<เรียงราวชาวประชา, 2> - Ashen Life เถ้าชีวิต

ตอนที่ 5 : ตอนที่๔ เมียหรือนักโทษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 41
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    16 ม.ค. 60

“โอ๊ย!

จอร์แดนอุทานออกมาเสียงดังลั่นเมื่อนมที่ตัวเองจะดื่มลวกมือเพราะโดโลเรสทำกระฉอกออกจากแก้ว ความร้อนของมันทำให้เขาอารมณ์เสีย ดวงตาวาวโรจน์จ้องมาด้วยความเกรี้ยวกราด ชายหนุ่มฉวยเอานมร้อนสาดใส่หน้าใส่ตาจนหน้าแสบไปหมด

“ว๊าย” 

“ถือของแค่นี้ก็ถือไม่ได้”

“ขะ... ขอโทษค่ะ”

“ขอโทษแล้วมันหายไหม?”

“ข้าไม่ได้ตั้งใจ... มันเป็นอุบัติเหตุ”

“ไม่ได้ตั้งใจ?”

“ค่ะ ข้าไม่ได้ตั้งใจนะ เดี๋ยวข้าช่วยเช็ดให้ค่ะ” โดโลเรสกุลีกุจอคว้าผ้าขึ้นมาตั้งใจจะเช็ดคราบนมให้ทั้งที่ความจริงมือสั่นตัวสั่นไปหมด เวลาจอร์แดนโมโหขึ้นมาเขาช่างดูน่ากลัวเหลือเกิน สายตานั่นเหมือนจะฆ่านางได้ทุกเมื่ออย่างไรอย่างนั้น คิดแล้วก็อดหวาดหวั่นไม่ได้

“ไม่ต้อง!”

“ท่านจอร์แดนครับ มีคนมาขอพบครับ” คนรับใช้พูดขึ้นมา เขาเองก็ต้องรวบรวมความกล้าเข้ามาบอกอยู่นาน และแน่นอนว่าการมาของเขาทำให้จอร์แดนที่กำลังฉุนเฉียวหันไปโวย

“ใครวะ?”

“พี่ชายของโดโลเรสครับ”

“ขายน้องตัวเองมาแล้ว จะกลับมาทวงคืนหรือยังไง?”

“เขาบอกว่ามีเรื่องสำคัญมากครับ เขาอยากเจอโดโลเรส”

“มีอะไรสำคัญนักหนาวะ?” เขาหันไปถามเด็กสาวที่ยืนเกร็ง ท่าทางของโดโลเรสไม่สู้ดีนัก นางกับพี่ไม่ได้สนิทหรือห่วงหากันมากมาย ถ้าไม่ใช่เรื่องใหญ่โตคนอย่างพี่ชายไม่มีทางมาถึงนี่แน่ การมาครั้งนี้น่าจะมีปัญหา ไม่ใช่มาเยี่ยมเยียนไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบเฉยๆ

“ข้าไม่ทราบค่ะ แต่น่าจะสำคัญอยู่ ขอข้าไปคุยกับพี่นะคะ”

“ไม่ให้ไป”

“ขอร้องล่ะค่ะท่านจอร์แดน บางทีบ้านข้าอาจจะมีเรื่องจำเป็น”

“อยากไปมากใช่ไหม!?” ชายหนุ่มตะคอกลั่น ยังโมโหเรื่องที่โดนของร้อนลวกไปหมาดๆ เขาคว้ามือเล็กมาแล้วฉุดกระชากลากถูไปที่หน้าประตู แน่นอนว่านั่นก็ทำให้ใครต่อใครตกใจไม่น้อย โดยเฉพาะคนเป็นพี่ชายที่เห็นน้องตัวเองโดนทารุณจนหน้าตาที่เคยสดใสกลายเป็นหมองคล้ำในเวลาไม่นาน

“โดโลเรส?”

“มีอะไรก็รีบพูดมา ตอนนี้นางเป็นเมียข้า ไม่ใช่น้องเจ้าอีกต่อไป”

“คือ... พ่อกับแม่ป่วยหนัก เพ้อหาเจ้าทั้งวัน รีบกลับไปหาแม่เถอะ”

“ท่านจอร์แดน ข้าขอ...”

“หุบปากแล้วหยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ!!” จอร์แดนออกคำสั่งเมื่อเห็นโดโลเรสกำลังจะก้าวเท้าออกไปจากประตูบ้าน เขาบีบแขนเด็กสาวจนปวดร้าวไปหมด พี่ชายเองแม้จะไม่ได้รักหรือห่วงใยอะไรมากมาย แต่การเห็นโดโลเรสถูกสามีทำร้ายต่อหน้า ก็อดผวาไม่ได้

“ท่านจอร์แดน ข้าว่าท่านใจเย็น”

“อย่ามายุ่งเรื่องผัวเมีย พวกเจ้าไล่มันออกไป” ชายหนุ่มออกคำสั่งให้ลูกน้องไล่อีกฝ่ายไปให้พ้นตา ด้านโดโลเรสก็อ้ำอึ้งพูดไม่ออก ยืนดูคนไล่พี่ชายตัวเองด้วยพฤติกรรมไม่ต่างจากไล่หมาแมวตัวหนึ่ง

“ครับ”

“โดโลเรส กลับเข้ามากับข้า” พูดเท่านั้นประตูก็ถูกปิดเต็มแรง จอร์แดนค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ร่างสมส่วนที่ยืนตัวสั่นอยู่ ถึงนางจะตกเป็นภรรยาของเขามาสักระยะแล้วแต่มันก็ไม่ได้ทำให้นางคุ้นชินหรือหวาดกลัวน้อยลงแต่อย่างใด ตรงข้าม นับวันยิ่งทำให้นางรู้สึกแย่กับตัวเอง

“ปล่อยให้ข้ากลับไปดูใจแม่เถอะนะคะ”

“ไม่ปล่อยจะทำไม?”

“แต่แม่ข้ากำลังจะตาย”  

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับข้าล่ะ?”

“ก็ท่าน...”

“พูดดีๆ นะ”

“ปล่อยข้าเถอะท่านจอร์แดน ปล่อยค่ะปล่อย” โดโลเรสร้องอย่างไม่เต็มเสียงเมื่อโดนล้วงมือเข้าไปในเสื้อและรุกล้ำอย่างเอาแต่ใจ ไม่สนเลยว่าเด็กสาวจะหวาดกลัวแค่ไหน เขากัดติ่งหูและพูดกระซิบแผ่วเบาด้วยเสียงเรียบๆ แต่แฝงไปด้วยความโหดร้ายรุนแรง

“ไม่ปล่อย แม่เจ้าขายข้าให้เจ้าแล้ว เรื่องอะไรจะเสียเปรียบส่งเจ้ากลับไป?

“เดี๋ยวข้าก็กลับมา”

“สินค้าน่ะสินค้า เจ้าเข้าใจไหม? เจ้าก็เต็มใจมาไม่ใช่เหรอ?”

“ไม่ค่ะ ข้าไม่ได้เต็มใจมา”

“งั้นเจ้าขายตัวมาทำไม?”

“มันเป็นเรื่องของผู้ใหญ่ เรื่องนั้นข้าไม่รู้ แต่ข้า อื้อ...” ชายหนุ่มโถมจูบหนักหน่วงเพราะยังหลงในเนื้อหนังที่เต่งตึงและนุ่มเนียนของเด็กวัยสาว มันไม่ได้สำเหนียกตัวเองน่ารังเกียจแค่ไหน โดโลเรสไม่กล้าขัดขืนเพราะถ้าขัดขืนบางทีนางอาจเจออะไรที่เลวร้ายกว่า 

“ทำไม? อยากกลับไปมากขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“มันเรื่องสำคัญนะคะ... แม่ข้ากำลังจะตาย

“แล้วไง?”

“ปล่อยข้าไปเถอะค่ะ ขอร้องล่ะ ไม่ว่าท่านอยากให้ข้าทำอะไร ข้ายอมทุกอย่าง” เด็กสาวหลุดปากพูดทั้งพยายามควบคุมสติตัวเองอย่างมาก ท่าทีของเขายียวนอย่างตั้งใจแกล้งกัน แต่แล้วดวงตาของมันกลับเปลี่ยนเป็นเต็มไปด้วยแรงปรารถนาหื่นกาม

“แน่ใจนะว่าทุกอย่าง?”

“นะ... แน่ใจค่ะ”

งั้นก็ทำซะสิ”

“คะ?”

“เจ้าก็น่าจะรู้นะว่าข้าชอบอะไร งั้นทำตัวน่ารักๆ ให้ข้าพอใจสิ แต่เอ... น้ำหน้าอย่างเจ้าจะทำเป็นหรือเปล่า?” คำพูดของจอร์แดนทำให้เด็กสาวโกรธจนหน้าแดงก่ำ เขากำลังจะเล่นกับความเดือดร้อนของนาง ตั้งแต่ที่ออกจากบ้าน นางโตพอที่จะเข้าใจว่าสิ่งที่เขาต้องการคืออะไร

เด็กสาวกลั้นหายใจ ปลดกระโปรงของตัวเองลง 

......................................................................................................................................................

วอลลิสเริ่มจับสังเกตได้ถึงร่างกายที่เปลี่ยนแปลงไป

“แหวะ!!”

เด็กสาวโก่งคออาเจียนเป็นรอบที่สองของวัน นางค่อยๆ ทรุดลงกับพื้น หอบหายใจเหนื่อยอ่อน นอกจากประจำเดือนจะไม่มาแล้ว นางก็อวบอ้วนขึ้น เจ็บคัดเต้านม และคลื่นไส้แทบทั้งวัน ทั้งที่ปกตินางเป็นคนสุขภาพแข็งแรง อย่างมากก็เป็นไข้หวัดบ้างเป็นเรื่องปกติ

หนึ่งในสาเหตุที่น่ากลัวคือการตั้งครรภ์

ไม่มีใครอยากท้องไม่พร้อม นอกจากจะยังไม่มีสามีเป็นตัวเป็นตน เด็กสาวยังไม่พร้อมกับการมีลูก เพราะการมีลูกต้องใช้ทั้งเงินทั้งเวลามาเอาใจใส่ดูแล

“เป็นอะไรหรือเปล่าวอลลิส?” เพื่อนคนหนึ่งถามด้วยความห่วงใยเมื่อเห็นวอลลิสอ้วกไปไม่รู้กี่รอบ แน่นอนว่าพวกนางก็ไม่ได้ไร้เดียงสา หลังจากผ่านพิธีถวายตัวทุกคนล้วนปล่อยตัวปล่อยใจเพราะไม่ต้องไปเสี่ยงลุ้นหรือเสียหน้าในพิธีการ พรหมจรรย์ก็แค่ของเล่นสองทิฐิอันไร้เหตุผลของผู้ชาย และผู้ชายก็ไม่ได้แน่อย่างปากว่าสักที

“คือข้า...”

“อย่าบอกนะว่าท้อง”

“อืม ข้าก็ว่าอย่างนั้นแหละ”

“กับใคร?

คำถามนั้นทำให้วอลลิสหันกลับมามองด้วยสายตานิ่งๆ

“ปีเตอร์เหรอ?”

“อืม”

เด็กสาวพยักหน้า ผิวพรรณเริ่มซีดพร้อมแววตาที่เฉไฉ เรื่องนี้นางเองก็ไม่แน่ใจว่าจริงหรือเปล่า ครั้งเดียวจะท้องจริงเหรอ การศึกษาในด้านต่างๆ โดยเฉพาะด้านเพศของเลอนาจัดว่าต่ำมาก ทั้งยังสนับสนุนให้มีลูกเยอะๆ โดยรัฐบาลจะให้เงินหนึ่งพันตอบแทนที่มีลูกหนึ่งคน

“แล้วเจ้าจะเอายังไง?”

“ก็ให้มันเกิดมาสิ เอาเงินสักก่อนแล้วค่อยคิดทีหลังอีกที” 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น

  1. #7 ลูกชุบ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 09:20
    ไรท์หื่นนะเนี่ย หลายเรื่องละ 55
    #7
    0