เนลรู้ไว้ว่าพี่น้ำป่าเขารักพี่มากเลยนะ รักแบบที่ผมไม่เคยเห็นเขารักผู้หญิงคนไหนเท่านี้มาก่อน เพราะงั้นไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น ไม่ว่าจะมีใครมาพูดอะไร...” น้ำปิงมองหน้าฉันด้วยสายตาจริงจัง น้ำเสียงของเขาก็ดูเว้าวอนอย่างประหลาด


“พี่อย่าปล่อยมือไปจากเขานะ”


.

.

.

.

.


[Special] NAMPING TALKS >>>


“แล้วทำไมพี่ต้องปล่อยด้วยล่ะ” พี่สาวตาหวานมองหน้าผมตาปริบๆ เธอขมวดคิ้วก่อนจะหันมาจ้องผม นัยน์ตาคู่โตนั่นราวกับจะมองทะลุไปถึงความคิดจนผมอึกอัก


จะให้บอกว่าแม่ผมตั้งใจจะทำอะไร ผมก็ไม่กล้าพูดเพราะยังไงนั่นก็แม่ผม และผมไม่อาจรู้เลยว่าพี่เขาจะบอกพี่น้ำป่ารึเปล่า ถ้าบอกแม่ผมจะต้องโดนเกลียดมากขึ้น ผมไม่อยากเห็นแม่เสียใจ


แต่ถ้าจะปล่อยให้พี่สาวคนนี้รับมือกับแม่ผมโดยไม่รับรู้อะไรเลย ผมก็ไม่รู้ว่าเธอจะทนได้มากแค่ไหน ผมกลัวว่ามันจะทำให้พี่น้ำป่าเสียใจ เพราะพี่น้ำป่ารักผู้หญิงคนนี้มาก


“ผมแค่พูดเผื่อๆไว้” ผมตอบแล้วเสหลบตาไปทางอื่น อดเม้มริมฝีปากตัวเองไม่ได้เพราะพี่สาวตาหวานยังคงมองผมอยู่ ไม่บ่อยครั้งนักหรอกที่ผมจะรู้สึกอึดอัดกับสายตาใคร


นอกจากพี่น้ำป่า ก็มีพี่คนนี้นี่แหละที่ทำให้ผมรู้สึกแบบนี้


เวลาพี่น้ำป่ามอง ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่เศษขยะ ทุกคำพูดเต็มเป็นด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง แต่ไม่ว่าพี่น้ำป่าจะทุบตี จะด่าทอ หรือจะรังเกียจผมมากแค่ไหน ผมก็ไม่สนใจ ผมสนแค่ความสุขของเขาเพียงอย่างเดียว อะไรที่ทำแล้วเขาสบายใจผมยินดีสนับสนุนทุกอย่าง 


เพราะชีวิตนี้ผมติดค้างเขามากมายเหลือเกิน


“งั้นเหรอ?” เสียงหัวใจผมเต้นตึกตักจนน่ากลัวว่ามันจะดังไปให้แฟนพี่ชายผมได้ยิน เธอยังคงยืนเกาะประตูแล้วเลิกคิ้วมองหน้าผม บนเรียวปากยังคงประดับไปด้วยรอยยิ้มบางๆ


ถึงแม้เธอจะดูใจดีแต่ผมก็ไม่กล้าพอจะพูดอะไรไปมากกว่านั้น


“พี่จะปล่อยหรือไม่ปล่อย ทุกอย่างขึ้นอยู่กับพี่น้ำป่าคนเดียว ไม่ได้ขึ้นอยู่กับใคร เพราะงั้นน้ำปิงไม่ต้องเป็นห่วงนะ” เธอยิ้มบางๆออกมา ก่อนจะผละออกไปโดยไม่ถามอะไรเพิ่มสักคำ


ผมมองพี่สาวคนสวยเดินหายเข้าไปในตัวบ้าน ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก พร้อมๆกับที่เท้าเหยียบคันเร่งแล้วขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว


ก็ได้แต่หวังว่าพี่เนลคงมั่นคงพอที่จะไม่หวั่นไหวไปกับอะไรง่ายๆ ล่ะนะ 


ไม่งั้นคงเข้าทางแม่ผมแน่ๆ


ทว่าขับไปได้ไม่ไกลเท่าไหร่ อยู่ๆ รถผมก็โดนปาดหน้าด้วยซีวิคสีดำ ผมเหยียบเบรกกะทันหันจนหน้าทิ่ม นึกไม่พอใจที่ตัวเองโดนปาดหน้า ก่อนมันจะจางหายไปเมื่อเห็นคนที่เปิดประตูรถเดินลงจากฝั่งคนขับ ใบหน้าดุนั้นหันมองมาทางผม เขาเดินมาแบบไม่สนใจจะปิดประตูรถด้วยซ้ำ และท่าทางเอาเรื่องนั่นทำให้ผมหน้าซีดเผือดพร้อมรำพึงกับตัวเองเบาๆ


“แย่แล้ว...”


------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

1,077 ความคิดเห็น

  1. #522 Meatboll (@meatboll) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 20:20
    นอไหนไฟแรงเฟร่ออออ นอน้ำป่าไง good jobbbbb555555555555
    #522
    0
  2. #521 Meatboll (@meatboll) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 21:05
    พี่เมฆเป็นพวกซึนแหงๆ._.
    #521
    0
  3. #520 Jipaporn (@jipaphorn2546) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 10:54
    รีบๆๆไปเลยนะ
    #520
    0
  4. #518 Meatboll (@meatboll) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 20:55
    รีบๆเคลียร์เลยค่ะ และจะดีมากถ้าช่วยด่าเพจนั้นให้พังไปเลย -_-*
    #518
    0
  5. #517 BamBamPunyanut (@BamBamPunyanut) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 11:31
    ต่อๆๆๆๆๆไ
    #517
    0
  6. #516 Meatboll (@meatboll) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 21:15
    อ้าว เจอเ_ี้ยพี่น้ำป่านี่งงเลย รีบเคลียร์ให้เรียบร้อยซะพี่น้ำป่า!
    #516
    0
  7. #515 PuengSudarat (@PuengSudarat) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 21:02
    ถ้าเรายังให้โอกาสเรื่อยๆ มันก่จะเคยตัวไงเหนเรายังไงก่ได้สุดท้ายก่กลายเปนของตาย
    #515
    0
  8. #514 PuengSudarat (@PuengSudarat) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 21:01
    แต่ถ้าเปนเค้านะจะให้โอกาสแค่ครั้งเดียว ถ้าครั้งหน้ายังมีอีกคือเลิกสถานเดียวต่อให้ต้องเจ็บแค่ไหนก่เถอะ มันแก้ไม่หายหรอกพวกเจ้าชู้เพราะเป็น "สันดาน" ไปแล้ว
    #514
    0
  9. #513 CasanovySoda (@CasanovySoda) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 12:38
    รอนะคะ
    #513
    0
  10. #512 Meatboll (@meatboll) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 21:23
    นึกภาพนางขี่รถแล้วน่าจะเท่ดีนะ5555555
    #512
    0
  11. #511 aisss2 (@Aisss) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 20:20
    รอนะคะ
    #511
    0
  12. #510 nnewest (@clubcase) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 20:14
    รอค้าาาาา
    #510
    0
  13. #509 ja42-secret (@ja42-secret) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 12:18
    รอค้าาา
    #509
    0
  14. #508 Heytt (@joytip) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 05:57
    รอออรอออ
    #508
    0
  15. #507 zynny (@zynni) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 22:42
    เจิมมมมมมมมม
    #507
    0
  16. #506 bigbossboss (@bigbossboss) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 22:34
    ใช่แล้วเราสามารถเลือกทางเดินได้ เขาเจ้าชู้ ก็แค่จากมา กาลเวลาไม่ได้รักษาทุกสิ่ง การกระทำต่างหากที่รักษาทุกอย่าง ต่อให้มีเวลามากแค่ไหน ก็ถ้ายังเป็นอย่างนี้ก็เดินออกมา
    #506
    0
  17. #505 nnewest (@clubcase) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 22:10
    รรรรรรรรรรรร รอด่าน้ำป่า
    #505
    0
  18. #504 Meatboll (@meatboll) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 21:58
    สปอยได้โหดร้าย
    #504
    0
  19. #503 bigbossboss (@bigbossboss) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 21:53
    ทำนิสัยเสีย เจ้าชู้นักก็ไปอยู่คนเดียว คนรักที่ขึ้นหิ้ง โดนบูชา เหมือนเป็นที่หนึ่ง ในเรื่องความรัก ไม่มีใครอยากแบ่งปันใครเจิมๆๆ อ๊ะด่าให้แล้ว55+
    #503
    0