McKnight Fallin' 'n L.O.V.E with Devil

ตอนที่ 7 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 302
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    16 พ.ค. 49





Mcfly Fiction 6

I’m In Love With Devil

O#o”

ตึก ตึก ตึก

เสียงหัวใจของฉันเต็นไม่เป็นจังหวะ ถ้าฉันไม่กระโดด เขาต้องเห็นฉันแน่ๆ ไม่นะ ฉันไม่พร้อมที่จะเห็นหน้าเขาตอนนี้เลย TToTT  ไม่ใช่สภาพนี้ด้วย

ไปสิว่ะไอ้แดน

แฮรี่บ้า นายอย่าเร่งเพื่อนนายได้ไหม ฉันยังหนีไม่พ้นเลย ~+~  

ฉันไม่อยากเจอเธอ

แดนนี่พูดแบบตัดเยื้อใย

(ToT)

ไอ้บ้ากาม แกไม่อยากเห็นฉันเร้อ ฉันก็ไม่อยากเห็นนายเหมือนกัน TT^TT แต่ทำไมฉันต้องร้องไห้ด้วยนี่

ถ้านายไม่ไป ฉันจะไปดูเอง

แฮรี่เอ่ยขึ้น

“OmO”

เฮ้ออออออออ OoO เมื่อกี้นายว่าอะไรนะแฮรี่ กร๊ากกกกกกกก อย่ามานะ อย่ามา อย่ามา ตาย ตาย ตาย ฉันต้องโดนจับได้แน่ๆ ไม่อยู่แล้ว>T< เผ่นโลด โย่วววว ฉันปีนขอบระเบียงสลักทรงกรีกโรมัน เฮ้อ ฉันกำลังจะโดนจับ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันยังมีอารมณ์มาอธิบายลักษณะของระเบียงอยู่อีก - -“ กร๊ากกกกกกก

พรืด!!!!!!!!!!

ฉันร่วงลงจากระเบียง ต๊ายยยย ตาแฮรี่ นายจะโผล่มาทำไมตอนนี้ ฉันห้อยต่องแต่งกอดเสาแน่นเหมือนจิงโจที่เกาะกระเป๋าแม่ TToTT ต่างกันที่ว่ากระเป๋าจิงโจมันดูปลอดภัยกว่าที่ที่ฉันอยู่มาก แล้วตอนนี้น้ำตาของฉันก็ไหลออกมาไม่หยุดด้วย เออ อืมม์...... ไหลออกมาเหมือนอะไรดีล่ะ ช่างมันเถอะ เอาเป็นว่าฉันร้องไห้ก็แล้วกัน เป็นเพราะฉันน้อยใจที่แดนนี่บอกว่าไม่อยากเจอหน้าฉัน T_T ม๊าย ไม่จริง ฉันไม่ได้โกรธ ไม่ได้งอน แล้วก็ไม่ได้น้อยใจด้วย ให้ตายเถอะ ฉันเป็นอะไรนี่

นี่คุณ

“=.=”

เฮ้ออ เรียกซะ =.= น่านะ ฉันหลบหน้าก่อนดีกว่า ฉันก้มหน้ามองข้างล่าง อึ๊ด ทำไมตัวฉันมันหนังอย่างนี้ว่ะ กร๊ากกกกกกกกกกก OoO// ทำไมมันสูงแบบนี้  กร๊ากกกกกก ขาสั่นพับๆ โอ๊ยๆจะทำยังไงดี กร๊ากกกกกก โอ้เช็นต์พอล เค ช่วยเฟลอร์ทีเถิด เฟลอร์น้อยยังไม่อยากตายตอนนี้ ยังไม่อยากโดนจับด้วย

หมับ

จะบ้ารึไง ทำอะไรแบบนั้น ชีวิตนี้มีค่า จะทิ้งมันไปง่ายๆแบบนี้เชียวหรอ

แฮรี่โค้งตัวอ้อมขอบระเบียงลงมากำข้อมือฉันไว้แน่น

“ToT”

โอ้ แฮรี่นายเป็นคนที่ทำให้ฉันรู้สึกดี โอ๊ยกรี๊ดดด >_< นายอย่าทำหน้าหล่อใส่ฉันนะ แต่ขอโทษด้วยเถอะ - -“ ฉันไม่ได้จะฆ่าตัวตาย แต่นายต่างหากจะฆ่าฉัน เพราะฉันกำลังจะหนีพวกนายเข้าใจไหม เข้าใจไหม -o- แล้วก็จะหนีไอ้เพื่อนบ้ากามของนายด้วย เพราะฉะนั้นปล่อยมือฉันเดียวนี้

ปล่อยนะ #o#”

ฉันตะโกน ตาเริ่มลา ลา ลา ลา ลา ลาย หมุนเหมือนลูกกวาด

เฮ้ยแดน มาช่วยหน่อยสิไอ้บื้อ เธอเป็นผู้หญิงของนายนะ นายจะปล่อยให้เธอตายไปโดยไม่ช่วยอะไรนะหรอ

แฮรี่ตะโกนเรียกแดน ฉันรู้สึก.....ซาบซึ้งมากๆ TToTT  ผู้หญิงของนายหรอ เฮ้อ ถ้าฉันเสียตัวให้นายก็คงจะดี กร๊ากกกกกก นี่ฉันคิดอะไรไปนี่ เฮ้ออ นายอย่าไปเรียกเขาให้ยากเลยแฮรี่ เพราะเพื่อนของนายมันไร้คุณธรรม

เธอจะฆ่าตัวตายจริงๆหรอ

แดนนี่วิ่งออกมาอย่างรวดเร็ว >_< กรี๊ดดด ฉันไม่หน้าเงยหน้าขึ้นเลย กางเกงในหมีน้อยของเขา น่ารักชะมัด >~< แต่ถ้าเขาไม่ใส่เลยจะดีเสียกว่า อ๊าวเฮ้ย ไม่ใช่ ฉันหมายถึง เขาน่าจะแต่งตัวให้เรียบร้อยกว่านี้ต่างหาก >.< เขินโว๊ย  

ไหน ไหน เธออยู่ไหน

แดนนี่วิ่งไปอีกทาง -_-“ โถ่เว้ย ตานี่งี่เง่าชะมัดยาก ฉันอยู่ทางนี้

ทางนี้โว๊ย-_-”

แฮรี่ตะโกนบอกแดนอย่างไม่สบอารมณ์ แดนจึงหันกลับมา แต่ฉันรีบก้มหน้าลงหลบเขา ปล่อยมืออีกข้างหนึ่งออกจากเสา TT_TT ฉันไม่อยากเจอหน้าเขาตอนนี้เลย ลาก่อนโลกอันแสนโหดร้าย ฉันแกะมือแฮรี่ออกแล้วหลับตาปี๋เตรียมตัวตายเต็มที่

เฮ้ย!!!!!!!”

แฮรี่และแดนตะโกนลั่น และตอนนี้ฉันกำลังล่องลอยอยู่บนอากาศ ฉันกำลังจะจากโลกนี้ไป ลาก่อนผู้พรากความบริสุทธิ์ของฉัน ลาก่อนแฮรี่ผู้เห็นคุณค่าชีวิตของฉัน

แอ๊บ โอ๊ย. (x_x).

เวรกรรม ชั้นสี่นี่มีระเบียงรอรับร่างของฉันอยู่แล้วนี่หว่า เมื่อกี้มองไม่เห็น

เธออยู่ชั้น4 เดี๋ยวฉันไปตามเธอเอง นายเข้าไปใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยกว่านี้ได้ไหม เห็นแล้วมันทรมานลูกตา หุ่นก็ใช่ว่าจะดี

แฮรี่รีบสาธยายออกมายาวเหยียดเหมือนขบวนรถไฟที่กำลังมุ่งหน้าไปยังโรงเรียนเวทมนต์ฮอกวอตส์ ฉันได้ยินเสียงฝีเท้าของเขาวิ่งออกไป

ไอ้บ้า เอ้ย ถึงฉันจะอ้วนขึ้นมาหน่อย แต่อย่างน้อยก็มีผู้หญิงมานอนกับฉันก็แล้วกัน

แดนนี่โวยวาย ฉันพอจะเดาได้ว่าตอนนี้เขาคงกำลังหัวเสียที่โดนแฮรี่ต่อว่า เฮ้อ-_- ผู้ชายนะผู้ชาย ขืนใจชาวบ้านเขามาแล้วยังหน้าด้านมาพูดได้อีก แต่เอาเถอะ ฉันไม่มีเวลามานอนฟังเขาบ่นตอนนี้ ฉันต้องหนีสิ

๐.๐////

โชคดีนะนี่ที่ประตูห้องนี้ไม่ได้ปิด ฉันจึงเปิดเข้าไป

“O//o”

อึ๊ย!!! เจอร์สิ่งที่ไม่น่าดูแล้วเรา

ว๊ายยยยยยยยย / เฮ้ยยยยยย

ชายหญิงที่นอนอยู่บนเตียงพร้อมใจกันแหกปากขึ้นมา

เอิ๊ก รีบเผ่นเถอะเรา ไม่อยู่แล้ว (( ( ( (;^^)/ ฉันรีบวิ่งออกจากห้องไป ขอย้ำว่ากระเพกๆด้วย เลือดก็ยังไหลไม่หยุด T^T เจ็บชะมัดเลย แง้ๆๆ น้ำตาฉันตกอีกแล้ว วันนี้ฉันร้องไห้ออกมาจนรองน้ำเต็มอ่างของแดนนี่ได้แล้วมั้ง โอ๊ย โถ่เว้ย ทำไมฉันต้องนึกถึงแดนนี่ด้วยนะ

ฉันวิ่งลงบันไดไป ฉันได้ยินเสียงฝีเท้าของแฮรี่วิ่งตามมา แล้วเรียกให้ฉันหยุด T<T จะหยุดให้โง่หรอ ฉันไม่ใช่คนบ้านะย่ะตาเผือก ฉันวิ่งสุดแรงเกิดที่กำลังใกล้จะตายลงไปที่เค้าเตอร์ พนักงานมองฉันอย่างงุนงง แต่ฉันไม่สนหรอก ฉันก็ต้องวิ่งผ่านไปอย่างไม่แคร์สายตาใครนะสิ กร๊ากกกก

โครม!!!

บ้าชิบ

วิ่งชนของแข็งบางอย่างเข้า

อ๊า กีต้าอันใหม่ของฉัน

ฉันค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียงที่ครางหงุงหงิงเหมือนหมา

“O.O”

เอิ๊ก ดั๊กกี้กำลังยืนหน้านิ่วคิ้วขมวด มือกุมอยู่ที่หัวมองดูศพกีต้าที่แหลกละเอียดอยู่บนพื้น

ขะ ขะ ขอ โทษค่ะ *_*”

ฉันรีบกล่าวแล้ววิ่งต่อไป จะอยู่ให้บ้าเร้อ นั่นมันสมาชิกวงแมคฟลายนะ

ดั๊ก จับเธอไว้

เสียงแฮรี่ตะโกนตามมา ดั๊กกี้หันมามองหน้าฉันอย่างงงๆ ฉันหันกลับไปมองแต่ก็วิ่งต่อไปไม่คิดชีวิต

เอี๊ยดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!!

“>T<”

กร๊ากกกก รถบีเอ็มดับเบิ้ลยูกำลังมุ่งหน้าเขาหาฉันอย่างรักใคร่ ฉันกำลังจะตายจริงๆสินะ

หมับ!!!!

“>o<”

ระวังหน่อยสิครับ

เสียงเจ้าของอ้อมแขนอันแข็งแกร่งผู้ช่วยฉันให้ลอดพ้นจากหน้ารถบีเอ็มดับเบิ้ลยูเอ่ยขึ้น แต่จะว่าไปนั่นถือเป็นโชคดีของรถคันนั้นต่างหากที่เขามาลากฉันออกมา ฮ๊ากๆๆ เอิ๊กๆๆ ฉันค่อยๆเงยหน้ามองดูผู้มีพระคุณ คราบน้ำตายังเกาะอยู่บนใบหน้าของฉัน รู้สึกเจ็บตามากเป็นพิเศษจนต้องหรี่มอง

“OoO”

กร๊ากกกกกกกกกก พระเจ้าช่วย เช็นต์จอร์ช เซ็นตฺหลุยส์ เซ็นต์ปีเตอร์ สเควร์ เซ็นต์พอล มีกี่เซ็นต์อุทานมันออกมาให้หมด

ปะ ปะ ปะปล่อยฉันเถอะค่ะ>_<”

ฉันเอ่ยกลับไปอย่างไม่มันใจ เพราะฉันแพ้ถ้อยคำที่อ่อนหวานของเขารู้ไหม แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ เขาควรจะปล่อยฉันไป

ระวังตัวด้วยนะครับ

เขาปล่อยฉันจากอ้อมแขนแล้วยิ้มให้ โอ๊ววววววมายก๊อด ฉันไม่อยากจะวิ่งหนีไปจากเขาเลย น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนมาก กรี๊ดดดดดดดดด >.<  HU HU

ทอม!! จับเธอไว้

แย่แล้ว แฮรี่กำลังวิ่งมากับดั๊กกี้ ทอมหันมามองหน้าฉันอย่างงงๆ ฉันสงสายตาเศร้าสร้อยให้เขาเหมือนเจ้าหญิงในเรื่องซินเดอร์เรลล่าที่กำลังจะพรากจากเจ้าชายรูปงาม (@_@;)  แล้วกระเพกเท้าวิ่งต่อไป (( ( ( (;T^T)/

ทอมนายทำไมไม่จับเธอไว้ ฉันเห็นแฮรี่ยืนหอบแฮ๊กๆ พรางต่อว่าให้ทอม ทอมยังมองมาที่ฉัน ตาของเขาแน่นิ่งมาก ฉันอ่านใจเขาไม่ออกเลย แต่อย่างน้อยเขาก็ไม่วิ่งตามฉันมา แล้วแฮรี่ก็ด้วย ฉันรีบวิ่งข้ามถนนไป ผู้คนมากมายมองฉันด้วยสายตาหยามเหยียด ประมาณว่าฉันหลุดมาจากยุคหินหรือเปล่า แต่ฉันไม่สนใจสายตาพวกเขาเท่าไหร่ สิ่งที่ฉันต้องทำตอนนี้คือหนี หนีไปให้ไกลจากพวกเขา

ฉันวิ่งออกมาจนทิ้งระห่างได้ประมาณหนึ่งกิโลเมตร เก่งมากเลยเฟลอร์ ตั้งหนึ่งกิโลเมตรเชียวนะ น่าภูมิใจซะไม่มี จากนั้นฉันจึงเดินหาร้านเสื้อผ้าและรองเท้าดีๆราคาย่อมเยาพอที่ฉันจะจ่ายได้ แล้วซื้อชุดสำหรับสมัครงานจากเงินที่ได้มาหนึ่งชุด จากนั้นก็ไปซื้อกระดาษเช็ดหน้าสำหรับพกพามาทำความสะอาดตัวพอแก้ขัด แล้วเข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องน้ำ

“-_-“

ฉันยืนมองสะภาพตัวเองอยู่ในกระจก หน้าตาฉันดูไม่ค่อยจะได้เลย รอบคอของฉันยังเต็มไปด้วยรอยจูบ จนฉันต้องเอาแป้งออกมาทาทับให้มันดูจางลงบ่าง แต่เอาเถอะถึงจะเป็นอย่างไร วันนี้ฉันก็ต้องออกไปหางานใหม่ให้ได้  ฉันเดินไปบนรองเท้าส้นสูงมือสองอย่างดันทุรัง เพราะว่าเท้าของฉันยังเจ็บอยู่ แล้วผ้าก๊อตที่ฉันเอามาพันรอบแผลยังแย่งพื้นที่ในรองเท้าของฉันไปอีก มันจึงบีบตัวเข้าหากัน TToTT ทรมานจริงๆ

ฉันเดินไปเรื่อยๆ เพื่อหางาน กรุงลอนดอนนี่มันช่างกว้างใหญ่เหลือเกิน เพราะฉันเดินจนขาแทบจะหลุดออกมาเป็นชิ้นๆ แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่ได้งานซักที

แอะ

ฉันมาหยุดอยู่หน้าป้ายโฆษณารับสมัครพนักงานเช็ดถูจากสถานีวิทยุสถานีหนึ่ง ฉันจึงสนอกสนใจมากพิเศษ จนต้องออกตามล่าหาสมบัติ เอ้ย หาสถานีวิทยุนั่นต่างหากล่ะ ฉันตามหาไปเรื่อยๆ ในมือถือที่อยู่ที่ฉันฉีกออกมาเอาไว้แล้วตวัดตาไปรอบๆ

โย่ว เธอนี่เยี่ยมจริงๆเลยเฟลอร์

ฉันพูดขึ้นอย่างดีใจเมื่อค้นพบสถานีวิทยุที่ว่า

สตูดิโอตั๊กแตนหรอ ชื่อตลกชะมัดเลย^o^”

ฉันยืนหัวเราะท้องแข็งอยู่คนเดียว ชาวบริทริสต่างพากันมองหน้าฉันอย่างผวา เชอะฉันไม่สนใจหรอกย่ะ

 

⊱✿⊰☆•.¸¸.•´¯`•.¸¸.¤Ⓜⓒⓕⓛⓨ¤.¸¸.•´¯`•.¸¸.•☆⊱✿⊰

 




นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

51 ความคิดเห็น