Teach Your Mind | วายร้าย สอนรัก [Yaoi]

ตอนที่ 24 : > Chapter 23 <

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 878
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    22 เม.ย. 60


> Chapter 23 <


"เออไวท์ มึงกับเฮียนี่ตกลงคบกันตอนไหนวะ ไวโคตร" เรานั่งดื่มกันมาได้ซักพัก ไอ้เอผู้กรึ่มๆ เหล้าก็เริ่มเปิดประเด็นที่มันอยากรู้ ทำให้ไอ้สองตัวที่สุมหัวเล่นเป่ายิงฉุบดีดมะกอกอยู่ตรงพื้นเงยหน้าขึ้นมาสนใจ


"เออๆ อันนี้กูก็อยากรู้" ไอ้เวฟขยับตัวขึ้นมานั่งบนโซฟาข้างๆ ผมเรียกเสียงโวยวายจากไอ้ปอนด์ที่มันยังอยากเล่นเกมเด็กอนุบาลอยู่ - -*


"พวกมึงก็ถามไอ้ปอนด์ดูดิ เขาเล่าให้มันฟังหมดแล้วนี่" ผมยกแก้มเหล้าขึ้นดื่มแก้อาการเก้อเขิน เริ่มไม่รู้ว่ามือไม้จะต้องไปวางไวตรงไหน


"กูก็รู้แค่คบกันป้ะวะ เฮียไม่ได้บอกอะไรกูนี่หว่า มึงอะเป็นเมีย! ต้องเล่า!" ไอ้คนพูดมันยังคงนั่งเป็นเด็กถูกขัดใจอยู่ที่พื้น กูล่ะอยากแอบถ่ายรูปมึงไปให้สาวๆ ดูนัก จะได้รู้ว่าพ่อคนหล่อของพวกเธอทำตัวเด็กมากแค่ไหน


"พวกมึงอยากรู้อะไรก็ถามละกัน กูไม่รู้จะเล่าอะไร"


"ได้กันแล้วใช่มั้ย" เหล้าที่เพิ่งดื่มเข้าไปเกือบพุ่งออกมาจากปาก ความตรงของคำถามจากไอ้เชี่ยเอแม่งทำเอาผมอยากจะเอาคำพูดของตัวเองเมื่อครู่นี้กลับมานัก ToT


"รอยชัดขนาดนี้ไม่ต้องถามแล้วมั้ง" ไม่พูดเปล่าไอ้เวฟยังถือวิสาสะดึงคอเสื้อเชิ้ตของผมให้กว้างออกแล้วดึงให้พวกเพื่อนเชี่ยดูเป็นหลักฐาน


"อะไรของพวกมึงเนี่ย! ยุงกัดกูเว่ย" ก้มหน้าก้มตาตอบพร้อมกระดกเหล้ากลบเกลื่อนสายตาจับผิดของพวกมัน แม่งก็รู้กันหมดแหละทำไมต้องถามด้วยวะ T^T


"หูแดงหน้าแดงเชียวนะหมาไวท์ จะปิดปังเพื่อนทำเชี่ยอะไรล่ะ เพื่อนสิยินดีกับมึงด้วยที่มึงได้ผัวเป็นตัวเป็นตนน่ะ" หยาบคายมากไอ้เชี่ยปอนด์ ผมเลยได้แต่ก้มหน้าเกาหูเกาจมูกแก้เขินไปพลางๆ ใครจะให้ภูมิใจบอกไปได้วะว่า เออ! กูได้กับเฮียยูโรของพวกมึงแล้วเว่ย กูใจง่ายยอมให้เขาเองแหละ  พอได้กันแล้วเขาก็ขอกูคบ ตอนนั้นเขาใส่ผ้าขนหนูผืนเดียว ส่วนกูก็ใส่กางเกงตัวเดียว! เป็นไง! โรแมนติกมั้ยล่ะพวกมึง!


"พวกมึงรู้แล้วจะถามทำเชี่ยอะไรล่ะ"


"อยากเห็นหน้าตอนมึงโกหกไง ตลกดี ฮ่าๆๆ" ไอ้เอนำทีมตามด้วยเสียงหัวเราะครืนจากพวกมัน


"แต่กูว่า... มันเร็วไปป้ะวะ ปกติมึงไม่ค่อยเปิดใจให้ใครขนาดนี้ แล้วนี่แค่เดือนกว่าๆ ก็คบกันแล้ว" ไอ้เวฟตั้งข้อสงสัยทำให้ผมนิ่งเงียบแล้วย้อนกลับมาถามใจตัวเอง... พอดีกูใจง่ายเสียตัวให้เขาแล้วน่ะ เขาขอคบก็เลยต้องรีบตกลง ผมตอบไปแบบนี้ดีมั้ย?


"ไม่เร็วหรอกเวเฟอร์ ถ้ากูเป็นมันกูจะไม่เล่นตัวแบบมันช่วงแรกๆ หรอก ห่า! สวยตายดิมึง" ไอ้ปอนด์ปากหมาพูดพลางนอนเกลือกกลิ้งอยู่ที่พื้นพรม


"คนมันรู้สึกว่าใช่ มันก็ใช่แหละมึง... ดูอย่างกูกับนาราดิ คุยกันไม่ถึงเดือนกูก็ขอคบเลย ไม่อยากรอให้เสียเวลาความสุขว่ะ แล้วตอนนี้กูก็คิดไม่ผิดเลยที่ตัดสินใจตอนนั้น" ผมพยักหน้าตามที่ไอ้เอมันบอกแล้วกระแอมเบาๆ ก่อนจะเริ่มพูดสิ่งที่หลายๆ คนสงสัย


"คือ... พวกมึงก็รู้ว่ากูไม่เปิดใจให้ใครง่ายๆ แม้ว่าในชีวิตกูจะเจอคนที่ทำให้กูรู้สึกสบายใจหรือรู้สึกดีเวลาได้อยู่ใกล้ๆ เต็มไปหมด"


"..."


"แต่คนที่ทำให้กูรู้สึกพิเศษน่ะ มันไม่ใช่ว่าจะมีหลายคนนี่ ถ้าวันไหนที่พวกมึงรู้สึกดีกับคนๆ หนึ่ง แล้วไม่พอใจโคตรๆ เวลาที่เห็นเขาอยู่กับคนอื่น"


"..."


"และถ้าวันไหนที่พวกมึงรู้สึกว่าคนๆ หนึ่งมีอิทธิพลต่อใจมากๆ จนคิดว่าไม่อยากจะเสียเขาไปและคงเคว้างคว้างถ้าชีวิตต้องขาดเขาไปจริงๆ นั่นแหละ"


"..."




"มึงรักเขา"


"เชี่ย..." ไอ้เอ


"คมกริบ" ไอ้เวฟ


"เลือดไหลซิบๆ" ไอ้ปอนด์


"กูว่า... การใช้เวลานานๆ หน่อยมันก็คือส่วนหนึ่งที่ทำให้เรามั่นใจในตัวเขานะ แต่ถ้าเขาทำให้มึงมั่นใจอยู่แล้ว... จะใช้เวลานานให้เสียเวลาความสุขแบบที่ไอ้เอบอกทำไมวะ"


"เคลียร์" ไอ้เอ


"กระจ่าง" ไอ้เวฟ


"ถึงบางอ้อ" ไอ้ปอนด์


“อยากรู้อะไรอีกมั้ยครับพวกมึง”


“ของเฮียนี่ใหญ่มั้ยวะ” ใหญ่ดิ พรวดดดด!!! เหล้าที่ผมกระดกเข้าไปบัดนี้มันพุ่งออกมาใส่หน้าไอ้ปอนด์ที่นั่งอยู่บนพื้นนั่นแหละ ดี! รับไปเต็มๆ เถอะมึงเสือกถามเรื่องลามก


“ไอ้หมาไวท์! เต็มหน้ากูเลยเนี่ย มึงจงใจพ่นใส่กูใช่มั้ย” พวกเรานั่งหัวเราะก๊ากกับไอ้เจ้าของบ้านที่บัดนี้ดึงกระดาษทิชชู่มาซับเหล้าบนใบน้าของมันที่เกิดจากฝีมือผม ฮ่าๆๆ มึงไม่รู้จักสเปรย์น้ำแร่เหรอ นี่สเปรย์เหล้าไง เย็นฉ่ำมั้ยล่ะมึง!


“ก็มึงเสือกถามเรื่องลามกนี่หว่า กูไม่คุยด้วยแล้วเดี๋ยวไปฉี่แป๊บ”




ผมเดินออกมาจากห้องนั่งเล่นเพื่อเดินตรงไปยังห้องน้ำที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งของตัวบ้าน ทางที่จะเดินไปห้องน้ำต้องผ่านห้องโถงของบ้านผมจึงได้พบกับหญิงสาวสองคนที่เพิ่งเดินเข้ามาพอดี


“อ้าวน้องไวท์!” พี่ฟรังก์เอ่ยทักเมื่อเราเดินมาใกล้กันเรื่อยๆ ผมยกมือไหว้เธอและมองไปเห็นหญิงสาวอีกคนที่ถือถุงหลายๆ ใบอยู่ด้านหลังพี่ฟรังก์


“อ้าวคุณไวท์” ผู้หญิงคนนั้นเอ่ยทักขึ้นบ้าง ผมยิ้มทักก่อนจะยกมือไหว้เธอทั้งสองคนเพราะตัวเองเป็นรุ่นน้อง


“สวัสดีครับพี่ฟรังก์ คุณมิ้นท์” ครับ... ผู้หญิงอีกคนคือคุณมิ้นท์ที่เคยเจอกันที่ภูเก็ตนั่นแหละ สงสัยเธอจะเป็นเพื่อนกับพี่ฟรังก์


“อ้าวรู้จักกันเหรอ” พี่ฟรังก์มองมาที่เราสองคนอย่างตั้งคำถาม ผมพยักหน้าน้อยๆ


“เจอกันที่ Euro Beach น่ะ คุณไวท์ไปเป็นเลขาให้พี่ยูโร” คุณมิ้นท์ตอบ


“อ๋อ แล้วนี่น้องไวท์...”


“ผมมาดื่มกับปอนด์แล้วก็เพื่อนๆ น่ะครับพี่ฟรังก์ อยู่ที่ห้องนั่งเล่น”


“อ้าว ปอนด์มาเหรอเนี่ย ไม่เห็นหน้าเห็นตาตั้งเป็นเดือน” ผมพยักหน้าตอบแล้วขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ได้ยินแว่วๆ ที่เธอคุยกับแม่บ้านก่อนผมจะมาถึงห้องน้ำว่าคุณมิ้นท์เป็นเพื่อนพี่ฟรังก์แล้วเธอซื้อของมาฝากคนในบ้าน ผมก็จะไม่คิดอะไรหรอกถ้าไม่ได้ยินว่าเธอถามหาพี่ยูโร แม่บ้านจึงอาสาไปตามพี่ยูโรลงมาหา... ไม่ต้องแปลกใจนะครับว่าทำไมผมถึงได้ยินเยอะขนาดนี้... ก็ผมหยุดเดินตั้งแต่ได้ยินชื่อพี่เขาแล้วยังไงล่ะ



            เมื่อออกมาจากห้องน้ำก็ยังได้ยินบทสนทนาของสองสาวแว่วมาจากบริเวณห้องโถง สาวผู้มาเยือนยืนอยู่ตรงที่เดิมไม่ไปไหนซ้ำยังจดๆ จ้องๆ อยู่ที่บันไดชั้นบนเพื่อรอใครบางคนให้ลงมาหา ผมรีบเดินจ้ำอ้าวเพราะไม่อยากเห็นตอนที่พี่ยูโรลงมาเจอกับคุณมิ้นท์ในเวลานี้


“พี่มิ้นท์ เดี๋ยวแม็คจะรออยู่ที่สวน...” คนที่เพิ่งเดินเข้ามาใหม่สบตากับผมพอดีทำให้ต้องหยุดพูดกะทันหัน... เช่นเดียวกับผมที่หยุดเดินไปเสียดื้อๆ


“ไวท์” มันเรียกชื่อผม


“คุณไวท์เขามาดื่มกับปอนด์น่ะ สองคนนี้เป็นเพื่อนกันน่ะฟรังก์” ประโยคแรกเธอพูดกับน้องชายเธอ ส่วนอีกประโยคหันไปพูดกับเพื่อนที่ยืนอยู่ข้างๆ


“ระหว่างรอรับยัยมิ้นท์กลับบ้าน แม็คอยากจะไปทักทายปอนด์ก็ได้นะ รู้จักกันใช่มั้ย” พี่ฟรังก์กล่าว


“ครับ... รู้จักดีเลย งั้นผมขออนุญาตไปหา...”


“เอ่อ... เดี๋ยวผมจะไปคุยกับแม็คข้างนอกนะครับ” ผมไม่เข้าใจสิ่งที่ไอ้แม็คมันกำลังจะทำ เพราะการที่มันจะไปพบหน้าไอ้ปอนด์นั่นหมายความว่ามันจะยอมไปโดนกระทืบอีกรอบ... หลังจากเกิดเรื่องวันนั้น พอเพื่อนๆ ผมรู้ว่ามันทำอะไรกบผมไว้ พวกมันก็ไปรุมกระทืบไอ้แม็คจนมันต้องเข้าโรงพยาบาล แล้วนี่มึงยังมีหน้าจะไปเจอพวกมันให้โดนกระทืบซ้ำอีกหรือไง



            ผมเลยรีบลากแขนมันให้ออกมาข้างนอก ได้ยินเสียงแว่วๆ ว่าบุคคลที่คุณมิ้นท์กำลังรอพบนั้นลงมาแล้ว แต่ผมไม่มีเวลาพอที่จะหันกลับไปมองเพราะต้องรีบดึงไอ้แม็คออกมาก่อนที่เพื่อนๆ จะเดินมาเจอแล้วตะลุมบอนมันอีกครั้ง... ถึงแม้ว่าผมจะโกรธจะเกลียดมันมากแค่ไหนแต่ก็ไม่ได้ใจร้ายพอที่จะทนเห็นมันต้องเจ็บต่อหน้าต่อตาอีกครั้ง


“มึงมาที่นี่ทำไมวะ” ผมถามเมื่อเราเดินมาถึงบริเวณสวนน้ำพุตรงหน้าบ้าน


“กูมาส่งพี่มิ้นท์กับพี่ฟรังก์ เขาไปซื้อของกันมา แล้วกูก็จะรอรับพี่สาวกลับบ้าน” มันตอบด้วยท่าทีสบายๆ ผิดกับผมที่โคตรจะตื่นตกใจ


“แล้วมึงจะไปหาไอ้ปอนด์ทำไม มึงอยากตายอีกหรือไงเพื่อนกูอยู่ครบทุกคนนะ!” ผมเขย่าแขนมันแรงๆ เพื่อเรียกเตือนสติไอ้บ้านี่! มันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ


“หึ... ห่วงกูเหรอ”


“กูไม่อยากให้ตีนเพื่อนกูต้องแปดเปื้อนเลือดชั่วๆ อีกครั้งต่างหาก”


“ปากแข็งเหมือนเดิมเลยนะ” ผมไม่ชอบสายตาที่มันมองมาเลยเลี่ยงที่จะไม่มองหน้ามัน


“มึงรอพี่มึงอยู่ที่นี่แหละ ถือว่ากูขอ” ผมพูดแค่นั้นก่อนจะเดินออกมาแต่ถูกมันคว้าข้อมือไว้หลวมๆ


“กูแค่อยากรู้ว่ามึงเป็นห่วงกูรึเปล่า” ผมรีบสะบัดแขนให้หลุดออกจากการเกาะกุม


 “ขอบคุณนะ”


“...”


“ขอบคุณที่ยังเป็นห่วงกู” ผมรีบเดินออกมาโดยไม่หันกลับไปมองว่ามันมีสีหน้าแบบไหน ไม่อยากเจอ ไม่อยากฟัง ไม่อยากยุ่งเกี่ยวอะไรกับมันทั้งนั้น...

 


 

“ขอบคุณมากนะครับคุณมิ้นท์ที่ซื้อของมาฝาก”


“เรียกมิ้นท์เฉยๆ ก็ได้ค่ะพี่ยูโร ไม่ต้องทางการขนาดนั้นหรอกค่ะ”


“ใช่ๆ พี่ยูโร ยัยมิ้นท์ก็เป็นเพื่อนฟรังก์ ไม่ต้องสุภาพมากก็ได้มั้ง”


“ครับ น้องมิ้นท์” ประโยคล่าสุดที่ผมได้ยินนั้น เจ้าของคำพูดหันมามองหน้าผมพอดีทำให้รู้สึกว่าหัวใจของตัวเองมันแกว่งๆ ยิ่งเวลาเสียงนุ่มทุ้มที่ผมชอบฟังนี้เรียกชื่อคนอื่นด้วยแล้วยิ่งรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่...


            หลังจากนั้นหูผมก็อื้ออึงไม่ได้ยินเสียงอะไรรอบข้างอีก รู้ตัวอีกทีแผ่นหลังแกร่งที่น่าซบก็หันหลังกลับขึ้นไปยังบันไดโดยที่ไม่ได้หันมามองหรือมีปฏิสัมพันธ์ใดๆ กับผมทั้งสิ้น รู้สึกว่าตัวเองชาจนก้าวขาไปไหนไม่ได้ จึงยืนนิ่งจนบริเวณห้องโถงไม่เหลือใครแม้แต่คนเดียว ถึงได้เข้าใจว่าที่พี่ยูโรไม่ได้เอ่ยทักผมเมื่อกี้นี้อาจเป็นเพราะเขาเห็นผมอยู่กับไอ้แม็ค... ทั้งๆ ที่เขาเคยบอกไว้ว่าไม่ชอบ... แต่ผมก็ทำไปแล้ว...




สายตาเย็นชาที่ถูกหยิบยื่นมาให้นั้นทำเอาหัวใจแกว่งและสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ผมเหมือนคนล่องลอยเดินเข้าไปหาเพื่อนๆ ในห้องนั่งเล่น คุยอะไรสักอย่างกับพวกมันก่อนจะเดินขึ้นมายังชั้นสองของบ้าน... สองขามาหยุดที่หน้าประตูห้องของใครคนหนึ่งที่เป็นต้นเหตุของความล่องลอยในหัวสมอง ผมเคาะประตูเบาๆ สองสามทีก่อนผมจะถือวิสาสะหมุนลูกบิดประตูห้องที่ไม่ได้ล็อคแล้วเดินเข้ามายังบริเวณห้องซึ่งเย็นฉ่ำไปด้วยเครื่องปรับอากาศแต่ไร้เงาผู้เป็นเจ้าของ


            เสียงคลอกีตาร์ลอยมาจากตรงระเบียง ผมเดินไปตามเสียงนั้นแล้วพบกับแผ่นหลังที่คุ้นตากำลังหันหน้าออกไปด้านนอก สองมือแกร่งกำลังเกากีตาร์เป็นเสียงดนตรีช้าๆ ที่ฟังแล้วดูเศร้ายังไงชอบกล


“พี่ยู” เสียงเพลงนั้นหยุดลงเมื่อได้ยินเสียงที่แทรกขึ้นมา เขาหยุดเล่นกีตาร์แล้วหันข้างเพื่อมองผมทางหางตาแวบหนึ่งก่อนจะหันกลับไป นี่เขา... กำลังโกรธอยู่ใช่มั้ย?


“พี่ยูครับ” ผมจำเป็นต้องเรียกอีกครั้งเมื่อเจ้าของชื่อยังคงไม่ได้โต้ตอบอะไรกลับมา และเมื่อเห็นว่าเขายังคงนั่งนิ่งมองไปยังสวนข้างนอกระเบียงนั่นอยู่ ผมจึงค่อยๆ เดินไปยืนหน้าเขาช้าๆ ก่อนฤทธิ์ของแอลกอฮอล์จะทำให้เกิดความกล้าด้วยการขยับเข้าไปนั่งคร่อมเขาแบบที่เคยทำอยู่บ่อยๆ พยายามมองสีหน้าแววตาของเขาซึ่งเจ้าตัวก็มองมาแวบหนึ่งก่อนจะหันมองไปทางอื่น


“ไวท์... ไวท์แค่ไม่อยากให้แม็คมันเจอกับไอ้ปอนด์ เพราะมันมีปัญหากัน” ผมเลือกที่จะบอกความจริงบางส่วนที่ยังพอจะรักษาความสัมพันธ์เชิงธุรกิจของเขาเอาไว้ได้อยู่ และหวังว่าสิ่งที่ผมธิบายไปจะเป็นเรื่องเดียวกับที่ทำให้เขาไม่พอใจอยู่ขณะนี้


“...”


“ไวท์ไม่ได้ตั้งใจจะจับมือมันหรือตั้งใจจะไปคุยกับมันจริงๆ นะครับ”    


“ไวท์ขอโทษ...” ผมยกมือโอบรอบคอเขาแล้วรัดเข้ามาแนบอก ซบหน้าลงบนไหล่แกร่งที่ผมโหยหาโดยปราศจากอาการเขินอายใดๆ


“...”


“ฮึก...”

 



“พี่เข้าใจแล้ว ไม่ร้องนะครับเด็กน้อย” เสียงนุ่มทุ้มอ่อนโยนกลับมาพร้อมกับฝ่ามือหนาที่ลูบหลังปลอบโยน ยิ่งทำให้ผมปล่อยโฮออกมามากกว่าเก่า... เพราะความกลัว ความผิดหวัง ความน้อยใจที่ถูกเมินมันทำให้ข้างในใจอัดอั้นจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ และตอนนี้ผมไม่อายที่จะหลั่งน้ำตาออกมามากกว่าเดิม ซึ่งไม่ได้เป็นเพราะเหตุผลก่อนหน้า แต่เป็นเพราะความโล่งใจที่ยังได้รับความอบอุ่นอย่างเช่นที่เคย


“ฮือออ พี่ยูอย่าโกรธไวท์นะครับ ฮึก... อย่าเมินไวท์เลยนะครับ”


“พี่ไม่ได้โกรธไวท์ครับ ไม่ต้องร้องนะ” เขาดันร่างผมออกมาเล็กน้อยก่อนจะบรรจงเช็ดคราบน้ำตาที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดไหลให้ผม สายตาแบบนี้สิผมถึงค่อยวางใจได้หน่อยว่าเขาไม่ได้โกรธผมจริงๆ


“พี่ก็แค่ไม่พอใจที่ไปเห็นภาพนั้นพอดี ไม่ใช่ไม่เชื่อใจไวท์นะ แต่พี่รู้ว่าหมอนั่นมันคิดยังไงกับไวท์ต่างหากล่ะ”


“ฮึก... ไวท์จะไม่ไปอยู่ใกล้มันอีกแล้วครับ”


“แล้วทีนี้... จะบอกพี่ได้หรือยังว่าแม็คมีปัญหาอะไรกับปอนด์”


“คือว่า... ก็... เรื่องผู้หญิงนั่นแหละครับ”


“แล้วทำไม...” ผมไม่สามรถปล่อยให้พี่ยูโรถามอะไรต่อได้อีก เมื่อตัวเองกล้าประกบจูบคนด้านล่างก่อนอย่างรวดเร็ว และทันทีที่เขาตั้งตัวได้ก็ตอบโต้มาอย่างเร่าร้อน ฤทธิ์แอลกอฮอล์ในร่างกายของผมทำให้อารมณ์มันถูกจุดติดและสมองพร่าเลือนชนิดที่ว่าเราแลกลิ้นกันที่นอกระเบียง แต่ผมถูกอุ้มมาวางบนเตียงนุ่มพร้อมกับเสื้อผ้าที่หลุดหายไปตอนไหนก็ไม่รู้


            ยังไม่พร้อมบอกเขาตอนนี้และก็รู้ดีว่าคงปิดบังเขาตลอดไปไม่ได้ แต่พี่ยูโรยังต้องทำงานร่วมกับครอบครัวของมันอยู่ การมีปัญหากันจึงถือว่าเป็นเรื่องที่ไม่ควรเกิดขึ้น ดังนั้นถ้าต่อไปผมไม่ได้เจอกับไอ้แม็คอีกก็คงจะไม่มีเรื่องราวแบบนี้มาบั่นทอนจิตใจของเราสองคน ส่วนตอนนี้... ผมขอเวลาเรียนรู้วิธีการ ออนท็อปที่เขากระซิบเสียงกระเส่าอยู่ข้างหู ซึ่งคาดว่า... น่าจะเป็นศัพท์เฉพาะในวงการออฟฟิศที่เขากำลังจะสอนงานผมนั่นแหละมั้ง








เอ็นดูในความใสๆ ของนุ้งไวท์จังเลย >< ป่านนี้พี่ยูสอนงานไปถึงไหนต่อไหนแล้ว แอร๊ยยยยยย

ป.ลิง ไรต์อาจจะอัพช้าปานกลางถึงเล็กน้อย ยังไงก็อย่าเพิ่งทิ้งกันไปไหนน้า plsssss

พบกันตอนหน้านะคะ ขอบคุณทุกคนมากๆ เลยค่า กำลังใจเต็มเลยยยยย


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

451 ความคิดเห็น

  1. #447 pepi_sky_ (@SAKIYAH2168) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 01:09
    น้องไวท์ลูกกกกกกกกกกกกกงื้อออออออออ
    #447
    0
  2. #355 jjoyjoys (@jjoyjoys) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 12:14
    ขนาดมากินเหล้ากับปอนด์พี่ยูโรของเราก็สามารถสอนงานให้กับนุ้งไวท์ผู้ใสซื่อได้ จริมๆเลย ????
    #355
    0
  3. #313 ปลาวาฬเองจะ (@plawan_nr) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 15:09
    ทำไมหนูไม่บอกพี่เค้าไปละลูกเอ้ยยยย เฮียเขาจะได้เข้าใจน้อออ
    #313
    0
  4. #252 CHONLADDASOMNIL (@CHONLADDASOMNIL) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 00:14
    นี้้ป็นแผนของเฮียใช่ไหมค้ะ555555อยากให้น้องมาอ้อนทำไมไม่บอกดีไหล้ะ
    #252
    0
  5. #202 meaw meaw (@meaw-007) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 12:53
    น้องไวท์ออนท๊อป OMG.
    เดี๋ยวนี้อ้อนเฮียเก่งขึ้นเยอะเลยนะลูก
    #202
    0
  6. #176 Markjin_ParkTuan (@Markjin_ParkTuan) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 20:59
    นุ้งไวท์รีบบอกพี่เขาไปเถอะรู้สึกรัศมีความม่ากะลังคืบคลาน จะรอไรต์มาต่อครับ^^
    #176
    0
  7. #170 Thanks (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 18:49
    โอ้ยนี่กำลังเคืองน้องไวท์ไม่ยอมบอกพี่เค้าซะทีเรื่องผู้ชายมาเจอตอนท้ายก็มาคิดได้ว่าน้องคงไม่ว่างบอกแหละพี่ยูเค้าต้องสอนงานในออฟฟิศออนท้งออนทอปอัลไลนั่นอืมมมมจัดเต็มไปเลยค่ะเฮียอิๆๆๆ
    #170
    0
  8. #169 พรรค (@Aommiejinyoung) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 00:59
    ยูโรแกล้งงอนน้องรึเปล่านะ เพื่อที่จะหาผลประโยชน์โดยไม่ต้องลงมือเองงี้หรออออ รู้หรอกน่าาา //เขินมากกกไรท์รีบๆมาต่อนะเคอะะ????
    #169
    0
  9. #168 benbenLN (@benbenLN) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 00:58
    แอบกลัวเหมือนกันว่าถ้าพี่ยูมารู้เรื่องตอนหลังจะเป็นยังไง........
    #168
    0
  10. #167 benbenLN (@benbenLN) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 00:57
    ใจหายแว้บเลยตอนที่คุณมิ้นท์มา คิดว่าจะมีเด็กงอนแล้วคนพี่ต้องง้อ กลับกลายเป็นคนพี่งอนแล้วเด็กน้อยต้องง้ออออ แงงงง้ แต่ดูๆไปก็เหมือนว่าแม็คกับคุณมิ้นท์จะไม่ร้ายนะคะ มั้ง หรือแค่ยังไม่ถึงเวลานะ 555555

    คิดถึงมากเลยคะะ ฮือออ ขอบรุณที่มาอัพนะคะะ ;3;
    #167
    0
  11. #166 RapeeO_o (@RapeeO_o) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 17:12
    จริงๆที่เค้างอนนี่มันเป็นแผนหรือเปล่าคะ อยากให้น้องง้อ จะได้สอนงานเพิ่มเติม // เราว่าใช่แน่ๆเลยเนอะ
    #166
    0
  12. #165 Buck27sep (@Buck27sep) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 16:48
    อ่านตอนพี่ยูเมินน้องแล้วเจ็บตามน้อง ; w ; แต่น้องไวท์ก็ง้อได้ร้อนแรงมากจริงๆ -/////-
    #165
    0
  13. #164 Bubble-1 (@euro2500) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 15:19
    จะปิดเฮียไปได้นานเท่าไหร่ บอกความจริงไปเถอะลูกกกก
    #164
    0
  14. #163 - Nusjung - (@tabtimnak) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 09:29
    อย่าปิดนานนะ เดี๋ยวอิพี่ของขึ้น
    #163
    0