<เรียงราวชาวประชา, 2> - Ashen Life เถ้าชีวิต

ตอนที่ 4 : ตอนที่๓ ศักดิ์ศรีความเป็นคน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 43
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    12 ม.ค. 60

เด็กสาววัยสิบหกที่ไม่มีใครให้คุยให้ถามไม่เข้าใจว่าอะไรคืออะไรนัก

สิ่งที่นางเห็นคือชายแปลกหน้าเข้ามาต่อราคาร่างกายนางราวกับเป็นสินค้า พิธีแต่งงานของชาวเลอนาไม่สามารถจัดอย่างหรูหราอลังการเหมือนอาณาจักรอื่น ถ้าฐานะไล่เลี่ยกันก็จูงมือกันไปสร้างครอบครัวใหม่เงียบๆ แต่ถ้าเป็นชายร่ำรวยหน่อยก็มักจะต้องจ่ายเงินให้พ่อแม่ของผู้หญิงที่ตนพึงพอใจ

“แต่งงานไปแล้วก็ทำตัวดีๆ ให้ผัวเอ็นดู ไม่งั้นเจ้าจะอยู่ลำบาก”

“ถ้าเขาจะทำอะไรก็ยอมๆ เขาไป ไม่งั้นอย่าหาว่าข้าไม่เตือนนะ”

“ไปได้แล้วโดโลเรส” จอร์แดนสั่งเสียงเข้ม โดโลเรสก้มหน้าก้มตาโบกมือลาน้องชายหญิงแล้วตามสามีไป นางไม่เคยออกจากบ้านไปไหนไกลนอกจากวิ่งวนไปวนมาบนเกาะ ดวงตาหวานซึ้งมองไปโดยรอบ นางเติบโตอยู่ที่นี่และไม่คิดว่าจะต้องไปเร็วอย่างนี้

เรือโดยสารจอดอยู่ที่ท่า โดโลเรสหวั่นประสาคนไม่เคยขึ้นเรือมาก่อน

“ลงไปสิ ยืนเซ่ออยู่ทำไม?

“ค่ะ”

“พูดแต่ค่ะๆๆๆๆ อยู่นั่นแหละ พูดไม่เป็นหรือยังไง?”

“ค่ะ... ขอโทษค่ะ”

“เป็นเมียข้า ทำหน้าทำตาให้มันสดชื่นแจ่มใสหน่อย เดี๋ยวใครมาเห็นเข้าจะหาว่าข้าเลี้ยงดูไม่ดี” จอร์แดนดันร่างสมส่วนให้นั่งลงพลางแตะเนื้อต้องตัวส่วนต่างๆ ตามอำเภอใจ โดโลเรสแม้จะไม่ชอบแต่ก็ไม่สามารถขัดขืนได้ จำใจต้องนั่งอยู่อย่างนั้นทั้งความกังวล

ด้วยความที่เป็นข้าราชการผู้ใหญ่ บ้านของจอร์แดนแม้จะไม่ได้ใหญ่โตอะไรแต่สภาพก็ดูดีว่ารังหนอนที่ซุกหัวนอนของโดโลเรสอยู่มาก เด็กสาวเดินลงไปด้วยท่าทีเก้ๆ กังๆ โดยมีชายหนุ่มโอบบ่าไว้อย่างหวงแหนแต่ก็ไม่ได้คิดจะแนะนำเป็นทางการ เรื่องที่เขาแต่งงานใหม่ทุกคนคงจะรู้กันหมดแล้ว ด้านคนรับใช้ก็มองกันประสาคนชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านแต่ก็ไม่คิดจะพูดเพราะเห็นว่าก็เหมือนผู้หญิงคนอื่นที่เจ้านายซื้อมาเป็นเมีย ถ้าเบื่อก็เฉดหัวออกจากบ้านไปเอง

“ฝากจับแม่นี่ไปแต่งตัวหน่อย แล้วเอามาส่งที่ห้องข้าด้วยล่ะ”

“รับทราบค่ะท่านจอร์แดน”

“เอ่อ... ข้าแต่งตัวเองได้ค่ะ”

“อย่าดื้อ เจ้าน่ะเก็บแรงไว้เถอะ วันนี้น่าจะเหนื่อยหน่อย”

คำพูดสองแง่สองง่ามทำให้โดโลเรสรู้สึกไม่ชอบนักแต่ก็ไม่มีสิทธิ์จะต่อปากต่อคำ สาวใช้สองคนเดินนำไปทางห้องแต่งตัว จัดเสื้อผ้ามาให้ผลัดเปลี่ยน

ถึงกฎหมายจะห้าม แต่ภายในครัวเรือนก็มักจะมีซ่อนเสื้อผ้าหรืออุปกรณ์ดูแลผิวพรรณไว้สำหรับผู้หญิง ชุดที่เตรียมไว้สำหรับโดโลเรสเป็นชุดเสื้อคอลึกที่ยาวลงมาเกือบถึงเข่า แต่ความลึกของเสื้อก็ลึกพอที่จะเห็นทรวงอกอวบที่หยุ่นคล้อยลงมาเล็กน้อยตามแรงโน้มถ่วง

แป้งฝุ่นถูกนำมาผัดหน้าสวยที่มีรอยบากตามด้วยสีชมพูระเรื่อที่ถูกป้ายไว้ที่แก้มแลปาก พวกนางมองเด็กสาวที่ทำตาปริบด้วยความรู้สึกอิจฉาปนหมั่นไส้

“ตามข้ามา”

คนรับใช้พูดเสียงห้วนและจูงร่างสมส่วนมาถึงห้อง บัดนี้จอร์แดนอยู่ในสภาพที่เปลือยท่อนบนและพันช่วงล่างไว้ลวกๆ สายตาของมันใช้สำรวจร่างกายของเด็กสาว ไม่น่าเชื่อว่าสาวชาวบ้านยากจนจะมีผิวพรรณผุดผ่องนุ่มนวล ไหนจะร่องอกลึกที่อยู่เหนือเสื้อมานิดเดียว

“เข้ามาได้แล้ว”

โดโลเรสมองไปทางสาวใช้คล้ายจะขอความช่วยเหลือแต่คนเหล่านั้นก็ก้มหัวแล้วเดินไปอีกทาง ชายหนุ่มดึงแขนนางเข้ามาในห้องแล้วปิดประตูทันที ความต้องการของเขากำลังปะทุเมื่อเห็นท่าทีลนลานของคนตรงหน้า เขาจับเด็กสาวมาใกล้แล้วระดมจูบจนโดโลเรสหันหน้าหนีคอแทบเคล็ด

“อย่า... อย่าค่ะ”

“กล้าดียังไงมาสั่งข้าห้ะ?”เสียงแหบพร่าทำให้เด็กสาวหวาดหวั่นนัก เขาทำหน้าเหมือนกับจะกลืนกินนางลงไปทั้งตัว มือใหญ่ฉีกเสื้อผ้าออกแล้วบีบเคล้นหน้าอกราวกับอยากจะให้แหลกคามือ แล้วจูบอย่างดุดัน โดโลเรสกลัวจนหน้าซีด พยายามดิ้นรนแต่ก็ไม่เป็นผล

“ขอร้องล่ะ อย่าทำอะไรข้าเลย”

“ข้าจะทำเจ้าจะทำไม?” จอร์แดนใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มยียวน “ข้าซื้อเจ้ามา เจ้าคือสมบัติของข้า ข้าจะทำอะไรเจ้าก็ห้ามปฏิเสธทั้งนั้น แล้วเจ้าจะมาโทษข้าก็ไม่ได้ เจ้าต้องไปโทษพ่อแม่เจ้าที่ขายลูกกิน ข้าไม่ได้โง่ที่จะซื้อเจ้ามาเปล่าๆ แล้วไม่ใช้ประโยชน์อะไร!"

“ท่านจะให้ข้าทำงานไถ่หนี้ให้ท่านก็ได้ ข้าทำได้ทุกอย่าง”

“งานที่ข้าจะให้ทำก็คือเป็นเมีย เดี๋ยวข้าเบื่อเมื่อไรเจ้าจะไปไหนข้าก็ไม่ไยดี”

ชายหนุ่มดันร่างสมส่วนลงไปที่เตียงนอนและโถมเข้าหาทันที โดโลเรสถูกรวบข้อมือไว้จนหมดทางสู้ นางกลัวจนกรีดร้องลั่นห้อง น้ำตาไหลพรากอย่างเจ็บปวด จอร์แดนลงมือข่มขืนดุเดือนตามอำเภอใจ เด็กสาวทำได้เพียงมองสีหน้ามันที่เต็มไปด้วยความสะใจที่สำเร็จความใคร่ได้เต็มแรง  

เมื่อเสร็จกิจคราบเลือดกระจายเต็มผ้าปูที่นอน

“บริสุทธิ์อย่างที่คิดไว้ไม่ผิด”

จอร์แดนมองผลงานตัวเองด้วยรอยยิ้ม ในขณะที่โดโลเรสนอนร้องไห้ด้วยความเสียใจและอดสู ภาพพ่อแม่ครอบครัวยังคงอยู่ในหัว นางไม่แน่ใจนักว่าพวกเขาจะรู้หรือเปล่าว่านางจะโดนอะไร เด็กสาวเจ็บทั้งกายเจ็บทั้งใจ ทั้งตัวเจ็บไปหมดด้วยความร้าวระบม

“ร้องไห้ทำไม? ไม่ดีใจเหรอที่ได้เป็นเมียข้า?”

โดโลเรสไม่ตอบ นางยังสะอื้นอยู่

“ข้าถามก็ตอบสิวะ อยากลองดีกับข้าใช่ไหม!?” ชายหนุ่มอารมณ์เสียที่อีกฝ่ายมัวแต่ร้องไห้ไม่ยอมปริปากพูดอะไร เขาบีบแก้มจนเจ็บปวด ริมฝีปากสีอ่อนแตกเพราะโดนจูบเผยอออก โดโลเรสไม่รู้มาก่อนว่าคนเราจะใจร้ายได้ถึงขั้นข่มขืนกันแล้วยังมาถากถาง จำใจต้องตอบอย่างเจ็บปวด

“ข้าไม่ได้อยากเป็น ปล่อยข้าไปเถอะ ให้ข้ากราบก็ได้”

“ปล่อยน่ะปล่อยแน่ ข้าไม่เก็บผู้หญิงข้างทางไว้นานหรอก เบื่อก็เปลี่ยนใหม่ แค่นั้นเอง” จอร์แดนรู้สึกชนะแล้ว ความอยากในตัวที่มีก็ลดน้อยถอยลงเท่านั้น เอาเข้าจริงถึงโดโลเรสจะเป็นคนสวย และสวยกว่านี้เขาก็เคยเจอมาแล้วเหมือนกัน และต่อให้จะสวยที่สุดในปฐพี ผ่านไปสักระยะก็คงจะเบื่ออยู่ดี

เด็กสาวเม้มริมฝีปากกลั้นเสียงร้องไห้ มึงกอดกระชับผ้าห่มให้แนบตัว

“หึ เอาแต่ร้องห่มร้องไห้ คงจะเหนื่อยมากสิท่า ถ้าหิวก็ลงไปกินข้าวข้างล่างนะ คงไม่ต้องนั่งเป็นคุณหนูลูกผู้ดี ให้พี่เลี้ยงมาป้อนให้ถึงที่”

ถ้อยคำร้ายกาจทำให้โดโลเรสอยากร้องไห้หนักกว่าเก่า เขาไม่มีท่าทีอ่อนโยนหรือเอ็นดูนางแม้แต่น้อย สายตาที่ใช้ถ้าไม่ใช่โลมเลียก็เป็นหยามเหยียด

พูดจบก็ใส่เสื้อผ้าเดินออกจากห้องไปอีกทาง เด็กสาวปล่อยโฮอย่างคนหมดทางสู้ นางเจ็บช้ำที่โชคชะตาช่างโหดร้าย ถูกขายมาเป็นของเล่นคนรวยให้ย่ำยี

แม้ตอนแรกจะไม่มีอารมณ์กิน แต่พอนานเข้าท้องก็ร้องประท้วงจนต้องลงไปกินเอง

เอาเข้าจริงอาจมีเพียงท้องของโดโลเรสที่กล้าประท้วง ทุกครั้งที่มีเรื่อง ปากของนางปิดสนิท ดวงตาของนางหลุบต่ำ โดโลเรสไม่เคยคิดโต้แย้งใดๆ หลังจากผ่านพิธีถวายตัวนางเชื่อเสมอว่าแม้ชีวิตจะเศร้าโศกแค่ไหนก็จะแปรเปลี่ยนเป็นพลังเหมือนกับเรื่องราวเลวร้ายที่ลีทอสพบเจอมาก่อนเป็นจักรพรรดิ

อาหารที่แม่ครัวทำเป็นจำพวกแกงที่ใส่เครื่องเทศเผ็ดร้อนเหมือนกับที่คนแถบนี้นิยมกัน

“อาหารอร่อยไหม?”

“ก็กินได้ค่ะ”

“อยู่ที่นี่สบายกว่าบ้านเจ้าหรือเปล่า?”

เด็กสาวไม่แน่ใจนักแต่นางก็พยักหน้า... เอาเข้าจริงมันค่อนข้างเปรียบเทียบยาก อยู่ที่บ้านแม้จะลำบากในการทำงานบ้านและเก็บผักตกปลา แต่มันก็ไม่ต้องมารองรับอารมณ์และการหยามศักดิ์ศรีจากใคร ท่าทีนั้นทำให้ชายหนุ่มรู้สึกอยากแกล้งปราบพยศขึ้นไปอีก

“ข้าเปลี่ยนใจแล้วล่ะ” จอร์แดนพูดขึ้นมาทั้งที่อาหารยังคาปาก “ฟังให้ดีนะ กินเสร็จไปทำไร่ทำนาหน้าบ้านด้วย อย่าคิดว่าเป็นเมียข้าแล้วจะกินๆ นอนๆ อยู่ในบ้านสบายอย่างเดียว ไปทำงานซะ ถ้าทำดีหาเงินให้ข้าได้มากข้าอาจจะปล่อยเจ้าเร็วกว่าเดิมก็ได้นะ”

“จริงนะคะ?”

“จริงสิ แต่ถ้าเจ้าทำตัวเรื่องมาก ข้าอาจะขังเจ้าไว้ไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันก็ได้นะ”  

ผู้เป็นสามีพูดทีเล่นทีจริงแต่ก็ทำหญิงสาวเสียวสันหลังวาบ ถ้าเขาทำจริงขึ้นมานางไม่มีทางทำอะไรได้เลย นางก็แค่เด็กสาววัยรุ่นธรรมดาที่ฐานะยากจน จะเอาอะไรไปสู้ชายร่ำรวยที่เป็นขุนนาง

......................................................................................................................................................

เวลาผ่านเลยไป การทำงานเหมืองแร่ทำให้สุขภาพของสองผัวเมียย่ำแย่ขึ้นมากๆ พิษภัยจากโลหะหนักทำให้ร่างกายเจ็บป่วยปวดร้าวไปหมด ทั้งระบบทางเดินหายใจและกระดูกถูกทำลายไม่มีชิ้นดี

นี่ยังไม่รวมโรคติดต่อที่พอมีคนติดก็จะติดต่อกันเรื่อยๆ สาธารณสุขของชาวเลอนาแย่มากเทียบกับชาวไฮโดรเมด้ายิ่งกว่านรกกับสวรรค์ แต่ชาวเลอนาก็ไม่กล้าปริปาก ต้องก้มหน้าทำงานหาเงินเข้ารัฐต่อไป จะได้ส่วนแบ่งและสวัสดิการแค่ไหนก็แล้วแต่จะเมตตา

หญิงวัยกลางคนนอนป่วย นางเริ่มเพ้อด้วยพิษไข้และนึกถึงลูกทีละคน

“ไปตามโดโลเรสมา”

โดโลเรสเป็นลูกที่เรียบร้อยและไม่ค่อยมีปากเสียงอะไร ใช้ให้ทำก็ทำ ห้ามไม่ให้ทำก็ไม่ ด้วยเหตุนี้นางจึงเป็นลูกที่แม่รักมากแม้จะแสดงออกไม่ค่อยเป็นก็ตาม แต่ในเวลานี้... มันอาจถึงเวลาที่ต้องแสดงออกแล้ว ไม่เช่นนั้นนางอาจจะไม่มีโอกาสนั้นอีกก็เป็นได้

“แม่... แต่นางแต่งงานไปแล้วนะ”

“ตามนางกลับมา ข้าอยากเจอ”

ประโยคนั้นเป็นไปประสาคนที่อยากเรียกลูกมาดูใจ ผู้เป็นลูกชายพยักหน้าตกลง นึกสงสารพ่อแม่และนึกถึงน้องสาวอย่างที่ไม่เคยเป็น

“ข้าจะไปตามนาง ได้หรือไม่ค่อยลองดู” 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น

  1. #6 ลูกชุบ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 09:19
    กดดันดี
    #6
    0