ตอนที่ 16 : L'z เด็กนี่มันร้ายยย! EP 15 : หลุมดำ [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4773
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    15 เม.ย. 60

เด็กนี่มันร้ายยย!

Episode 15 : หลุมดำ
เปิดตอน 3.03.60
ชื่อตอนจะเปลี่ยนไปเรื่อยๆจนกว่าจะลง % ครบเปลี่ยนตามเนื้อหา % ที่ลงในแต่ละครั้งนะฮะ


                                         สิ้นสุดการถ่ายทำบนสเตจ ตอนนี้ฉันแทบไม่สนใจบังทันเลยเอาจริงๆ ฉันเอาแต่จ้อง สตาฟผู้หญิงสองคนที่กำลังรอ ซัพพอร์ตบังทันอยู่ข้างๆสเตจ พวกเธอดู....เออแบบว่า.. กระตือรือร้น? ในการทำหน้าทีตัวเองสุดๆ ตอนนี้ฉันละคันไม้คันมืออยากแฮก หาข้อมูลส่วนตัวของพวกเธอซะจริงๆ แต่มันจะไม่คุ้มเอาหนะสิถ้าโดนจับได้ ติดคุกในต่างประเทศนี่.... เฮ้ออ ไม่คุ้มเอาซะจริงๆ

 

                    บังทันเริ่มเดินลงมาจากเวที เหงือท่วมตัวพวกเขาเป็นมนุษย์ที่เหงือออกโคตรง่าย เหงืออกแต่ละทีมาเป็นถังๆ ก็นะเวลาเต้นทีไร บังทันเหมือนเป็นพวกเก็บกด ไม่รู้เก็บกดมาจากไหน เต้นชนิดที่ว่าชาตินี้จะไม่ได้เต้นอีกแล้ว หึ

 

                    นาบี เธอวิ่งเข้าไปซับเหงื่อให้ แทฮยอง ส่วนฮานึล เธอกำลังซับเหงือให้จิมิน จองกุกพอลงจากสเตจเขามองซว้ายมองขวา ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่าว่าเขากำลังเดินตรงมาที่ฉัน

 

                     ฮยองงงงงงงงง ออกมานี้ดีขึ้นแล้วหรอ” แทฮยองวิ่งมาประชิดตัวแอล ก่อนจะมาทำหน้าแบ๋วตาวิ้งค์ๆใส่ แอลเงยหน้าหันไปมองจองกุก พบว่ามินอากำลังเช็ดเหงือให้เขาอยู่ เราทั้งคู่มองหน้ากัน ก่อนฉันจะหันมาสนใจแทฮยองที่กำลัง กลายร่างเป็นเอเลี่ยน ทำหน้าประหลาดๆอยู่ตรงหน้า

 

                     งืออ ฉันโอเค

                    แทฮอยองผึ่งจมูก มองบน ก่อนที่จะชี้นิ้วมาที่รอยแดงนูนๆบนหน้าผากฉัน  ฉันส่งสายตาเอะแทฮยอง จนเขายอมหุบปากเงียบไม่โวยวาย อยากกลับบ้านจัง...อยากกลับไปนอนบนเตียงนุ่มๆ ใส่อันเดอร์แวร์ตัวเดียวแล้วนอนห่มผ้า หมกตัวอยู่ในผ้าห่มจัง... เฮ้อออ

 

                     นี่ฮยอง ฮยองรู้ไหมว่า !@#$%^&*(#%^^&*&&%^$%%#$$%^%*^(” แทฮยองบ่นอะไรงุมงำๆก็ไม่รู้ฉันได้แต่จ้องหน้าเขา เอาตรงๆฉันแทบไม่ได้ฟังที่เขาพูดเลยด้วยซ้ำในหัวฉันตอนนี้ มีแต่ภาพเตียงนอนในห้อง ผ้าห่ม ความรู้สึกตอนที่ทิ้งร่างลงบนเตียงนุ่มๆ เฮ้อออ  อยากกลับไปนอนจังวันนี้เหนื่อยจริงๆ

 

                    ปุ๊บ! ฉันใช้มือทั้งสองข้างตบแก้มแทฮยองจนลม พรุ๊ดดดดด ออกมาจากปาก แล้วย่นหน้าเขาเล่น เพื่อให้เขาหยุดบ่น งุมงำๆ เฮ้อออหยุดพูดภาษาเอเลี่ยนได้สักที...

 

                    นาบีจ้องมองแอลด้วยความไม่พอใจอย่างถึงขีดสุด ที่แทฮยองผละออกจากตัวเธอที่กำลังเช็ดเหงือให้ แต่กลับวิ่งไปหายัยสตาฟเตี้ยคนนั้นทั้งๆที่เหงือท่วมตัว พวกเขาดูสนิทสนมกันเกินว่า สตาฟทั่วไปซะแล้ว อีกแล้วสินะ ยัยเตี้ยนั้น เธอกำลังเดินข้ามเส้นกันไปหน่อยแล้ว...

 

                    ฉันผละตัวออกมาจากแทฮยอง ไม่รู้สิผู้หญิงหนะแต่ละคนจะมีเซ้นโดยธรรมชาติ ความรู้สึกจี้ๆ เวลามีคนจ้องมองเราด้วยความรู้สึกที่ไม่ดี  ฉันหันหน้าไปมองรอบๆ...จริงๆด้วย.. นาบีจ้องฉันอย่างกับจะฉีกร่างฉันกิน ถ้าเรื่องเป็นตามที่ฉันเข้าใจอยู่ตอนนี้ ผู้หญิงที่ชื่อ นาบี กับ ฮานึล คือคนที่คอยปล่อยข่าวเรื่องฉัน และดูเหมือนว่า พวกเธอจะไม่พอใจเอามากๆ ที่ฉันใกล้ชิดกับบังทัน แล้วที่ยัยนาบีกำลังจ้องฉันตาเป็นมันไม่บอกก็รู้ว่าเธอไม่พอใจฉันเรื่องแทฮยองแหงๆ นาบีเธอวิ่งไปเช็ดเหงือให้แทฮยองแต่ แทฮยองดันวิ่งมาพ่นภาษาเอเลี่ยนใส่ฉัน เธอจ้องฉันแบบนั้นเธอคงจะไม่พอใจสินะ  เฮ้อออ เอาไงดีวะแอล.... เอาไงดี เอาไงดี คิดสิๆคิดๆๆๆๆ  อ่าๆใช่แล้วก่อนอื่นเราก็ต้องไปคุยกับยัยสองคนนันก่อน แล้วก็ ... แล้วก็.... อ่าใช่ๆแล้วถ้าเป็นแบบนั้น เราก็ต้อง... ไม่สิๆหรือว่าเราจะ.... งืมมมม

 

                    แอลค่อยๆเงยหน้าขึ้น มองไปที่ นาบีอีกครั้ง ในหัวเธอกำลังคิดอะไรต่อมิอะไรมากมาย  จนทุกอย่างมันชนไปหมดสติแทบแตก คุณอยากรู้ไหมว่าเวลาผู้หญิงมืดมนแบบเธอคิดอะไรเยอะๆหลายๆขั่นผลมันจะออกมาเป็นยังไง..... สติหลุดยังไงหละ...

     

                       รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้น บนใบหน้าแอล แววตานิ่งเงียบแต่กลับส่องประกายร้ายลึก รอยยิ้มค่อยๆคลี่ออกมาอย่างท้าทายเปรียบคล้ายกับเธอกำลังแสยะยิ้มเป็นรูปส้นตีน ถูกส่งไปถึงหญิงสาวที่กำลังจ้องเธอด้วยความไม่พอใจ มันเหมือนเป็นการปลุกฉนวนไฟในใจของนาบีให้เพิ่มขึ้นไปอีก 


                             ก็นะเวลาแบบนี้ทีไรร่างกายคนเรามักจะทำตามสัญชาตญาณของตัวเองเสมอโดยไม่ฟังความคิดใดใดจากหัวทั้งสิ้น.... แอลก็มนุษย์คนหนึ่งหนิ การที่เธอเงียบ ยอม ไม่ตอบโต้ ไม่พูดและแสดงออกมาเสมอว่าไม่แคร์อะไรมันไม่ได้หมายความว่า เธอจะไม่มีความรู้สึกสักหน่อย

 

                    เหยดเขร้ เอาแล้วไงอิแอลเอ้ยยย สติกระเจิงทีไร เผลอยิ้มร้ายกาจแบบนั้นไปอีกจนได้...นิสัยไอ้นิสัยกวนส้นตีนของแกนี่มันแก้ไม่หายจริงๆ เผลอยิ้มท้าทายออกไปแบบนั้นเรื่องนี้แม่งคงไม่จบง่ายๆแน่ โอ้ยยยคิดเยอะไปทีไร ผลมันจะออกมาเป็นตัวเงินตัวทอง(เหี้ย)แบบนี้ทุกที  เกลียดตัวเองจังเว้ยยยยย

 

                     แอล มายืนทำอะไรตรงนี้” เสียงเล็กๆสะกิดฉันให้หลุดออกจากกับพูดคนเดียว(ในใจ) มินอาส่งยิ้มหวานมาให้ เฮ้ออออ ยัยนี่จะสวยแป๊ะตลอด 24 ชม.จริงๆใช่มั้ยเนี้ย อิจฉาเว้ยย

 

                     อื้มม กำลังไปแล้วหละเดี๋ยวมีงานกับเมเนต่อ  อ้อขอคุยด้วยเดี๋ยวสิ” ใช่แล้วตอนที่ฉันโดนน้ำสาดลงมา มินอาก็อยู่ในเหตุการณ์ เธออาจจะรู้อะไรก็ได้

 

                    วันนี้ฉันเข้าไปขอไฟล์จาดกล้องวงจรปิด แต่ฉันยังไม่มีเวลาได้เปิดดูมันเลยกลับหอไปคืนนี้กะว่าจะค่อยไปเช็คสักหน่อย เผื่อโชคดีเจอหลักฐานแม่จะเอามีเล่นไอ้คนที่สาดลงมาซะให้เข็ด ส่วนพอมาถามมินอาเธอก็ไม่เห็นคนที่สาดน้ำลงมาเช่นกัน  เฮ้อออ กินแห้วไปอีกอิแอลเอ้ย ฉันได้ซักถาม มินอาจากเรื่องที่ได้ยินจาก ซอกจินกับนัมจุน เรื่องที่มินอาเองเคยเป็นเพื่อนสนิทจองกุก แต่อยู่ดีดีมินอาก็เหมือนจะเลิกคบจองกุกไปซะดื้อๆ มินอาดูกระอักกระอ่วน เวลาตอบคำถามของฉัน  เหมือนเธอกำลังกลัว กลัวคนอื่นมาได้ยิน เธอเอาแต่พยักหน้าตอบฉันในบางคำถามเท่านั้น

 

                     ที่เธอหายไปเป็นปีๆนี่ คงไม่ใช่เพราะเธอโดนแกล้งเหมือนที่ฉันกำลังโดนอยู่ใช่มั้ย” มินอาหลบสายตาฉัน เธอยังคงเอาแต่ก้มหน้าต่อไป ตัวเธอสั่นเล็กน้อย... หรือว่าเธอจะโดนแกล้ง โดนบีบจนต้องเลิกคบจองกุกจริงๆด้วย แล้วตั้งแต่แรกที่เธอพยายามมาเตือนฉัน เพราะเธอไม่อยากให้ฉันตกเป็นเป้าเหมือนเธอหนะหรอ

 

                    เฮ้อออ เรื่องแบบนี้ถ้าเกิดขึ้นในโรงเรียน มอปลายฉันยังพอเก็ทอยู่หรอก แต่นี้มันสังคมคนทำงานแล้วนะยังมีเรื่องแบบนี้อยู่อีกหรอ

 

                     หนิแล้วเธอจะเอายังไงต่อละ เธอคิดว่าใครเป็นคนสาดน้ำลงมาละ

                     ก็วันนี้ฉันไปเอาไฟล์กล้องวงจรปิดที่ทางเดินมาแล้วหละ แต่ยังไม่มีเวลาเปิดดูเลยฉันโชว์แฟลชไดร์รูปกัปตันอเมริกาให้มินอาดู ก่อนฉันจะหันไปมอง นาบี กับ ฮานึลที่กำลังมองมาทางฉันอยู่เป็นระยะๆ

 

                     “นูน่า เมเนคิมฝากมาให้ครับ” จองกุกโผล่มาจากไหนก็ไม่รู้เขายืนซองเอกสารสีน้ำตาล หน้าซองเขียนแค่ ตัว ไว้เท่านั้นมาให้ฉัน ฉันรับเอกซองเอกสารจากจองกุก ตอนนี้ฉันไม่กล้าที่จะเงยหน้ามองเขาเลย ขาฉันมันขยับ กระเถิบออกห่างจากจองกุกไปทีละนิดๆโดยอัติโนมัต เฮ้ออออ

 

                    ใช่แล้ว...ฉันคงจะรู้สึกผิดกับเขาสินะฉันเลย ประหม่า แบบนี้ เฮ้อออ ร้อนจัง เวลาคนเรารู้สึกผิดกับสิ่งที่ตัวเองได้ทำลงไปเนี้ย  เราก็ต้องหาจังหวะเข้าไปขอโทษอีกฝ่ายสินะ...แต่ทำไมตรูถึงรู้สึกว่าตรูกำลังเดินหนี ออกจากเขาวะ เนี้ย อิแอล เดินเข้าไปหาเขาเส่ๆ แล้วไปคุยกับ อิจอนตุ่ยแมนๆไปเลยว่าขอโทษ ที่ขึ้นเสียงใส่ ขอโทษที่เอาอารมณ์มาลงที่เขา... อิแอลแกจะเดินหนี เขาทำไมฟ่ะ ก็แค่เดินเข้าไปเอง ใช่ เดินเข้าไป เดินเข้าไปสิวะ..... สุดท้ายแล้วฉันก็ยังเดินเลี่ยง จองกุกอยู่ดี ให้ตายเถอะ

 

                    จองกุกยิ้มเจือๆก่อนจะเดินกลับไป เฮ้ออออ โล่งงงง พอเขาถอยห่างฉันกลับรู้สึกโล่งแหะ สับสนตัวเองวะอยากจะเข้าไปขอโทษ แต่พอเขามาอยู่ใกล้ๆ ดันไม่กล้าที่จะเข้าหาเขา...ฉันเป็นบ้าอะไรวะเนี้ย

                                                 ซองอะไรหรอ” มินอาถามขึ้นอย่างสงสัย

                     อ่อ เอกสารเตรียมงาน พรุ่งนี้นะ” ฉันโชว์หน้าซองเอกสารให้มินอาดู ปกติเวลาน้าคิม จะส่งงานอะไรให้ฉัน ถ้าไม่ส่งทางเมลเขาก็จะจัดแบ่งงานรายละเอียดใส่มาในซองที่จ่าหน้าเขียนแค่ตัว อยู่เสมอ

                     หื้มมมใช้แบบนี้ก็ได้หรอทำไมใช้แค่ตัว ตลอดเลยปกติในที่ทำงานเขาจะให้ใส่ทั้งชื่อทั้งนามสกุลสิ” มินอาทำหน้า งงเข้าไปอีก เฮ้อออ ก็นะจริงๆฉันก็ใชชื่อเล่นมาตลอดจริงๆนั้นละ คุณเข้าใจมั้ยเวลามีคนต่างชาติถามว่าคุณชื่ออะไรคะ? พอตอบฉันชื่อ อรัตน์สรัญญา โยธาทิพากร คะ.... หน้าพวกเขาก็จะ =_= เฮ้ออออ ฉันเลยตัดปัญหา ไม่เคยบอกชื่อจริงกับเพื่อนต่างชาติคนไหนสักคน บอกแค่ว่า แอล จบง่ายดี

 

                    แต่เพื่อนฝรั่งบางคนมักจะเรียก แอลลี่ เหอะชื่อฉันก็จะดูมุ้งมิ้งขึ้นมาทันที ส่วนตอนอยู่มหาลัยที่นี้(เกาหลี) ในคลาสเขาจะเรียกฉันว่า คิม แอลลี่ ก็น้าสาวฉันไปแต่งงานกับคนตระกูล คิม หนิฉันเลยจิ๊กนามสกุลคิมมาใช้ให้คนอื่นเรียก ถ้าไม่จิ๊กนามสกุลมาด้วย เวลา อาจารย์เรียกชื่อคุณคิดสิ เขาจะเรียกฉันยังไง.. โยธาทิพากร แอลลี่ .... เห้ออออ ให้ตายเถอะ มันตลกอ่ะแถมนึกสำเนียงคนเกาหลีออกไหม... ฉันเลยใช้ คิม แอลลี่ แก้ขัดไป

 

                     อ่อใช่สิฉันยังไม่เคยบอกเธอเลยนี่นา...ฉัน คิม แอลลี่” ฉันยิ้มให้มินอา ก่อนจับมือเป็นการทักทายกันใหม่อีกครั้ง

 

                    แอลพูดคุยกับมินอาหลายต่อหลายเรื่อง โดยที่สายตามุ่งร้ายยังคงจับจ้องมาที่เธออยู่...อันที่จริงเจ้าของสายตานั้นไม่เคยที่จะละวางจากเธอเลยต่างหากละ ไม่ว่าเธอจะทำอะไร คุยกับใคร สายตานั้นมักจะส่องมาที่เธออยู่เสมอ เพื่อรอโอกาส... โอกาสที่จะ กำจัด’ แอลเหมือนที่เคย กำจัดใครหลายๆคนออกไปให้ห่างจากสิ่งที่ตนเองรัก...

 

                   ฉันต้องนั้งประชุมฟังบรีฟงาน อยู่กับน้าคิมในห้องแอร์เย็นๆชวนนอน เอาตรงๆฉันแทบไม่ได้จับสาระอะไรจากที่ประชุมเลย แต่ละคนพูดเร็วรั่วๆ ออกมาตรูฟังไม่ทันคะ ตรูไม่ได้เก่งขนาดที่ฟังออกไปซะทุกอย่างซะหน่อย ทุกวันนี้บางคำยังต้องนั้งแปลจากอากู๋ อยู่เลย

            

               ตุบ! ฉันโดนเบียดจากด้านหลังขณะที่กำลังเดินไปห้องชงกาแฟ จะใครซะอีกหละ...ยัยยีราฟหัวทองทั้งสองอีกตามเคย พวกหล่อนทำตัวเหมือนเงา(ผี)คอยเดินตามฉันตลอด ฉันจะเดินไปไหน ฉันต้องเห็นพวกหล่อนทุกครั้งนี้พอออกจากห้องประชุมปุ๊บ แต่นแต้นแต๊นนน ก็เจอสองคนนี้อีกแล้ว อ่าวันนี้เหนื่อยจนตัวแทบขาดอยู่แล้วยังต้องมาเจออะไรแบบนี้อีก ยัยหัวทองสองคนเหมือนคอยแกล้งฉันไปทีละนิดๆ เดินชนบ้างละ พูดเสียดสีฉันต่อหน้าสตาฟคนอื่นบ้างละ จนล่าสุดตอนนี้ฉันเดินเข้ามาชงกาแฟในห้องคนเดียว

                

                หนิ ฮานึลผู้หญิงสมัยนี้ทะเยอทะยานเลยจริงๆว่ามั้ย” ฮานึลทำหน้าคิดหนักก่อนจะฉันมามองแอลด้วยสายตาเหยียดๆ

 

                อืม...นั้นสินะนาบี แต่ก็น่าสงสารนะเพราะทะเยอทะยานไป พยายามดันตัวเองไปให้สูงเท่าไหร่แต่ก็คงคว้าน้ำเหลวทุกที” ฮานึล เดินเข้ามาพิงเค้าเตอร์ชงกาแฟ เธอเอียงตัวมาทางแอลแล้วพูดด้วยโทนเสียง ตอแหลขั่นสุด

 

                แอลยังคงหน้านิ่งๆ ชงกาแฟต่อไปอย่างไม่สะทกสะท้าน เธอปฎิบัติต่อนาบีกับฮานึลเป็นอากาศไปโดยสมบูรณ์ นั้นมันกลับยิ่งทำให้ความหมั่นไส้ของสองคนนี้เพิ่มขึ้นไปอีก

 

                 หึดูสิขนาดนี้ยังไม่สำนึก สงสัยความด้านคงจะซึมลึกอยู่ในร่างจนแยกไม่ออกแล้วหละ

 

                 พรึบ! หยาบเล็กๆถูกบีบและกดลงบนเค้าเตอร์ด้วยสองมือของนาบี แอลที่โดนจู่โจมอย่างตั้งตัวไม่ทัน พยายามสะบัดมือที่รั้งเธอไว้ให้หลุดออก แต่วันนี้เธอผ่านอะไรมามากมายเหลือเกิน ร่างกายเหนื่อยอ่อนจนจะแทบขยับไม่ได้ ฮานึลมองนายีอย่างรู้งานตัวเอง เธอเข้ามาประชิดตัวแอลในมือถือแก้วกาแฟอยู่ ฮานึลค่อยเทน้ำกาแฟร้อนๆลงบนมือแอลอย่างช้าๆ เมื่อน้ำร้อนๆสัมผัสลงบนผิวบางๆ แววตาพวกเธอเต็มไปด้วยความสนุกที่ได้เห็น ดวงตาสีดำสนิทค่อยๆแดงขึ้นสะท้อนความเจ็บปวดออกมาที่ละนิด ถึงแม้ใบหน้าจะพยายามไม่แสดงอาการเจ็บ แต่แววตาเธอมันโกหกไม่ได้ว่ามันทรมาณแค่ไหน  เจ็บเพราะน้ำร้อนๆที่กำลังกัดกินผิวจนแดง เจ็บที่อยากตอบโต้ไปแค่ไหน แต่ก็แทบไม่มีแรงแม้แต่จะส่งเสียงร้อง

 

                 ลาออกไปซะ แล้วพวกฉันจะหยุด” นาบีพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย่อหยิ่ง ฮานึลวางแก้วลงแล้วเข้ามาผลักแอล ไประแทกกับเค้าเตอร์ ทั้งสองยื่นกอดอกอย่างผู้ชนะที่กำลังรอผลประกาศ

 

                แอลพยาพยามกดรอยแดงๆของมืออีกข้างไว้ เพื่อลดความเจ็บปวด ฉันคิดเสมอว่ามนุษย์เรามีโอกาสทำผิดกันได้ทั้งนั้น เพราะฉะนั้นเราไม่ควรตัดสินคนอื่นด้วยการกระทำที่เขาแสดงออกมา อ่าๆใช่แล้ว พวกคุณเคยได้ยิน กฎการให้อภัย ครั้งไหม?  

                 ครั้งที่ 1.ควรให้อภัยเขา เพราะคนเรามีสิทธิ์ที่จะผิดพลาดกันได้

              ครั้งที่ 2. ควรให้อภัยเขา เพราะคนเขามีสิทธิ์แก้ไข ปรับปรุงตัวเอง แล้วที่ยัยสองคนนี้ก็กำลังทำผิดครั้งที่ สินะ... เฮ้อออ

 

                แอลค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองยัยยีราฟหัวทองทั้งสองที่กำลังตั้งหน้าตั้งตารอฟัง คำสารภาพความพ่ายแพ้ของเธอ แววตาของฮานึลกับนาบีไม่ได้มีความคิดที่จะหยุด หรือสงสาร สำนึกอะไรกับการกระทำของพวกเธอเลยสักนิด มันกลับดูสนุกไปซะด้วยซ้ำ ที่ได้เห็นเธอเจ็บปวด แล้วคำไหนละที่พวกเธออยากได้ยินจากปากแอล  


                แอลทำหน้าครุคิด แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาจิ้มๆโดยไม่สนใจนาบีกับฮานึล ที่กำลังยืนเก๊กท่ารอคำตอบเลยสักนิด ภาพตรงหน้าทำเอาสองสาวถึงกับงงกับการกระทำ ไม่สนพวกเธอของแอล

อ่าาาาะเจอแล้วๆคำนี้เองสินะ แอลปิดหน้าจอมือถือออกจากแอพแปลภาษา...

                ยัยพวกโ ร ค จิ ต

                                  หนิ ยัยนี่!” นาบีพุ่งตัวเข้ามาง้างมือจะตบ

              อ่าๆเข้ามาอีกแล้ว  เมื่อกี้ก็น้ำร้อน คราวนี้จะเข้ามาตบอีกหรอ...เฮ้อออิแอลก้าวขาหลบสิ ทำไมถึงรู้สึกขยับเนื้อขยับตัวไม่ได้แบบนี้นะ ปล่อยให้เขาทำแกแบบนี้ไม่ได้นะอิแอล ทำไมตอนนี้แกกลายเป็นคนแบบนี้ เฉยไปกับทุกอย่างแบบนี้ ปกติแกยอมใครซะทีไหนหล่ะ เฮ้อออ.....ง่วงจังหว่ะ อ่าวเฮ้ยยอิแอลแกกำลังโดนตบนะเฮ้ยย จะมาง่วงอยากนอนอะไรตอนนี้ฟ่ะ!

แอลค่อยๆหลับตาลงเตรียมรับแรงสัมผัส อันเกรี้ยวกราดของนาบี

 

               “นูน่า กาแฟผมขอเปลี่ยนเป็นโกโก้นะ” จองกุกเดินเดิมหน้าเล่นโทรศัพท์เดินเข้ามา

            พรึบ! นาบีรีบเก็บมือ ฮานึลเดินเข้ามาดึงตัวนาบีให้ถอยห่างจากแอลทันที จองกุกมองทั้งสามอย่างงงๆ นาบี ฮานึลดูตื่นตกใจ ส่วนแอลก็ยื่นพิงเค้าเตอร์หลับตานิ่งๆแต่สีหน้าดูอิโรย

เฮ่อออ..แอลถอนหายใจ รอดหรอ? ...อ่าๆรอดสินะ แอลค่อยๆลืมตาขึ้น เหอะ...ตลกชะมัด ดูหน้ายัยยีราฟสองคนนั้นสิหน้าซีดเชียว คงกลัวฉันจะบอกจองกุกสินะ ไม่หรอก...ไม่...ยังไม่ใช่ตอนนี้...ตอนนี้มันยังไม่ถึงเวลาของฉัน

 

                  เออมีอะไรกันหรอเปล่าครับ” จองกุก (^.^)

                  “เออ พวกเรามาชงกาแฟหนะคะ” ฮานึลฉีกยิ้มกว้าง ทั้งๆที่เหงื่อเธอยังไหลออกมาไม่หยุด

                  “มาชงกาแฟหรอคะ ฉันคิดว่าพวกคุณมา...” แอลหลี่เสียงต่ำเจ้าเล่ห์ เป็นหมาหยอกไก่ จนนาบีกับฮานึลกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที

                  “ใช่คะ! มาชงกาแฟ นาบีพูดตัดบท แอลยักไหล่ก่อนหันไปเปิดน้ำเอามือตัวเองแช่น้ำ ถ้าไม่รีบแช่น้ำเย็นมือเธออาจจะพองเอาพอดี นาบี กับฮานึล เมื่อได้โอกาสก็รีบส่งสายตาเป็นนัยๆว่า 'ถ้าเธะอพูดมากหล่ะก็พวกฉันเอาเธอตายเเน่'แล้วก็แล่นปรู๊ดดด ออกจากห้องไปทันที พวกเธอทั้งสองต่างกลัวว่าแอลจะแหย่พวกเธอจนพวกหล่อนฟอร์มหลุด  แอลรีบเก็บมือหลบรอยแดงๆไม่ให้จองกุกเห็นขณะที่จองกุกเดินเข้ามาใกล้

 

                  นูน่า เป็นอะไรหรือเปล่าครับ พวกเขา...ไม่ได้ทำอะไรพี่ใช่มั้ย

                  “อืมม เปล่า” แอลเบือนหน้าหลบตา จองกุกมองแอลตอนนี้หน้าเธอเหมือนคนอดนอนมาเป็นวันๆ โทรมสุดๆไปเลยหละ ไหนจะตาแดงๆนั้นอีก เดาก็รู้ว่าเธอกำลังโกหกเขาชัดๆ ผู้หญิงคนนี้ถ้าบอกว่าไม่ก็แสดงว่าไม่ เธอมักไม่อยากให้ใครเข้ามายุ่งในเรื่องที่เธอไม่ได้ขอ ทางเดียวที่จะได้รู้เรื่องจากปากเธอคือเธอต้องเป็นคนพูดมันออกมาเท่านั้นหล่ะ

 

                   “นูน่าผมเริ่มยาวแล้วนะบังหน้าบังตาซะเหมือนผีเลย ฮ่าๆ” จองกุกรีบพูดเปลี่ยนเรื่อง เผื่อแอลจะยิ้มออกมาได้บาง เพราะเขารู้ดีว่าขื่นซักไซร้ถามเธอเรื่องเดิมต่อไป เขาก็ไม่ได้คำตอบอยู่ดีอย่างน้อยถ้าเกิดมีเรื่องกังวลใจอยู่จริงๆ เขาก็ทำได้แค่อยู่ข้างๆนูน่าหัวรั้นคนนี้เท่านั้น

                   “เออจริงสินะ” แอลเป่าผมหน้าม้าของตัวเองที่ห้อยลงมาจิ้มตาเธอ ตอนนี้ผมเธอแม่งโคตรรุงรังเลยจริงๆ แอลคว้ากรรไกรที่ใกล้ๆมือ แล้วใช้สองนิ้วคีบหน้าม้าตัวเอง

 

                 ฉึบ! เธอตัดหน้าม้าตัวเองในคราวเดียวอย่างง่ายๆ จองกุกมองแอลอย่างอึ้งๆ...เอาอีกแล้ว..ชิลไปป่ะ? เล่นงี้เลยหรอ จะตัดก็ตัด ไม่วงไม่วัดอะไรทั้งสิ้น หยิบกรรไกรมาปุ๊บตัดฉับ แบบนี้เลยหรอ? ไม่หงไม่หวงสวยอะไรเลยหร? ผู้หญิงคนนี้เคยแคร์อะไรบ้างมั้ยเนี้ยยย  ตึกๆ..ตึกๆ...เขร้ๆๆ เอาอีกแล้ว.. เอาอีกแล้ว โอ้ยยยย ไอ้กุกนายเป็นบ้าอะไรของนายวะเนี้ย! มาเขินอะไรกับช๊อทแปลกๆแบบนี้วะ

                                                                                       

                         ปึบ! จองกุกดึงข้อมือแอลรั้งตัวเธอที่กำลังจะเดินออกจากห้อง แล้วดันร่างเล็กจนหลังติดกำแพง ไอ่ตุ่ย...มันจะทำอะไรของมันฟ่ะ

                         ปุบ! จองกุกค่อยๆวางมือหนาลงบนศีรษะเล็กๆแล้วเลื่อนมือลงมาเกลี่ยผมหน้าม้าให้เข้ารูป ก่อนที่เขาจะค่อยๆก้มหน้าลงมา มองดูมัน สายตาทั้งสองอยู่ในระดับเดียวกัน เขาหยิบกรรไกรมาเล็มผมให้แอลทีละนิด ดวงตาสีดำเลือบมองใบหน้าหล่ออย่างไม่กระพริบ กลิ่นหอมหวานๆของน้ำหอมผู้หญิงจากซอกคอชายหนุ่มฟุ่ง กระจายไปทั่วจนจมูกแอลสัมผัสกลิ่นได้

                พี่เป็นผู้หญิงนะ จะมาทำอะไรชุ่ยๆแบบนี้ได้ไง หน้าตาก็ไม่ได้แย่อะไรทำอะไรให้มันดีดีหน่อยดิครับ อยู่นิ่งๆเลยแล้วไม่ต้องมาจ้องผมแบบนั้นเลยนะ

 

               ใครจะไปคิดหล่ะว่าผู้ชายมือใหญ่ฝ่าตีน...เออ..คำนี้ไม่เหมาะสินะงั้น... เท่า...'หน้า' จะมือเบาขนาดนี้ เขาค่อยตัดปลายผมให้เขารูปเบาเบา อย่างกับว่ากลัวผมฉันจะเจ็บ 

                                จองกุกอ่า...ฉันขอโทษนะที่วันนี้ฉันทำไม่ดีกับนาย

                                               “พี่..ขอโทษนะ...

ฉันพูดมันออกไปแล้ว...ถึงเเม้จะพูดแค่ในความคิดก็เถอะ... 

                        คนปากแข็ง อยากจะพูดออกไปแค่ไหนก็ทำได้แค่คิดอยู่ในใจเท่านั้นหล่ะ...

   

                   “อ่าแบบนี้หละแป๊ะหล่ะ มันต้องอย่างนี้สิคุณเมเนเจอร์จองกุกฉีกยิ้มเขามองแอลที่กำลังยื่นจ้องเขาไม่วางตา เพราะกำลังติดอยู่ในความคิดตัวเอง แอลพูดขอโทษๆ อยู่ในใจเป็นร้อยๆครั้งแต่เธอไม่กล้าที่แม้จะปริปากพูดขอโทษเขาออกมา ดวงตาสีดำสนิทเวลาที่ไม่ได้ใส่คอนเทคเลนส์พอจ้องมองดูแล้วสีในเม็ดตาสีดำมืดนั้นเหมือนเป็นหลุมดำในอวกาศ ที่หากเผลอจ้องไปนานๆจะถูกดูดกลืนเขาไปในเม็ดสีเล็กๆ ตกอยู่ในภวังค์ แรงดึงดูดประกายนิลทำจองกุกเผลอขยับตัวเข้าใกล้ใบหน้าเจ้าของนัยน์ตาสีดำอย่างไม่รู้ตัว...


                คนหนึ่งกำลังถูกครอบงำด้วยคาริสม่าแปลกๆที่ดึงดูดเขาเข้าไป...อีกคนตกอยู่ในความคิดตัวเองจนนิ่งเงียบ...

                  

                 อุ้ย! ข  ขอโทษคะ แอลกับจองกุกสะดุ้งและถอยห่างออกจากกัน เมื่อกี้มัน...เหมือนเดจาวูชัดๆ ...มินอาเดินเข้ามาหน้าตาตกใจ จองกุกเริ่มอึกอัก แล้วเดินออกไปจากห้อง     แอลมองไปทางมินอา เธอคงไม่ได้เห็นอะไรแปลกๆใช่มั้ย? หรือเธอเห็น มินอาพยักหน้าให้แอล...เฮ้อออ เธอเห็นจองกุกตัดผมให้ฉัน หวังว่ามินอาจะไม่เข้าใจผิดไปอีกคนนะ ขอเถอะ แค่ยัยยีราฟสองคนนั้น ก้หนักพอแล้ว

 

                   หนิ อย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะ เขาแค่ช่วยตัดปลายผมให้ฉันไม่มีอะไรมากกว่านั้น

                   “อืมม ก ก็เห็นอยู่ แต่เมื่อกี้ ก่อนจะเดินเข้ามาฉันได้ยินเสียงพวกเธอคุยกันมาจากนอกห้อง...คุณจองกุกเรียกเธอว่า เมเนเจอร์?มินอาทำหน้าสงสัย เอออ เชี้ยยยย ลืมมมม ลืมมมไปซะสนิท โอ้ยยยย อิแอลแกลืมเรื่องนี้ไปได้ไงเนี้ยยยย อิบ้า แกยังไม่ได้บอกใครเลยหนิว่าแกเป็นเมเน                   เหยดดดดดดเขร้!

 

                   “อ่อฉันยังไม่ได้บอกเธอหรอ? ฉันเป็นเมเนเจอร์ของบังทันหนะฉันควักบัตรแสดงตัวให้มินอาดู มินอาถึงกับหน้าเหว่อไปพักนึง เธอพยายามตรวจสอบว่าบัตรที่ฉันถือยู่เป็นของจริงหรือเปล่า เธออึ้งอย่างกับถูกหวย(แดก) สักสิบล้าน

 

                   “เธอเป็นเมเนเจอร์จริงๆด้วยมินอากลืนน้ำลายอึกๆ ฮ่าๆตลกดีเธอเองก็คงไม่คิดว่าฉันเป็นเมเนเจอร์สินะ อ่าๆใช่สิ ตั้งเเต่เจอกันเธอก็คิดว่าฉันเป็นสตาฟมาตลอดเลยนี่นาเธอเลยหน้าเหว่อขนาดนั้น


4 ชม. ผ่านไป

                   ฉันเงยหน้ามองดูนาฬิกา เฮ้อออ 2 ทุ่มแล้วหรอเนี้ยได้กลับหอสักที ผมนี่อยากจะแก้ผ้านอนหมกตัวอยู่ในผ้าห่มใจแทบขาดแล้วครับท่าน เหลืออีกแค่ 2 วันฉันก็จะหลุดพ้นจากรายการบ้าๆนี่สักที วันนี้เจอแต่เรื่อง กับเรื่อง ทั้งเรื่องในห้องน้ำ ออกมาก็ดันโดนน้ำสาดอีก ไหนจะเรื่องในห้องชงกาแฟอีก และเชื่อเหอะว่ายัยสองคนนั่นจะไม่ยอมหยุดแค่นี้แน่  ถึงฉันก็มีส่วนไปกวนตีนก็เหมือนกันหนิ เฮ้ออออ ขุ่นพระ ฉันไปทำเวรทำกรรมอะไรใครมาเนี้ย เฮ้อออ ยังไงซะวันนี้ฉันก็เจอเรื่องมาเยอะพอสมควรแล้วขอให้มันจบ แค่นี้เหอะจะบ้าตาย

               แต่เหมือนเรื่องในวันนี้จะไม่จบลงด้วยการกลับหอไปนอนแก้ผ้าหมกตัวอยู่ในผ้าห่มเหมือนที่แอลหวังไว้หนะสิ ใช่แล้วเธอมีเวลาทำงานกับรายการนี้อีกแค่ 2 วัน แค่ 2 วันที่เธอจะตกเป็น ‘เหยื่อ’ มันยังไม่พอ...ไม่พอสำหรับการ ‘เขี่ย’ ผู้หญิงหัวเเข็งคนนี้ให้กระเด็นออกไปจากเส้นทาง

                “แอล! ลงมานี่หน่อยน้ามีเรื่องจะคุยด้วย” น้าคิมเดินมาเรียกแอลลงจากรถขณะที่ทุกคนเตรียมตัวจะกลับหอ เมเนเจอร์คิมดูน่ากลัวผิดปกติ แววตามีสะท้อนความเครียดออกมาอย่างชัดเจน

                “มีเรื่องอะไรหรอคะ” ขนฉันลุกซู่ขึ้นมาฉับพลัน ปกติน้าคิมจะไม่ค่อยเข้าโหมดนิ่งเงียบอะไรแบบนี้เลย แล้วแถมเมื่อกี้น้าคิมยังขึ้นเสียงใส่ฉันด้วยสิ

                “แอลหนูโทรไปยกเลิกบริษัท จัดแฟนมีตหรอ” น้าคิมถามเสียงเครียด

ห้ะ? โทรไปเลื่อนนัดบริษัทที่จะมาจัดสถานที่แฟนมีตหรอ... ฉันเนี้ยนะ...ตรูโทรไปตอนไหนฟ่ะ

ฉันได้แต่ส่ายหน้า ปฎิเสธน้าคิมไป

                “เปล่าคะ แอลจะโทรไปได้ไงเบอร์ไม่มีเบอร์หรือไม่มีหน้าที่อะไรในส่วนนั้นสักหน่อยนะคะ ก เกิดอะไรขึ้นหรอคะ ” ใจไม่ดีแปลกๆแฮะ  น้าคิมมองมาที่ฉันอย่างหัวเสีย

                “มีคนโทรไปยกยกเลิกบริษัทที่เราจ้างมาจัดงาน  แล้วเราได้สอบถามไปทางบริษัทแล้วเขาบอกว่าคนที่โทรไปยกเลิกชื่อว่า คิม แอลลี่


                         ความซวยที่หล่นลงมาทับในวันนี้มันไม่จบลงง่ายๆจริงๆ รู้ตัวอีกที่แอลก็ก้าวเข้ามาในเกมนี้อย่างเป็นทางการซะแล้ว สำหรับเธอ เธอเหมือนรู้สึกว่าเธอกำลังเกมมันเพิ่งเริ่ม แต่สำหรับใครบางคน เกมมันเริ่มไปนานแล้ว...

                        แอลกำลังยืนอึ้งมืนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น เธอเนี้ยนะเป็นคนโทรไปยกเลิก ถึงเธอจะเป็นเมเน แต่เธอก็ไม่ได้ไปข้องเกียวกับการจัดหา ทีมจัดสถานทีเลยแล้วอีกอย่างถ้าเธอโทรไปยกเลิกจริงๆ เขาก็ต้องมีคนรับรองก่อนสิถึงจะยกเลิกได้ เรื่องนี้มันเห็นได้ชัดๆเลยว่ามันไม่ขาวสะอาด คนที่ที่ลงมือทำเรื่องบ้าๆนี้ ต้องมีเงิน ต้องมีเส้นสาย ใหญ่ๆที่สามารถโทรไปไปแล้วทำให้บริษัทจัดแฟนมีตเชื่อ ตอนนี้ถ้าอยู่เฉยๆต่อไปไฟก็ไหม้อยู่ดี จะดับไฟก่อนอื่นก็ต้อง...

                        “หนิวันนี้เสร็จงานแล้วไปไหน

                        “แม่ฉันอยากให้ฉันกลับบ้านหนะสิ น่าเบื่อชะมัด

                        

                        นาบีกับฮานึลเดินออกมาจากสตูดิโอ พวกเธอเดินผ่านแอลไปที่รถของพวกเธอ ก่อนจะชายตามองแอลแล้วส่งยิ้มให้หญิงสาวที่กำลังยื่นตื้ออยู่

                

                        “แต่ก็นะวันนี้หนะ สนุกชะมัดเลยเธอว่าไหม” พวกหล่อนตั้งใจพูดประโยคสุดท้ายออกมาเสียงดังเพื่อให้แอลได้ยินบทสนทนา


ปิ๊บๆ...เสียงปลดล็อครถ

 

                        ฉันค่อยๆหันหน้ามองไปตามเสียง นาบีกับฮานึลเปิดประตูรถหรู พวกเธอแสยะยิ้มอย่างผู้ชนะส่งมาให้ฉันก่อนปิดประตูรถแล้วขับออกไป ปอร์เช่ คาเยน สตาฟบริษัทนี้ เขาได้เงินเดือนเดือนละกี่บาทกันนะ ถึงขนาดมีรถหรูราคาคันละเป็นล้านมาขับขนาดนั้น….

                        รอยยิ้มของยัยสองคนนั่นก่อนที่จะขับรถออกไปดูก็รู้ว่าเรื่อง ยกเลิกแฟนมีตพวกหล่อนมีเอี่ยวแน่ๆตั้งใจจะมาเยาะเย้ยฉันก่อนกลับขนาดนั้น และมันก็เป็นอย่างที่ฉันคิดไว้จริงๆฉันลอง search ชื่อพวกหล่อนเล่นๆใน google ดู ใครจะคิดล่ะว่าประวัติของนาบีก็โผล่ขึ้นมาระบุเอาไว้อย่างชัดเจน ฮัน นาบี… ลูกสาวคนเดียวของประธาน บริษัท xxxx บริษัทจัดอีเว้นท์ที่กำลังเป็นที่นิยมใช้บริการของค่ายต่างๆหรือองค์กรต่างๆ ถึงจะเป็นบริษัทเปิดใหม่แต่ก็มีลูกค้าให้ความสนใจและใช้บริการบริษัทนี้เป็นจำนวนมากร่วมถึง บิ๊กฮิตเอง ก็จ้างบริษัทนี้มาจัดแฟนมีตให้บังทันเช่นกัน  ฮัน นาบี เธอเป็นทายาทคนเดียวของบริษัทนี้เหรอไม่แปลกใจเลยที่เธอขับรถคันละหลายสิบล้านขนาดนั้น  

 

                      ตอนนี้เรื่องที่ฉันคิดไว้ทุกอย่างลงตัวกันไปหมด ถึงจะยังไม่มีหลักฐานว่านาบีเป็นคนโทรไปยกเลิกการว่าจ้างของ big hit และอ้างชื่อฉันแต่แคร์ประวัติของนาบีมันก็เห็นชัดอยู่แล้วว่าเธอมีอำนาจมากพอที่จะโกหกบริษัทของครอบครัวตัวเองว่าฉันเป็นคนยกเลิก วันนี้ทั้งวันมีแต่เรื่องแกล้ง แกล้งแกล้ง แล้วก็ แกล้ง นาบีคงยังไม่พอใจอีกสินะ 

               ความผิด ครั้งที่ 3. ควรให้อภัยเขา เพราะเราก็เคยผิดพลาดมาและเขาคงพยายามแก้ไขปรังปรุงตัวเอง และฉันจะไม่ยอมให้เกิดครั้งที่ แน่ๆ 

 

                         “แล้วเราจะทำยังไงต่อคะ” ฉันถามน้าคิมที่กำลังทำหน้าเคร่งเครียด ตอนนี้เรามีทางเลือกอยู่ไม่มากนัก ถ้าบริษัทที่เราจ้างมาไม่มาจัดงานให้เรา  จัดงานเองแต่ปัญหาคือสตาฟที่มีอยู่ตอนนี้มันน้อยเกินไปและส่วนใหญ่ก็เป็นฝ่ายที่คอยประสานงานเท่านั้น  หรือจะเปลี่ยนบริษัทก็ไม่มีบริษัทไหนที่จะรับงานกะทันหันแบบนี้

 

               เฮ้ออออ น้าคุยกับประธานบังเมื่อกี้ ดูเหมือนว่าเราคงต้องจัดกันเองก่อน เเล้วประธานจะไปลองคุยกับ บริษัทนู่นอีกทีว่าขอคิวให้เราก่อนได้ไหม เพราะยังไงเราก็จองเอาไว้ก่อนเเล้ว เรื่องมีคนโทรไปยกเลิกอาจจะเกิดจากความผิดพลาดทางการสื่อสารก็ได้

 

               ซึ่งนั่นก็แปลว่าคืนนี้ฉันจะไม่ได้กลับหอใช่ไหมให้ตายเถอะ !!! ฉันกับคิมตกลงกันว่าจะแบ่งงานกันไปคนละส่วนน้าคิมไปส่งบังทันที่หอก่อน เเล้วค่อยกลับมาช่วยงานฝั่งฉันราตรีนี้ยังอีกแสนไกล จริงๆ….

               ฉันมีเวลาพักก่อนที่น้าคิม กับทีมอื่นๆจากบริษัทจะตามมาจัดสถานที่ ประมาณ ชม. เข้าไปพักในห้องพักของสตาฟหญิงที่สตูดิโอ แต่พอเปิดประตูเข้าไป ในนั้นแทบจะไม่มีคนจาก big hit อยู่ด้านในเลยจะมีก็แต่คนของรายการวาไรตี้เท่านั้นพวกเธอปฏิบัติต่อฉันอย่างเห็นชัดเจนเลยว่าพวกเธอไม่ต้องการที่จะอยู่ร่วมห้องเดียวกับฉัน  ทุกคนต่างมองฉันด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตร แล้วก็นอนแผ่ไปทั่วห้องแทบไม่มีที่ฉันได้หย่อนก้นเลยทีเดียว

 

               เอาวะมีเวลาแค่ ชั่วโมงไปนั่งหลับในห้องพักบังทันก็ได้ ยังไงซะฉันก็มีกุญแจห้องนั้น ดีซะอีกอยู่คนเดียวนอนคนเดียวไม่ต้องแบ่งที่กับใครด้วย 

 

               แอลค่อยทิ้งตัวลงบนพื้นกระเบื้องเย็นๆถึงจะเป็นห้องพักส่วนตัวของบังทันแต่ก็มีแค่เก้าอี้กับโต๊ะโซฟาเดี่ยวที่ไม่สามารถนอนได้  ‘เหนื่อยชิบ...’ เธอบ่นกับตัวเองก่อนจะค่อยๆเอนหลังลงนอนแล้วหลับไปท่ามกลางความเหนื่อยล้าเกือบ 2 ชม.

  

กึก.. เสียงหมุนลูกบิดประตู

 

               “ประตูล๊อกหรอ” ชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง ยืนอยู่หน้าห้องพักบังทัน เขาพยายามจะเปิดประตูเข้ามาในห้อง เเต่ก็ไม่สามารถเปิดเข้าไปได้ เขาค่อยๆใช้คลิปหนีบกระดาษ สองอันง่างออกเเล้วค่อยๆแย่ลงไปในรูกุญแจ เเล้วค่อยๆขยับมันให้เข้าล๊อค ตามแบบที่มินยุนกิ เคยสอนเขาทำ

 

แอ๊ด~ ...ประตูห้องที่เคยล๊อกถูกเปิดออก

              

                ครอกฟี้...ครอกกกกกกฟี้  ครืดดด’  เสียงกรนดังสนั่นลั่นห้องท่ามกลางความมืด ทำเอาร่างสูงสะดุ้งโหย่ง กระโดดไปเกาะกำแพงห้องตั้งแต่ก้าวแรกที่เขาเดินก้าวเข้ามาและพยายามเอามือคลำไปบนกำแพงเพื่อหาสวิตช์ไฟ

              

                พรึบ~ ทันทีที่ไฟเปิดสว่างไปทั่วห้อง ร่างเล็กๆที่นอนหดเป็นกุ้งลวกนอนอยู่ติดอยู่ริมกำแพง ดึงความสนใจของร่างสูงให้เดินเข้าไปมองดูเธออย่างใกล้ๆ 

 

               ‘หว่าเจอแล้วตัวการของคลื่นเสียง นูน่านี่หมดสภาพสุดๆไปเลย’ จองกุกก้มมองดูแอลที่นอนหลับสนิท เธอมันหมดสภาพสุดๆไปเลยจริงๆนั่นแหละ ผมเผ้าพะรุงพะรังไปหมดแถมยังนอนกรนดังยิ่งกว่าช้างถูกเหยียบซะอีก บนหน้าผากของเธอยังมีรอยนูนแดงๆ รอบๆรอบนั้นเริ่มช้ำเป็นสีเขียวอ่อนๆ 


               เห้อ...ยัยนูน่าหัวดื้อเอ้ยย’ รั้นดีนักสุดท้ายก็มานอนหมดสภาพอย่างนี้ ก็สมควรอยู่หรอก อ่าาอีกไม่นานคนอื่นๆก็คงตามมาเเล้วสินะ เฮ้อออ งั้นไม่ปลุกดีกว่าปล่อยให้นอนไปอีกสักพักแล้วกัน

  แอลค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นจากความมืด เพราะความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เธอรู้สึกหนักและชาไปทั้งตัว ‘อะไรกันวะเนี่ย’ เธอพยายามจะขยับแขนขยับขาของตัวเองแต่ก็เหมือนมีอะไรหนักๆมาทับเอาไว้จนแทบขยับตัวไม่ได้ กลิ่นที่คุ้นเคยใกล้ๆลอยมาแตะจมูกเธอ     ‘กลิ่นนี้มัน...เห้ออออีกเเล้วหรอ….’ เธอพยายามลุกนั่งขึ้น ขาทั้งสองข้างของเธอโดนใช้เป็นหมอนรองคอของใครบางคนไม่สิของใครหลายคนมากกว่า


               ขาซ้ายของเธอกลายเป็นหมอนหนุนให้จิมินโดยสมบูรณ์  ส่วนขาขวาก็โดนทับไปด้วยหน้าเเข้งใหญ่ๆของนัมจุน กับซอกจินพวกเขานอนหนุนขากันต่อเป็นทอดทอดพอสังเกตดีๆในห้องนี้ไม่ได้มีแค่ฉันหรือว่าบังทัน แต่กลับมีทีมงานอีกหลายคนทั้งผู้หญิงทั้งผู้ชายนอนอัดกันอยู่ในห้องนี้ ‘พวกเขาเข้ามาในห้องตอนไหนวะเนี่ย’ แอลไม่รู้สึกตัวเลยซะด้วยซ้ำ  นี่คงเป็นสตาฟจาก big hit ที่น้าคิมพามาสินะนี่กี่โมงแล้วเนี่ยทำไมพวกเขามากันเร็วจริงๆ


               เธอพยายามมองหาโทรศัพท์มือถือที่ก่อนนอนเธอตั้งไว้ข้างตัวแต่ตอนนี้ข้างๆเธอมีแต่ใครก็ไม่รู้เต็มไปหมด ‘เจอเเล้ว’ โทรศัพท์สุดที่รักของเธอถูกเลื่อนไปตั้งข้างๆศีรษะของใครบางคนที่ตัวใหญ่เท่ากระสอบ เธอพยายามเอื้อมมือ ก้มตัวผ่านร่างเขาไปเพื่อจะหยิบมัน แต่แขนที่สั้นเกินไปของเธอก็ไม่สามารถทำได้ ขาทั้งสองข้างที่โดนทับไว้จากข้าเเข้งหนักๆ ยิ่งรั้งตัวเธอให้ขยับยากขึ้นไปอีก ‘เหอะให้ตายสิ นอกจากเกิดมาเตี้ยเเล้วแขนยังสั้นอีกนะอิแอลเอ้ย’ แต่เธอก็ไม่ละความพยายามนั้น เธอยังคงพยายามที่จะเอื้อมมือหยิบโทรศัพท์โดยที่ไม่ได้ดูเลยว่าการที่เธอก้มตัวอยู่นั้น หน้าอกเธอแทบจะชนใบหน้าของใครบางคนที่นอนอยู่ข้างๆเธอเข้าซะแล้ว แรงจากการที่เธอขยับตัว เริ่มไปปลุกให้คนข้างๆเธอค่อยๆลืมตาขึ้น


               จองกุกลืมตาตื่นขึ้นพร้อมภาพแปลกๆที่อยู่ตรงหน้า ‘ก้อนอะไรวะเนี่ย’ เพราะในห้องนี้แทบจะไม่มีแสงลอดผ่านเข้ามาเลยนอกจากแสงไฟดวงเล็กๆจากโต๊ะแต่งหน้าที่เปิดไว้อยู่แค่ดวงเดียวทำให้ภาพที่เขาเห็นมองไม่ค่อยชัดเท่าไร เมื่อสติที่ตื่นจากการหลับกลับมาครบ 100% เขามองภาพตรงหน้าอีกครั้งแล้วก็ตัวแข็งทื่อเพราะนั่นมันไม่ใช่ก้อนอะไรแปลกๆอย่างที่เขาคิดเอาไว้ ‘เชี้ยยย นูน่านี่หว่า...จะก้มทำไมวะ..จะเอา ท โทรศัพท์หรอ โอ้ยยยเชี้ยยๆ เชี้ยยๆ เชี้ยย เชี้ยยยๆๆ นูน่ารู้ตัวสักทีสิ หน้าอกพี่จะชนหน้าผมอยู่เเล้วนะ เชี้ย เชี้ย เชี้ย โอ้ยย’


                พรึบ~  หู่ยย...ได้สักที กี่โมงเเล้วเนี้ยแอลคว้าโทรศัพท์ได้เธอก็รีบกดดูเวลาที่หน้าจอทันที อ่าา 5 ทุ่มเเล้วนี้ฉันตื่นก่อนตั้ง ชม.นึงเลยหรอ

                ตึบ~  หน้าเเข้งหนักๆของนัมจุนพาดลงมาบนแผ่นหลังเล็ก แบบไม่ทันตั้งตัว

                ตุบ~  แอลเสียการทรงตัวเอนตัวลง จนหน้าอกไปปะทะกับอะไรบางอย่าง เหมือนของเเหลมกำลังจิ้มอยู่กลางซอกอก.เหยดเขร้ ดั้งใครวะเธอรีบเด้งตัวออกแขนสองข้างกอดอกตัวเองไว้อย่างตื่นตระหนกกลัวว่าเขาคนนั้นจะตื่น งือออ นี่ฉัน...โดนคนแปลกหน้ามาซุกอกหรอ  งือออออินัมจุนนน ฉันเกลียดแก!! อยู่ใกล้นัมจุนทีไร ต้องมีเรื่องเสียๆแบบนี้ทุกทีสิหน่า ให้ตายเถอะ

                ตึบ~ ท่อนขาของซอกจินพาดตามมาอีกข้าง จนตัวเธอต้องก้มตัวลงอีกครั้ง มือทั้งสองข้างค้ำพื้นเอาไว้ระหว่างใบหน้าของใครคนหนึ่ง จอง...กุกหรอ?’ แอลค่อยๆสูดกลิ่นหอมหวานที่ลอยฟุ่งไปทั่วจองกุกจริงๆด้วยดั้งโด่งเขาเกือบจเตะปลายจมูกเธออยู่เเล้วเชียว

               

                ฮยอง ปิดประตูด้วยสิครับ...นัมจุนละเมอ

                งืออออ ก็ฉันจะกินหนินัมจุนอ่าาาาาซอกจินละเมอ อีกคน ซอกจินนอนหนุนท้องของนัมจุน มือหนาๆของนัมจุน วางไว้อยู่บนหัวของพี่ใหญ่ซอกจินเหมือนพี่ใหญ่คนนี้เป็นเด็กน้อยซะอย่างนั้น  แอลค่อยๆพยายามเขี่ยขา ของทั้งสองคนออกจากหลังเบาเบาโดยไม่ให้พวกเขาตื่น ร่างเล็กพยายามลุกขึ้นนั้งอย่างช้าๆ

              ตึบ~ ระหว่างที่แอลกำลังถอยตัวออกห่างจากจองกุก เเต่เธอก็โดนรั้งตัวไว้ อย่างรวดเร็วจากอ้อมแขนของจองกุก เขากดหัวเธอลงไปบนแผ่นอกของเขา โดยไม่ยอมปล่อยให้เธอลุกขึ้นออกไป

 

                 จองกุก นายทำบ้าอะไรเนี้ยแอลพูดเสียงเบา กลัวคนอื่นตื่น ตายเเล้ววววว หมอนี่ตื่นเเล้วหรอ ตื่นตั้งเเต่ตอนไหนฟ่ะ โอ้ยยย คงไม่ตื่นตอนฉันเอานมไปชนหน้าเขาใช่มั้ยเนี้ยย

                “ยังไม่ถึงเวลา ทำงานเลยอย่าเพิ่งไปสิครับ วันนี้พี่ควรพักบ้างนะ

                น นายตื่นตั้งเเต่ตอนไหน... แอลหน้าร้อนผ่าว งืออออ ไม่นะ ไม่นะ มันตื่นตอนนมฉันชนหน้ามันเเน่ๆเลย งืออออ

 

                ต ตอนที่พี่กำลังลุกเนี้ยละครับ จองกุกพูดเสียงสั่น จนแอลสงสัย แอลพยายามลุกขึ้นมองหน้าเขาเพื่อจะจับโกหก แต่เมื่อเธอลุกเงยหน้าออกจากแผ่นอกของเขาได้เเค่นิดเดียว ก็กลับโดนกดลงไปอีกครั้งด้วยมือหนาๆนั้นอย่างดิ้นไม่หลุด

 

                “นี่นายจะบ้าหรอ ทำแบบนี้เดี๋ยวคนอื่นก็เข้าใจผิดหรอก อิตาบ้า

                “ไม่มีให้เห็นหรอกครับ ห้องมืดจะตาย นี่ผมเเค่อยากให้พี่พักนะถ้าผมปล่อยพี่ไปตอนนี้ พี่ก็จะเอาแต่ทำงานงกๆหน่ะสิ แค่ 10 นาทีก็ได้… เเค่ตอนนี้ก็ได้ปล่อยทุกอย่างไปเถอะครับผมจะไม่ถามไม่เข้าไปยุ่งเรื่องที่พี่ไม่อยากจะบอกผม แต่ตอนนี้พี่หน่ะ ไม่ต้องคิด ไม่ต้องสนใจ ไม่ต้องใส่ใจอะไรทั้งสิ้น พี่ไม่ได้อยู่คนเดียวนะทั้งพวกฮยอง...และผมอยู่ข้างพี่นะ

 

                คำพูดของจองกุกทำเอาแอลพูดไม่ออก ทั้งๆที่เธอพยายามจะรักษามิตรภาพดีดีต่อพวกเขาไว้ เเต่เธอกลับเป็นคนเดินถอยห่างออกมาจากคนที่หวังดีต่อเธอซะเอง อ่าาาฉันเองสินะที่กำลังทำทุกอย่างให้เเย่ลง  ขอโทษนะทุกคน

               

               “จองกุกอ่าาา ขอโทษแล้วก็...ขอบคุณนะ พูดออกไปแล้ว...ฉันพูดมันออกไปแล้วหล่ะ ฉันพูดมันออกไปได้เเล้วหล่ะ… จองกุกเผยยิ้มเล็กๆบนใบหน้าอย่างพอใจ ไออุ่นจากมือหนาๆของเขา ช่วยทำให้แอลผ่อนคลายจากหลายๆเรื่องที่ติดอยู่ในหัว เธอเริ่มเข้าใจหลายๆอย่างมากขึ้น บ่อยครั้งที่เธอมักคิดว่าเธออยู่ตัวคนเดียว ไม่มีใครเข้าใจเธอ ไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอเป็น สิ่งที่เธอรู้สึก เเต่ตอนนี้มันไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว เธอยังมีคนอื่นๆ มีเพื่อน มีน้า มีน้องๆตัวป่วนทั้งหลาย ที่ผ่านมาเธอเองต่างห่างละที่ทำตัวห่างจากคนรอบตัว แอลค่อยๆหลับตาลงไปอย่างไม่รู้ตัว โดยไม่ทันสังเกตเสียงเล็กๆที่ดังไม่เป็นจังหวะของคนที่กุมศีรษะเธออยู่เลย 


                  นี่ๆ เดี๋ยวยกกล่องทางนั้นเดี๋ยวยกไปไว้ที่สเตจเลยนะ” หลังจากหลับไปได้ ชม. กับอีกไม่กี่สิบหน้าที สตาฟทั้งหลายร่วมทั้งแอลต่างก็ต้องเร่งช่วยกันจัดเวที เตรียมงานแฟนมีตที่ใกล้จะถึง ทาง บิ๊กฮิตในเหมาจ้างสตาฟส่วนหนึ่งจากทางรายการวาไรตี้มาช่วยงานชั่วคราว ตอนนี้ทุกฝ่ายไม่ว่าฝ่ายไหน ต่างก็ต้องลงมาช่วยฝ่ายสถานที่จัดงานกันทั้งหมด

 

               มาเดี๋ยวช่วย” แอลเดินเข้าไปช่วยมินอายกกล่อง เพราะดูท่าทางมินอาจะเป็นลมดีไม่เป็นลมดีอยู่เเล้ว มินอาดูเหมือนลูกคุณหนูหน่อยๆ คงไม่เคยทำงานหนักสินะ ฝ่ายที่เธอรับผิดอยู่ปกติก็ไม่ค่อยได้ใช้เเรงอะไรเท่าไหร่พอต้องมาแบกของแบบนี้ คงไม่ชินละมั้ง

               อ่าๆขอบใจนะ งั้นช่วยยก กล่องฝั่งนู่นละกัน” มินอาพูดจบก็เดินยกกล่องไป แอลเดินเข้าไปยกกล่องใหญ่ที่เหลือขึ้นแล้วเดินตามมินอาไป

 

                ตุบ!  นาบีเดินเข้ามาชนแอลจนกล่องที่ถืออยู่ในมือเกือบหล่น แต่...

                ฉึบ! จังหวะที่กล่องกำลังเลื่อนหลุดออกจากมือ แอลขยับมือจากมุมที่ถืออยู่เลื่อนไปจับอีกมุมหนึงของกล่อง จนฝ่ามือไปสัมผัสกับอะไรบางอย่างที่ถูกเสียบไว้ใต้กล่องกระดาษเข้า จนทั้งฝ่ามือเจ็บแปล๊บไปหมด

                โครม! กล่องใส่ใส่ไฟสปอร์ตไลท์ ที่เธอถืออยู่หลุดออกจากมือ แตกกระจาย ทุกคนต่างมายืนมุงดูสิ่งที่เกิดขึ้น

               

                นี่เธอ ทำอะไรให้มันระวังหน่อยสิรู้ไหมนั้นมันราคาเท่าไหร่ ของเสียหายแบบนี้ใครจะรับผิดชอบ!” หัวหน้าผู้ชายฝ่ายสถานที่ของรายการเดินเข้ามาตวาดใส่แอล ด้วยอารมณ์ขุ่นมั่ว เเต่ตอนนี้แอลเหมือนเริ่มตื้อไปหมด คนเริ่มเข้ามามุ่งเธอเยอะขึ้น จนสร้างความอึดอัดแทบหายใจไม่ออก ภาพที่เธอเห็นเริ่มเบลอไปชั่วขณะ

               นี่ๆดูนั้นสิ...

               นั้นใช่คนที่โทรไปยกเลิกแฟนมีตใช่มั้ยเเล้วให้พวกเราต้องมาหัวหมุนอยู่หนะ

               อ่าๆ เธอๆดูที่มือยัยนั้นสิ

                 แอลกำมือเเน่น สายตาเริ่มเบลอขึ้นเรื่อยๆเหมือนกับว่าเธอกำลังจะเป็นลม นี่มันอะไรกัน

               

                เกิดอะไรขึ้นหรอ” นัมจุนเดินฝ่าเข้ามาในวง พร้อมแทฮยอง กับจองกุก แอลค่อยๆมองไปทางพวกเขา สายตาของทั้งสามที่มองมายังเธอเริ่มเปลี่ยนไป เหมือนกำลังตกใจ พวกเขาวิ่งพรวดเข้ามา จองกุกจับมือแอลขึ้นมาเเล้วค่อยๆกางนิ้วเธอออก

 

                ติ่ง… ติ่ง 

                หยดเลือดสีเเดงสดค่อยๆหยดลงจากฝ่ามือเล็ก  มือทั้งสองข้างของแอลมีของเหลวสีแดงเลอะเต็มมือ มันไหลหยดพื้นปูนจนเป็นคราบเลอะเทอะไปหมด...

แผลเหวอะเป็นทางยาวเริ่มสร้างว่าเจ็บปวดให้เธอ อย่างอธิบายไม่ได้ เธอค่อยๆเบนสายตาไปใต้กล่องที่เธอถือมา

 

 

ใบมีด...อย่างนั้นหรอ


"นี้มันทำกันเกินไปแล้วนะ...."


[ 100% / 100% ]
เดี๋ยวมาต่อนะฮะ เป็นไงฮะรู้สึกยังไงกันบ้างมาเม้นคุยกันฮะ

1 เม้น = 1
ขอเม้นหน่อยน๊ะ
ขอขอบคุณทุกคอมเม้นทุกกำลังใจ
ของทุกคนที่คอยติดตามนะฮะ


   อ่านตอนไหมก่อนใคร!  
 กด Favorites♥ ที่รูปได้เลยฮะ

ติดตามอัพเดท แจ้งข่าวใหม่ๆ พูดคุยกันได้ในแฟนเพจ
CLICK




ฝากฟิคอีกเรื่องด้วยน๊ะ
New!!Drak Jungkook
     Dangerous Zone เขตอันตรายนายตัวร้าย!
     
    นิยายเรื่องใหม่ของไรท์ยังไงช่วยไปอ่านเเล้ว
ลงความเห็นกันหน่อยฮะว่าเป็นไงบ้าง โอเครึเปล่า(จิ้มไปที่รูปได้เลยนะฮะ )

อ ย่ า ลื ม ค อ ม เ ม้ น ติ ช ม ไ ด้ น ะ ฮะ

(ไรท์ยินดีรับฟังทุกความเห็นเพื่อนำไปปรับปรุงฮะ)








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

2,296 ความคิดเห็น

  1. #2159 FREINFORW (@dokidokiprecure) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 09:13
    อ๊ากกก เกลียดมันนน
    #2159
    0
  2. #2137 JK-mm (@AritsaraTawee) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 16:34
    จากที่อ่านคิดว่าน่าเป็นมินอารึป่าว เพราะนาบีไม่รุ้ว่าแอลเป็นเมเนนิ แล้วก็ คิม แอลลี่ ก็มีแต่มินอาที่รู้ทั้งนั้น
    ปล.นักสืบโคนัน
    #2137
    0
  3. #1931 EXOPP (@potpan) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 21:52
    สงสารแอล คงจะเจ็บมากเลย
    #1931
    0
  4. #1666 FahJiraprapa (@FahJiraprapa) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 22:07
    มันจะมากไปแล้วนะ!!
    #1666
    0
  5. #979 fairy (@game_) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 16:46
    อิพวกแรด ร่าน เลวววววว
    #979
    1
    • #979-1 Wiolar969 (@serung) (จากตอนที่ 16)
      30 เมษายน 2560 / 02:37
      หุ้ยยยย ใจเย็นๆเนอะ ฮ่าาา ขอบคุณที่ติดตามนะฮะ
      #979-1
  6. #849 จีนตี่ (@fongiiw11) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 16:54
    กำลังอินเลยค่ะสู้ๆนะคะไรท์ ????
    #849
    1
    • #849-1 Wiolar969 (@serung) (จากตอนที่ 16)
      16 เมษายน 2560 / 16:56
      คืนนีจอกันฮะ
      #849-1
  7. #830 yabyab (@nilladaz) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 16:33
    ไม่ไหวแล้วอ่ะ ขอตบแบบไม่มีเหตุผลเลยได้มั้ย คันมือมากกกก กูเจ็บเนี้ยเห็นมั้ย โอ้ยยยย //สิงคอม
    #830
    0
  8. #800 Tata_drn (@Tata_drn) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 22:37
    โหดร้ายจิงๆ ทำไมถึงทำกับแอลได้--
    #800
    1
    • #800-1 Wiolar969 (@serung) (จากตอนที่ 16)
      15 เมษายน 2560 / 00:38
      มาเเล้ววเม้นที่ 800 วู้วววว ขอบคุณคร้าบบ
      #800-1
  9. #798 LightningHope (@LightningHope) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 21:39
    เกินไปแล้วน้าาาาาาาา เห็นแอลยอมหน่อยก็เล่นแรงขนาดนี้ ไม่ไหวแล้วววววว ใครก็ได้มาทำให้เรื่องนี้มันจบที สงสารแอลY_Y
    #798
    0
  10. #795 NattapreyaRakdee (@NattapreyaRakdee) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 21:00
    อ๊ากกก!!อยากให้รู้น้ะเป็นใครเด้ะแม่จะตบให้คว่ำ//อินไปอีกก รอค่ะ
    #795
    0
  11. #793 Grace-za (@grace-km) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 19:44
    โอ้ยยยยยย เกินไปละนะเว้ย ใครทำ!!!! การที่เค้าใกล้ชิดศิลปินแล้วมันยังไงห้ะ อิจฉาอ่อ เพราะเค้าไม่สนใจตัวเองเลยอิจช่ะ?ทำตัวเป็นเด็กๆไปได้ หน้าตาก็ดี ฐานะก็ดีแล้วไมทำตัวงี้ว่ะ หงุดหงิดๆๆๆ // ณ จุดนี้คืออินมากๆจริงๆ
    #793
    0
  12. #791 Jungkook is mine. (@thiphathai) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 19:09
    มินอาคงไม่ใช่พวกร้ายๆนะ(?) ใช่มั้ยย~
    #791
    0
  13. #790 miiw_130759 (@miiw_130759) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 18:54
    แอลจัดเลย พูดแล้วขึ้น// อินเกิ๊น^^ มาเร็วๆนะ สู้ๆ
    #790
    0
  14. #789 Babage (@Babage) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 18:38
    มินอาทำแน่เลย!@!# (รึป่าว)
    #789
    0
  15. #788 M-Mook Sawinee (@mook641) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 18:25
    สงสารแอล มินอาต้องเป็นคนทำแน่เบยยย
    #788
    0
  16. #787 Wan5112548 (@Wan5112548) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 17:45
    10นิ้วพนมแล้วก้มลงกราบ ช่วยมาอัพต่อไวๆ
    #787
    0
  17. #786 hottiepguin (@airintira) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 17:24
    นี่คิดว่ามินอาก็น่าสงสัยเหมือนนางแอ๊บทำดีไงไม่รู้
    #786
    0
  18. #785 modmill2002 (@modmill2002) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 17:23
    แอล!ถ้าแกจัดได้ จัดให้หนักไปเลย!!
    #785
    0
  19. #783 ดับเบิ้ลเจเค (@film57) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 17:18
    ก้มกราบ มาเร็วๆเถอะค่ะ ????????
    #783
    0
  20. #782 fa-rang45 (@fang-narumol) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 15:46
    ปัญหาเยอะจัง สู้ๆนะแอลสู้ๆนะไรท์
    #782
    0
  21. #781 0887756966 (@0887756966) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 14:43
    มินอาแน่ๆ สงสารนางเอกอะ มีแต่ปันหาไม่ค่อยมีฉาก ฟินๆเลยอะ ต้องเป็นมินอา มาต่ออน้าาค้าาาเค้ารออยุ่
    #781
    0
  22. #780 abc62771 (@abc62771) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 13:51
    สงสารเเอลอ่ะ
    #780
    0
  23. #779 Kanokwan_PKS (@Kanokwan_PKS) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 12:16
    อะไรอ่า เห้ย มีแต่ปัญหา สงสารนางเอก TT
    #779
    0
  24. #778 ohmiso_sh (@mdmoderndress) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 10:25
    ใครมันทำได้ได้เหยียบ!
    #778
    0
  25. #777 Wan5112548 (@Wan5112548) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 10:13
    ต่อๆๆๆนะนะนะ
    #777
    0