<เรียงราวชาวประชา, 2> - Ashen Life เถ้าชีวิต

ตอนที่ 16 : ตอนที่๑๕ สายสัมพันธ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    9 ก.พ. 60

โดโรทีแต่งตัวดีกว่าทุกวันตามที่ฐานะจะเอื้ออำนวย

เด็กสาวไปสมัครงานที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ด้วยความสวยสดใสทำให้เจ้าของร้านรับเข้ามาทำงานอย่างง่ายดาย นางผัดหน้าหวีผมน่ามอง โชคดีที่จอนค่อนข้างยาวจึงปิดรอยกรีดบนใบหน้าได้อย่างแนบเนียน บวกกับจริตกิริยาที่สง่าเรียบร้อยทำให้โดโรทีน่ามองยิ่ง

เพราะเติบโตมาใน ชาติตระกูลดีโดโรทีนอกจากจะสวยแล้วยังผิวพรรณดี ถ้าไม่รู้บอกว่าเป็นสาวชาวยูโธเปียยังน่าเชื่อ ไหนจะการวางตัวที่น่ารักสง่างาม ต่างจากคนทั่วไป

เป็นที่รู้กันดีกว่า ชาวเลอนาส่วนใหญ่จะหน้าตาบ้านๆ มอมแมม เพราะถ้าใครเกิดสวยหล่อโดดเด่นไม่พ้นโดนนำตัวไปประหารชีวิตแบบไม่ต้องอธิบายเหตุผล ชาวกอรี่กอรี่กับไฮโดรเมด้าจะมีความหลากหลายทางชาติพันธุ์สูง ส่วนชาวยูโธเปียจะขึ้นชื่อว่าเมืองผู้ดี หญิงสาวในเมืองนั้นมักปรนนิบัติผิวพรรณจนผุดผ่อง

นั่นก็เพราะพฤติกรรมของผู้นำประเทศ ลีทอสอัปลักษณ์จึงยอมไม่ได้ถ้าจะเห็นใครหน้าตาดี มานสเกนไม่ทำอะไรนอกจากกินนอนแต่งตัวสวย แม้จะโหดร้ายกับประชาชนไปบ้างแต่เรื่องความงามก็ไม่ขัดขวางอะไร กอรี่โมสต์ปล่อยให้บ้านเมืองวุ่นวายหาความสุขส่วนตัวไปวันๆ โอโร่มุ่งมั่นทำงานหนักเพื่อประชาชน

แต่เรื่องการเมืองไม่ใช่เรื่องที่คนรุ่นอย่างโดโรทีจะสนใจ สิ่งที่นางสนก็แค่ว่าวันนี้จะได้เงินมาเท่าไร และจะหาสามีรวยๆ สักคนมาเลี้ยงดูได้หรือเปล่า และนั่นก็เป็นเหตุผลที่เด็กสาวตั้งใจมาทำงานที่นี่

“ยินดีต้อนรับค่ะ” เสียงใสออกจากปาก ดวงตาไล่มองหาลูกค้าที่ดูภูมิฐานจนมาหยุดอยู่ที่ชายหนุ่มคนหนึ่ง เขาเป็นคนหน้าตาดี รูปร่างล่ำสัน ผิวขาว เดินเข้ามา หัวใจเต้นไม่เป็นส่ำ เลือดลมสูบฉีดจนแก้มเนียนขึ้นสีระเรื่อ แม้แต่หูยังแดงไปหมด พอตั้งสติได้ว่าแสดงออกจนเกินงามก็ถามต่อ “จะ... จองไว้หรือเปล่าคะ?”

“ครับ ชื่อแดนนี่”

“อ่อ ห้องสาม เชิญค่ะ”

รอยยิ้มตรึงใจนั่นทำให้แดนนี่เองก็เผลอยิ้มตามไปไม่รู้ตัว ผู้หญิงคนนี้น่าจะอายุน้อยกว่าเขาหลายปี สังเกตจากหน้าตาที่ยังวัยรุ่นอยู่ ผิวพรรณเต่งตึงสดใส

มองนางอยู่พักหนึ่งแดนนี่กับเพื่อนอีกหลายคนเดินไปที่ห้องอาหาร สักพักก็มีพนักงานชายเข้ามาถามรายการ แต่ก็ถูกแดนนี่ขัดขึ้นมาก่อน

“ข้าจะเอาพนักงานต้อนรับคนนั้นมาบริการ”

“อ่อ ได้ครับ รอสักครู่นะครับ” พนักงานยิ้มให้แขกกระเป๋าหนักแล้วเดินออกไปเรียกเด็กสาวที่ยืนต้อนรับลูกค้าให้เข้ามาในห้อง “โดโรที! แขกเรียก!”

“มาแล้วค่ะ”

แดนนี่ใช้สายตาสั่งเป็นเชิงให้พนักงานชายออกไปก่อนจนตอนนี้อยู่กันแค่สองคน เด็กสาวเขินจนกรอกตาไปมาหน้าร้อนผ่าวในขณะที่หนุ่มมากประสบการณ์อย่างแดนนี่ใช้สายตาสำรวจเรือนร่างอีกฝ่าย ดูแล้วก็สมส่วนดี เอวแม้ไม่คอดกิ่วแต่ก็โค้งเว้ารับกับหน้าอกและสะโพกกลมกลึง

“ชื่อโดโรทีเหรอ?”

“ค่ะ”

“ข้าแดนนี่นะ จำไว้ด้วย ครั้งหน้าเจอกันจะได้เรียกถูก”

“ข้าจะจำไว้ค่ะ เอ่อ... จะทานอะไรคะ?”

“วันนี้เอาแกงกะหรี่กับเนื้อย่างแล้วกัน”

“ได้ค่ะ” โดโรทีจดรายการแล้วทำท่าจะเดินออกไป แต่แดนนี่ก็จับมือของนางไว้และลากลงมาจนนางมาอยู่บนตัก สองมือโอบกอดอย่างถือวิสาสะ เขากระซิบข้างหูแผ่วเบา

“รีบไปรีบมานะ ข้าคิดถึง”

“ค่ะๆ จะรีบมาค่ะ”

เด็กสาวตอบรับพลางวิ่งไปยืนเคอะเขินอยู่ด้านนอก พนักงานคนอื่นหาจังหวะมองแล้วแซวกันจนอายม้วนไปหมด คงเพราะรูปร่างหน้าตาที่สวยสดใส โดโรทีมาทำงานวันแรกก็มีลูกค้าหนุ่มหล่อถูกใจอย่างนี้ ดูท่าทางจะกระเป๋าหนักด้วย น่าจะได้เงินพิเศษสักหลายก้อน

สักพักพออาหารเสร็จนางก็ยกกลับมา

“เรียบร้อยค่ะ ทานให้อร่อยนะคะ”

“ขอบคุณครับ” แดนนี่ตอบ เขาตักอาหารเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ ด้วยความหิว ต้องยอมรับว่าอาหารร้านนี้อร่อยมาก เพื่อนเขาแต่ละคนก็กินกันชนิดไม่กลัวอ้วน แดนนี่เองถึงกินเยอะมากแต่ก็ยังหุ่นดี อาจเพราะออกกำลังบ่อยจึงมีกล้ามหน้าท้องแข็งแรง ไม่อ้วนย้วยเหมือนเพื่อนหลายคน

“แกงร้านนี้อร่อย”

“เนื้อก็ย่างได้ดี”

“พนักงานก็น่ารัก” แดนนี่เอ่ยแซว ทำให้โดโรทียิ้มแก้มปริ นางเติบโตจนบัดนี้ไม่เคยมีใครทำให้นางเขินจนหน้าแดงเท่าเขา “ยังไม่ต้องรีบไปไหนนะ”

“แต่ข้าจะโดนว่าเอาได้นะคะ”

“อยู่ตรงนี้ ถ้าใครจะว่าเดี๋ยวข้าพูดให้เอง”

ได้ยินก็เบาใจขึ้น เด็กสาวคอยบริการตักอาหารเติมน้ำให้ลูกค้าตามหน้าที่ นอกจากแดนนี่จะดูสนใจนางดี เพื่อนของเขายังให้เกียรติไม่แสดงท่าทีล่วงเกินนางอีก พวกเขากินจนอาหารเกลี้ยงแทบไม่ต้องล้างจาน มองมาเห็นสาวหน้าใสก็ไม่วายพูดให้เขินเพิ่มอีกเรื่อง

“เดี๋ยวข้าจะกลับมากินใหม่”

“ขอบคุณนะคะที่จะกลับมากินอาหารร้านนี้”

“กลับมาหาพนักงานร้านนี้ด้วยครับ หวังว่าจะได้พบกันอีกนะครับ”

ไม่พูดเปล่า เงินกองใหญ่ก็ถูกวางลงบนมือ โดโรทีตาโตให้ความใจปล้ำของเขา ไม่ใช่แค่เฉพาะตัวนาง แต่กับพนักงานคนอื่นก็ได้กันถ้วนหน้าจนไม่มีใครกล้าว่าอะไรโดโรทีอีก ตรงกันข้ามยังขอบคุณกันยกใหญ่และขอให้อยู่ร้านนี้ไปนานๆ เพราะสั่งอาหารเยอะและให้เงินหนักมาก

“โดโรที ข้าว่าเขาต้องชอบเจ้าแน่ๆ”

“ไม่หรอกมั้ง เพิ่งเจอกันครั้งเดียวเอง”

“จะเจอกี่ครั้ง ชอบก็คือชอบ ไม่ชอบกัน ไม่มีผู้ชายคนไหนแจกเงินเยอะอย่างนี้หรอก ไม่เชื่อเจ้าไปถามใครก็ได้” พนักงานอีกคนพูดด้วยความอิจฉา พวกนางได้ไปก็เยอะอยู่ แต่พอเดาได้ว่าโดโรทีต้องเยอะกว่า ด้านหญิงสาวหน้าตาไม่ดีอีกคนก็พูดขึ้นบ้าง

“ถ้าข้าสวยแบบเจ้านะ ก็คงมีคนให้เงินแบบนี้แหละ”

“แต่ว่าเขาอาจจะแค่เล่นๆ”

“อย่างนี้ไม่เล่นหรอก ข้าว่าจริงจัง จับให้ได้นะโดโรที ท่าจะรวยมาก”

“ข้าดูๆ ไปก่อนดีกว่า ถ้าเขาลองเล่นจะได้ไม่รอเก้อ”

......................................................................................................................................................

โดโรทีกำเงินกลับบ้านด้วยความสุขใจ ไม่ได้สัมผัสเงินก้อนอย่างเมื่อก่อนมานานแล้ว คราวนี้ดูจะได้แหล่งเงินระยะยาวด้วย นางถอดรองเท้าแล้วเดินเข้าไป เรียกหาคนรับใช้ผู้ซื่อสัตย์ที่ไม่เคยจากนางไปไหน อยากจะเล่าให้ฟังว่าวันนี้ไปเจออะไรมาบ้าง

“โดโลเรส! เจ้าอยู่ไหนนะ?”

“กำลังกวนแป้งอยู่ค่ะ กลับมาเร็วจังนะคะ”

“อืม ได้เงินมาเยอะด้วยแหละ”

“โห เยอะจริงด้วยค่ะ ไปทำอะไรมาคะคุณหนู?”

“ข้าไปทำงานที่ร้านอาหารมา วันนี้ลูกค้าให้เงินพิเศษมา เจ้าเอาไปซื้ออาหารมานะ จะได้มีของดีๆ กินบ้าง” โดโรทีบ่นอย่างไม่จริงจังนัก เอาเข้าจริงถึงก่อนหน้านี้นางจะเป็นคุณหนูที่ยโสและเรื่องมาก แต่พอต้องมาใช้ชีวิตอยู่อย่างยากเข็ญก็ทำให้เข้าใจโลกมากขึ้น และเอาแต่ใจตัวเองน้อยลง ไม่อาละวาดใส่โดโลเรสมากอย่างที่เคยเป็น

“แล้วทำไมอยู่ๆ ลูกค้าถึงให้ล่ะคะ?”

“เขาชอบข้ามั้ง”

“ก็ว่างั้นค่ะ คุณหนูของข้าสวยจะตายไป ยังไงก็ต้องมีคนชอบอยู่แล้ว” ดวงตาของนางอ่อนโยนนัก มองไปโดโรทีก็คล้ายนางแต่สวยกว่า นางแก่แล้ว หุ่นไม่ดีด้วย “แต่ท่านก็ต้องดูดีๆ นะคะ ผู้ชายใจร้ายที่เห็นผู้หญิงเป็นของเล่นก็มีเยอะแยะ พลาดขึ้นมาจะเดือดร้อน ท่านต้องดูว่าเขาชอบท่านจริงจัง แล้วยังไม่มีลูกมีเมีย”

“ฮ่าๆ เจ้านี่สอนเหมือนข้าเป็นลูกเจ้า”

“ก็แหม ข้าเห็นคุณหนูมาตั้งแต่เล็กๆ”

“เอาเป็นว่าข้าจะระวังแล้วกัน เจ้าก็อย่าลืมล่ะ ไปซื้อของมาตุนไว้ จะได้มีของกิน”

“ได้เลยค่ะ พรุ่งนี้ข้าจะทำเนื้อตุ๋นที่ท่านชอบไว้ให้นะคะ”

“ดีแล้ว นี่เจ้าไปยกข้าวมาหน่อยสิ หิวแล้ว”

“ค่ะ วันนี้ข้าตั้งใจทำสุดฝีมือเลยนะ”

ท่าทางตั้งอกตั้งใจนั้นส่งผลให้โดโรทียิ้มออกมาเล็กน้อย แม้จะไม่รู้ก็ตาม ทว่าสายใยความเป็นแม่ลูกที่เชื่อมไว้ทำให้บางครั้งนางก็รู้สึกอบอุ่นใจเมื่อได้อยู่กับโดโลเรส แต่สิ่งที่นางเห็นคือโดโลเรสเป็นแค่คนใช้ที่เป็นนางบำเรอคนหนึ่งของพ่อ จะใช้คำว่ารักมันก็ไม่เต็มที่

“อร่อยจริงๆ”

“คุณหนูกินได้เยอะข้าก็ดีใจ เดี๋ยวกินเสร็จท่านไปอาบน้ำนะคะ ข้าต้มน้ำอุ่นไว้ให้แล้ว อาบเสร็จเดี๋ยวข้าจะนวดให้ จะได้หลับสบาย”

“เจ้าก็กินด้วยสิ หมู่นี้เจ้าซูบลงไปนะ”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ข้ามีกินไปบ้างแล้ว” โดโลเรสไม่อยากจะกินมากเพราะเห็นจะเป็นการสิ้นเปลืองเงินทอง เก็บเงินไว้ให้ลูกสาวคงจะดีกว่ามาใช้กับคนแก่ๆ ที่ไม่มีอนาคตอย่างนาง

โดโรทีกินข้าวเสร็จก็เข้าห้องน้ำไปอาบน้ำแต่งตัวและออกมานอนพัก โดโลเรสบรรจงนวดให้และมองหน้าลูกสาวด้วยความรักและห่วงใย

ได้แต่หวังว่าโดโรทีจะไม่โชคร้ายเหมือนนาง 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น

  1. #18 Misakocarrion (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:43
    รู้สึกว่าโดโรทีนิสัยดีขึ้นมาก
    ปล.แดนนี่จะเป็นคนดีไหมเนี่ยยย
    #18
    1
    • #18-1 albaflorecitych(จากตอนที่ 16)
      9 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:06
      โดยพื้นฐานแล้วโดโรทีไม่ใช่คนร้ายค่ะ แค่อารมณ์ร้ายแบบคุณหนูขี้เหวี่ยง เวลาเหวี่ยงก็งี่เง่าเอาเรื่อง แต่เวลาไม่เหวี่ยงก็ไม่ได้มีพิษสงอะไร ไม่ใช่คนประเภทเจ้าคิดเจ้าแค้น เจ้าแผนการหรือผูกใจเจ็บมากมาย ออกแนวตบก็ตบ พอตบเสร็จก็กลับบ้านนอน ไม่ได้คิดจะเอาคืนอะไรมากกว่านั้น
      #18-1