<เรียงราวชาวประชา, 2> - Ashen Life เถ้าชีวิต

ตอนที่ 6 : ตอนที่๕ ตั้งครรภ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 49
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    16 ม.ค. 60

เวลาผ่านไปถึงรุ่งเช้า จอร์แดนหลับตาเคลิ้มพร้อมกอดร่างเปล่าเปลือยของหญิงสาวไว้อย่างแนบแน่น โดโลเรสน้ำตาไหลนิ่งๆ รู้สึกไร้ศักดิ์ศรีและไร้ยางอายเหลือเกินสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้น

เด็กสาวไม่แน่ใจนักว่าผู้หญิงคนอื่นๆ ที่โดนบังคับแต่งงานต้องเจอกับเรื่องน่าบัดสีเช่นนี้ เขามีความสุขจนหัวเราะออกมาคล้ายหยามหยันทว่านางไม่เคยรู้สึกถึงความสุขแม้จะเพียงนาทีเดียว ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมาเจ็บ มันทรมาน ไม่ว่าจะที่กายหรือว่าที่ใจ

“ทีนี้... จะให้ข้ากลับบ้านได้หรือยังคะ?”

“อยากกลับก็กลับสิ”

“จริงๆ นะคะ?”

“ก็จริงไง ออกไปได้ แต่แค่วันเดียวนะ บอกให้คนรับใช้ติดตามไปด้วย เกิดเจ้าหนีขึ้นมาข้าขี้เกียจตาม” จอร์แดนพูดเสียงเรียบ ไม่ได้รู้สึกสงสารแม้แต่น้อย แค่เห็นว่าอยากไปก็ไป เขาได้สิ่งที่ต้องการแล้ว ระหว่างนี้เขาก็หาอย่างอื่นทำแก้เซ็งได้ ไม่กี่วันเอง

“ค่ะๆ ขอบคุณมากนะคะ ขอบคุณมาก!” โดโลเรสพูดทั้งความดีใจ แม้เขาจะเลวร้ายแต่อย่างน้อยก็ยังพอเมตตาให้นางได้กลับไปดูใจแม่

น่าเสียดายที่นางไม่ทันได้ดูใจแม่

เมื่อไปถึง โดโลเรสก็พบว่าคนทั้งสองนอนนิ่งไม่ไหวติงแล้ว ร่างกายเย็นเฉียบ ยังไม่เน่าเหม็นชี้ชัดว่าเพิ่งตายไปไม่นาน โดโลเรสนึกแค้นใจ... ที่นางมาไม่ทันเพราะต้องคอยรับใช้ความกระสันของสามีทั้งวันทั้งคืน เด็กสาวทรุดลง จับมือหงิกงอขึ้นมาทั้งความเศร้าโศก

“แม่เพ้อถึงพี่จนตาย”

คำพูดนั้นทำให้เด็กสาวรู้สึกแย่ลงไปอีก คนเป็นเด็กไม่เข้าใจนักว่าเหตุใดพี่ถึงมาช้า ไม่มีใครรู้ว่านางถูกจอร์แดนใช้งานอย่างหนักในทุกๆ ด้านจนปางตาย ไม่ใช่แค่ถูกบังคับให้เป็นนางบำเรอ แต่ยังต้องทำงานดั่งแม่บ้าน แม้จะไม่หนักหนาเท่าคนใช้ตัวจริงก็เถอะ

ด้วยเหตุนี้คนรับใช้ต่างๆ จึงไม่ให้เกียรตินางนัก ถึงจะมีฐานะเป็นภรรยาของจอร์แดนแต่ก็เป็นแค่ภรรยาบ่าวที่พอเบื่อก็โดนเฉดหัวทิ้งไปเหมือนหลายคนก่อน โดโลเรสไหว้วอนขอให้เขาเบื่อนางเร็วๆ จะได้เป็นอิสระสักที อยู่ในบ้านหลังนี้ถึงจะกว้างใหญ่แต่มันก็ไม่ต่างจากกรงที่มาขังตน

“ถ้ามีอะไรแล้วเจ้าก็กลับเถอะ อยู่ไปก็เสียเวลา”

“ให้ข้าทำศพพ่อแม่ก่อนไม่ได้เหรอ?”

“กว่าจะเผาก็เสียเวลา อย่าลืมนะว่าท่านจอร์แดนให้เวลาแค่วันเดียว”

“เห้ย มันจะไม่มากเกินไปหน่อยเหรอวะ?” พี่ชายตะคอกด้วยโทสะ แต่คนรับใช้ชายที่ตัวใหญ่กว่าก็ถลกแขนเสื้อขึ้นมาก่อนจนเขารู้สึกเกรงๆ ต้องสงบปากสงบคำ

“กลับไปกับพวกเรา โดโลเรส เว้นแต่เจ้าอยากให้ครอบครัวเจ้าเดือดร้อน” คำขู่ทำให้โดโลเรสแทบทรุด จะให้นางทำอะไรได้ ถ้าขัดขืนขึ้นมาคนที่ต้องเจ็บตัวคงไม่พ้นพี่น้องของนางเอง คนอย่างพวกจอร์แดนแม้แต่เด็กไม่ถึงสิบขวบก็ยังไม่เว้น ลองไม่ไปได้นอนจมกองเลือดกันทั้งบ้านแน่

......................................................................................................................................................

“หวังว่าต่อไปนี้เจ้าจะไม่วุ่นวายขอกลับบ้านอีกนะ”

จอร์แดนยักไหล่สบายๆ พูดอย่างยียวน โดโลเรสแค้นจนอยากจะเอามีดสักเล่มมาถือแล้วแทงๆๆๆๆ ให้สมกับความแค้นที่นางมี ผู้ชายอะไรทั้งดิบเถื่อนทั้งโหดร้าย กลั่นแกล้งหยามเหยียดศักดิ์ศรีนางได้ถึงเพียงนี้ นึกขึ้นมาก็จะร้องไห้ น้ำตาไหลออกจากดวงตาไม่หยุด

“ทำหน้าอย่างกับอยากจะฆ่าข้า” จอร์แดนยังคงยิ้มยวนอย่างหาเรื่อง เห็นหน้าทีไรก็นึกอยากกลั่นแกล้ง “จ้องข้าแบบนี้อยากฆ่าข้าหรือ?”

“ยังต้องถามอีกเหรอ? ข้าเกลียดท่าน!

“อยากเกลียดก็เกลียดไปสิ ข้าไม่ได้สนใจความรักไร้สาระอะไรอยู่แล้ว”

“ท่านทำแบบนี้ทำไม? ข้าเคยไปทำอะไรให้ท่าน?”

“โอ๋ๆ อย่าร้องไห้สิคนสวย ข้าบอกแล้วไงว่าเจ้าเป็นทรัพย์สินของข้า เจ้าไม่ใช่คนสักหน่อย”

เพี๊ยะ!!

ฝ่ามือของโดโลเรสตวัดตบเข้าที่แก้มสากของอีกฝ่าย นางพยายามควบคุมตัวเองมาหลายครั้งตั้งแต่เข้ามาอยู่ที่นี่ ไม่ให้เรียกร้อง ไม่ให้โวยวาย แต่ครั้งนี้นางเหลืออดจริงๆ

“คนสารเลว”

“เจ้ากล้าตบข้าเหรอ!?”

พูดจบหมัดหนักๆ ก็ซัดโดโลเรสจนหน้าทิ่มพื้น เรี่ยวแรงของเขามากมายนัก ฟันในปากถึงกับหลุดกระเด็นออกมาตามแรง เลือดไหลออกมาไม่หยุดจนเสื้อกลายเป็นสีแดงก่ำ ชายหนุ่มบีบปลายคางของนางมาประจันหน้า แววตาที่เคยหื่นกามกลับกลายเป็นความโหดเหี้ยมน่าผวา

เด็กสาวหันหน้าหนีจนคอแทบเคล็ด

“เจ้ากล้าดียังไงมาทำแบบนี้!?”

“ข้า... ข้า...”

“แค้นสินะ เอาสิ อยากฆ่าข้าก็เอาเลย แต่ข้าบอกเจ้าไว้อย่างเลยนะ ว่าถ้าเจ้าฆ่าข้าไม่ได้ ข้าฆ่าล้างโคตรเจ้าแน่ เพราะข้ามันเลวกว่าที่เจ้าคิดอยู่แล้ว” จอร์แดนกระตุกยิ้มมุมปากอย่างชั่วร้าย คราวนี้โดโลเรสน้ำตาทะลักชนิดห้ามไม่ไหวอีก สิ่งที่เขาทำมันเกินไปแล้ว

“ใช่ ข้าแค้นท่าน แค้นๆๆๆๆ”

“แค้นเหรอ? งั้นเจ้าคิดว่าข้าควรทำอะไรดี?”

“ท่านโกรธมากก็ฆ่าข้าซะ จะได้จบไปสักที”

“หึ... มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอกโดโลเรส ข้าให้เจ้าตายทั้งเป็นสนุกกว่ากันตั้งเยอะ ในเมื่อไม่อยากเป็นทรัพย์สิน งั้นก็จงเป็นสัตว์ซะเลย!

“ท่านจะทำอะไรน่ะ?”

“เห้ย พวกเจ้าเข้ามาให้หมด!” จอร์แดนออกคำสั่ง พร้อมกับคนรับใช้ชายหญิงที่เดินเข้ามาในห้อง “จับนางถอดเสื้อผ้าแล้วล่ามโซ่เอาไว้ในห้องซะ”

“ท่านจอร์แดน!!”

เสียงประท้วงของนางไม่มีใครได้ยิน คนใช้พวกนั้นเข้ามาดึงแขนขาของนางไว้และถอดเสื้อผ้านางจนเปล่าเปลือย โดโลเรสอับอายจนกรีดร้องออกมาดังลั่น พวกนั้นมองเรือนร่างของนางด้วยความขบขัน มันไม่ได้สดใหม่เหมือนก่อนที่นางตกเป็นของจอร์แดนทั้งยังยับเยินเป็นอย่างมาก

“ไม่... อย่านะ... ฮือ...”

“มันสายไปแล้วโดโลเรส”

ใครคนหนึ่งหยิบโซ่ขึ้นมาล่ามขาของนางไว้ในห้องเก็บของที่เหม็นอับ เด็กสาวถูกปฏิบัติราวกับเป็นแค่หมาตัวเมียตัวหนึ่ง มันเป็นความเจ็บปวดที่อธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้

......................................................................................................................................................

นับตั้งแต่วันนั้น โดโลเรสก็ไม่ต่างจากสัตว์

ชีวิตของโดโลเรสต้องทนอยู่แต่ในที่คับแคบ กระทั่งแสงเดือนแสงตะวันยังไม่มีโอกาสได้เห็น เด็กสาวไม่มีโอกาสใส่เสื้อผ้าอีก จอร์แดนจะเข้ามาหาทุกครั้งที่มีความต้องการโดยนางทำได้แค่ถูกล่ามเฉยๆ และทนทรมานเท่านั้น ไม่มีสิทธิ์ปริปากบ่นอะไร

อาหารเก่าๆ ถูกส่งเข้ามาในห้องเก็บของ

“กินลงไปซะ อย่าเรื่องมาก”

โดโลเรสใช้มือหยิบแผ่นแป้งแห้งๆ เข้าปาก แต่ด้วยความหิวจึงต้องจำใจกลืนลงท้องไป นางใช้มือสกปรกหยิบอาหารจนเจ็บป่วยหลายครั้ง เวลาจะขับถ่ายก็ถ่ายใส่กระโถนในห้องจนเหม็นไปหมด นานทีจึงมีคนรับใช้เอาน้ำมาให้ราดล้างร่างกายบ้าง สุขภาพอนามัยจึงย่ำแย่เจ็บป่วยเรื่อยๆ

และสิ่งที่นางกลัวก็เกิดขึ้น...

“มีอะไรหรือเปล่า? หน้าซีดเชียว?”

“ข้ากำลังท้อง”

เด็กสาวพูดขึ้นขณะที่จอร์แดนกำลังใส่เสื้อผ้าและจะเดินจากไป แม้นางจะเกลียดเขาอย่างไรแต่นางก็รักลูกมาก ลูกที่เกิดมาจากครึ่งหนึ่งของนาง... อยู่ในมดลูกอันอบอุ่นของนาง

“แน่ใจเหรอ?”

นางพยักหน้าเชื่องช้า

“เจ้าอยากเก็บมันไว้หรือเปล่า?”

นางพยักหน้าอีกครั้ง

“ได้”

“จริงไหมคะท่านจอร์แดน?”

“จริงสิ ข้าเองก็อยากมีลูกเหมือนกัน รอตั้งนานแล้ว ทีนี้จะได้สมใจสักที” จอร์แดนเองมีบุตรยาก แม้จะมีภรรยามาแล้วหลายคนแต่ก็ไม่เคยมีลูกสักคน นี่เขากำลังจะมีลูกคนแรกไว้เป็นทายาทสืบทอดเลือดเนื้อเชื้อไข แม้จะเป็นแค่ลูกของผู้หญิงไร้เกียรติคนนี้ก็เถอะ

หลังจากวันนั้นชีวิตของโดโลเรสก็ดีขึ้นเล็กน้อย อาหารการกินเพื่อการบำรุงก็มีมากขึ้น บางครั้งก็มีเนื้อมีผักผลไม้ดีๆ ให้กินจนอิ่มแปล้ ถึงจะยังถูกมัดไว้แบบเดิมก็เถอะ

ท้องของนางค่อยๆ โตขึ้นเพราะลูกคงตัวใหญ่มากแล้ว นับเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้โดโลเรสพอยิ้มได้ บ่อยครั้งเด็กสาวรู้สึกได้ถึงแรงดิ้นของทารกน้อยในครรภ์ก็ยิ้มขึ้นมา ลูกของนางต้องออกมาน่ารัก จะเป็นชายหรือหญิงโดโลเรสไม่เกี่ยงทั้งนั้น เป็นลูกนางๆ รักหมดอยู่แล้ว

“รีบออกมานะลูก แม่อยากเจอหน้าลูกเหลือเกิน” 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น

  1. #8 ลูกชุบ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 09:22
    โหดร้ายอ่ะ
    #8
    0