❄️ ❤️ Fairy tail Fiction : Fifty Shades of GRAY Collection ❤️ ❄️

ตอนที่ 2 : ❄️ ❤️ Crazy In Love ❤️ ❄️ [15+]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1213
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    5 มิ.ย. 60






 



"Crazy In Love"
(Beyonce)


 


You got me looking, so crazy my baby


 I'm not myself lately I'm foolish, I don't do this


 


 


“ท่านเกรย์คะ...พอแล้วค่ะ..”


เสียงอ้อนวอนขอของหญิงสาวดังขึ้นอย่างแผ่วเบาก่อนที่จะหลุดร้องเสียงครางออกมาเมื่อชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลังจูบลงที่ซอกคอของเธออย่างหนักหน่วง


มือหนาของเขาจัดการลูบไล้สัมผัสไปยังทุกส่วนของร่างกายหญิงสาวขณะที่ตัวเองก็ทาบทับร่างของเธอติดกับกำแพงเย็นเฉียบตรงหน้า หยดน้ำที่ไหลลงมาจากฝักบัวกลางห้องยิ่งทำให้ผิวขาวๆของเธอน่าหลงใหลจนเขาอดใจไม่ไหว


“ท่านเกรย์..” มือบางของเธอยกขึ้นมาจับมือของเขาที่เกาะกุมหน้าอกของเธอไว้และหลุดเสียงร้องตกใจออกมาเมื่อรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่กำลังตื่นขึ้นที่ด้านหลังเธอ “วันนี้..วันนี้จูเบียต้องไปทำภารกิจนะคะ..”


“ถ่ายแบบ..ฉันรู้ ที่ลูซี่ขอมา” ริมฝีปากของเขาไล่จูบลงที่บริเวณหัวไหล่ของเธอ มืออีกข้างของเขาที่ลูบเอวบางค่อยๆเลื่อนลง “เธอบอกฉันเมื่อคืนแล้ว”


“ม..เมื่อคืนก็พอแล้วนี่คะ” แก้มของหญิงสาวขึ้นสีแดงเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาในค่ำคืนที่แล้วที่ทำเอาเธอแทบจะเป็นลม “แทบ...ไม่ได้นอนเลย..”


“ฉันบอกตอนไหนว่าฉันพอ หืม?” เสียงแหบกระเส่าที่กระซิบข้างหูทำให้หญิงสาวต้องกัดริมฝีปากเพื่อกันไม่ให้เสียงของตัวเองเล็ดรอดออกมา “ไม่ต้องไปก็ดี ฉันไม่อยากให้เธอไปโชว์เนื้อหนังให้ใครเห็นทั้งนั้น”


มือหนาเริ่มเลื่อนลงไปเรื่อยๆ “แต่จูเบียสัญญากับคุณลูซี่แล้ว...”


จูเบียร้องออกมาเสียงดังเมื่อชายหนุ่มขบฟันเข้าที่รอยเดิมของเธออย่างรุนแรงจนเกิดเป็นรอยสีแดงช้ำที่ตัดกับผิวขาวที่คอของเธอ


“ฉันไม่ชอบ” ลิ้นของชายหนุ่มจัดการปลอบประโลมรอยแผลนั้นเพื่อไม่ให้เธอตกใจ “เธอเป็นของฉัน”


“ท่านเกรย์คะ จู-” คำพูดที่กำลังจะเอื้อนเอ่ยถูกตัดบทไปด้วยริมฝีปากร้อนที่เข้าประกบกับเธออย่างรวดเร็วและรุนแรง เกรย์แนบตัวเข้ามาใกล้เธอมากขึ้นขณะที่มือของเขาก็ไล่ลงไปยังเป้าหมายที่เขาปราถนา หยดน้ำที่เย็นเฉียบหยดลงบนร่างของหญิงสาวตัดกับผิวกายและอารมณ์อันร้อนกรุ่นของความปราถนาในกายของชายหนุ่ม คำอ้อนขอถูกถ่ายทอดผ่านรสจูบทำเอาหญิงสาวต้องใจอ่อนระทวยอย่างช่วยไม่ได้ มือบางค่อยๆยกขึ้นมาโอบที่หลังคอของเขา ริมฝีปากบางจูบเขากลับอย่างเร่าร้อนก่อนที่จะปล่อยตัวปล่อยใจไปกับอารมณ์ความต้องการ


 


 


 


 


 


“จูเบียยยยยยยยย


เสียงร้องแหลมสูงของเพื่อนสาวทำเอาจูเบียแทบจะสะดุ้งเพราะความตกใจ หญิงสาวหันไปมองลูซี่ที่ตอนนี้อยู่ในชุดลำลองสบายแต่สีหน้าดูไม่ค่อยสู้ดีนัก


“ฉันแทบจะบ้าตาย”


ลูซี่ทัดผมสีทองของตัวเองไปหลังหูก่อนที่จะถอนหายใจและตั้งสติ เธอมองผู้มาเยือนทั้งสองก่อนที่จะเลิกคิ้วขึ้น


“แล้วนายมาด้วยทำไมล่ะเนี่ย”


 


เกรย์ที่มีสีหน้าบอกบุญไม่รับอยู่แล้วกลับหน้ามุ่ยขึ้นไปอีก “อยากมาก็เลยมา เธอมีปัญหาเหรอ”


“เปล๊า” ลูซี่ตอบเสียงสูง แม้น้ำเสียงที่ชายหนุ่มพูดกับเธอจะห้วนออกแนวชวนทะเลาะ แต่ลูซี่กลับไม่ได้ว่าอะไร กลับกันเธอดูไม่ได้สนใจคำตอบเขาเท่าไหร่นัก มือบางจัดการพลิกตัวจูเบียไปมา


 


“โอเค เดี๋ยวเราจะไปลองชุดกันคร่าวๆ เสร็จแล้วก็จะมาแต่งหน้า ทำผม เธอเคยถ่ายแบบสั้นๆมาแล้วนี่เนอะ” ลูซี่พูดเสียงกลั้วหัวเราะคล้ายกับคนที่กำลังประหม่า “อันนี้เป็นคอลเลคชั่นใหม่ล่าสุด เซ็กซี่นิดๆ รับรองว่าเธอต้องเกิดแน่ๆ โดยเฉพาะชุดเปิดขานั่นออกแบบมาให้เธอใส่โดยเฉพาะเลย งั้นเดี๋ยวเราไปลองชุดกันคร่าวๆก่อนเนอะ แล้วค่อยมาแต่งหน้า โอ๊ย นี่ฉันพูดซ้ำแล้วใช่มั๊ย ตื่นเต้นจัง เพิ่งเคยทำงานเบื้องหลังถ่ายแบบครั้งแรก ฮ่ะๆๆ”


เมื่อเห็นว่าลูซี่ตื่นเต้นจนพูดไม่หยุดทำให้ชายหนุ่มได้แต่กลอกตาไปมา จูเบียมองสีหน้าเขาก่อนที่จะยิ้มออกมาน้อยๆ


“จะว่าไป มาทำความรู้จักนายแบบคู่กับเธอก่อนดีกว่าเนอะ”


ถ้าชายหนุ่มกำลังดื่มน้ำอยู่ เขาคงพ่นน้ำออกมาใส่หน้าลูซี่แล้ว แต่ตอนนี้เขาทำได้เพียงถลึงตาใส่ผู้พูดเท่านั้น


“อะไรนะ”


แต่ดูเหมือนว่าผู้หญิงทั้งสองคนจะไม่ได้รับรู้ถึงน้ำเสียงเย็นเฉียบของเขา จูเบียหันมายิ้มกว้างให้ชายหนุ่มก่อนที่จะหัวเราะเขินๆออกมา


“เขาเป็นนายแบบประจำของนิตยสารค่ะ ติดอันดับหนุ่มโสดที่น่าควงที่สุดสามปีซ้อนเลย”


“หล่อมากๆ แต่นายเองก็ติดอันดับบ่อยนี่ ตอนถ่ายแบบไม่เคยเจอกันเหรอ”


“แต่ยังไงท่านเกรย์ก็เป็นหนุ่มโสดที่น่าควงที่สุดของจูเบียนะคะ!


เกรย์ขมวดคิ้วใส่จูเบีย คำชื่นชมนั้นไม่ได้ทำให้เขาสนใจเท่ากับทอปปิคที่ว่าจูเบียรู้เรื่องผู้ชายคนอื่นด้วย


 


“ขอโทษที่อุปมานานแต่คอนเซปต์ในวันนี้ของเราคือ..” ลูซี่ทำเสียงรัวกลองราวกับจะเปิดงานอย่างยิ่งใหญ่ “Fifty shades of grey!!


แน่นอนว่าถ้าเขาดื่มน้ำอยู่ เขาก็คงพ่นน้ำใส่หน้าลูซี่เป็นครั้งที่สอง ไม่ใช่ว่าเขาจะเป็นจอมเวทที่ทำแต่ภารกิจไปวันๆแล้วไม่รับรู้ข่าวคราวรอบตัวหรอกนะ เขาเป็นหนุ่มอายุยี่สิบกว่าๆ เพื่อนสาวๆ(ที่จูเบียสแกนแล้วว่าไม่มีใครจะอ่อยหรือแย่งเขา)รอบตัวก็เอาแต่พูดถึงหนังสือนิยายเล่มนี้ว่าพระเอกในนั้นชวนฝันขนาดไหน จูเบียก็ยังเคยเอาคอลัมน์รีวิวนิยายเรื่องนี้ที่ลูซี่เคยเขียนลงนิตยสารซอสเซอเรอร์ตอนที่กิลด์แตกตอนนั้นมาให้เขาดู  จะไม่ให้เขาไม่รู้จักชื่อเรื่องนี้ก็จะเกินไปหน่อย


หยุดก่อนเลย! เธอจะให้จูเบียถ่ายแบบคอนเซปต์นิยายโรคจิตนั่นเนี่ยนะ!


“นั่นปากเหรอเกรย์! นิยายเล่มนั้นเป็นผลงานทางวรรณศิลป์เชียวนะ การใช้ถ้อยคำและบรรยาย-


-ฉากสัปดนบนเตียงของพระเอก ฉันรู้ว่ามันคืออะไรน่า ลูซี่!” ชายหนุ่มตัดบทและทำเอาลูซี่หน้าขึ้นเป็นสีแดงแปร๊ด “และฉันไม่ยอมให้จูเบียโดนโซ่ แส้ กุญแจมือบ้าบออะไรก็ตามที่เหมือนในนิยายนั่นเด็ดขาด”


“ท่านเกรย์” จูเบียมองหน้าเขา แก้มเธอก็ขึ้นสีแดงและทำเอาเกรย์ต้องเขินไปด้วย


“ก็เธอเล่นพูดไม่หยุดว่าตานั่นชื่อเหมือนฉัน ฉันก็เลยไปถามมิร่ามา” ชายหนุ่มตอบพลางมองไปทางอื่น “แต่ยังไงฉันก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมพวกเธอถึงได้ชอบอ่านนิยายเล่มนี้ขนาดนั้น ฉันคิดว่าเป็นแค่เอลซ่าคนเดียวซะอีก”


“จูเบียไม่ได้ชอบนะคะ แค่รู้จักเพราะชื่อเหมือนท่านเกรย์เท่านั้นแหละ” จูเบียยื่นริมฝีปาก


“ส่วนฉันเป็นนักเขียนนิยาย ฉันต้องศึกษาหาความรู้ย่ะ ฉันต้องอ่านทุกแนว” ลูซี่แก้ตัวบ้าง เหงื่อแตกพลั่ก “ไม่ใช่ว่าชอบเนื้อหาหรือพระเอกเหมือนคนอื่นหรอกนะ”


“แน่ใจ?” ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้น “ไม่ใช่ว่าอยากให้ไอ้ตัวกินไฟล่ามกุญแจมือกับเธอเหรอ”


กรี๊ดดดดดดดดดดดดด อีตาบ้า ใครจะไปคิดแบบนั้นยะ!!” ลูซี่แหวออกมาพร้อมกับเลือดที่สูบฉีดแดงไปจนถึงหูและน้ำเสียงที่สูงปรี๊ดราวกับมีพิรุธ “ฉันแค่ชอบการบรรยายและก็การที่ฉันเสนอทางนิตยสารให้เป็นคอนเซปต์นี้ก็เพราะว่าฉันเห็นว่ามันเซ็กซี่ เป็นที่นิยมและดูน่าค้นหา เข้าใจมั๊ย มันเหมือนเอาตัวอักษรออกมาเป็น-


“เออ อะไรก็เหอะ ยิ่งได้ยินคอนเซปต์ยิ่งไม่อยากให้จูเบียถ่ายเลยว่ะ ไป จูเบีย กลับ!” ชายหนุ่มถือวิสาสะดึงมือบางของแฟนสาว


 


“สวัสดีครับ คุณลูซี่!


แต่ก่อนที่ลูซี่หรือจูเบียจะได้ทักท้วงอะไรออกมา  ชายหนุ่มผมหยิกสีน้ำตาลแดง ดวงตาสีมรกตและลักยิ้มที่แก้มทั้งสองข้างกำลังเดินมาทางพวกเขา รอยยิ้มโปรยเสน่ห์ประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา


“นี่ใช่นางแบบคู่กับผมหรือเปล่าครับ”


ผู้ชายคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ขึ้นและมองภาพตรงหน้า ลูซี่เหมือนจะเรียกสติได้และรีบยิ้มกว้าง


“อ้อ อัสติน นี่จูเบีย จูเบีย นี่อัสตินนะ เขามาจากบลูเพกาซัสน่ะ”


ลูซี่แนะนำตัวทั้งสองอย่างคร่าวๆก่อนที่รอยยิ้มบนใบหน้าของอัสตินจะกว้างขึ้น ดวงตาเรียวมองหญิงสาวผมสีครามหัวจรดเท้าก่อนที่นัยน์ตาจะเกิดประกายขึ้นด้วยความพอใจ เขายกมือขึ้นมา


“ยินดีที่ได้ร่วมงานกันครับ คุณจูเบีย ตัวจริงสวยกว่าในรูปเยอะเลยครับ”


 


ถ้าเกรย์เป็นสุนัขล่ะก็ ตอนนี้เขาคงแยกเขี้ยวพลางขู่ฟ่อๆให้หมอนั่นกลัวเตลิดไปแล้วแต่เพราะไม่ใช่แบบนั้นเขาเลยได้แค่ถลึงตาใส่ผู้ชายตรงหน้าที่กำลังโปรยเสน่ห์อย่างไม่ดูตาม้าตาเรือแทน


“เอ่อ คือ...” จูเบียเหลือบมองมือข้างซ้ายที่โดนเกรย์จับไว้โดยไม่มีท่าว่าจะยอมปล่อยก่อนที่จะเลือกใช้มือขวาที่ว่างอยู่แสดงคำตอบรับกับนายแบบหนุ่มแทน “ยินดีเช่นกันค่ะ”


 


อัสตินยิ้ม ลักยิ้มที่ข้างแก้มทำให้เขาดูเป็นผู้ชายง่ายๆและร่าเริง ตรงกันข้ามกับฝั่งของเกรย์ที่ลุคดูเป็นผู้ชายเท่แต่เย็นชาราวกับขั้วโลกเหนือติดลบร้อยองศา


“เกรย์ ฟูลบัสเตอร์ เราถ่ายแบบด้วยกันมาสามปีติดแล้วนะครับ” อัสตินเปลี่ยนเป้าหมาย “จำผมได้มั๊ย ผมไม่เคยติดอันดับสูงกว่าคุณสักที”


เกรย์เลิกคิ้วขึ้น หมอนี่จำเขาได้จากการถ่ายแบบหนุ่มโสดสุดฮอตประจำปี ความจริงแล้วเกรย์ไม่ค่อยได้สนใจว่าใครติดสูง ติดต่ำ เอาจริงๆ เขาภาวนาทุกปีว่าไม่อยากให้ตัวเองติดอันดับด้วยซ้ำ ไม่อยากจะเชื่อว่าถึงแม้ว่าจะเจ็ดปีผ่านไปตอนเกาะเทนโรวและงานประลองเวทแล้ว เขาก็ยังได้ตำแหน่งหนุ่มโสดสุดฮอตอีก งานถ่ายแบบน่าเบื่อมากและการที่เป็นจุดสนใจของฝูงชนก็ไม่ใช่เรื่องโปรดของเกรย์เท่าไหร่นัก


“เหรอ ฉันไม่ค่อยใส่ใจเท่าไหร่ โทษทีนะ”


จูเบียรีบหันไปมองเขาด้วยสีหน้าตกใจ ปกติเกรย์จะไม่ใช่คนหยาบคายกับคนแปลกหน้ามากขนาดนี้ แต่เธอไม่รู้ว่าปัจจัยที่ทำให้เขาอารมณ์เสียคือการที่หมอนี่จะต้องมาถ่ายแบบคอนเซปต์นิยายอิโรติคตัวติดเนื้อแนบเนื้อกันกับเธอ แค่คิดภาพ เกรย์ก็อยากจะบีบคอลูซี่แล้ว ติดอยู่ที่ว่าถ้าเขาทำแบบนั้น นัตสึจะมาฆ่าเขาตายตามไปด้วยน่ะสิ


“งั้นเหรอครับ แหม เสียดายจัง ผมนี่อยากติดอันดับสูงกว่านี้จังเลย กิลด์ผมค่อนข้างให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มากๆเลยน่ะครับ”


“ถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อยากจะติด จัดอันดับไปทำไมฉันยังไม่รู้เลย”


“แหม พูดอย่างนี้ สาวๆทั้งหลายที่โหวตให้คงเสียกำลังใจแย่เลยนะครับ ก็เพื่อให้สาวโสดได้รู้ไงครับว่าหนุ่มหล่อๆอย่างเรายังว่าง” อัสตินร้องเป็นเพลงในประโยคสุดท้ายพลางขยิบตาให้จูเบียอย่างรู้งาน


 


“ก็ดี เพราะฉันไม่ว่างแล้ว คงไม่ต้องมาถ่ายแบบบ้าบออะไรพวกนี้อีก”


ลูซี่อ้าปากค้างขณะที่จูเบียตาเบิกโต เกรย์ไม่ใช่ผู้ชายที่จะป่าวประกาศกับคนที่ไม่รู้จักว่าเขามีแฟน เขาเป็นผู้ชายประเภทปากหนัก ต้องเค้นนักเค้นหนากว่าที่จะพูดออกมาได้แต่ละประโยค


 


อัสตินกระพริบตาปริบๆกับคำตอบที่ได้ก่อนที่จะเบือนสายตาลงไปมองยังมือซ้ายของจูเบียที่เกรย์กุมไว้แน่น ความตระหนักรู้แล่นผ่านสมองของเขา


“อ๋ออออ” อัสตินพยักหน้าช้าๆ “ไม่ว่าง โอเค เข้าใจล่ะ” อัสตินเลียริมฝีปากด้วยความประหม่าเล็กน้อยเนื่องจากรู้ตัวแล้วว่าทำไมเกรย์ถึงได้ค่อนข้างหยาบคายกับเขาเมื่อสักครู่


 


“โอเค....” ลูซี่ตัดสินใจคลายความกระอักกระอ่วน “นายแบบนางแบบมาแล้ว แยกย้ายไปแต่งหน้าแต่งตัวดีกว่าเนอะ จะได้เสร็จงานเร็วๆ ไปๆๆๆ”


ลูซี่พยักเพยิดไปทางห้องด้านหลัง อัสตินผู้รู้งานจึงรีบหนีไปทันทีที่ได้รับสัญญาณ หญิงสาวพ่นลมหายใจออกมาราวกับจะระบายความอึดอัดก่อนที่จะหันใบหน้ามาหาเกรย์


“ไหงนายถึงได้หยาบ-


ท่านเกรย์น่ารักที่สุดเลยค่า!!


จูเบียกระโดดกอดเกรย์อย่างเต็มรักขณะที่ชายหนุ่มได้แต่หัวเราะออกมาเบาๆราวกับไม่ค่อยเข้าใจการกระทำนี้ของแฟนสาวเท่าไหร่นัก


“ทำอะไรของเธอเนี่ย”


“ก็ครั้งแรกเลยนี่นาที่ท่านเกรย์บอกคนนอกว่าไม่ว่าง ไม่ว่างนี่คือมีแฟนแล้วนี่คะ”


“ไม่ว่างอาจจะหมายถึงว่าฉันแค่กำลังดูๆกันอยู่กับใครก็ได้มั้ง” เกรย์เลิกคิ้วขึ้น


“ถ้าคนๆนั้นเป็นจูเบียก็พอแล้วล่ะค่ะ เราก็ดูๆกันอยู่เหมือนกันนี่นา”


“ดูอะไรดีล่ะ” ชายหนุ่มเลื่อนใบหน้าเข้าใปใกล้เธอมากขึ้น นัยน์ตาสีดำสนิทสบกับเธอ น้ำเสียงกระซิบทุ้มต่ำที่ได้ยินกันแค่สองคนทำเอาหญิงสาวร้อนไปทั้งตัว จูเบียเม้มริมฝีปากแน่น “หืม? ดูตรงไหนดี...”


“ก็ดู-


 


“โอ๊ยยยยยย ไปหวานกันที่อื่นจ้า รอเสร็จงานก่อนได้มั๊ยยย!” เสียงร้องโอดโอยของเพื่อนสาวดึงสติทั้งคู่กลับมา เกรย์หน้าแดงแปร๊ดและจูเบียหัวเราะออกมาเขินๆ “ไม่อยากจะเชื่อว่าเธอสองคนมาไกลขนาดนี้ ฉันปลื้มใจแต่ก็ไม่อยากเป็นตากุ้งยิงนะ รอเสร็จงานก่อนแล้วจะไปต่อที่ไหนก็แล้วแต่เลย โอ๊ยยย ฉันเขินเป็นบ้า ไอ้เมื่อกี้ไม่น่าเห็นเลยยยยย”


 


“อิจฉาเหรอ?”


 


“เงียบไปน่าเกรย์!!


 


 


 I've been playing myself, baby I don't care


 Baby your love's got the best of me


 Your love's got the best of me


 


 


“นายจะจ้องอัสตินไปอีกนานแค่ไหนเนี่ย”


ลูซี่เป็นฝ่ายถามขึ้นมาเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มมองไปยังนายแบบที่กำลังแต่งผมของตัวเองอยู่ ผมหยิกสีน้ำตาลแดงดูขี้เล่นของเขาตอนนี้แลดูเรียบแปล้ขัดกับแววตาสดใส ชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวรับกับรูปร่างสูงโปร่ง


“อยากให้จูเบียเข้าใจผิดว่านายเป็นเกย์หรือไง”


“เหอะ ถ้าจนป่านนี้ยัยนั่นยังคิดอย่างนั้น ฉันก็ไม่รู้จะว่ายังไงละ”


“แหมๆๆๆ”


 


“ท่านเกรย์!!


เสียงสดใสปนโมโหหึงเล็กน้อยดังขึ้นจากทางด้านหลังพวกเขา เกรย์หันไปเพื่อจะแก้ตัวกับแฟนสาวที่หึงโหดเขาเหมือนเคยแต่ต่างกันครั้งนี้ตรงที่เขาไม่สามารถเปิดปากออกมาเป็นคำพูดได้เลย


“จูเบียอุตส่าห์มั่นใจว่าลูซี่จะไม่เป็นศัตรูหัวใจแล้วแท้ๆ!! เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด!!


“คิดมากไปได้ แหม แต่เธอสวยมากๆ สุดยอด ฉันปลื้มจริงๆ”


“อย่าเปลี่ยนเรื่องสิคะ!


“แหม เอ้า เกรย์ ชมแฟนตัวเองหน่อยจ้า” ลูซี่จัดการดันร่างบางของจูเบียไปหาชายหนุ่มที่ยังยืนมองตาค้าง “โธ่ อึ้งไปเลย”


สายตาของชายหนุ่มพิจารณายังร่างของหญิงสาวตรงหน้า ผมสีครามสวยถูกถักเปียม้วนรอบศีรษะทำให้เห็นคอระหงของเจ้าตัว ริมฝีปากแต้มสีแดงสดเหมือนกับกุหลาบ ดวงตาสีน้ำเงินเข้มที่ถูกขับให้โดดเด่นด้วยอายแชร์โดว์สีดำราวกับมหาสมุทร ชุดเดรสหนังสีดำแนบเนื้อโชว์สะดือที่แนบเข้ากับหุ่นของหญิงสาวโดยแทบไม่เหลือพื้นที่ให้จินตนาการ ทั้งหน้าท้องแบนราบ ทั้งเนินอกที่ปรากฏพ้นเนื้อผ้าแต่ก็ถูกปิดบังไปเล็กน้อยด้วยเนื้อผ้าตาข่ายสีดำ เรียวขาสวยที่เขาหลงใหลก็ปรากฏให้เห็นผ่านถุงน่องตาข่ายสีดำที่มีร่องรอยการฉีกขาดอย่างจงใจ ราวกับเธอเป็นมือสังหารสาวที่พร้อมจะกระชากหัวใจผู้ชายคนใดก็ตามที่เป็นเป้าหมาย


แน่นอนว่าเขาเคยเห็นอะไรใต้เนื้อผ้านั้นมาหลายต่อหลายครั้ง แต่เขาก็ยังแปลกใจอยู่เสมอว่าแค่การแต่งตัวที่แปลกไปแค่นี้กลับทำให้เขาใจเต้นขึ้นมาซะดื้อๆ


 


“สวยดี”


“เห็นมั๊ย ฉันบอกแล้วว่าเธอเกิ-


-แต่โคตรโป๊ เธอไปหาชุดใหม่มาซะ ลูซี่”


 


ลูซี่อ้าปากค้าง “จะบ้าเหรอ! นี่มันชุดคอนเซปต์นะ จะไปหาชุดใหม่มาได้ไง”


“ทีไอ้หมอนั่นยังใส่เสื้อเรียบร้อย ของจูเบียอย่างกับเศษผ้า”


“หยาบคายที่สุดเลยนายเนี่ย!!” ลูซี่ทำท่ากรีดร้อง “รู้มั๊ย ชุดนี้เป็นการออกแบบของ-


“เธอจะให้เพื่อนตัวเองไปใส่เสื้อล่อตะเข้ถ่ายแบบให้ผู้ชายทั้งฟิโอเร่ดูเนี่ยนะ”


“ชุดสวยจะตาย ไร้รสนิยม!


“ก็สวย แต่ฉันไม่ให้ใส่”


“เปลี่ยนไม่ได้ จะให้ฉันทำยังไงล่ะ”


“เธอก็ใส่ถ่ายเองสิ”


“ไม่ได้! ก็จูเบียเป็นนางแบบ!


 


“คิวครับๆๆๆ ไฟกล้องพร้อม ขอตัวนายแบบนางแบบมาบรีฟงานด้วยครับ!!


เสียงวิทยุที่ข้างเอวลูซี่ดังขึ้นก่อนที่ทั้งคู่จะทันได้เถียงกันเสร็จโดยที่จูเบียได้เพียงแต่มองลูซี่และพึมพำคำว่าศัตรูหัวใจไม่หยุด ลูซี่ถอนหายใจออกมาก่อนที่จะหันมายิ้มให้จูเบีย


“อุ่ย หน้าหยิกเชียว ไปกันจูเบีย คิวมาแล้ว”


 


จูเบียหันไปมองเกรย์ผู้ซึ่งมีสีหน้าไม่พอใจนักก่อนที่จะเดินตามลูซี่ไป ชายหนุ่มขบกรามแน่นและเบี่ยงเป้าหมายไปยังนายแบบหนุ่มที่กำลังหยอกล้อกับช่างทำผมอย่างร่าเริง


 


 


 


 


 


“สวยมากครับ มองกล้องงงงง”


เสียงชัตเตอร์และไฟกระพริบรัวๆจากกล้องตัวใหญ่กลางห้องไม่ใช่สิ่งเดียวที่ดึงความสนใจจากผู้คนในห้องแต่เป็นร่างบางที่กำลังแอ่นตัวรับกับร่างของชายหนุ่มที่ตระคองกอดเอวเธอกดไว้กับกำแพง ใบหน้าของเขาซุกอยู่บริเวณซอกคอของเธอขณะที่ดวงตาของทั้งสองจดจ้องไปยังกล้องตรงหน้า


 


“ปลื้มปริ่ม โอ๊ย น้ำตาจะไหล”


ลูซี่เงยหน้ามองเพดานและกระพริบตาถี่ๆ มือทั้งสองยกขึ้นมาโบกใบหน้าราวกับจะพยายามไม่ให้ตัวเองร้องไห้ออกมาด้วยความปิติ


“เธอว่าไงก็ว่างั้น แต่ฉันว่านี่มันโคตรบันเทิงเลย ฮ่าๆๆๆ”


ตรงข้ามกับชายหนุ่มที่ยืนข้างเธอ ในมือเขามีเครื่องดื่มเย็นชื่นใจราวกับว่าภาพตรงหน้าเป็นสิ่งที่เขารอคอยมานานแต่คนละจุดประสงค์กับแฟนสาว


“นัตสึ มีมารยาทหน่อยน่า นี่เรามาดูจูเบียทำภารกิจนะ ไม่ได้มาดูหนัง”


เอลซ่าจุ๊ปากใส่ชายหนุ่มข้างๆ สีหน้าของเธอจริงจัง


“ให้ตายสิ เอลซ่า ฉันรู้น่า ก็ลูซี่แค่โทรมาบอกว่าเกรย์จะถ่ายแบบคู่ แต่ใครจะไปคิดล่ะว่ามันจะโคตรฮาขนาดนี้”


“นัตสึ เงียบหน่อย” ลูซี่หันมาหาแฟนหนุ่มของเธอ


“โธ่ พวกเธอนี่ไม่หนุกเลย อะ ฉันแบ่งน้ำให้”


“ยี้ ฉันบอกนายแล้วนี่เรื่องสุขลักษณะน่ะ อย่ามาดูดหลอดเดียวกัน เชื้อโรค-


“เรื่องมากไปได้ มันจะไปต่างกับตอนเราจูบกันตรงไหน”


“กรี๊ดดดดด ตาบ้าๆๆๆ” หญิงสาวผมทองตีแขนเขาอย่างแรงหลายทีด้วยความเขิน ขณะที่เอลซ่าได้แต่กอดอกและกรอกตาไปมา


 


ไม่รู้ว่าสองคู่รักตรงนั้นรู้มั๊ยว่าเสียงของพวกเขามันดังไปทั้งห้องที่ทำการถ่ายทำจนชายหนุ่มอยากเอาแจกันบนโต๊ะข้างๆปาใส่ให้สองนกคู่รักนั้นบินหนีกระเจิง ไหนจะต้องมายืนฟังสองคนนั้นเฟลิร์ตกัน (ชายหนุ่มแอบคิดในใจว่าลูซี่จะทำท่าเขินไปทำไม นัตสึกับหล่อนไปถึงไหนต่อไหนหลายกิโลแล้ว) ไหนจะต้องคอยโพสต์ท่าหน้าอายแบบนี้ ชายหนุ่มอยากจะแช่แข็งทุกคนที่นี่แล้วลากจูเบียออกไปจากที่นี่จนจะบ้าตายอยู่แล้ว


“อ่าว คุณเกรย์ เงยหน้าขึ้นทำไมครับ เอาหน้าซุกลงไปอีก”


เกรย์โอดครวญออกมาก่อนที่จะก้มหน้าลงไปยังซอกคอของหญิงสาวตรงหน้า ลมหายใจเธอกระตุกขึ้นจังหวะหนึ่งราวกับตกใจกับสัมผัสของใบหน้าเขา


“คราวนี้ ตรึงแขนสองข้างเอาไว้เหนือหัวเลยครับ โอ้โห สวยมากๆ ค้างไว้ครับ”


มือหนาของชายหนุ่มตรึงแขนของร่างบางไว้เหนือหัวขณะที่ใบหน้าซุกลงที่คอของเธอ จากมุมมองของคนนอกแล้ว ภาพตรงหน้าดูเหมือนว่าทั้งสองคนกำลังพลอดรักกันอย่างเร่าร้อนในกำแพงลิฟต์(จัดฉากเอา) ริมฝีปากเขาสัมผัสที่ผิวเนื้อของเธอโดยที่ไม่ได้ตั้งใจและนั่นทำให้หญิงสาวเกิดร้องตกใจออกมาเบาๆขณะที่สายตายังไม่ได้ละไปจากหน้ากล้อง


“เร่าร้อนมากครับ ค้างไว้ๆ”


 


 ระหว่างที่ตากล้องรัวชัตเตอร์กับภาพของพวกเขา ในหัวของเกรย์ก็เริ่มเซ็งกับการตัดสินใจของเขาก่อนหน้านี้


 


 


 


“ห๊ะ!!!! นายว่าไงนะ!!


“ก็ได้ยินไปแล้วนี่ ไอ้หมอนั่นขอตัวกลับบ้านไปแล้ว”


“เป็นไปไม่ได้!


“จะไปรู้เหรอ”


“หลบไป ฉันจะไปคุยกับเขาให้รู้เรื่อง!


“ก็บอกว่ามันกลับบ้านไปแล้ว เธอนี่ดื้อด้านจริงๆ ยกกองไปเหอะ”


“จะไปทำอย่างนั้นได้ยังไง นี่นายวางแผนจะให้ฉันตกงานใช่มั๊ย! นายนี่มัน อร้ากกกก”


ลูซี่ทึ้งผมตัวเองด้วยความหงุดหงิดซึ่งชายหนุ่มไม่เข้าใจว่าเธอจะมาโฟกัสอะไรมากกับงานนิตยสารที่มาทำสนุกๆในเมื่อตัวเธอเองก็มีงานประจำเป็นจอมเวทที่เก่งกาจคนหนึ่งของแฟรี่เทลอยู่แล้ว


“ก็หมอนั่นเผ่นกลับไปแล้วจะให้ทำไงได้ล่ะ”


“นายไปพูดอะไรใช่มั๊ย” ชายหนุ่มหน้าถอดสี “โอ้ นายพูดแน่ๆ นายนี่มัน อร้ากกกกก”


ลูซี่ทึ้งผมตัวเองอีกครั้ง


“เหอะ ฉันก็แค่ไปเตือนอะไรนิดหน่อย รู้ตัวอีกที หมอนั่นก็เผ่นแน๊บไปแล้ว”


“นายนี่พิษรักแรงหึงเยอะจริงๆ เป็นแฟนกับจูเบียนี่เหมาะมากกกกกกกกกกก”


“อย่ามาประชดเหอะ”


 


“เอ่อ ขอโทษนะครับ คุณลูซี่ พี่ช่างกล้องให้มาตามนายแบบน่ะครับ”


เด็กฝึกงานร่างท้วมประจำกองถ่ายถือแฟ้มเอกสารหนาไว้ในมือขณะที่อีกข้างมีปากกาจดงานยิกๆ


“ขอคิวในอีกห้านาทีครับ”


 


“เอ่อ..คือ...” ลูซี่ละล่ำละลัก “อัสติน..อัสตินไม่สบายน่ะ อื้อหือ น่าสงสารมาก ตัวร้อนจี๋ เกือบจะเป็นลม ฉันเลยบอกให้เขากลับไปก่อนดีกว่าน่ะ”


เด็กฝึกงานตรงหน้าขมวดคิ้ว “แต่ผมเจอเขาเมื่อชั่วโมงที่แล้ว เขายัง-


“เขาเป็นคนที่มีความเป็นมืออาชีพสูงมากน่ะ” หญิงสาววางมาดเป็นผู้รู้พร้อมกับแสดงสีหน้าเห็นใจ “อัสตินยืนกรานว่าจะต้องทำงานให้เสร็จ แต่ฉันบอกว่าถ้าเขาไม่สามารถทำงานได้เต็มที่ ก็เหมือนไม่ได้มาทำเหมือนกัน เขาก็เลยยอมกลับไปน่ะจ้ะ”


“อ๋อ” ชายหนุ่มดูก็รู้ว่าเด็กตรงหน้าดูไม่ค่อยเชื่อเรื่องราวที่ลูซี่ปั้นน้ำขึ้นมาเท่าไหร่นักในขณะที่เจ้าตัวแทบจะหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับน้ำตา(ปลอมๆ)อยู่แล้ว


“แต่ว่าเพื่อนฉันคนนี้อาสาจะถ่ายแทนให้ นี่ดีกรีหนึ่งในสิบอันดับจอมเวทหนุ่มโสดสุดฮอตมาหลายปีติดเลยนะ เห็นมั๊ย หล่อม๊ากกกกกกกกกกก”


เกรย์เดาว่าถ้าจูเบียหรือนัตสึมาได้ยินเธอพูดอย่างนี้ล่ะก็ ทั้งเขาทั้งลูซี่คงศพไม่สวยแน่ๆ


แต่พอประมวลผลคำพูดของเธอได้ เกรย์ก็เริ่มที่จะทักท้วงความคิดแปลกประหลาดของเพื่อนสาว แต่เด็กร่างท้วมตรงหน้ากลับเลิกคิ้วอย่างเบื่อหน่ายพร้อมกับก้มลงไปจดอะไรบางอย่างต่อไปยิกๆ


“มีซิกซ์แพ็คมั๊ย?”


โอ้โห ไอ้เด็กตรงหน้าไปมุดหัวอยู่ที่ไหนถึงได้กล้าอาจหาญถามคำถามนี้กับเขา!


 นี่เป็นเด็กฝึกงานนิตยสารจอมเวทไม่ใช่เหรอ เด็กนี่ก็ต้องรู้กิตติศัพท์เขามาก่อนอยู่แล้วนี่ว่าเขาเคยโดนข้อหาอนาจารไปกี่กระทงเพราะเผลอถอดเสื้อผ้าทิ้งเรี่ยราด ถึงจะไม่อยากยอมรับเท่าไหร่ แต่เขาก็รู้ตัวนะว่าตัวเองก็หน้าตาพอไปวัดไปวาได้(เขาหล่อกว่านัตสึ นั่นเป็นเรื่องที่แน่นอนมาก)เขาหุ่นดีจากการที่เขาต้องคอยออกกำลังกายอยู่เสมอ วิดพื้นวันละสามร้อยไม่ใช่เรื่องเด็กๆนะ(และเขาก็ล่ำกว่านัตสึ นั่นเป็นเรื่องที่สองที่แน่นอนเช่นกัน)


ช่างกล้าถามว่าคนอย่างเขาจะมีซิกซ์แพ็คมั๊ย รับเด็กบ้านี่เข้ามาฝึกงานได้ยังไง!


 


รู้ตัวอีกทีเสื้อยืดสีดำก็ถูกโยนไปกองไว้บนหัวลูซี่(เขาโยนมันไปเองนั่นแหละ) เผยให้เห็นร่างเปลือยท่อนบนของชายหนุ่มที่พาให้ใจสาวเต้นมานักต่อนัก สัญลักษณ์กิลด์แฟรี่เทลสีน้ำเงินเข้มประดับอยู่บนแผงอกแกร่งราวกับตั้งใจให้ทุกสายตาจับจ้องอยู่ตรงนั้น เว้นแต่ว่าสิ่งที่พาให้สายตาไม่อาจซ่อนความปราถนาได้กลับเป็นส่วนที่ต่ำลงไป กล้ามหน้าท้องที่เรียงตัวเป็นสัดส่วนแน่นอย่างสวยงามและพาให้หัวใจใครก็ตามที่มองต้องเตลิดรวมถึงกล้ามเนื้อวีเชฟที่โผล้พ้นเนื้อผ้าเพราะเจ้าตัวใส่กางเกงเอวต่ำราวกับจงใจ


 


แม้แต่เพื่อนสาวอย่างลูซี่ยังต้องกลืนน้ำลายพร้อมกับส่ายหน้าไปมาด้วยความเขิน ให้ตายสิ เพื่อนของเธอคนนี้รู้จักกันมาก็พอสมควร ตอนที่เจอกันครั้งแรกว่าหล่อแล้ว ตอนนี้พอโตขึ้นแล้วก็ยิ่งทั้งหล่อทั้งฮอตเข้าไปอีก แน่นอนว่ายังไงเธอก็ไม่ปันใจไปหาหมอนี่หรอก(แฟนเธอก็มี แถมแฟนหมอนี่ยังเป็นเพื่อนเธออีกนะ!) แต่มีเพื่อนหล่อขนาดนี้ ผู้หญิงอย่างเธอก็ต้องมีแอบเขินบ้างเหมือนกันนั่นแหละ


 


เด็กตรงหน้าเลิกคิ้วขึ้น “มีซิกซ์แพ็ค..” นิ้วป้อมๆจดยิกๆลงกระดาษ “ตกลงจะถ่ายใช่มั๊ยครับ จากแฟรี่เทล นัตสึ ดรา-


“เกรย์ ฟูลบัสเตอร์โว้ย ไอ้เด็กนี่!


“เกรย์!!! ทำน้องเขากลัวหมด”


“ไปห้องซีนะครับ เร็วๆด้วยล่ะ”


 


เด็กร่างท้วมเดินจากไปพร้อมกับจับวิทยุที่ข้างเอวหยิบขึ้นมารายงานอย่างเก้ๆกังๆ


 


“โอเค เราต้องตั้งสติไว้ สถานการณ์ยังไม่แย่เกินไป ไม่มีใครรู้ว่านายไล่อัสติน นายจะถ่ายแบบแทน” หญิงสาวเหมือนจะคิดอะไรได้ “โอ้ พระเจ้า!! นี่มันดีกว่าที่ฉันคิดไว้ซะอีกนะ! นายลุคดูได้มากกว่าอัสตินอีก! ผมสีดำ ตาสีดำ หล่อ ลึกลับ!!! ถ่ายคู่กับจูเบีย!! ลุคมันได้จริงๆ คริสเตียน เกรย์กับอนาสตาเซีย สตีล!! มันคือนายกับจูเบียชัดๆ!!” ลูซี่ร่ายยาวจนเขาจับประเด็นไม่ค่อยได้นอกจากที่ว่า...


“ฉันต้องอะไรนะ!!!


“ไปถ่ายแบบคู่กับจูเบียไง!! ไปๆๆๆๆ ไปแต่งตัวเร็วๆ”


“เธอจะบ้าเหรอ ฉันไม่ถ่ายอะไรทั้งนั้น นายแบบไม่มีก็ยกกองไปสิวะ หรือไม่ก็ให้จูเบียถ่ายเดี่ยวๆไป


“ไม่ได้! นี่มันคอนเซปต์ถ่ายคู่! ฉันเสนอเรื่องกับนางแบบเองกับมือ นายก็รู้ว่ายากแค่ไหน แถมอัสติน ฉันก็ต้องขอคิวมานานเหมือนกันซึ่งนายทำลายโอกาสนั่นไปเรียบร้อย! อีกอย่างจะต้องให้ฉันเตือนมั๊ยว่านี่ก็ถือเป็นภารกิจของจูเบียนะ ที่ต้องมาถ่ายแบบกับนิตยสารน่ะ เวลามันแค่ประจวบเหมาะกับการเสนอโปรเจ็คของฉันพอดีแค่นั้นเอง!


“แล้ว?”


“ก็ถ้านายจะให้จูเบียถอนตัว ใครจะเป็นคนเสียล่ะ? จูเบียที่ทิ้งภารกิจกลางคันเพราะแฟนหวงเกินเหตุ? แฟรี่เทลที่ไม่มีความเป็นมืออาชีพพอที่ส่งสาวที่แฟนหึงโหดมา?”


“ไหงทุกอันที่เธอพูดมา มันดูเหมือนเธอด่าฉันทั้งนั้นเลยวะ”


“แล้วมันจริงมั๊ยล่ะ? จะทำอะไรก็รีบทำ ไปแต่งตัว!!


 


 


 


 Baby you're making a fool of me


 You got me sprung and I don't care who sees


 Cause baby you got me, you got me, oh you got me, you got me


 


 


 


สุดท้ายชายหนุ่มก็ต้องจำใจมาถ่ายแบบเพราะไม่อยากโดนพาดหัวข่าวในคอลัมน์ซุบซิบทั้งสองสาเหตุที่ลูซี่ว่ามา ตอนนี้เขาอยู่ในชุดสูทสีดำสนิทระหว่างรอฝ่ายของนางแบบที่ไปเปลี่ยนชุด


“สุดยอดมากๆ”  เอลซ่าและลูซี่เดินมาหาเขาที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ขณะที่รอคิว นัตสึเดินตามหลังพวกเธอมาเอื่อยๆ


“ฉันไม่อยากได้คำชมจากพวกเธอหรอกนะ ทำให้มันจบๆไปแค่นั้นแหละ”


เกรย์กล่าวขณะที่พยายามจะดึงเนคไทสีดำที่รัดคอตัวเองออก


“จะบ้าตาย ร้อนชะมัด”


“อย่าได้ถอดนะเกรย์! ของมันแพง!” ลูซี่ร้อง


“เออ เห็นแก่งานเธอหรอกนะ คอนเซปต์บ้าบอ”


“จ้า มิสเตอร์เกรย์”


“ฟังเธอพูดแล้วขนลุกว่ะ”


 


“เอาล่ะครับ เซ็ตเตียงเรียบร้อย เชิญนายแบบครับ”


เสียงเรียกคิวดังขึ้นทางด้านหลังทำเอาชายหนุ่มต้องถอนหายใจออกมาอย่างแรง


“จะไปน่าเบื่ออะไรวะ ก็แค่ถ่ายกับแฟนตัวเอง ถ้าให้ไปถ่ายกับคนอื่นก็ว่าไปอย่าง”


นัตสึพูดก่อนที่จะหยิบมันฝรั่งทอดเข้าปาก


“ที่จริงมันต้องเป็นอย่างนั้น ติดอยู่ที่ว่าบางคนเขาขู่หนักไปหน่อยเลยต้องลงเอยรับกรรมมาถ่ายแบบแทนเพราะไม่อยากให้แฟนต้องเดือดร้อนน่ะสิ”


จบคำอธิบายของลูซี่ แฟนหนุ่มของเธอก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกับตบหลังเกรย์ไปด้วย


“โอ๊ยยยยยยยย นายนี่มันโคตรจะขี้หึงเลยว่ะ โอ๊ยยยยยย”


“ทำอย่างกับตัวเองไม่เป็นล่ะวะ”


“เวรกรรมแท้ๆ เพื่อน”


 


“นายแบบครับ! นายแบบ!


เกรย์ฝืนลุกขึ้นยืน มือปาดผมสีดำสนิทที่ถูกจัดทรงให้เรียบและถูกปาดไม่ให้ปรกหน้าผาก เขาค้อนสายตามองเพื่อนทั้งสามก่อนที่จะเดินไปยังที่นัดหมาย ครั้งนี้ไม่ใช่กำแพงลิฟต์ที่จัดฉาก แต่เป็นเตียงสีเทาอึมครึมที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้องที่เซ็ตเป็นห้องนอนสีดำสลับแดงใครจะนอนในห้องที่บรรยากาศชวนขนลุกขนาดนี้กันล่ะเนี่ย


“คุณเกรย์นั่งรอซักพักนะครับ อ้อ นางแบบมาแล้ว”


ฝ่ายเรียกคิวเป็นผู้ชายผอมแห้งที่น่าจะน้ำหนักเบากว่าเกรย์ซักครึ่งหนึ่งได้ เขาอธิบายงานไปเรื่อยๆแต่มากลับหยุดลงทันทีที่จูเบียเดินเข้าฉากมา


ตอนนี้ชุดของเธอมีแค่เสื้อเชิ้ตสีขาวยาวที่ยาวถึงแค่ต้นขาสวย เขาสามารถเห็นกางเกงในลายลูกไม้สีดำที่โผล่มาทักทายสายตาของเขาราวกับจะหยอกล้อปนเชื้อเชิญ  ผมสีครามยังคงถูกมัดไว้เป็นมวยกลางศีรษะ ตอนนี้หญิงสาวแต่งหน้าบางๆ ริมฝีปากกลับเป็นสีชมพูสวยของเจ้าตัว เธอนั่งลงบนเตียงข้างเขา


“ไงคะ ท่านเกรย์ หล่อเชียว”


เกรย์หัวเราะในลำคอก่อนที่จะเสยผมตัวเองอีกครั้ง “เธอคิดงั้นเหรอ”


“ท่านเกรย์ไม่ค่อยเปิดหน้าเท่าไหร่ แต่พอเปิดแล้วก็ดูดีไปอีกแบบนะคะ จะว่าไปท่านเกรย์จะทำอะไรก็ดูหล่อทั้งนั้นแหละค่ะ”


 


หลังจากที่ทักทายกันพอสมควร การถ่ายแบบในเซ็ตถัดไปก็ถูกเซ็ตบนเตียงนอนที่หนานุ่มสบาย ผู้กำกับจัดท่าจัดทางให้เขาและจูเบีย ตอนนี้ ชายหนุ่มกำลังนอนคร่อมเธออยู่ขณะที่หญิงสาวนอนอยู่ด้านล่าง มือของร่างบางโอบคอเขาไว้ข้างหนึ่ง อีกข้างก็ดึงทึ้งผมของชายหนุ่มขณะที่ฝั่งของเกรย์ต้องคอยควบคุมสมาธิ มือข้างนึงของเขาถูกสั่งให้วางบนขาอ่อนของเธอขณะที่อีกข้างกำหัวเตียงเหล็กไว้ นัยน์ตาสีดำสนิทถูกสั่งให้มองกล้อง


“นั่นแหละครับ มองกล้องไว้ คุณจูเบียสวยมากครับ คุณเกรย์ขอดุๆกว่านี้นิดนึง”


 


ดุๆมันคืออะไรวะ..


ชายหนุ่มคิดในใจตอนที่ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆของหญิงสาวใต้ร่าง เกรย์ก้มหน้ามองใบหน้าที่แทบจะแนบชิดกันและพบว่าเธอกำลังอมยิ้มกับความกระอักกระอ่วนของเขา


“ยิ้มอะไรของเธอ”  เกรย์กระซิบถามเธอ


“เปล่านี่คะ แค่ตลกท่านเกรย์ที่ทำหน้างงๆตลอดเวลา”


“ก็ใช่สิ ถ่ายแบบบ้าบออะไรไม่รู้ จะให้ฉันหน้าดุขึ้นได้ยังไง...จะบ้าตาย”


จูเบียหัวเราะอีกครั้งก่อนที่แววตาเธอจะเปลี่ยนไปคล้ายกับทุกครั้งที่เขามองเธอบนเตียง..


ไม่ใช่เตียงที่นี่หรอกแต่เป็นเตียงที่บ้านเขาหรือเตียงที่หอของจูเบียตอนที่เขาทนพาเธอกลับบ้านตัวเองไม่ไหว..


ตอนที่ทั้งสองคนกำลัง...


 


ขาข้างหนึ่งโอบเอวเขาเข้ามาใกล้ขึ้นจนจังหวะหายใจของชายหนุ่มกระตุกไปจังหวะหนึ่ง เขารู้สึกได้ถึงทรวดทรงของหญิงสาวใต้ร่าง สัมผัสที่ใกล้ชิดกันจนคล้ายคลึงกับทุกครั้งที่เคยเป็นทำให้เขาต้องมองหน้าจูเบียอย่างไม่เข้าใจ หญิงสาวแก้มแดงและกัดริมฝีปากราวกับประหม่า เธอกดศีรษะของเขาลงมาขณะที่ขากระชับโอบเอวเขามากขึ้นเป็นผลทำให้มือหนาไถลเข้าไปยังขาอ่อนของเธอมากกว่าเดิมจนติดกับขอบลูกไม้สีดำ


“จูเบียเป็นของท่านเกรย์” เสียงกระซิบหวานดังข้างหู “พวกเขาอยากได้ผู้หญิงของท่านเกรย์ แต่จูเบียยอมเป็นของท่านเกรย์คนเดียว แค่คนเดียว..”


ชายหนุ่มมองไปยังฝูงชนด้านหน้า นอกเหนือจากผู้กำกับกับช่างกล้องที่ดูโฟกัสกับงาน ผู้ชายทั้งหลายกลับมองนางแบบบนเตียงอย่างกับเธอเป็นมื้ออาหารเนื้อฉ่ำหวาน ดวงตาทุกดวงจับจ้องไปยังร่างบางที่แทบจะเปลือยอยู่แล้วติดอยู่ที่ชายหนุ่มตระคองเธอบังไว้ใต้อาณัติของเขา


“พวกเขาอยากได้จูเบีย..”


 


มือเขากระชับต้นขาเธอไว้แน่นขณะที่อีกข้างกำหัวเตียงหนักขึ้น


“โอ้โห ตาแบบนั้นล่ะครับ ค้างไว้ สวยงามมาก คุณจูเบียเบี่ยงหน้าออกมา..นั่นแหละครับ เพอร์เฟ็ค!” ช่างกล้องกล่าวขึ้นพร้อมกับชูนิ้วโป้ง


“เอาล่ะครับคราวนี้คุณเกรย์ช่วยถอดสูทออกให้เหลือแต่เชิ้ตนะครับ โยนไว้ข้างเตียงได้เลย”


เกรย์ถอนตัวออกมาจากจูเบียอย่างอ้อยอิ่งขณะที่ร่างบางยังคงนอนอมยิ้มมองเขา ชายหนุ่มนั่งบนเตียงขณะที่ถอดเสื้อสูทออกและโยนทิ้งไว้อย่างที่ผู้กำกับสั่ง จนตอนนี้ท่อนบนของเขาเหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวและเนคไทสีดำ


“คุณจูเบียปล่อยผมจากมวยแล้วช่วยลุกขึ้นมาหน่อยครับ”


หญิงสาวกัดริมฝีปากอย่างเขินๆก่อนที่จะลุกขึ้นนั่งบ้าง เธอสบตากับเกรย์ก่อนที่จะจัดการดึงปมมวยผมตัวเองออก จูเบียสะบัดผมยาวสีครามที่ถูกดัดเป็นลอนคลื่นเล็กน้อยไปมา ปลายผมยาวถึงบริเวณกลางหลังของเธอ


“คราวนี้คุณจูเบียถอดเนคไทคุณเกรย์ได้เลยครับ ช้าๆนะ ผมขอช็อตนี้หน่อย”


 


มือบางที่สั่นเล็กน้อยยกขึ้นมายังปมเนคไทสีดำของชายหนุ่มตรงหน้า เขาก้มหน้ามองเธอเป็นจังหวะเดียวกับที่หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาพอดี มือหนาค่อยๆยกขึ้นมาวางไว้ที่เอวบางและโอบเธอเข้ามาใกล้ขึ้น ระยะห่างที่ใกล้กันทำให้ทั้งคู่เริ่มจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว


“อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ”


“เอ๋”


จูเบียดวงตาเบิกโต


“เธออยากให้ฉันจับเธอจูบตรงนี้เลยใช่มั๊ย ถ้าไม่ ก็เลิกมองฉันแบบนี้ซะ”


นิ้วมือบางขยับคลายปมอย่างเชื่องช้า หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่นขณะที่สบตากับเขา ให้ตายสิ เขาเป็นจอมเวทน้ำแข็งก็จริงแต่ทำไมสายตาเขาราวกับเปลวไฟที่จะหลอมละลายตัวเธอให้หายเป็นอากาศตรงนี้กัน


“ทีนี้คุณเกรย์เอาเนคไทมาพันข้อมือคุณจูเบียไว้แล้วค่อยโอบคอคุณเกรย์นะครับ”


คราวนี้ทั้งคู่รีบหันไปหาผู้กำกับที่มีสีหน้าเป็นทองไม่รู้ร้อน


“อะไรนะ!!


“เอาเนคไทมัดข้อมือไงครับ มันเป็นส่วนหนึ่งของคอนเซปต์ตามนิยาย”


สายตาทั้งสองมองไปยังลูซี่เจ้าของคอนเซปต์ทันที หญิงสาวชูนิ้วโป้งทั้งสองข้างราวกับจะให้กำลังใจ


“มืออาชีพหน่อยวุ้ยย” เสียงบ่นของนัตสึแว่วขึ้นมาและเกรย์อยากจะลงจากเตียงนี่ไปซัดไอ้หมอนั่นให้รู้แล้วรู้รอด


 


“คือ...เอ่อ...ท่านเกรย์คะ” เสียงหวานดึงสติเขากลับมาและทำเอาแก้มของชายหนุ่มร้อนผ่าวเมื่อเห็นว่าจูเบียกำลังยื่นเนคไทมาให้เขา สายตาเธอหลบลงไปยังเตียงด้านล่างพร้อมกับกัดริมฝีปากล่างไปด้วย “มัดจูเบียเลยค่ะ...”


เกรย์รู้สึกเหมือนไฟถูกจุดติดด้วยแก๊สที่ไวไฟขั้นสูงสุด ไฟนั่นลามไปทั่วทั้งร่างกายของเขา ทั้งสมอง เนื้อตัว ลามไปจนถึงด้านล่าง...


 


เขาเป็นผู้ชายทั้งแท่ง...แถมยังเป็นหนุ่มแน่น ไม่ได้บกพร่องอะไร...แน่นอนว่าเขาย่อมมีจินตนาการที่กว้างไกลอยู่แล้วเมื่อคิดถึงเรื่องของหญิงสาว เวลาที่ผ่านมา เขาไม่เคยให้ความคิดอุกอาจพวกนั้นเข้าครอบงำ จูเบีย...เธอไม่ประสีประสาอะไรมากเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ เขาไม่อยากทำเธอขวัญกระเจิง เขารู้ดีว่าเธอพยายามทำให้เขามีความสุขในทุกๆแง่ในความสัมพันธ์ตามที่เธอจะให้เขาได้ แต่เขาก็ไม่อยากให้เธอรู้กับความคิดพวกนั้นแม้ว่ามันจะทำให้เขาต้องแอบหงุดหงิดตัวเองทุกครั้งที่คิดขึ้นมาก็เถอะ


 


 “อ่า...โอเค”


เขาแอบเห็นมุมปากของเธอกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเล็กๆ  ชายหนุ่มรับเนคไทไป


“ถ้าแน่นไปบอกฉันนะ”


หญิงสาวพยักหน้าก่อนที่จะชูข้อมือทั้งสองมาตรงหน้าตนราวกับจะเตรียมพร้อมสำหรับทุกอย่างที่เขากำลังจะทำกับเธอ


 


ให้ตายสิ...


 


เกรย์จัดการมัดข้อมือของจูเบียไว้ด้วยปมอย่างหลวมๆพอให้เธอกระตุกแรงๆออกได้ ระหว่างที่มัด สายตาเขาเหลือบมองใบหน้าเธอที่ยังคงก้มมองพื้นเตียง แก้มแดงๆนั่น...เขาดูออกว่าเธอคงเขินมาก ใครจะไม่เขินล่ะ ก็เล่นมาถ่ายแบบท่าทางชวนคิดขนาดนั้น..


 


“คราวนี้โอบคอไว้เลยครับ แล้วเบี่ยงหน้าเข้าหากัน”


 


จูเบียยกแขนที่ข้อมือโดนเนคไทมัดไว้ขึ้นโอบรอบคอเขา มือที่ถูกพันธนาการไว้ทำให้เกรย์ต้องขยับเข้าไปใกล้เธอมากขึ้นเพื่อที่จะเบี่ยงใบหน้าเข้าหากันได้


“สวยมากครับ!


ชายหนุ่มโอบเธอไว้ผ่านเอวอ้อมไปจนถึงหลังขณะที่ก็เบี่ยงใบหน้าลงมาเกือบจะแนบชิดกับเธอ ตัวของทั้งคู่แนบชิดกันอีกครั้ง เขาสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่ลอดผ่านริมฝีปากชมพูสวยตรงหน้าที่เขาติดใจลิ้มลองมาหลายต่อหลายครั้ง  เธอสบตาเขาผ่านแพขนตาสวย นัยน์ตาสีน้ำเงินสนิทเปี่ยมไปด้วยแววตาของความท้าทายและนั่นทำเอาชายหนุ่มเกือบจะหยุดหายใจ


เธอกัดริมฝีปากล่างราวกับจะยั่วยวนเขาเพราะเธอรู้ดีว่าการกระทำแบบไหนที่มีผลต่อเขาบ้าง เธอไม่เคยมองเขาด้วยสายตาท้าทายแบบนี้มาก่อน ราวกับเธอรู้ว่าเขาไม่กล้าและเธอต่างหากที่เป็นฝ่ายคุมเกมแม้มือจะถูกมัดไว้ด้วยฝีมือของชายหนุ่มตรงหน้าก็ตาม


“ใกล้อีกครับ!


 


“ชอบมั๊ยคะ หืม?”


ด้วยระยะห่างที่ใกล้ชิดทำให้ทั้งคู่กระซิบพูดกันเบาๆได้ ชายหนุ่มมองตาเธอ เขามองเห็นอารมณ์บางอย่างแวบผ่านไปอย่างรวดเร็ว


“ชอบ?”


“ค่ะ จูเบียอยู่กับท่านเกรย์แบบนี้..หนีไปไหนไม่ได้ด้วย”


“ก็ฉันมัดมือเธอไว้ไง”


“แล้วชอบมั๊ยละคะ ไม่ยอมรับเหรอ แย่จัง”


 


เขาเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้น


“อย่ามาท้าฉัน เธอก็รู้ว่าฉันกล้า อยากให้ลองดูมั๊ยล่ะ”


หญิงสาวเอียงใบหน้ามาใกล้เขามากขึ้น นิ้วมือที่ขยับได้ไล้ไปยังเส้นผมที่ต้นคอของชายหนุ่มทำเอาเขาต้องกัดฟันเพื่อให้เสียงครางหายไปในลำคอเท่านั้น


“จูเบียอยากลองจัง”


เสียงกระซิบหวานปนพร่าทำเอาชายหนุ่มแทบจะตบะแตก เขาจับเนื้อผ้าของเสื้อเธอไว้แน่นขณะที่จะไม่พยายามโฟกัสกับร่างของหญิงสาวตรงหน้า เนื้อแนบเนื้อโดยมีเนื้อผ้าบางๆกัน  ริมฝีปากที่แทบจะประกบติดกันอยู่รอมร่อ แถมยังมีดวงตาสีน้ำเงินตรงหน้าที่มีแววยั่วยวนปนขันกับการกระทำของเขา ชายหนุ่มอยากจะแช่แข็งทุกคนแล้วทุ่มเธอลงเตียงเดี๋ยวนี้เลย เพื่อที่จะได้พิสูจน์หญิงสาวตรงหน้าที่แปรสภาพจากสาวน้อยไร้เดียงสาไปเป็นแม่เสือสาวที่อยากจะกินเขาอยู่รอมร่อว่าผู้ชายอกสามศอกอย่างเขามีเหรอจะไม่กล้าทำ


 


โอ๊ยยยยย จะทนไม่ไหวแล้วโว้ยยยยยยยยยยยยยย!!!!



 

 I look and stare so deep in your eyes

 I touch on you more and more every time

 When you leave I'm begging you not to go

 Call your name two or three times in a row

 

 

“ขอน้ำเพิ่มอีก นิดเดียวนะ ปรับแสงไปทางขวาหน่อย ประมาณนั้นแหละ สวยงาม”

ช่างกล้องหันไปพยักหน้าให้ผู้กำกับเป็นสัญญาณว่าภาพที่ตั้งไว้โอเคแล้ว

“โอเคครับ คุณเกรย์เบี่ยงซ้ายหน่อย แสงจะได้เข้า นั่นแหละครับ!

ชายหนุ่มเบี่ยงใบหน้าไปทางซ้ายอย่างที่ผู้กำกับบอก ตอนนี้ผมสีดำของเขาถูกจัดทรงให้ยุ่งมากขึ้น หยดน้ำไหลลงตามโครงของรูปหน้าก่อนที่จะไหลไปยังต้นคอที่ซึ่งริมฝีปากของหญิงสาวที่อยู่ด้านหลังกำลังสัมผัสอยู่อย่างแผ่วเบา

เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนที่ไม่ติดกระดุมเลยซักเม็ดเปียกโชกไปด้วยน้ำ เผยให้เห็นภาพของกล้ามเนื้อที่ควรจะปกปิดอยู่ใต้เนื้อผ้า ตอนนี้ชายหนุ่มนั่งอยู่ในอ่างน้ำสีขาวที่บรรจุน้ำถึงระดับท้องน้อย แขนข้างขวายกขึ้นมาวางไว้บนเข่าขวาที่ชันขึ้นขณะที่แขนข้างซ้ายประคองใบหน้าของหญิงสาวเอาไว้ สายตาของทั้งคู่จ้องมองไปที่กล้อง

“คราวนี้ผมขอให้คุณจูเบียถอดเสื้อแล้วลงมานั่งข้างในอ่างน้ำหน่อยครับ”

หญิงสาวพยักหน้าและจัดการถอดเสื้อเชิ้ตออก เกรย์ได้ยินเสียงผ้าที่หล่นลงบนพื้นก่อนที่จูเบียจะเดินมาทางด้านหน้าเขาและเผยให้เห็นร่างของเธออย่างเต็มตา

ชุดสายเดี่ยวดำและกางเกงในลูกไม้สีดำตัวจิ๋วแนบไปกับหุ่นของเธอได้อย่างดี หญิงสาวจัดผมยาวของตัวเองให้ปรกไหล่ลงมาส่วนหนึ่งก่อนที่จะนั่งลงตรงบริเวณหว่างขาของเขา เธอเอนตัวพิงชายหนุ่มทำให้เขาต้องรีบหลบมองไปทางอื่นเพราะสัมผัสของหลังเธอที่แนบกับอกเขามันช่างคุ้นเคยจนทำให้เขาต้องรีบรวบรวมสติของตัวเอง

“ซบหน้าไปที่ไหล่เลยครับ มือคุณเกรย์ขอลงไปที่ขาคุณจูเบียหน่อย”

 

เขารู้สึกได้เลยว่าจูเบียหน้าแดงขึ้นขณะที่มือซ้ายของเขาค่อยๆไล่ลงไปยังต้นขาซ้ายของเธอและจับไว้เบาๆ ระยะห่างที่ไม่ไกลไปจากชุดชั้นในตัวจิ๋วนั้นทำเอาเขาก็เขินพอตัวเหมือนกันแต่ด้วยความที่ทุกอย่างเกิดขึ้นใต้ผิวน้ำเลยทำให้ภาพที่เห็นดูไม่ชัดเท่าไหร่

 

“คราวนี้สบตากันหน่อยครับ ขอแบบ...”

ผู้กำกับนิ่งไปซักพักราวกับไม่รู้จะใช้คำพูดยังไง เขาหันไปหันมาราวกับต้องการผู้ช่วย ลูซี่สบตากับเขาและพอเธอเข้าใจความหมายก็หน้าแดงขึ้นมาแต่เธอก็พยักหน้าก่อนที่จะเดินมาหาทั้งคู่

 

“เอ่อ..คือ..จูเบีย เธอจำบทในอ่างน้ำที่คาน่าเคยเล่าให้ฟังได้ใช่มั๊ย”

ลูซี่ตัดสินใจกระซิบบอกจูเบียเบาๆ

“จ..จำได้ค่ะ”

“ขอแบบนั้นแหละ เธอจัดท่าทางอะไรเลยนะ ขอฟีลลิ่งแบบนั้นหน่อย”

 

ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นเมื่อเห็นว่าเลือดสูบฉีดไปจนถึงหูของหญิงสาวตรงหน้าหลังจากที่เพื่อนสาวเดินมาบอกและวิ่งกลับไปหาแฟนหนุ่มของเธอ

“เฮ้ เธอเป็นอะไรรึเปล่า?”

เกรย์ตัดสินใจยกมือขึ้นมาจับแขนทั้งสองของเธอเพราะเขานั่งอยู่ด้านหลังเลยไม่สามารถเห็นสีหน้าของเธอได้

“จูเบียไม่เป็นอะไรค่ะ ขอเวลาแปบนะคะ”

หญิงสาวสูดหายใจเข้าอย่างแรงราวกับจะทำสมาธิตอนที่ใช้พลังเวท

 

“พร้อมเมื่อไหร่ เริ่มได้เลยนะครับ” เสียงของผู้กำกับแว่วมาตอนที่จูเบียตัดสินใจจับมือของเกรย์ลงไปในน้ำอย่างรวดเร็วจนชายหนุ่มเองยังสะดุ้ง

“จูเบีย?”

“ท่านเกรย์บอกว่ายิ่งเสร็จงานเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดีไม่ใช่เหรอคะ”

“ก็ใช่ไง แต่-

“ทำตัวสบายๆนะคะ” หญิงสาวเบือนหน้ามามองเขาเล็กน้อย นัยน์ตาสีน้ำเงินของเธอมีแววหยอกล้อ “คิดซะว่านี่เป็นอ่างอาบน้ำที่หอจูเบียละกัน”

 

เกรย์เม้มริมฝีปากแน่นหลังจากที่ประมวลผลคำพูดของเธอ ภาพภายในหัวนึกไปถึงช่วงที่ทั้งคู่เพิ่งพ้นอีกขั้นของความสัมพันธ์มาใหม่ๆ เขาชอบหนีมานอนค้างหอพักแฟรี่ฮิลล์ของจูเบียพอๆกับที่จูเบียแทบจะไม่อยากกลับจากบ้านของเขาเหมือนกัน...

เขาจำได้ถึงตอนที่ทั้งคู่คุยลาครายม่าสื่อสารหยอกกันไปกันมาแล้วเธอไม่ได้รู้ตัวว่าเขาแอบปีนกำแพงขึ้นมาห้องเธอ เขายังจำได้ถึงแก้มที่แดงก่ำและเสียงร้องของเธอที่ถูกปิดไปด้วยริมฝีปากของเขา จูเบียเขินมากและบอกเขาว่าเธอยังไม่ได้อาบน้ำพลางจะผลักเขาให้กลับไปแต่ชายหนุ่มกลับยื้อยุดตัวเธอจนลากเข้ามาให้ห้องน้ำได้สำเร็จ ก่อนที่สุดท้ายทั้งคู่จะไปจบลงที่อ่างอาบน้ำสีขาว...

น้ำในอ่างกระจายไปทั่วบริเวณ...

 

เมื่อคิดได้ ชายหนุ่มก็รีบส่ายหน้าหนีความเขิน

“ไม่เอา จะบ้าเหรอ หยุดทำท่าแบบนี้ได้แล้ว”

จูเบียเลียริมฝีปากเล็กน้อยก่อนที่เธอจะดึงมือเกรย์ต่ำลงไปอีกจนเขาสัมผัสได้ถึงเนื้อผ้ากางเกงลูกไม้ของเธอจนทำให้เสียงลมหายใจของเขากระตุกไปจังหวะหนึ่ง

“ถ้าจูเบียหยุดแล้ว” เธออิงแอบเนื้อตัวมาใกล้มากขึ้นจนแผ่นหลังรวมถึงอะไรหลายๆอย่างกลับสัมผัสแนบไปกับตัวเขาจนแทบไม่มีอะไรมากั้น “ท่านเกรย์จะยอมเหรอคะ จำได้มั๊ย”

 

เขาไม่ชอบจูเบียเวอร์ชั่นไล่ต้อนเขาแบบนี้เลย

มีเหรอเขาจะจำไม่ได้ที่เธออยากจะหยุดแล้วลุกหนีแต่เขากลับยื้อยุดเธอไว้ ฟันที่ขบเข้าที่ซอกคอรวมทั้งมือไม้ที่อยู่ไม่สุขระรานเนื้อตัวของหญิงสาวทำให้สุดท้ายเธอต้องยอมในไฟรักที่เผาผลาญในใจเขาอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อเริ่มแล้ว เขาก็ไม่อยากหยุดจนกว่าทุกเศษเสี้ยวความปราถนาทุกอย่างที่เธอเป็นต้นเหตุจะได้รับการเติมเต็ม

 

จูเบียขยับสะโพกเธอเล็กน้อยทำเอาเขาต้องกัดกรามแน่นเพื่อไม่ให้เสียงลอดออกมา เธอรู้ดีว่าการกระทำแบบนี้จะส่งผลอะไรกับเขา ชายหนุ่มกัดฟันแน่นเพื่อรวบรวมสติ แม้จะมองไม่เห็นหน้าแต่เขารับรู้ได้ว่าเธอกำลังยิ้ม

“อย่ามา...แกล้งฉัน..”

เขากระซิบข้างหูเธอก่อนที่มือหนาใต้น้ำจะไล่เกลี่ยไปตามเนื้อผ้าหนักขึ้นทำเอาหญิงสาวนั่งตัวเกร็งขึ้นมา เธอรีบหันมาหาเขาและเบิกตาโต

“ท...ท่าน...”

“อย่ามาทำให้ฉันตบะแตกที่นี่ จูเบีย เธอก็รู้ว่าฉันอดทนได้ต่ำแค่ไหน”

ชายหนุ่มคิดว่าคำขู่แค่นี้น่าจะพอให้จูเบียเลิกสวมบทบาทเสือสาวล่ารักและกลับไปเป็นแม่สาวน้อยที่เขินกับทุกอย่างได้ แต่ริมฝีปากที่แต้มสีแดงสดกลับเหยียดเป็นรอยยิ้มมากขึ้น เธอสบตากับเขาก่อนที่จะแนบหลังเข้ามาใกล้อีก

 

“งั้นมาดูกันดีกว่ามั๊ยคะว่าใครจะอดทนได้เก่งกว่ากัน”

มือบางยกขึ้นมาโอบคอเขาให้เข้ามาใกล้เธอมากขึ้นขณะที่สะโพกของเธอก็ขยับเบาๆพอไม่ให้ใครจับสังเกตได้แต่นั่นก็เพียงพอที่จะทำให้ชายหนุ่มรู้สึกอะไรได้มากแล้ว เขาสบตากับเธอเป็นสัญญาณให้เธอหยุดก่อนที่เกมที่เธอกำลังเล่นอยู่จะเลวร้ายไปมากกว่านี้แต่เหมือนเธอจะคิดว่านั่นคือคำประกาศศึกของเขา จูเบียเลียริมฝีปากเล็กน้อยขณะที่อีกมือก็ไล่สัมผัสไปบริเวณแผงอกที่เปียกไปด้วยเม็ดหยดน้ำพร่างพรายของเขา นิ้วเรียวสัมผัสวนอยู่บนพื้นผิวทำเอาชายหนุ่มเกือบที่จะหลุดเสียงร้องออกมา

 

“สวยมากครับ! ขออีกๆ”

 

เกรย์เหมือนจะได้ยินเธอพูดในใจว่า...จัดให้ค่ะ ตอนที่สองมือของจูเบียจัดการแหวกเสื้อเชิ้ตที่ไม่ได้ติดกระดุมของเขาให้พ้นทาง ก่อนที่นิ้วมือจะไล่ตามกล้ามอกของเขาอย่างเชี่ยวชาญราวกับเธอเคยทำแบบนี้มาก่อน แน่นอนว่าทั้งคู่ไปถึงไหนต่อไหนมากแล้วแต่ก็ไม่เคยมีครั้งไหนที่ไม่ใช่เขาที่เป็นฝ่ายนำ เธอเอี้ยวหน้ามามากขี้นจนถึงบริเวณคอของเขาเพื่อหลบมุมกล้องและจัดการจูบที่จุดที่เธอรู้ดี

“อะ...”

สุดท้ายความพยายามของเขาก็ไม่เป็นผลเมื่อเสียงครางต่ำหลุดออกมาจากลำคอได้สำเร็จ จูเบียเงยหน้าขึ้นมาและพิจารณารอยจูบลิปสติคสีแดงที่กลางคอของเกรย์ ลิ้นบางไล่ลงเลียริมฝีปากตัวเองราวกับเธออยากที่จะลิ้มรสให้มากกว่านี้และนั่นทำให้เกรย์ฟิวส์ขาด

 

ริมฝีปากที่ตอนแรกเป็นรอยยิ้มของแม่เสือสาวกลับเริ่มเปลี่ยนรูป

 

จูเบียสบตากับเขาและนั่นทำให้เธอรู้แล้วว่ายังไงเธอก็ไม่มีวันชนะเกมระหว่างเขาและเธอได้ นัยน์ตาสีดำตรงหน้าเต็มไปด้วยแววขุ่นเคือง แก้มที่ขึ้นสีพร้อมกับริมฝีปากที่เม้มแน่น เนื้อตัวของเขาที่แนบเข้ากับเธอรวมทั้งต้นเหตุที่ทำให้หญิงสาวต้องสติเตลิดจนไม่สามารถคุมเกมได้ก็กำลังขยับอยู่ใต้น้ำที่ไม่มีใครเห็น

 

“เร่าร้อนมากครับ สุดยอดมาก!

 

หญิงสาวคิดว่าเขาจะไม่กล้าเลยถือโอกาสแกล้งเขา เธอรู้ดีว่าเกรย์ขี้เขินและไม่กล้าแสดงออกอะไรแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นแต่เธอกลับลืมคิดไปถึงความหน้ามืดตามัวของเขาเวลาที่อยากจะได้อะไร

เกรย์ จอมเวทน้ำแข็งจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

 

ชายหนุ่มรู้ดีว่าเธออยากที่จะขอให้เขาหยุด แต่ส่วนหนึ่งในใจเขาก็อยากที่จะแก้แค้นเกมนี้ของเธอ หญิงสาวรู้ดีว่าเธอถือไพ่เหนือกว่าแต่ที่เธอไม่ทันคิดก็คือเขาสามารถจะล้มกระดานใหม่แล้วเล่นให้มันเป็นเกมของเขาได้เสมอ

เขาก้มหน้าลงไปที่ซอกคอของเธอโดยที่ริมฝีปากไม่ได้ห่างจากใบหูของหญิงสาวตรงหน้า ลมหายใจเธอติดขัด เสียงกระซิบทุ้มต่ำแฝงแววเย้ยหยันดังที่ข้างหูเธอ

“พอรึยัง...”

 

จูเบียกัดริมฝีปากล่างแน่น เธอตั้งสมาธิไปยังเลนส์กล้องเบื้องหน้าแทนที่จะเป็นความพ่ายแพ้ของเกมที่เธอเป็นคนสร้างขึ้นมา หญิงสาวหลับตาลงเพื่อที่จะได้ไม่ต้องรับรู้สัมผัสอะไรไปมากกว่านี้ สติของเธอส่วนหนึ่งได้ยินคำชื่นชมจากผู้กำกับแต่อีกส่วนหนึ่งเธอไม่อาจจะตัดใจรับรู้ถึงร่างของชายหนุ่มที่กำลังสะใจกับชัยชนะของตัวเองได้

 

มือหนาที่เธอจับไว้เพราะคิดว่าจะเป็นผู้กุมชัยชนะกลับทำให้เธอแพ้หมดรูปเสียเอง

 

 

 

 

 

 

 Such a funny thing for me to try to explain

 How I'm feeling and my pride is the one to blame

 And I still don't understand

 Just how your love could do what no one else can

 

 

“สวยมากๆ”

ลูซี่ร้องขึ้นเมื่อเห็นร่างบางของเพื่อนจูเบียเดินออกมาจากห้องแต่งตัว หลังจากการถ่ายแบบผ่านไปหลากหลายเซต สุดท้ายก็จะมาจบที่ธีมชุดราตรีซึ่งลูซี่หมายมั่นว่าจะให้เป็นหน้าปกของเล่ม จูเบียอยู่ในชุดราตรีสีเงินเกาะอกพอดีตัวที่ไม่ได้เรียบหรือวาบหวามจนเกินไป ผมยาวสีครามถูกดัดม้วนเป็นลอนและปล่อยลงมาถึงกลางหลัง ใบหน้าครึ่งหนึ่งของเธอถูกปิดไปด้วยหน้ากากลูกไม้สีเดียวกันแต่ถึงอย่างนั้นมันกลับทำให้ดวงตาสีน้ำทะเลกลับโดดเด่นออกมามากขึ้น ริมฝีปากสีแดงสดที่เหมือนกับกุหลาบตัดกับผิวขาวราวหิมะของเธอ

“โอ๊ย ฉันคิดไว้อยู่แล้วว่าเธอต้องใส่แล้วสวย แต่ไม่คิดว่าการออกแบบมันจะเข้ากับเธอมากขนาดนี้”

จูเบียยิ้มออกมาก่อนที่จะหมุนตัวเพื่อให้เพื่อนๆได้มองชุดเธอได้ดีขึ้น

“สวยมากเลย จูเบีย เธอใส่ชุดแบบนี้แล้วเข้ากับเธอเหมือนกันนะ”

เอลซ่ายิ้มออกมา

“จูเบียคงไม่ได้มีโอกาสใส่ชุดแบบนี้เท่าไหร่ ต้องขอบคุณลูซี่ด้วยนะคะ”

จูเบียเดินไปจับมือลูซี่ซึ่งทำเอาเธอตกใจพอสมควร

“รู้มั๊ย เธอจะทำฉันร้องไห้แล้วนะเนี่ย ฉันภูมิใจจริงๆ ฮือออออ”

“อย่าร้องนะ ลูซี่ เดี๋ยวน้ำตาเธอละลายอะไรต่อมิอะไรที่เธอโปะไว้บนหน้าหมด” เสียงของนัตสึผู้เป็นแฟนหนุ่มดังขึ้นมาอย่างหวังดี “เดี๋ยวทุกคนจะวิ่งหนีกันป่าราบเพราะเห็นเธอหน้าสด”

ลูซี่หัวเราะออกมาและหันไปตีแขนเขาเบาๆ...นี่แหละนะวิธีการปลอบใจสไตล์นัตสึ ดรากูนีล...

“แต่เธอก็สวยจริงๆนะ นี่ชมจากใจเลย”

นัตสึหันมาหาจูเบียและยิ้มกว้างอย่างจริงใจ

“ไอ้เกรย์ไม่น่าได้-

“จะพูดอะไรช่วยเกรงใจคนที่เขาเป็นแฟนกันอยู่แล้วได้มั๊ยวะ”

 

เสียงของชายหนุ่มที่จูเบียคุ้นเคยดังขึ้น เธอหันกลับไปและพบกับร่างสูงที่อยู่ในชุดสูทสีดำ ด้วยความที่ชายหนุ่มเป็นคนร่างสูงใหญ่ทำให้เนื้อผ้าแนบไปกับรูปร่างของเขาได้อย่างดีเยี่ยม ผมสีดำสนิทดูเซ็ตให้เรียบอีกครั้ง หน้ากากสีดำแนบไปกับรูปหน้าแต่ไม่อาจปิดบังแววตาหยอกล้อปนไปด้วยความเย่อหยิ่งในนัยน์ตาสีดำที่เธอหลงใหลได้ ด้วยเหตุนั้นจึงทำให้เขาทั้งดูอันตราย เร่าร้อนและเชิญชวนไปในคราวเดียวกัน

 

นี่มันมิสเตอร์เกรย์ชัดๆ... หญิงสาวคิดในใจ

 

ทันทีที่ดวงตาทั้งคู่หันมาสบกัน ฉากวาบหวามในอ่างอาบน้ำที่เกือบทำทั้งคู่เดือดร้อนก็พาจูเบียหน้าร้อนผ่าวและรีบหลบตาไปทางอื่นโดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็นเพราะเกรย์หันไปต่อล้อต่อเถียงกับนัตสึเหมือนที่เคยทำเป็นประจำแทน

 

หญิงสาวนึกอยากจะเขกหัวตัวเองที่ไปแกล้งเขาขนาดนั้น ยังดีที่สุดท้ายเขาก็เป็นฝ่ายหยุดก่อนที่เธอจะได้ทำอะไรน่าอายออกไป แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้ลุกจากอ่างอาบน้ำและเธอคิดว่าเกมนี้จะจบแล้ว ชายหนุ่มกลับดึงเธอมาใกล้ก่อนที่จะกระซิบเสียงพร่าที่ข้างหู

“กลับบ้านเธอไม่รอดแน่”

จูเบียแทบอยากจะจับเขาจูบตั้งแต่ที่เขาเอ่ยคำแบบนี้ออกมาแล้วติดอยู่ที่ว่าเธอไม่เคยเป็นฝ่ายที่แสดงออกไป แน่นอนส่วนหนึ่งก็เพราะว่าก่อนเธอจะเอ่ยขออะไรออกมา เธอก็ถูกชายหนุ่มจับปิดปากหมดแล้ว ดังนั้นที่ผ่านมา เธอเลยไม่มีโอกาสที่จะพูดอะไรออกไป

แต่หญิงสาวรู้ดีว่าเกรย์เป็นชายหนุ่มที่มีประสบการณ์เรื่องพรรค์นี้มาบ้าง เขาทั้งหล่อ ทั้งดูดี ผู้หญิงที่ไหนก็คงพร้อมยกกายให้ แตกต่างกับเธอที่ถึงแม้จะเคยมีแฟนแต่ก็ไม่เคยได้ก้าวผ่านล่วงล้ำเขตแดนอะไร เกรย์เป็นคนแรกของเธอแต่การที่เธอไม่ใช่คนแรกของเขาก็กลับทำให้หญิงสาวรู้สึกตะหงิดๆปนโมโหเล็กน้อยตลอดเวลา

ตลอดเวลาที่ตามตื๊อตามจีบผู้ชายคนนี้ จูเบียกลับมีจินตนาการมากมายภายในหัวว่าหากได้คบกับเขาแล้ว เธอจะทำตัวแบบไหน แต่พอเอาเข้าจริงๆ ทุกอย่างที่เคยคิดไว้ก็ถูกกลบไปหมดด้วยความเขิน เธอคิดว่าเธอรู้จักเกรย์ดีพอแต่กลับกลายเป็นว่าเธอไม่ได้รู้ถึงมุมมืดที่เขาเก็บไว้และพยายามที่จะยั้งตัวเองไว้ทุกครั้งที่อยู่กับเธอเลยสักนิด

แม้จะไร้ประสบการณ์แต่เธอสบตาเขาก็รู้แล้วว่าเขาต้องการอะไรมากกว่านี้ เขาคงห่วงเธอที่ไม่รู้ประสาว่าเธอจะมีความสุขมั๊ย หญิงสาวอยากจะกรีดร้องออกมาว่าที่ผ่านมาเขาเป็นคนให้ความสุขเธอมาตลอด แต่เธอไม่มีโอกาสได้ตอบแทนกึ่งหนึ่งของเรื่องราวนั้นด้วยซ้ำ ความเขินอายมักทำให้เธอหยุดกลางคันและทำให้ชายหนุ่มเป็นฝ่ายนำเสมอ และนั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ทำให้เธอหงุดหงิดนิดๆตลอดเวลาเช่นกัน

 

“มองกล้อง สวยครับ!

จูเบียเบือนหน้าหันไปมองที่เลนส์กล้องขณะที่ฝั่งของเกรย์ ผู้กำกับสั่งให้เขามองไปยังหน้าของจูเบียแทนและทำสีหน้าเหมือนกับว่าเธอเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในโลกอะไรทำนองนั้น

แต่ด้วยความกระอักกระอ่วนทำให้อารมณ์ ความรู้สึกทั้งหมดถูกปิดบังไปด้วยความเคอะเขินของทั้งคู่ สร้างความหงุดหงิดแก่ช่างกล้องที่พอพิจารณาแล้ว รูปเซ็ตนี้สื่อออกมาได้แตกต่างกับเซตอื่นอย่างลิบลับ

ลูซี่ถูกพยักเพยิดให้มาช่วยงานโดยการถือโทรโข่งบอกท่าทางให้สองหนุ่มสาวโดยมีผู้กำกับบรีฟคร่าวๆและเธอเป็นคนแปลเพื่อให้เข้าถึงใจทั้งสองได้ง่ายขึ้น

“โอเค ใกล้เข้าไปอีก เกรย์ ขอมือต่ำลงนิด ที่สะโพกน่ะ ตรงนั้นแหละ จูเบียมองกล้องสิจ๊ะ มองมือทำไม”

 มือหนาของเกรย์ประคองร่างบางของหญิงสาวตรงหน้าไว้เหมือนกับท่าของการเต้นรำ ระหว่างที่รอลูซี่อธิบายงานกับผู้กำกับ จูเบียเลยหันหน้ามาหาเขา ดวงตาสีน้ำเงินที่ตัดกับหน้ากากสีเงินทำให้เขาไม่อาจละสายตาไปได้ เหตุการณ์ก่อนหน้านี้ที่เขาตัดสินใจทำแบบนั้นไปก็เพราะต้องการที่จะแกล้งเธอเล่นๆ แต่ไปๆมาๆ คนที่แพ้อาจจะเป็นเขาเองเสียด้วยซ้ำที่แทบจะทนไม่ไหว เขาไม่ต้องการเล่นเกมนี้อีกแล้ว

 

“เกรย์ มองหน้าจูเบียนะ เหมือนกับว่าผู้หญิงคนนี้ลึกลับจริงๆ เธอสวย เธอน่ารัก ดูเผินๆเหมือนนายจะคุมเกมเธอ แต่ความจริงแล้ว เธอกลับเป็นคนที่ชนะนายได้โดยที่ตัวเธอเองไม่รู้ด้วยซ้ำ”

ใช่...การปั่นหัวเขาเล่นของเธอทำเขาแทบจะเป็นบ้า เขารู้ดีตั้งแต่ตอนที่เธอไล่จีบเขา ว่าเธอมีจินตนาการสุดลุกหูลุกตาขนาดไหน แต่หลังจากที่เป็นแฟนกันแล้ว เธอกลับกลายเป็นคนที่เขินบ่อย ขออะไรก็ง่ายแถมยังตามใจเขาไปซะทุกเรื่อง น่ารัก...คอยทำตามที่เขาบอกทุกอย่าง

แต่เหมือนทุกอย่างในวันนี้จะปลุกวิญญาณอะไรบางอย่างขึ้นมาในตัวเธอ..ทั้งสายตา ทั้งท่าทาง เธอทำเหมือนกับว่าความต้องการภายในใจส่วนลึกของเธอยังไม่ได้ถูกเติมเต็ม เขาคิดว่าเขารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเธอแล้ว ใช่สิ หลักฐานเมื่อตอนเช้าในห้องน้ำหอพักของเธอยังเด่นชัดในความทรงจำว่าเขารู้จักเธอแนบแน่นขนาดไหน แน่นอนว่าเธอยังน่ารักเหมือนเดิม แต่มีอะไรบางอย่างแปลกไปและนั่นทำให้เขาแทบจะเอ่ยปากสิโรราบกับความพ่ายแพ้ติดอยู่ที่ทิฐิที่ไม่ยอมอ่อนข้อให้ใครแม้กระทั่งแฟนตัวเอง จูเบียเหมือนจะยอมแพ้แต่เขาก็ไม่รู้ว่าตกลงคนที่อดทนไม่ไหวจนแพ้พ่ายไปเองกลับเป็นตัวเขาเองรึเปล่า

 

“ผู้หญิงคนนี้มีความลับ และนายอยากจะล้วงมันออกมาให้ได้”

จูเบียมีความลับบางอย่าง ทุกครั้งที่เธอมองเขา เขาจะสัมผัสได้ถึงอารมณ์คุกกรุ่นที่ปะทุขึ้นในใจเธอแต่ก่อนที่เขาจะได้ถามอะไร จูเบียก็กลับเป็นสาวน้อยเขินอายและผลักให้เขาเป็นคนนำอีกครั้ง เขารู้ว่าเธอซ่อนอะไรบางอย่างไว้ เหมือนกับที่เขาเองก็ซ่อนความลับบางอย่างไว้เหมือนกัน

 

“แต่ให้ตายสิ ถึงความลับจะเป็นยังไง แต่นายก็หลงเธอเข้าไปแล้ว”

โคตรหลงเลยล่ะ...

ไม่ว่าจะในแง่ไหน ผู้หญิงคนนี้ที่เขาเคยวิ่งหนีมาตลอดกลับทำให้เขาหนีไปไหนไม่ได้ คนที่เขาไม่เคยคิดจะเปิดใจ กลับทำเขาทั้งรัก ทั้งหลง ทั้งบ้าหัวปักหัวปำ อาจจะเป็นเวรกรรมที่เขาผลักไสเธอมาตลอดจนทำให้เขาไม่อาจหนีไปจากเกมรักครั้งนี้ได้

“เธอทำให้นายกลายเป็นบ้า..บ้ารัก..ไม่มีเธอแล้วนายคงจะทำใจไม่ได้”

มือของเขาแนบจูเบียเข้ามาใกล้อีกจนหญิงสาวต้องใช้มือแตะอกของเขาเพื่อประคองตัวเองไว้ เขานึกขอบคุณที่ตัวเองลดนิสัยแก้ผ้าได้แล้วเพราะไม่อย่างนั้นอะไรๆก็คงไม่สวยแน่เพราะระยะห่างที่ใกล้ชิดพร้อมทั้งแววตาที่เธอมองเขาแบบนี้

“นายไม่เข้าใจว่าทำไม ที่ผ่านมา ไม่เคยเชยตามอง แต่ตอนนี้กลับหลงเธอจนทำอะไรไม่ได้”

จูเบียสบตาเขา มือบางที่ประคองไว้เริ่มกำแน่นพร้อมกับกัดริมฝีปากล่างของเธอเมื่อเห็นสีหน้าของเขา

“ผู้หญิงคนนี้ทำให้นายเป็นบ้า แต่นายก็ยอมเพราะเธอเป็นคนเดียวที่นายจะยอมให้ทุกอย่างที่เคยมี”

เขาคงจะก้มลงไปจูบจูเบียหลังจากคำประกาศของลูซี่ที่สร้างอารมณ์ได้อย่างหนักจบลงติดอยู่ที่ผู้กำกับตะโกนแทรกมาว่าให้ฝั่งของหญิงสาวหันมามองกล้องโดยที่เกรย์ค้างอยู่ท่าเดิม

 

“เอาล่ะ จูเบีย มองที่กล้องว่าเป็นศัตรูหัวใจนะ ไม่! มามองฉันทำไมล่ะ มองกล้องสิ นั่นแหละๆ”

จูเบียเชิดใบหน้าขึ้น

“ขอฟีลลิ่งแบบว่า ฉันรู้ว่าเขาหล่อ พวกหล่อนอยากได้เขา แต่เขาหลงฉันคนเดียว หน่อยนะ เธอทำได้อยู่แล้วล่ะ นั่นไง สวยมากกกกกกกกก”

ลูซี่วี๊ดว๊ายเหมือนกับถูกลอตเตอรี่รางวัลที่หนึ่ง

“ใช่ๆ เขาเป็นของฉัน ของฉัน ไม่ ของเธอๆ โทษที อย่ามองฉันแบบนั้นสิ”

จูเบียยังคงมองกล้องและโพสท่าจิดกัดศัตรูหัวใจต่อไปแต่ใจของชายหนุ่มกลับหวนนึกไปถึงสิ่งที่ลูซี่พูดเมื่อครู่

 

“เธอสวย เธอน่ารัก ดูเผินๆเหมือนนายจะคุมเกมเธอ แต่ความจริงแล้ว เธอกลับเป็นคนที่ชนะนายได้โดยที่ตัวเธอเองไม่รู้ด้วยซ้ำ

ผู้หญิงคนนี้มีความลับ และนายอยากจะล้วงมันออกมาให้ได้

แต่ให้ตายสิ ถึงความลับจะเป็นยังไง แต่นายก็หลงเธอเข้าไปแล้ว

เธอทำให้นายกลายเป็นบ้า..บ้ารัก..ไม่มีเธอแล้วนายคงจะทำใจไม่ได้

นายไม่เข้าใจว่าทำไม ที่ผ่านมา ไม่เคยเชยตามอง แต่ตอนนี้กลับหลงเธอจนทำอะไรไม่ได้

ผู้หญิงคนนี้ทำให้นายเป็นบ้า แต่นายก็ยอมเพราะเธอเป็นคนเดียวที่นายจะยอมให้ทุกอย่างที่เคยมี”

 

 

 

 

 

ให้ตายสิ โคตรจะจริงเลย...



 




 


 Got me looking so crazy right now


 Your love's got me looking so crazy right now


 Your touch got me looking so crazy right now


 


หลังจากที่ถ่ายแบบเสร็จเรียบร้อย ลูซี่ก็จัดพาสองหนุ่มสาวไปขอบคุณทีมงานนิตยสารและจัดแจงว่าจะไปกินเลี้ยงกันต่อ ติดอยู่ที่ว่านัตสึกวนชายหนุ่มเรื่องอะไรบางอย่างและสุดท้ายทั้งคู่ก๊ซัดกันอิรุงตุงนังจนยามต้องเชิญตัวพวกเขาออกไปอย่างสุดเซ็ง


 


“ขอโทษที่ให้รอนานนะคะ จูเบียสนุกมากๆเลย”


“ใชสิ ก็ฉันกับนัตสึถูกเนรเทศออกมานี่นา”


จูเบียที่ตอนนี้กลับมาใส่ชุดเดิมพร้อมกับหมวกใบเก่งแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ เธอควงแขนเกรย์ขณะที่ศีรษะก็กำลังซบอยู่ที่ไหล่ของเขา ทั้งคู่เดินมาจนถึงทางแยกที่ทางหนึ่งไปยังหอพักแฟรี่ฮิลล์และอีกทางหนึ่งไปที่บ้านของเกรย์


“แล้ว...” เสียงของชายหนุ่มดังขึ้นมา “คืนนี้ค้างที่ไหนดี”


หญิงสาวเงียบไปพักนึงก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมามองเขา ริมฝีปากสวยเหยียดกว้างเป็นรอยยิ้ม


“ท่านเกรย์อยากค้างที่ไหนล่ะคะ”


“นั่นฉันควรจะถามเธอไม่ใช่เหรอ”


หญิงสาวหัวเราะออกมาอีกครั้ง


“จูเบียเหนื๊อยเหนื่อยค่ะ” เธอซบหน้าลงกับไหล่เขาอีกครั้งและถูไถใบหน้าไปมา “คงกลับหอไม่ไหว”


“งั้นค้างบ้านฉันนะ”


จูเบียพยักหน้าและถอนหายใจออกมา


 


 


เกรย์จัดการพาร่างที่เหนื่อยอ่อนของจูเบียมาที่ห้องรับรองแขกของบ้านเขา ชายหนุ่มเดาว่าเธอคงดื่มมาเล็กน้อยเดาจากการที่แข้งขาเธอดูอ่อนเปลี้ยและดูง่วงๆตลอดเวลา หญิงสาวทิ้งร่างลงบนเตียงทันทีที่ถึงห้องและขว้างกระเป๋าใบจิ๋วของตัวเองไปที่ปลายเตียง


จอมเวทน้ำแข็งมองภาพตรงหน้าก่อนที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ เขาอุตส่าห์คิดวางแผนเรียบร้อยแล้วว่าพอเสร็จงานและกลับถึงบ้านเมื่อไหร่ เขาจะแก้แค้นเธอให้สมใจแต่สุดท้ายกลับกลายเป็นว่าลูซี่กับเอลซ่าพาเธอไปดื่มจนทำเธอสลบเหมือดไปจนได้


เขาเดินมาถอดหมวกและรองเท้าบูทยาวก่อนที่จัดท่าเธอให้นอนได้สบายขึ้น แต่ก่อนที่จะได้เดินออกจากห้อง สายตาของเขาก็พลันไปสะดุดกับกระเป๋าสะพายข้างใบเล็กของเธอที่ถูกโยนทิ้งขว้างโดยเจ้าตัวไปที่ปลายเตียง ด้วยความที่เป็นแฟนที่ดี เขาจึงเดินไปเก็บกระเป๋าของเธอขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะติดที่อยู่ว่ามันหนักขึ้นกว่าปกติเล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่ได้เอะใจอะไร



ชายหนุ่มวางพาดผ้าขนหนูที่เช็ดผมของตัวเองไว้ที่ไหล่ก่อนที่จะจัดการตากผ้าเช็ดตัวไว้ที่ราวและหยิบบ๊อกเซอร์มาใส่นอนอย่างลวกๆ  เขาหมุนลูกบิดประตูห้องน้ำและทันทีที่ประตูเปิดออก เขาก็พบกับใครบางคนที่ยืนอยู่หน้ากระจกในห้องนอน


เธอทำเหมือนว่ากำลังแต่งตัวเสริมสวยในห้องตัวเองและไม่รู้ถึงการมีตัวตนของเขาที่กำลังยืนจ้องภาพตรงหน้า หญิงสาวยกลิปสติคขึ้นมาทาปากก่อนที่จะจัดการมัดผมยาวเกล้าไว้เป็นมวยกลางศีรษะ เธอสบตาเขาผ่านกระจกและยิ้มให้


“ไงคะ ท่านเกรย์ อาบน้ำสบายมั๊ยคะ”

ชายหนุ่มพยักหน้าและเริ่มรู้สึกว่าลำคอแห้งผากเข้าไปทุกทีเมื่อจูเบียเอนตัวเข้าไปหากระจกมากขึ้นเพื่อพิจารณาใบหน้าของตน เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยแล้วเธอก็หันมาหาเขาและยืดตัวเต็มความสูง


ชุดชั้นในสีดำลูกไม้และกางเกงในตัวจิ๋วที่แทบไม่ปิดอะไรเลยตัดกับผิวขาวของเธอราวกับแม่เหล็กขั้วตรงข้ามที่ดึงดูดซึ่งกันละกัน เรียวขายาวที่เผยให้เห็นสัญลักษณ์กิลด์และสายตาที่เชิญชวนราวกับต้องการให้เขาเข้ามาขย้ำเธอได้ทุกเมื่อ


“จูเบียเอาชุดมาลองใหม่ ท่านเกรย์ว่าไงคะ?”


เสียงหวานเรียกเขาให้หลุดจากจากภวังค์


“ห๊ะ?”

“จูเบียว่าขนาดมันเล็กไปหน่อย แต่คุณเอลซ่าบอกว่าท่านเกรย์จะชอบ” หญิงสาวจัดการขยับยกทรงของตนเพื่อปรับแต่นั่นยิ่งกลับทำให้หน้าอกหน้าใจของเธอแทบจะเปิดออกมาทักทายเขาอยู่แล้ว

“กางเกงในก็ด้วย จูเบียก็ว่ามันเล็กไป ท่านเกรย์ชอบโบมั๊ยคะ”


จูเบียหันหลังให้เขาและนั่นเกือบให้เขาเลือดกำเดาไหล กางเกงชั้นในสีดำลูกไม้มีโบที่ผูกไว้ทั้งสองข้างและมือบางก็ทำท่าเหมือนจะปลดมันออกมา เผยให้เห็นบั้นท้ายขาวที่เชิญชวนเขาเหลือเกิน... 


รู้ตัวอีกที ชายหนุ่มก็เดินมาขนาบหลังเธอแล้ว สองมือหนาประคองเอวของหญิงสาวไว้และมองตาเธอผ่านกระจก

“กลับห้องไปซะ จูเบีย”

“เอ๋?”

“ถ้าเหนื่อยก็กลับไปนอนห้องตัวเองซะ ไม่งั้นเดี๋ยวเธอจะเสียใจ”

“ว้า” หญิงสาวยื่นริมฝีปากและพลิกตัวเองกลับมาประจันหน้าเขา “ปล่อยจูเบียนอนคนเดียว ท่านเกรย์ไม่เหงาเหรอคะ”

ชายหนุ่มสบตาเธอและอิงแอบตัวเข้าไปใกล้อีก มือหนาไล่ไปตามแผ่นหลังของเธอ

“ฉันก็นอนคนเดียวมาตั้งนานแล้ว”

“แต่จูเบียคงจะเหงาแย่เลย ให้จูเบียนอนด้วยได้มั๊ยคะ”

“ไหนว่าแค่จะมาให้ฉันดูเธอลองชุด?”

เกรย์เลิกคิ้ว หญิงสาวอมยิ้มและยกมือบางขึ้นมาสัมผัสที่แผงอกของเขาก่อนที่จะไล่ปลายเล็บไปยังกระดูกไหปลาร้า ทำเอาชายหนุ่มต้องกัดกรามแน่นกับความรู้สึกวาบหวามที่ไหลผ่านร่าง ก็แน่ล่ะสิ เธอรู้จุดอ่อนของเขานี่นา


“ท่านเกรย์ชอบชุดนี้ล่ะสิ”

จูเบียยิ้มกว้างขึ้นก่อนที่จะหลุดเสียงร้องตกใจออกมาและมองลงไปด้านล่าง ชายหนุ่มมองตามสายตาเธอและพบว่านิ้วของเขาเกี่ยวพันกับปลายเส้นของโบที่ผูกไว้ เขาเกือบจะกระตุกปมออกมาอยู่แล้วตอนที่จูเบียหัวเราะออกมาเบาๆ

“แหม ไม่ค่อยรีบเลยนะคะ”

“เงียบน่า”


มือซ้ายของเขาลูบไปยังแผ่นหลัง ลากผ่านเนื้อผ้าบางที่ติดไว้ของเธอขณะที่มือขวาก็ไล้นิ้วไปตามเส้นเชือกของโบสีดำ นิ้วมือของจูเบียก็ไล่ไปตามแผงอกและต้นคอเปลือยเปล่าของเขา เนื้อตัวที่แนบชิดรวมทั้งริมฝีปากที่แทบจะประกบติดกันอยู่รอมร่อเร่งอุณหภูมิภายในตัวทั้งคู่ให้สูงขึ้น นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มสบกับนัยน์ตาสีดำที่ฉายแววความปราถนา ดวงตาของทั้งสองสบกันราวกับรอให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งพูดอะไรบางอย่างขึ้นมา

“วันนี้เธอทำตัวแปลกไปนะ”

“คะ?”

“ฉันไม่เคยเห็นเธอคิดจะแกล้งฉันมาก่อน มันแปลก”

“อ๋อ” มือของหญิงสาวจับไหล่เขาไว้และก้มหน้าลง “จูเบียแค่...อินกับบทของลูซี่น่ะค่ะ”

“เหรอ” มือหนาของชายหนุ่มเริ่มต่ำลง

“ค่ะ”

“แต่ฉันชอบนะ เธอทำฉันคลั่งจนจะบ้า เธอไม่รู้หรอกว่าฉันอยากจับเธอกินแค่ไหน”

เกรย์จัดการขบฟันเข้าที่ใบหูเธอทำเอาหญิงสาวร้องเสียงหลงเพราะไม่ได้คาดคิดขณะที่มือของเขาก็ไล้ลงไปยังบั้นท้ายและจับคลึงไว้อย่างเต็มไม้เต็มมือ

“ที่ฉันสงสัยก็คือ” ชายหนุ่มยังคงไม่ถอนใบหน้าออกไปจากข้างหูเธอ “ทำไมเธอถึงทำได้ต่อหน้าคนอื่น”

“จูเบียบอกแล้วไงคะว่าอินกับ-

หญิงสาวยังตอบไม่ทันจบ จอมเวทน้ำแข็งก็จัดการขบเข้าที่ซอกคอเธออีกจุดราวกับว่าคำตอบที่เธอให้มานั้นไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ

“ฉันว่าไม่ใช่นะ”

“เธออยากทำ อยากได้อะไรรึเปล่าถึงได้กล้าต่อหน้าคนอื่นแต่ไม่ใช่ฉัน”

“......”

ชายหนุ่มถอนใบหน้าออกมาและสบตาเธออีกครั้ง คราวนี้จูเบียกลับเป็นฝ่ายที่หลบตาไปทางอื่น สาวมั่นที่เดินเข้ามาหาเขาในชุดชั้นในหายไปอีกครั้งเหลือเพียงสาวน้อยขี้อายที่เหมือนเป็นแกะน้อย


“บอกฉันได้นะ ฉันไม่ว่าอะไรหรอก”


เกรย์ก้มลงไปหอมแก้มเธอทำเอาจูเบียหน้าขึ้นสีเพราะน้อยมากที่เขาจะแสดงอาการแบบนี้ออกมา แฟนหนุ่มของเธอมีการแสดงออกเพียงสองอย่างเท่านั้น ถ้าไม่แสดงออกอะไรก็จะไปจบลงที่เตียงเลย จมูกโด่งยังคงซุกไซร้ไปยังแก้มนวลสีแดงของจูเบียทำเอาหญิงสาวเขินจนทนแทบไม่ไหว เธอหนีไปไหนไม่ได้ด้วยเพราะอยู่ภายใต้ท่อนแขนของเขาที่โอบร่างของเธอเอาไว้


“ท..ท่านเกรย์พูดเยอะจังเลยค่ะ”


“งั้นก็ทำให้ฉันเงียบสิ”


 


ดวงตาของจูเบียเบิกโตกับคำพูดและสีหน้าของเขา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของชายหนุ่มปรากฏขึ้นแก่สายตาราวกับจะท้าทายเธอ แขนทั้งสองโอบเธอเข้ามาใกล้อีกจนริมฝีปากของทั้งคู่สัมผัสกัน


“ว่าไง หืม?”


เกรย์พูดเสียงกระซิบทำให้ริมฝีปากของเขาสัมผัสกับเธอ หญิงสาวสบตาที่ฉายแววเจ้าเล่ห์ของเขาและสุดท้ายเธอก็พ่ายแพ้ต่ออารมณ์ความปราถนาของตัวเอง มือบางยกขึ้นไปกดศีรษะของเขาลงมาและทำให้เธอละเลงบทจูบได้อย่างเต็มปากเต็มคำ


ริมฝีปากของทั้งคู่สัมผัสกันอย่างดุเดือดและหนักหน่วงราวกับขีดจำกัดความอดทนตลอดทั้งวันที่ผ่านมาของทั้งคู่ได้ขาดลง ชายหนุ่มจัดการยกตัวเธอขึ้นมาโอบเอวและขัดจังหวะการจูบเล็กน้อยด้วยการโยนเธอลงบนเตียงของเขาอย่างแรงก่อนที่ตัวเขาจะทาบทับลงมาจูบเธออีกรอบโดยที่มือหนาก็ไล่ลูบเนื้อตัวของหญิงสาวใต้ร่างอย่างชำนาญ


“ไม่ค่อยจะรีบเลยนะ”


เกรย์ก้มลงไปกระซิบข้างหูเธออีกครั้ง เขาได้ยินเสียงเธอหัวเราะออกมาเบาๆ


“ใครต่างหากคะที่รีบ”


“จะให้ทำไงได้ล่ะ เธอเล่นมายั่วฉันถึงที่ ถ้าเธอนอนอยู่ห้องรับรอง ฉันคงไม่เปิดประตูไปปล้ำเธอหรอก”


หญิงสาวหัวเราะอีกครั้งและดึงใบหน้าเขาลงมาจูบเธออีกรอบ


“แล้วชอบมั๊ยคะ”


“หา?”


“ชุดนี้น่ะค่ะ”


เกรย์ยิ้มกว้างและไล้มือไปตามเรียวขายาวที่โอบรอบเอวเขา


“ไม่ชอบ..”


“เอ๋?”


“เพราะฉันชอบตอนเธอไม่ใส่อะไรมากกว่า”


 


ชายหนุ่มหัวเราะออกมาเมื่อเห็นว่าจูเบียเลือดสูบฉีดเขินไปจนถึงใบหู เธอตีอกเขาเบาๆ


“ท่านเกรย์บ้า ลามก!


“ก็แล้วเธอมาชอบคนลามกทำไมล่ะ”


“ก็ชอบไปแล้วนี่นา” จูเบียหอมแก้มเขาบ้าง “อีกอย่าง ตอนที่ตามจีบท่านเกรย์ จูเบียไม่รู้นี่ว่าจากผู้ชายเงียบๆจะกลายเป็นตาแก่ตัณหากลับขนาดนี้”


เกรย์เบ้ปาก


“ฉันเนี่ยนะตาแก่ตัณหากลับ?”


“ก็จริงนี่คะ พอได้โอกาสทีไร ท่านเกรย์ก็ต้อง...” หญิงสาวยกมือขึ้นมาปิดหน้าหนีความเขิน “ตัวจูเบียช้ำไปหมดแล้วนะ”


“ไม่เห็นจะช้ำตรงไหนเลย นี่ไง ตรงนี้ ข๊าวขาวววววว”


ชายหนุ่มก้มลงไปซุกไซร้ยังบริเวณต้นคอของจูเบียทำเอาเธอต้องหัวเราะคิกคักออกมาและยกมือขึ้นไปกุมศีรษะเขาไว้ระหว่างที่เขาจัดการจูบพรมยังบริเวณนั้น


“นี่ ฉันจริงจังนะเรื่องที่ว่าเธออยากได้อะไร เราเป็นแฟนกันมาก็นานแล้ว เธอบอกฉันได้ทุกเรื่อง”


“ท่านเกรย์อยาก-” จูเบียหลุดเสียงครางออกมาเล็กน้อยเมื่อเขาจูบลงที่บริเวณหัวไหล่ของเธอ “-อยากรู้ตอนนี้เลยเหรอคะ”


“ถ้ามันเกี่ยวกับฉัน ยิ่งเร็วก็ยิ่งดี”


“ท่านเกรย์จะไม่ว่าใช่มั๊ยคะ”


“ไม่อยู่แล้ว” ริมฝีปากเขาเลื่อนต่ำลงเรื่อยๆ


“ท่านเกรย์จะไม่กลัวใช่มั๊ย”


ริมฝีปากที่ไล่สูบเรี่ยวแรงเธอหยุดลง ชายหนุ่มเงยใบหน้าขึ้นมามองสีหน้าของจูเบียที่ทั้งเขินและประหม่าเต็มที่


“กลัวเหรอ?”


“แบบที่...แบบที่จูเบียไล่ตามจีบท่านเกรย์สมัยก่อนน่ะค่ะ”


“จะบ้าเหรอ ตอนนั้นฉันไม่ได้กลัวเธอซักหน่อย”


“แล้วตอนนี้จะไม่กลัวใช่มั๊ย”


“ไม่มีทาง ฉันไม่เคยกลัวอะไรอยู่แล้ว”


“แน่ใจนะคะ”


“เธอคงทำฉันกลัวไม่ได้หรอก จูเบีย ฟังนะ ไม่ว่าเธอจะอยากได้อะไร ถ้าฉันทำได้ ฉันจะทำให้ทุกอย่าง เพราะงั้นไม่ต้องบอกให้ฉันไปจูบกับนัตสึหรือริออนตามนิยายเกย์ที่เธออ่านเด็ดขาด เข้าใจมั๊ย”


จูเบียกระพริบตาปริบๆก่อนที่จะอมยิ้มออกมา


“จูเบียไม่ให้ท่านเกรย์ไปจูบกับคุณนัตสึหรือท่านริออนหรอกค่ะ จูเบียหวง”


“ก็ดี เพราะมันโคตรขนลุก”


“งั้นท่านเกรย์ไม่กลัวแน่นะ”


“เธอเป็นแฟนฉัน” เมื่อพูดถึงคำๆนี้ แก้มของชายหนุ่มจะแดงขึ้นมาเล็กน้อยทุกครั้ง “ฉันไม่ตัดสินเธอหรอก อย่างที่บอก ถ้าฉันทำได้ ฉันจะทำให้”


“สัญญานะคะ”


“สัญญาสิ”


หญิงสาวสบตากับเขาอย่างเนิ่นนานราวกับชั่งใจในความคิดของทั้งตัวเธอเองและของชายหนุ่มตรงหน้า มือบางยกขึ้นมาแนบแก้มและลูบไปยังสันกรามอย่างแผ่วเบา เกรย์ยิ้มออกมาก่อนที่จะเบือนหน้าเล็กน้อยและจูบลงกลางฝ่ามือเธอ


จูเบียยกตัวขึ้นมาและใช้ริมฝีปากจูบเขาอย่างอ่อนโยน มือบางยกขึ้นไปโอบศีรษะขณะที่มือของเกรย์ยกขึ้นโอบหลังของเธอ หญิงสาวค่อยๆพลิกตัวเขาลงด้านล่างและเธออยู่ด้านบน มือที่เคยดึงทึ้งผมของเขาเปลี่ยนตำแหน่งมายังแผงอกที่เธอรู้สึกได้ถึงจังหวะหายใจของเขาที่เต้นเร็วขึ้น


มือของจอมเวทหนุ่มที่ลูบหลังเธอสะดุดกับสายของเสื้อชั้นในที่ขวางหูขวางตา นิ้วมือเขากำลังจะทำการปลดมันเหมือนอย่างที่เคยทำประจำแต่หญิงสาวกลับหยุดมือเขาไว้และจัดการดันแขนทั้งสองข้างของเขาลงบนพื้นเตียงด้วยเรี่ยวแรงที่เขาก็ไม่รู้ว่าเธอไปเอามาจากไหน


ลิ้นของร่างบางรุกต้อนเขาอย่างหนักหน่วงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ชายหนุ่มไม่เคยเป็นฝ่ายตั้งรับ แต่ ให้ตายสิ ทุกอย่างมันแปลกใหม่จนเขาต้องยอมตามการนำของเธอ


 


จูเบียถอนริมฝีปากออกหลังจากที่ทั้งคู่แลกเปลี่ยนรสจูบกันอย่างยาวนาน ชายหนุ่มค่อยๆลืมตาขึ้นและพบกับรอยยิ้มกว้างของเธอ แก้มสีแดงและดวงตาสีน้ำเงินเข้มที่สะท้อนเงาของเขา


“ดีมั๊ยคะ”


“เธอจูบเก่งชะมัด”


“จูเบียได้ครูดีน่ะค่ะ”


เกรย์หัวเราะออกมาและจะดึงเธอเข้ามาจูบอีกรอบ แต่ติดอยู่ที่ข้อมือทั้งสองของเขากลับไม่ไปยังที่หมายอย่างที่ปราถนา เขาเบือนสายตาไปมองและเบิกตาโต


 


ข้อมือทั้งสองถูกพันธนาการไว้ที่หัวเตียงทั้งสองข้างด้วยกุญแจมือสีเงิน...


“นี่มัน..บ้าอะไรเนี่ย!


เกรย์ร้องออกมาและพยายามจะดึงทึ้งกุญแจมือที่มัดเขาไว้กับหัวเตียงเหล็กออก


“จูเบีย! เธอเล่นอะไร ฉันไม่ตลกด้วยนะ!


ชายหนุ่มหันมาหาเธอและเมื่อเห็นสีหน้าของหญิงสาว เขาก็กลับต้องเงียบลงทันที


 


“ไหนว่าไม่กลัวไงคะ” หญิงสาวกัดริมฝีปากอย่างยั่วยวน “ท่านเกรย์บอกว่าไม่เคยกลัวอะไร”


“ฉันไม่ได้กลัว! แต่นี่มัน-


นิ้วชี้ของจูเบียยกขึ้นมาจรดลงบนริมฝีปากเขาเป็นสัญญาณให้เขาเงียบเสียงลง


“ท่านเกรย์สัญญาแล้วว่าถ้าจูเบียอยากได้อะไร ก็แค่ให้เอ่ยปากขอ”


“.......”


“จูเบียขอทำให้ท่านเกรย์มีความสุขได้มั๊ยคะ”


 


ชายหนุ่มสูดหายใจแรงขึ้นขณะที่สบตากับเธอ นัยน์ตาสีน้ำเงินนั้นดูเต็มไปความมุ่งมั่น


“ที่ผ่านมา จูเบียไม่กล้าและท่านเกรย์ก็เก่ง...เก่งมากๆ จนจูเบียกลัวว่าจะทำแบบนั้นไม่ได้ แต่ตอนนี้ จูเบียไม่กลัวแล้ว จูเบียขอได้มั๊ยคะ”


 


เขาสบตากับเธออย่างเนิ่นนาน นี่ไม่ใช่แม่เสือสาวที่จะล่ารัก...นี่ไม่ใช่แม่แกะน้อยที่รอเขาขย้ำ...


แต่นี่คือจูเบียที่อยากขออะไรบางอย่างที่เขาไม่อาจปฏิเสธได้ว่ามันก็เป็นความต้องการส่วนหนึ่งในใจเขาเหมือนกัน


 


“ก็ได้”


 


หญิงสาวยิ้มกว้าง เธอหัวเราะและรุดเข้ามาหอมแก้มเขาเสียงดัง


“จูเบียรักท่านเกรย์นะคะ ม๊ากมากกกกก”


เกรย์เบือนหน้าหนีพร้อมกับแก้มที่ขึ้นสีแดง


“เอาเหอะ ฉันไม่ทำแบบนี้ให้ทุกคนหรอกนะ อย่างกับเธอจะข่มขืนฉันอย่างนั้นล่ะ”


จูเบียหัวเราะอีกครั้งก่อนที่จะก้มใบหน้าลงไปยังใบหูของเขา


“แต่ก็ชอบใช่มั๊ยล่ะคะ?”


 


ชายหนุ่มตวัดใบหน้ากลับมาและขมวดคิ้ว


“ชอบ? ไม่สักนิด”


หญิงสาวที่คร่อมเขาอยู่ยิ้มกว้างขึ้นก่อนที่จะเบือนสายตาลงไปมองยังด้านล่าง ชายหนุ่มมองตามและหน้าก็ขึ้นสีจัดทันที


“แหม” จูเบียหัวเราะ “เห็นชัดเลยค่ะว่าท่านเกรย์ไม่ชอบ”


“พูดมากจริงนะ”


“งั้นก็ปิดปากจูเบียสิคะ” จูเบียทำท่าเหมือนคิดอะไรได้ “แต่น่าเสียดายจัง ท่านเกรย์ขยับไม่ได้นี่เนอะ”


จูเบียจัดการปลดมวยผมและสะบัดผมยาวสลวยของเธอไปมา ก่อนที่จะก้มลงไปแต่ยังไม่ได้สัมผัสริมฝีปากของเขา


“แต่ถึงแม้จูเบียจะอยากจูบท่านเกรย์ยังไง จูเบียก็เห็นแก่ตัวไม่ได้หรอก จูเบียอยากให้ท่านเกรย์มีความสุขนี่นา”


ริมฝีปากบางสวยค่อยๆไล่ลงไปยังปลายคางของเขา ชายหนุ่มหายใจแรงขึ้น ข้อมือที่ถูกพันธนาการไว้ถูกดึงรั้งจนเกิดเสียงดัง


“ไม่ต้องกลัวนะคะ”


หญิงสาวไล่ลงไปจูบยังต้นคอของเขาจนชายหนุ่มต้องกัดกรามแน่นเพื่อไม่ให้มีเสียงลอดออกมา


“ฉัน...ไม่ได้กลัว...”


เสียงแหบพร่าดังขึ้นแต่นั่นยิ่งเหมือนเชื้อไฟที่ดีสำหรับเธอ จูเบียยิ้มและจูบไล่ลงไปยังแผงอกของเขา รอยจูบสีกุหลาบประปรายอยู่บนเนื้อตัวที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของชายหนุ่ม ริมฝีปากที่ทั้งเบาบางและหนักหน่วงไปในคราวเดียวกันค่อยๆไล่สูบเรี่ยวแรงไปจากตัวเขา ใบหน้าของหญิงสาวไล่ลงไปเรื่อยๆจนถึงกล้ามท้องที่เรียงตัวกันอย่างสวยงาม


“จูเบีย..”


“คะ?”


จูเบียเงยหน้ามองเขาที่เลือดสูบฉีดไปทั่วใบหน้าหล่อเหลา ผมสีดำที่ตกลงมาปรกหน้าผาก เนื้อตัวที่มีรอยจูบของเธอตั้งแต่ต้นคอไล่มายังแผงอกกว้าง แต่สิ่งที่ทำเธอใจเต้นแรงมากที่สุดคือนัยน์ตาสีดำของเขาที่สบกับเธอราวกับกังวลและคาดหวังกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น


หญิงสาวยิ้มกว้างให้เขาราวกับจะปลอบประโลม


 


“ไม่เป็นไรนะคะ คราวนี้ให้จูเบียพาไปเอง”


 


 


 


 


 Hoping you'll save me right now


 Your kiss got me hoping you'll save me right now


Looking so crazy in love


 Got me looking, got me looking so crazy in love


ร่างสองร่างที่เหนื่อยอ่อนตระคองกอดไว้ด้วยกัน เนื้อตัวทั้งคู่ชุ่มไปด้วยเหงื่อและเสียงหอบหายใจอย่างแรงก็บ่งบอกได้ว่าทั้งสองได้ไปประสบพบเจออะไรด้วยกันมา


ชายหนุ่มเบือนสายตาลงมองหญิงสาวที่ยังคงซุกใบหน้าลงกับอกของเขาอย่างเขินอายกับการกระทำเมื่อครู่


“จูเบีย..” เสียงของชายหนุ่มแหบพร่ากว่าที่เคย “เงยหน้ามามองฉันหน่อย”


หญิงสาวส่ายหัว


“น่านะ”


เขารู้ดีว่าจูเบียไม่อาจต้านทานคำอ้อนของเขาได้ เธอยอมเงยหน้าขึ้นช้าๆและสบตากับเขา มือบางของเธอประคองตัวเองไว้บนกล้ามอกของเขา


“เธอมัน...โคตรสุดยอดเลย...”


จบคำพูดนั้น จูเบียก็หน้าแดงแปร๊ด เธอก้มลงไปซุกหน้ากับอกของเขาอีกรอบเพื่อหนีความเขินอย่างรวดเร็ว


“ไม่ต้องมาหลบตาเลย ใครเป็นคนต้นคิดล่ะ หือ?”


หญิงสาวยังคงดื้อเงียบและส่ายหน้าไปมาจนชายหนุ่มทนไม่ไหว มือหนาประคองใบหน้าเธอขึ้นมาก่อนที่เขาจะรุดจูบเธอที่ริมฝีปากทันที


จูเบียอึ้งอยู่สักพักก่อนที่จะจูบเขาตอบแต่ก็เป็นเพราะความเขินอายและเหนื่อยอ่อนทำให้เธอและเขาไม่สามารถบรรเลงเพลงจูบได้หนักหน่วงอย่างที่เคย


“ฉันหมายความตามที่พูดนะ” ชายหนุ่มเอ่ยหลังจากที่ถอนริมฝีปากออกมา


“จริงเหรอคะ” เสียงแหลมเล็กของเธอดังขั้นราวกับไม่เชื่อในคำพูดของเขา


“ก็จริงน่ะสิ”


หญิงสาวยิ้มพลางกัดริมฝีปาก เธอกำลังจะก้มลงไปจูบเขาอีกรอบแต่กลับนึกอะไรได้บางอย่างและหันไปมองที่หัวเตียงสลับกับชายหนุ่มใต้ร่าง


 


“แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง”


หญิงสาวร้องออกมาเสียงดังและผุดลุกนั่งก่อนที่จะตะเกียกตะกายผ่านผ้าปูเตียงที่ยับยู่ยี่ไปยังหัวเตียงที่ซึ่งกุญแจมือสีเงินเหลือเพียงเศษเหล็กที่มีไอน้ำแข็งเกาะอยู่


ท่านเกรย์ทำพังซะแล้ว แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง


ชายหนุ่มลุกขึ้นนั่งบ้างและหัวเราะในลำคอเบาๆราวกับไม่รู้สึกผิดเท่าไหร่


 


จูเบียคงจำไม่ได้ว่าเขาหลุดออกมาจากพันธนาการนี้ตอนไหน แต่เขาจำได้ดีว่าความร้อนในกายกำลังจะระเบิดออกมา เขาทนแทบไม่ไหวและคิดถึงเนื้อตัวของเธอที่เขาเคยสัมผัส แน่นอนว่าเขารู้สึกดีมากแต่ความอดทนเขามันต่ำมากจริงๆ รู้ตัวอีกที สติของเขาก็ขาดผึงและมือทั้งสองข้างที่ได้รับอิสระเรียบร้อยแล้วก็เลื่อนไปจับสะโพกเธออย่างเต็มไม้เต็มมือสมกับที่รอคอยมานาน


 


“คุณเอลซ่าต้องเสียใจแน่ๆเลย ทั้งที่รับประกันแล้วแท้ๆว่าเวทน้ำแข็งไม่มีผล”


“ก็น้ำแข็งฉันมันไม่ได้ธรรมดานี่นา แล้วเอลซ่ามาเกี่ยวอะไรล่ะเนี่ย”


“ก็คุณเอลซ่าเป็นคนแนะนำมา”


“โอเค ฉันไม่ขอนึกภาพว่ายัยนั่นจะทำอะไรกับเจราลบ้างตอนที่หมอนั่นมาเยี่ยมละกัน”


เขาคลานมาหาเธอและกอดเอวจากด้านหลัง จูเบียสะดุ้งแต่ก็ยังคงพิจารณากุญแจมือที่ผุพังด้วยพลังเวท


“ท่านเกรย์สัญญาแล้วนี่นาว่าจะไม่ทำพัง”


“ช่วยไม่ได้นี่ ก็มันสุดยอดจริงๆ”


“ท่านเกรย์ใจร้าย”


“ขอโทษจริงๆ เสียใจด้วย”


“ท่านเกรย์ไม่ได้เสียใจจริงๆหรอกค่ะ”


“ว้า รู้ทันด้วย” ชายหนุ่มซุกใบหน้าลงที่ซอกคอเธอ


“จูเบียไม่ยกโทษให้ท่านเกรย์หรอกนะ”


“จริงเหรอ”


“จริงค่ะ”


“ไม่อยากรู้เหรอว่าฉันมีความสุขแค่ไหน”


หญิงสาวเกือบจะหลุดปากแต่เธอกลับมุ่ยหน้าเช่นเดิม “ไม่ค่ะ”


“แน่ใจ?”


“อื้อ”


 


มือของชายหนุ่มจัดการลูบไปยังเอวเว้าของเธอก่อนที่จะจัดการจั๊กกะจี้ทำเอาหญิงสาวต้องหัวเราะออกมาและใช้มือปัดป่ายเขา ชายหนุ่มหัวเราะออกมาบ้างและพยายามยื้อตัวของจูเบียที่จะลุกหนีจากเตียงไว้ด้วยสองแขนที่มี หญิงสาวดิ้นไปดิ้นมาก่อนที่จะพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรง


“หายงอนรึยัง”


จูเบียเงียบ เขาจึงจัดการปล่อยเธอออกจากอ้อมแขน เขามองใบหน้าของเธอที่มุ่ยนิดๆ ริมฝีปากยื่นหน่อยๆ รวมทั้งนัยน์ตาสีน้ำเงินที่ฉายแววคุกกรุ่น


“ให้ตาย เธอนี่โคตรน่ารักเลย”


เกรย์จัดการก้มลงไปหอมแก้มเธอทั้งสองข้างทำเอาใจของหญิงสาวต้องอ่อนระทวยกับการกระทำหวานๆของเขา มือบางจึงยกขึ้นมาประคองใบหน้าเขาขึ้นมาให้สบตากับเธอ


“พอแล้วค่ะ”


“ไม่พอหรอก นี่เพิ่งเที่ยงคืนเอง”


จูเบียหันหน้าไปทางอื่นเพื่อหนีความเขิน ชายหนุ่มหัวเราะออกมาเมื่อเห็นปฏิกิริยาของเธอ


“แต่ฉันพูดจริงนะ เมื่อกี้มันสุดยอดจริงๆ”


หญิงสาวหันหน้ากลับมาอย่างรวดเร็วราวกับไม่เชื่อในคำพูดของเขา


“จริงเหรอคะ”


“ใช่สิ ไม่รู้เลยว่าเธอทำให้ฉันทั้งคลั่ง ทั้งบ้าขนาดนั้นได้ยังไง”


มือหนาของเขาลูบไล้ไปยังส่วนโค้งเว้าของเธอ แก้มทั้งสองขึ้นสีแดง


“ฉันคงจะบ้ารักเธอจริงๆน่ะแหละ”


 


จูเบียยิ้มกว้างและยกมือขึ้นไปโอบคอเขา


“จูเบียดีใจจัง”


ริมฝีปากของชายหนุ่มกระตุกเป็นรอยยิ้มที่มุมปากก่อนที่เขาจะก้มหน้าลงไปจูบกับเธอ มือบางที่โอบคอเขาไว้สั่นเล็กน้อย ชายหนุ่มเดาว่าคงเพราะเธอใช้พลังงานไปมากเมื่อสักครู่


ริมฝีปากของทั้งคู่ปลุกไฟรักในใจทั้งสองขึ้นมาอีกครั้ง มือบางของจูเบียไล่ลงไปยังแผ่นหลังแต่มือของเกรย์กลับยื้อไว้และจัดการแนบไปกับพื้นเตียงข้างล่าง รสจูบยังคงดำเนินต่อไปเพื่อพัดโหมไฟให้โหมแรงยิ่งขึ้น


 


เกรย์ถอนจูบออกมาโดยที่กัดริมฝีปากล่างของหญิงสาวไว้อย่างอ้อยอิ่ง เขาสบตากับเธอและใช้มือปัดผมที่ปรกหน้าเธอออกเพื่อที่เขาจะได้มองตาเธอได้ชัดขึ้น


 


หญิงสาวจะยกมือขึ้นมาจับใบหน้าเขาเข้ามาจูบอีกครั้งแต่ติดอยู่ที่มือทั้งสองไม่อาจยื้อไปจากอะไรบางอย่างได้ เธอได้ยินเสียงที่สะท้อนกับเหล็กหัวเตียงและหันไปมองยังที่มา


 


ดวงตาสีน้ำเงินของเธอเบิกโตเมื่อเห็นว่าข้อมือบางทั้งสองถูกมัดไว้ด้วยกุญแจมือที่สร้างขึ้นมาด้วยเวทน้ำแข็งของชายหนุ่มตรงหน้า  เมื่อเห็นสีหน้าหวาดหวั่นของหญิงสาว มุมปากของเขาก็กระตุกเป็นรอยยิ้ม


“ท..ท่านเกรย์...”


 “มาดูกันมั๊ยว่าตกลงใครจะบ้ากว่ากัน” เสียงแหบพร่าของเขากระซิบข้างหูเธอก่อนที่จะผุดลุกขึ้นนั่ง


 


สายตาของชายหนุ่มมองไปยังภาพตรงหน้า แววตาที่สะท้อนผ่านนัยน์ตาสีดำสนิทราวกับเขากำลังสัมผัสร่างของเธออยู่ผ่านดวงตาคู่นั้น  รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เหมือนหมาป่ามองเหยื่อฉีกยิ้มกว้างขึ้นอย่างร้ายกาจ ราวกับการกระทำเมื่อครู่ของจูเบียปลุกบางอย่างในตัวของชายหนุ่มขึ้นมาเช่นเดียวกัน


หญิงสาวรู้สึกหวิวในท้องน้อยเมื่อเห็นเขามองร่างของเธอ เกรย์เลื่อนสายตาขึ้นมาสบตากับจูเบียและเมื่อเขาเห็นแววของความท้าทายแวบผ่านไปในนัยน์ตาสีน้ำเงินคู่นั้น เขาก็ทาบตัวลงมาหาเธอ ด้วยความที่เนื้อตัวทั้งสองเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ใดๆปกปิดจึงทำให้หญิงสาวรับรู้ได้ถึงทุกอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น


 


 ลิ้นร้อนลากเลียผ่านริมฝีปากของตนเมื่อมองเหยื่ออันโอชะเบื้องล่าง


“ตาฉันบ้างล่ะ”


 


Uh oh, uh oh, uh oh, oh no no


 


.................................................................................................................



Talk With Writer

เขินวุ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย >///<


ก่อนอื่นขอบอกก่อนเลยว่าไม่เคยแต่งฉากวาบหวามขนาดนี้มาก่อน ได้โปรดอย่าแบนเค้าเลยยยย นี่มันแค่เรทฉาก Love Scene ในหนังฝรั่งทั่วไปเองนะ(ถ้าสังเกตและนึกภาพตามจะพบว่าใช่ทีเดียว) ใช่ค่ะ เมื่อเราอวยใคร เราจะอยากให้สองคนนั้นติ๊ดชึ่งกัน มันธรรมดามากๆเน้ออออ


 แต่จากการที่เนื้อเรื่องนี้มาจากแรงบันดาลใจเพลงประกอบ Fifty Shades เราเลยขออิงมาบ้าง เพราะอย่างที่เห็นในตอน ลูซี่นางเป็นนักอ่านนิยายเนอะ นางก็เลยต้องอ่านทุกแนว เอาเป็นว่าในโลกจอมเวทก็มีนิยายเรื่องนี้แต่เนื้อเรื่องจะไม่เหมือนซะทีเดียว เราขี้เกียจลงรายละเอียด เอาเป็นว่า นังเกรย์ไปถามมิร่าและกลับไปกับคำตอบที่พาเขินไปครึ่งวัน

จูเบียปลุกดาร์ค ไซด์เกรย์ขึ้นมาทำไมลูกกกกกกกกกกกก555

รูปเซตสุดท้ายจินตนาการว่าเป็นรูปโปสเตอร์หนัง Fifty shades Darker นะคะ เราว่ามันสวยมาก



มาถึงเนื้อร้องที่เรารู้สึก โอ้ มาย ก๊อด บ้าง


Your love's got me looking so crazy right now

 Your touch got me looking so crazy right now

Hoping you'll save me right now

 Your kiss got me hoping you'll save me right now

Looking so crazy in love

 Got me looking, got me looking so crazy in love


“ความรักของเธอทำให้ฉันดูเป็นบ้าตอนนี้

สัมผัสของเธอทำให้ฉันดูเป็นบ้าตอนนี้

ภาวนาให้เธอช่วยฉันตอนนี้

จูบของเธอทำให้หวังว่าเธอจะช่วยฉันตอนนี้

ทำให้ฉันดูเป็นบ้าในความรัก

ทุกอย่างทำให้ฉันดูเป็นบ้าในความรัก”


ใช่ค่ะ...บางคนคงเดาได้ว่าใครคิดสิ่งนี้ตอนซีนไหน...เอ่อ..คงคิดได้นะ ไม่ต้องใบ้หรอก อิอิ

รู้สึกซู่ซ่าราวโคคา โคล่ามั๊ยเอ่ย สองคนนี้ไวไฟเหมือนกับคู่รักข้าวใหม่ปลามัน ก็เนอะ คู่รักวัยหวานยี่สิบกว่าๆที่เก็บกด ตอนนี้เราเร่าร้อนซาบซ่านกันไปแล้ว แต่ตอนหน้าจะหวานปานน้ำผึ้งเดือนห้าแล้วนะ(แต่ก็ยังมีความซู่ซ่า)

การดำเนินเรื่องของเราจะออกแนวไปช้าๆ แต่ละตอนเลยอาจจะยาวหน่อยแต่เราว่ามันได้อารมณ์กว่าการตัดฉากฉับไปฉับมานะ ซู่ซ่าถึงใจ




ตอนนี้มี NC แล้วนะ เจ้าข้าเอ๊ยยยยยยย 

ลิงค์ขอพร้อมตัวอย่าง :

 https://writer.dek-d.com/bencodegeass/writer/viewlongc.php?id=1562760&chapter=5






ตอนหน้า : Earned It

คงมีคนถามว่าเพลงเอมวีวาบหวามขนาดนี้ ธีมตอนหน้าจะหวานได้เหรอ หวานได้สิ หว๊านหวานน


จนกว่าจะพบกันใหม่ค่ะ <3


ป.ล. ซู่ซ่า(ชอบคำนี้จัง555)

ป.ล.ล. เห็นมั๊ย เหมือนในหน้าคำโปรยเลย ไม่มีโซ่ แส้ กุญแจมือ ใดๆทั้งสิ้น  ฟิคเราใสๆ อิอิ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

102 ความคิดเห็น

  1. #100 Nanny (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 06:09

    โอ๊ยยยย อ่านแล้วจิกเล็บเกร็งตาม แซ่บเว่อ จูเบียเซ็กซี่มากๆ

    #100
    0
  2. #99 cherVy (@cherldd) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 00:53

    อยากเป็นจูเบีย อยากเป็นจูเบีย อยากเป็นจูเบีย!!!

    เกรย์จะฮอตเกินเบอร์ไปแล้วนะค้าาาาาา โอ้ยยยยยยย

    ชอบตอนล็อคกุญแจมือที่สุด คือชอบมากก ทำไมมันยั่วกันได้ขนาดนี้ อยากย่ำยีเกรย์แบบนี้บ้าง! สนองนี้ดได้สุดติ่งมากค่า ถ้าไรท์ว่างจัดคู่เอลซ่าเจราลด้วยได้มั้ยคะ อยากเห็นคู่นี้โดนย่ำยีด้วย กรี้สสสสส

    #99
    0
  3. #95 November (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 18:23

    ไม่ไหวแล้วเขินตัวบิด ขอบคุณไรท์มากค่ะ ตามหาฟิคgruviaดีๆมานานแล้ว สนองนี้ดมากก

    #95
    0
  4. #91 หวานเย็น (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 21:14
    แซ่บ พริกล้านเม็ดมากกกกกกกกก โอ้ยยย กำเดาพุ่ง -,,-
    #91
    0
  5. #87 REarN (@earnza09) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 00:10
    จูเบียตอนถ่ายแบบแซ่บมากกก โอ้ยย ฟินเวอร์ รักนาง 😍😍😍
    #87
    0
  6. #84 RIBBON (@Matsuo_) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 15:06
    ฟินมาก ตามหาฟิคเกรย์จูเบียดีๆแบบนี้มานาน ???????? เนื้อหายาวจุใจมาก
    #84
    0
  7. #82 Hiruka175 (@Hiruka175) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 00:20
    ร้อนแรงมากค่าาา >/////<
    #82
    0
  8. #81 TonwanYoodum (@TonwanYoodum) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 11:13
    อร๊ายฟิน ♡~♡
    #81
    0
  9. #76 Momon_m (@Momon_m) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 21:18
    อ้าก พึ่งเข้ามาอ่านค่ะ กำเดาจะพุ่ง นี่ไม่หื่นเลยนะจริงๆ U_U
    #76
    0
  10. #73 ficc2 (@FICC) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 15:36
    กำดาวไหลแล้ววว
    #73
    0
  11. #68 aunniicuz (@aunniicuz) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 06:38
    แซ่บ สนุก ชอบ อยากอ่านต่อไปเรื่อยๆ เอาแบบเกรย์ตามจูเบียบ้าง
    #68
    0
  12. #64 Ars (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 00:16
    ติดตามๆชอบบมากค่ะ

    #64
    0
  13. #55 Alicezene [Alice] (@hisagi_name) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 15:43
    นังเกรย์นี่ขี้หึงนะ เมียจะทำอะไรนั่นนี่หน่อยไม่ได้เลยเหรอออ มีเพื่อนผช.ไม่ได้ใช้ม้ายยย ?!
    แต่หล่อให้อภัย มาอ่านนี่ดูเกรย์ฮีเซ็กส์จัดอะ 5555555555 อ่านอล้วรู้สึกซูซ่า ซ่ามซ่านขกลุก #เดี๋ยว
    จะว่าเจ้านายแบบนี่มาจากลูเพกาซัส พอได้ยินชื่อกิลด์นี้ไม่รู้ทำไมจิตนาการเห็นแต่อิจิยะอย่างเดียว 5555 การถ่ายงาของลูซี่นี่เหมือนลอกมาต้มกันชัดๆ !! ให้เงินเท่าไหร่เฮ้อว์!! ในฐานะคนที่ติดต่อฟิตตี้เชด ทั้งหนังสือและหนังบอกเลยว่าเรื่องนี้ บับ ... สุดจริงอะไรจริง เรียกเลือดให้พุ่งได้ตลอดดดด แล้วมาเป็นทีมถ่ายงาน คือ นึกภาพที่จูเบียถ่ายคู่กับนายแบบคนนั้นไม่ออกเลยแหละ --  ถ้าออกมาคงแปลก จากการบรรยายนายแบบน่าจะลุค playboy ไม่เข้ากับลุค มิสเตอร์เกรย์!!!

    พอเปลี่ยนเกรย์มาถ่ายเท่านั้นแหละ คุณขา ~~ #สครีมมม
    อย่าที่ลูซี่ว่า ผมดำ ตาดำ ลุคนิ่งๆ น่าค้นหา เกรย์ชัดๆ ก็ใช้ไงเกรย์ เอ้า เกรย์ไง ?? #ช่างมันเถะฟินแล้วเป็นบ้า555555 รู้สึกเหมือนว่า จูเบียพยายามแกล้งเกรย์ตลอดเลย ตอนถ่ายแบบโดนยั่วขนาดนัน เก่งมากเลยนะที่ 'จูเนียร์เกรย์' ไม่ตื่นไม่ตั้งขึ้นมา ณ.ตอนนั้น ฮ่ะๆๆ เอ้ะ หรือ ขึ้น?

    เอาเข้าจริงพอทำงานเสร็จ ทีแรกคิดว่า้เกรย์จะมุ่งปล้ำแต่เปล่า อันนี้ปรบมือให้กับความอดทนตอนเห็นเรท 15+ คิดว่ามีเท่านั้น =w= พออ่านต่อมา นั่นอัลไล?! จูเบียยย หนูเก็บกดเหรอลูก??? ไม่เคยเป็นฝ่ายรุกวันนี้อยากมารุกแม่เจ้าา พูดเลยว่า อย่างแซ่บ ... ขุ่นพี่ไรท์เปลี่ยนไป * ///// * นั่นอะไรกุญแจมือ ... เอามาใช้หนูต้องคิดนะลูกว่าสามีหนูแรงมันเย๊อะ บ้าพลัง เซ็กส์จัด คุมมันไม่อยู่ ~ แอบอยากเห็นว่า ถ้าจูเบียโดนบ้างนี่เป็นยังไง ................. #ตื้อออ สัญญาณขาดหาย
    #55
    0
  14. #33 Bussakron_fah (@Bussakron_fah) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 02:55
    OMG!!!!
    #33
    0
  15. #30 JulianCeles (@julianceles1999) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 22:43
    สั้นๆนะคะ So hot!!!!
    จะติดตามผลงานดีๆต่อไปค่ะ (ไม่ได้จะฟลัดเม้นนะคะ แวบเข้ามาอ่านแล้วไม่ได้เข้ามาเม้น) So sorry -/|\-
    #30
    0
  16. #22 ViVi12 (@ViVi12) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:03
    กรี๊ดดดดดดดด!!!! ไรท์แต่งได้สุดยอดมากเลยอะ อารมณ์เข้าถึงสุดๆ >____<
    #22
    0
  17. #21 Baibua2424 (@Baibua2424) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:36
    ใช่ค่ะ ฟิคเราใส๊ใส =,.=
    #21
    0
  18. #20 regist (@regenerate919) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:46
    เลือดท่วมจอ... ชอบมากกกก ฟินที่สุด><!!
    #20
    0
  19. #19 ViVi12 (@ViVi12) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:19
    อ่านไป เขินไป ลุ้นไป >___<
    แต่ละคนเครซี่แบบไม่มีใครยอมใครเลยยยย
    #19
    0
  20. #18 demon-D (@saber-u-dear99) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:37
    ดีงามค่าาาาา
    #18
    0
  21. #17 ploy jenjira (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:21
    อร้ายยยยยยยยยยยยย>/////////////////< ฟินมากค่าาา เป็นอะไรที่เร้าใจมากกกกกกกหมอนขาดไปหลายใบเลยยยยยยย ทิชชู่ก็หมดไปหลายม้วนเลยแหละะ อั้ยยยยฟิน><



    ปล.รีบมาอัพต่อนะคะ จะติดตามต่อไปค่ะ

    รักไรต์มากเลยน้ะค้ะะะะ จุ๊บบบบบบ
    #17
    0
  22. #16 ViVi12 (@ViVi12) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:24
    อ๊ายยยยย ท่านเกรย์ขี้หึงจนได้เรื่อง!!!
    ดีกับใจเหลือเกินนนนน >////////<
    #16
    0
  23. #15 แว่นพลาสติก (@pimpabb) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:09
    น่าฉงฉานอยากได้ แต่ทำไรไม่ได้ ท่านเกรย์สู้ต่อปายยย
    #15
    0
  24. #14 ploy jenjira (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:49
    ชอบอ่าาา เกรย์หึงจูเบีย เกรย์หวงจูเบีย~~~ อร้ายยยยย>/////<ฟินที่สุดเลยค่าาาาาา>0<



    ปล.มาอัพต่อเร็วๆเนอะะะะ



    ปล2.จะติดตามต่อไปน้าค้าาาา



    ปล3.รักไรเตอร์มากเลยนะคะ จุ๊บๆ
    #14
    0
  25. #13 ViVi12 (@ViVi12) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:05
    ท่านเกรย์น่าร๊ากกกกกกกกกก >/////////////<
    #13
    0