Call me love รับความรักไหมคะคุณพี่ชายข้างบ้าน

ตอนที่ 2 : Chapter 1 : พี่ข้างบ้าน [Complete]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,295
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 76 ครั้ง
    9 ก.ค. 63


 

 

 

Chapter 1

พี่ข้างบ้าน

 

“ฮิป! ฮิป! ฮิป! ฮิปโป โอ้โห ตัวมันใหญ่ มันเดินอุ้ยอ้าย มันเดินอุ้ยอ้าย ลัลล้า ลัลลัลลา ลัลล้ลลา”

 

เสียงเพลงสันทนาการดังขึ้นระงมทั่วลานกิจกรรมนักศึกษาคณะศิลปศาสตร์ ไอ้เพลงฮิปโปนี่เป็นเพลงที่สิบแล้วเห็นจะได้ที่พี่สัน (ทนาการ) มาสอนเราเต้น ฮิปทีนี่เอวแทบจะหัก นี่ยังไม่รวมเพลงพวกไก่ย่างถูกเผา เมียงู ตุ่มใส่น้ำ สับปะรดบลาๆ ที่ท่าเต้นแต่ละเพลงนี่ออกแบบมาเพื่อให้หลังเดาะโดยแท้

 

“เดินสลับที่ไปมากันสิบวิแล้วถามชื่อเพื่อนที่ยืนข้างๆ”

 

ทันทีที่เสียงของพี่เฮดสันฯ ดังขึ้น นักศึกษาชั้นปีที่หนึ่งเกือบสี่ร้อยคนก็เดินกันให้ควั่กแลดูวุ่นวายไปหมด จนเสียงนกหวีดดังขึ้นนั่นแหละถึงทุกคนถึงได้หยุด

 

“สวัสดีเราชื่อความรัก เอกอิ้ง” ฉันเอ่ยแนะนำตัวขึ้นก่อน ด้านซ้ายมือของฉันเป็นผู้ชายหน้าตาน่ารักดูจิ้มลิ้มชื่อว่าฟิล์มอยู่เอกเดียวกัน ส่วนคนด้านซ้ายนี่...

 

“เราชื่อนุ่มนิ่มอยู่เอกไทย ยินดีที่ได้รู้จักน้าความรัก” นุ่มนิ่มพูดเสียงแจ้วแล้วยิ้มกว้างจนฉันต้องรีบคลี่ยิ้มส่งกลับไปแทบไม่ทัน

 

“ชื่อน่ารักอ่ะ”

 

“นิดนึง ฮ่าๆๆ”

 

“คู่นั้นน่ะ มายืนอยู่กลางวงซิ” พี่เฮดสันฯ พูดขึ้นแล้วชี้มาทางฉันกับนุ่มนิ่ม พวกเราสองคนเดินไปยืนอยู่กลางวงล้อมแล้วมองหน้ากันอย่างงงๆ “เพื่อนชื่ออะไร อยู่เอกไหน”

 

“ชื่อความรักค่ะ อยู่เอกภาษาอังกฤษ” นุ่มนิ่มตอบ

 

“แล้วเพื่อนคนนี้ชื่ออะไร”

 

“ชื่อนุ่มนิ่มค่ะ”

 

“พวกเธอเป็นเพื่อนกันใช่ไหม”

 

“ใช่ค่ะ/ใช่ค่ะ” ฉันกับนุ่มนิ่มตอบพร้อมกัน แอบรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลสักเท่าไหร่นัก หรือว่าจะโดนว๊าก? แต่ปีนี้คณะไม่มีพี่ว๊ากนี่น่ามีแต่พี่เสื้อดำที่ยืนหน้าเข้มคอยคุมการรับน้องอยู่

 

“เต้นเพลงแจวสิ”

 

“หืมมม? เราสองคนเหรอคะ”

 

“ใช่ แจวเชิญใครก็ได้ในที่นี้” แล้วจะชวนใครดีละทีนี้ พอมองเพื่อนที่รู้จักกันก็เอาแต่หลบสายตาจนฉันไม่กล้าจะเรียก

 

“ความรักๆ”

 

“หืม?” ฉันเอียงหูไปหานุ่มนิ่มที่ก้มลงมากระซิบ “เอางั้นเลย?”

 

“เอางั้นแหละ” นุ่มนิ่มยืนยันคำ ไม่นานนักรอยยิ้มมุมปากของพวกเราก็ผุดขึ้นมาพร้อมกันโดยไม่มีใครห้ามใครเลยสักคน

 

“แจวมาแจวจ้ำจึก น้ำนิ่งไหลลึกนึกถึงคนแจว ๆ แจวเรือไปซื้อระกำ แจวเรือไปซื้อระกำ ขอเชิญพี่เสื้อดำลุกขึ้นมาแจว ฮิ้วววว”

 

“...”

 

เสียงฮิ้วของพวกเราถูกกลบด้วยความเงียบสงัดที่เข้ามาปกคลุมอย่างฉับพลัน ฉันกับนุ่มนิ่มเหลือบมองหน้ากันแล้วยิ้มเจื่อน ตามไรผมมีหยดเหงื่อเกาะอยู่ซึ่งไม่รู้ว่ามาจากการเต้นหรือการไปเล่นของสูงกันแน่ เพราะพี่เสื้อดำที่ยืนรายล้อมคุมพวกเราอยู่เนี่ยได้ข่าวมาว่าเป็นว๊ากเกอร์เมื่อปีก่อนๆ แต่พอมีข่าวเรื่องการรับน้องโหดอยู่บ่อยๆ ก็เหมือนว่าปีนี้ทั้งมหาวิทยาลัยจะมีระบบ SOTUS เหลือแค่สามคณะเท่านั้นนั่นก็คือคณะวิทยาศาสตร์ คณะทรัพยากรธรรมชาติ และที่ขาดไม่ได้คือคณะวิศวกรรมศาสตร์นั่นเอง

 

ฉันทำทีจะสะกิดนุ่มนิ่มให้ไปยืนที่เดิมแต่เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาเสียก่อน

 

“เอ้า! น้องเขาเรียกก็ไปกันสิวะ”

 

เท่านั้นแหละพี่เสื้อดำทั้งชายและหญิงกว่าสิบคนก็กรูเข้ามาอยู่ในวงล้อม โดยมีพี่สันฯ เป็นคนเปิดร้องเพลงแจวเรือให้ก่อนที่น้องปี 1 จะกล้าร้องตาม แต่ที่ตลกก็คือพี่ๆ เขาเต้นกันจัดหนักมากแต่หน้านี่โคตรจะนิ่ง เลยเรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนไปอีก

 

“ขอบคุณนะคะ” ฉันพูดกับพี่คนที่เรียกพวกพี่เสื้อดำให้มาเต้น

 

“ไม่เป็นไร กล้าดี”

 

“แหะๆ” ฉันหัวเราะแห้งๆ แล้วจูงมือนุ่มนิ่มเดินกลับที่เดิม

 

“ถ้าไม่มีพี่เขา บรรยากาศคงมาคุแน่ๆ น่ารักเนอะ” นุ่มนิ่มว่าแล้วมองตามพี่คนนั้นไปอย่างเคลิ้มๆ

 

“แน่ะ! ชอบพี่เขาละสิ”

 

“เราบอกว่าน่ารัก ไม่ได้พูดว่าชอบสักหน่อย ทีแรกนึกว่าจะไม่มีผู้ชายน่ารักๆ ให้ส่องซะแล้ว หันซ้ายไปก็ผู้หญิงแท้ หันขวามาก็ผู้หญิงเทียม เฮ้อ” นุ่มนิ่มถอนหายใจอย่างจริงจังจนฉันต้องหัวเราะออกมา

 

“สำหรับวันนี้ สันทนาการสวัสดีค่ะ!”

 

พวกพี่สันทนาการหายเข้ากลีบเมฆไปแล้ว ต่อไปถึงคิวพี่ซองที่จะมาว๊าก เอ๊ย! มาสอนเราร้องเพลง ทั้งเพลงคณะเอย เพลงมหา’ ลัยเอย เอาเป็นว่าสองสามวันที่ผ่านมาเพลงพวกนี้ก้องอยู่ในหูของฉันจนบางคืนยังตามไปถึงในฝันก็ยังมี จะฮัมเพลงอะไรทีก็ออกมาเป็นทำนองเพลงพวกนี้เสียหมด

 

ชั่วโมงการสอนร้องเพลงผ่านไปอย่างแสนโหด โหดจนต้องแยกคัดนักศึกษาที่มีพวกโรคประจำตัวไปนั่งรวมอยู่กันที่ห้องเรียนชั้นบนสุดน่ะคิดดู ได้ยินแว่วๆ มาว่าเพราะปีนี้ไม่มีระบบว๊าก พี่ซองเลยต้องเหี้ยมต้องเสียงดังเป็นสองเท่าเพื่อคุมน้องๆ ให้อยู่

 

“ก่อนกลับบ้านกลับไปหอกันไปพักผ่อน อย่าลืมนะว่าพรุ่งนี้เรามีนัดกันเก้าโมงเช้า รับน้องวันสุดท้ายแล้วลากเพื่อนตามเพื่อนกันมาให้ครบนะ”

 

“ค่า/ครับ”

 

“เดี๋ยว อย่าเพิ่งกลับ” พี่นายกสโมคณะเบรกพวกเราที่ทำท่าจะลุกขึ้นให้นั่งลง

 

เสี้ยววินาทีก็มีคนมากมายจนนับไม่ถ้วน วิ่งกรูกันมาโรงแป้งใส่เราจนขาวฟุ้งไปหมด เท่านั้นยังไม่พอบางคนนี่โดนใส่วิ๊กเจ็ดสี เสื้อกันฝนก็มา ร่มกันแดดก็มี

 

“น้องคะ”

 

“คะ” ฉันหันไปทางต้นเสียงที่สะกิดแขนฉัน

 

“เพื่อนพี่ฝากมา”

 

เท่านั้นแหละลิปสติกสีแดงสดก็โดนปาดลงบนหน้าฉันอย่างเมามัน เท่านั้นยังไม่พอยังมีแป้งเด็กโรยบนผมฉันอีกที เอ่ออย่าเรียกว่าโรยเลยดีกว่าถ้าจะขาวทั้งผมทั้งหน้าทั้งชุดแบบนี้เรียกว่าเทอาบน่าจะเหมาะกว่า ฉันไอค่อกแค่กแล้วพยายามลืมตาขึ้นมองสิ่งรอบตัว

 

“หายไปไหนแล้ว” แกล้งเสร็จก็ชิ่งหนีเชียวนะ

 

“สำหรับวันนี้นอนหลับฝันดีนะคะน้องๆ”

 

“สวัสดีค่า/สวัสดีครับ”

 

พวกเราลุกขึ้นก่อนจะแบ่งเป็นสองกลุ่มนั่นก็คือฝั่งเด็กหอในและเด็กหอนอกเช่นฉัน เด็กหอในจะมีพวกรุ่นพี่เดินตามไปส่งตามยังหอต่างๆ ส่วนเด็กหอนอกพี่ๆ เขาจะกระจายตัวแยกไปส่งทีละกลุ่มสองกลุ่ม ใครจอดรถไว้ที่คณะก็กลุ่มหนึ่ง ใครนัดคนมารับไว้ก็อีกกลุ่มหนึ่ง

 

“พี่อายไปก่อนก็ได้นะคะ” ฉันว่ากับพี่อายซึ่งเป็นสตาร์ฟปี 2 อย่างเกรงใจ เมื่อพี่เขามายืนรอรถมารับฉันเป็นเพื่อนที่ bus stop หน้าคณะอยู่เกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว

 

“ไม่เป็นไร จะให้ผู้หญิงสวยอย่างความรักยืนรออยู่คนเดียวไง” พี่อายพูดด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ เพราะสภาพตอนนี้ของฉันมัน...นั่นแหละ เฮ้อ~

 

ปี๊ดดดดด

 

“ความรัก!”

 

“พี่มารับแล้วค่ะ งั้นความรักไปก่อนนะคะพี่อาย”

 

“จ้า พรุ่งนี้เจอกันนะ”

 

“ค่ะ” ฉันยืนโบกมือลาพี่อาย ก่อนจะเดินไปเปิดประตูรถเอาแล้วเอาตัวเองเข้าไปนั่งก่อนจะปิดประตูดังฉับ

 

“เหย~ ตัวไรวะเนี่ย!” เสียงของคนขับดังขึ้นมาอย่างกวนโอ๊ย

 

“อิพี่ตุลย์ นี่น้องไง” ฉันบอกแล้วสะบัดผมใส่หน้าร่างสูง จนแป้งคลุ้งไปหมดทั่วทั้งรถ

 

“ไปทำอะไรมาเนี่ย ทำไมสภาพถึงเยินยับแบบนี้” พี่ตุลย์ถาม ในขณะที่ฉันมองกระจกหลังรถแล้วรับทิชชูที่ร่างสูงส่งมาเอามาเช็ดหน้าแต่เหมือนจะไม่ดีขึ้นสักนิด “พี่ว่าค่อยล้างหน้าอาบน้ำทีเดียวดีกว่า”

 

“น้องก็ว่างั้นแหละคะ” ฉันบอกอย่างยอมแพ้แล้วกลับมานั่งดีๆ

 

“ตกลงไปโดนอะไรมาคะ”

 

“โดนรุ่นพี่แกล้งค่ะ โดนกันทุกคนเลย”

 

“คณะเรานี่ดูสีสันเฮฮาดีเนอะ”

 

“แต่น้องก็อยากโดนว๊ากบ้างไรบ้าง คงจะฟินเหมือนในละคร”

 

“บ้าบอ! ว๊ากที่ไหนจะขาวตี๋สเป็กหญิงแบบนั้นวะ ลองมาเจอตัวจริงแล้วจะหนาว ได้กลิ่นเต่าเสื้อช็อปมาตั้งห้าร้อยเมตรโน้น”

 

“นั่นก็เกินไปค่ะ” อ่อใช่พี่ตุลย์เนี่ยเรียนอยู่คณะวิศวะ ภาคโยธาอะไรสักอย่างนี่แหละ คณะเดียวกันกับพี่กาวน์พี่ชายคนรองของฉันแต่คนละภาคกัน รายนั้นเขาเรียนภาคเครื่องกล

 

ที่จริงคนที่ต้องมารับฉันวันนี้ก็คืนพี่กาวน์นั่นแหละ แต่ดูเหมือนว่าพี่เขาจะยังทำแล็บสักอย่างยังไม่เสร็จเลยส่งพี่ตุลย์มาแทน

 

“ว่าแต่ทำไมพี่ตุลย์มาช้าคะ” ฉันหันไปถามระหว่างที่รถติดไฟแดง

 

“ไปอึ๊บสาวมา” พี่ตุลย์ทำปากจุ๊ๆ แล้วพูดเสียงเบา

 

“อี๋~” ฉันยู่หน้าขยับชิดประตูทันที

 

“มาองมาอี๋ เดี๋ยวเหอะ” พี่ตุลย์ยื่นมาโยกหัวฉันอย่างหมั่นไส้ก่อนจะปล่อยมือฉับพลันเพราะไฟเขียว จนหัวฉันไปโขกกับกระจกรถประตูเต็มๆ

 

“โอ๊ย!”

 

“เฮ้ย พี่ขอโทษ”

 

“เดี๋ยวนี้นี่ทำน้องเจ็บตัวบ่อยนะคะ” ฉันหันไปค้อนขวับใส่พี่ตุลย์

 

“คราวนี้ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ เว้ย”

 

“แสดงว่าครั้งก่อนๆ ที่ทำนี่ตั้งใจสินะ คอยดูนะน้องจะฟ้องลุงตุ่น ทั้งเรื่องที่ทำน้องเจ็บ แถมยังไปทำบัดสีบัดเถลิงกับสาวมาด้วย”

 

“บอกป๊าได้แต่อยากบอกแม่พี่แล้วกัน”

 

“งั้นน้องจะบอกป้าพิมพ์ด้วย” ฉันสวนกลับโดยไม่ต้องคิดอะไรเลย ป้าพิมพ์เป็นแม่ของพี่ตุลย์ ท่านไม่ค่อยชอบเรื่องแบบนี้สักเท่าไหร่ ถ้าหากท่านรู้รับรองว่าพี่ตุลย์หูขาดแน่

 

“น้องรัก อย่าใจดำกับพี่นักเลย” พี่ตุลย์พูดเสียงเล็กอย่างอ้อนๆ

 

“ของแบบนี้มันต้องมีสินบนค่ะพี่ชาย” ฉันว่าเสียงเจ้าเล่ห์ แล้วหันไปยกคิ้วใส่ร่างสูงที่กำลังจอดรถอยู่บริเวณหน้าบ้านฉันพอดี

 

“กระเป๋า? ลิป? เครื่องสำอาง?”

 

“โห ทำอย่างกับไม่รู้จักน้อง”

 

“งั้นร้านอาหารเปิดใหม่ที่โรงแรมเป็นไง”

 

“น่ารักที่สุด!” ฉันว่าพร้อมยิ้มแก้มจะปริอยู่รอมร่อแสดงถึงความถูกใจเป็นอย่างมาก พี่ตุลย์ส่ายหน้าอย่างเอือม แล้วโบกมือไล่ฉันให้ลงจากรถ “ฝันดีนะค้า”

 

“ครับๆ” ฉันโบกมือลามองจนรถของพี่ตุลย์เลี้ยวเข้าบ้านข้างๆ ไป

 

ฉันเข้าบ้านมาด้วยบรรยากาศที่เงียบผิดปกติ เพราะพี่เกียร์ต้องอยู่หอในตั้งแต่ปี 1 ส่วนพี่กาวน์ก็กลับบ้านบ้างไม่กลับบ้างพอๆ กับฝาแฝดของฉันที่เรียนอยู่สัตวแพทยศาสตร์ ทุกคนดูยุ่งไปหมดและนี่คงเป็นสาเหตุหนึ่งที่ฉันเลือกที่จะกลับมานอนบ้านแทนที่จะอยู่หอในเพราะไม่อยากให้คุณพ่อกับคุณแม่เหงา

 

“คุณหนู ทำไมถึงได้เละแบบนี้ละคะ” ฉันส่งยิ้มแห้งๆ ให้กับป้าชิด คนที่เลี้ยงดูพวกเราสี่คนพี่น้องมาตั้งแต่ที่ฉันจำความได้

 

“รับน้องนิดหน่อยน่ะค่ะป้า”

 

“รีบไปอาบน้ำเถอะลูก” เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากตรงบันได เห็นคุณพ่อกับคุณแม่กำลังเดินลงบันไดมาพร้อมกัน ริมฝีปากทั้งสองท่านคลี่ยิ้มเอ็นดูมาให้

 

“เดี๋ยว แม่ขอถ่ายรูปก่อน” คุณแม่ว่าแล้วหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปอย่างเร็วจนฉันโพสต์ท่าเกือบจะไม่ทัน “แม่จะส่งเข้ากรุ๊ปไลน์ พวกพี่ๆ จะได้เห็นด้วย”

 

“พี่กาวน์กับที่รักคงหัวเราะหนูแย่ แต่ไม่เป็นไรเดี๋ยวให้พี่เกียร์จัดการ”

 

“พี่อีกแล้ว” เสียงเนือยๆ ดังมาจากด้านหลังทำให้ฉันหันไปมอง เห็นพี่เกียร์พี่ชายคนโตของบ้านเดินเข้ามาทางที่ฉันและพ่อกับแม่ยืนอยู่

 

“หนูนึกว่าพี่เกียร์จะนอนที่หอซะอีก”

 

“วันนี้รู้สึกอยากนอนที่บ้าน” พี่เกียร์ว่าแล้วค่อยๆ เอามือปัดแป้งที่หน้ากับผมออกให้

 

“แล้วนี่พรุ่งนี้ลูกไปมหา’ ลัยอีกไหมความรัก”

 

“ไปค่ะคุณแม่ พรุ่งนี้วันสุดท้ายแล้ว อ้อพี่เกียร์คะวันนี้หนูเจอเพื่อนใหม่ด้วยค่ะชื่อนุ่มนิ่มเรียนอยู่เอกไทย น่ารักมากๆ เลยค่ะ”

 

“แล้ว?” คิ้วเข้มนั้นเลิกขึ้นเล็กน้อย

 

“เปล่าค่ะ บอกเฉยๆ เผื่อบางทีพี่เกียร์จะสนใจ ปีนี้พี่ชายของหนูอายุ 21 แล้วนะคะ เมื่อไหร่จะมีแฟนกับเขาสักที ดูอย่างที่รักสิคะ มีแฟนเป็นคนแรกของบ้านทั้งๆ ที่เด็กสุด”

 

“ฝันดีนะครับ” คำพูดอันยาวเหยียดของฉันไม่มีความหมายเลยสักนิด เมื่อพี่คนโตดันตัดบทเสียดื้อๆ แล้วเดินหนีขึ้นไปห้องไปเลย ชิชะ!

 

"เราก็เหมือนกันความรัก กลับบ้านมาเหนื่อยๆ ขึ้นไปนอนได้แล้วไป"

 

"ค่าคุณแม่ ฝันดีนะคะ จุ๊บๆ "

 

 

 

 

สามารถติดตามเรื่องราวของพี่เกียร์กับนุ่มนิ่มได้ใน Call me wife รักฉันทีคุณสามีขา นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 76 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

188 ความคิดเห็น

  1. #61 แสตมป์กรี้ดกร้าด (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 17:14
    มาถึงเรื่องนี้ก็ยังหวีดพี่เกียร์สามีแห่งชาติ
    #61
    0
  2. #59 BonitaCat (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 15:48
    ติดตามมาจากเรื่องพี่เกียร์หะหนููนิ่มค่ะ ชอบมาก ละมุนละไมสุดๆ
    #59
    0
  3. #58 kassamamarakul (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 15:39
    ชอบ ตาม นะ
    #58
    0
  4. #57 MOONLIGHT (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 15:19
    น่ารักๆ ชอบๆ
    #57
    0
  5. #56 7346 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 13:55
    ติดตามๆ
    #56
    0
  6. #54 phayao16 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 08:32
    น่ารักกกกกก
    #54
    0
  7. #53 Lovke Love (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 01:20
    ตอนพ่อเกรียนซะ ลูกจะเป็นไงค่ะ
    #53
    0
  8. #52 Nam (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 00:12
    รอ ๆ คะ
    #52
    0
  9. #51 MarteeAnakwing (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 22:38
    สนุกอ่าาา
    #51
    0
  10. #50 JANE (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 21:55
    เย้ อัปแล้วๆ รอไรท์ที่ท่าน้ำทุกวันเลยค่ะ
    #50
    0