[Monsta-x] The ruler vampire (wonho × you)

ตอนที่ 9 : Ep 08 ll ห้องใต้ดิน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 909
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    8 ก.พ. 61







"อื้อ!" เซจูครางประท้วงในลำคอ แต่ร่างสูงก็ไม่ได้สนใจ ริมฝีปากนุ่มของเขาบดมาที่ปากของเธอต่อเนื่องอย่างพยายามที่จะรุกล้ำเธอมากขึ้น เซจูพยายามผลักไสเขาออกอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่เขาเองก็รัดแน่นจนเธอแทบจะฝั่งเข้าไปในแผงอกนั่นอยู่รอมร่อ


เขากดย้ำริมฝีปากซ้ำๆ จนเธอเริ่มเจ็บ แต่มันก็ไม่เท่าที่ใจของเธอในตอนนี้ เธอเกลียดวิธีการลงโทษของเขาที่สุด!


น้ำตาที่สะกดกลั้นมานานเพราะไม่อยากให้เขาได้เห็นถึงความอ่อนแอไหลออกมา เมื่อเธอทนการกระทำของเขาไม่ไหว


วอนโฮผละออกเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นบริเวณสองข้างแก้มที่สัมผัสกับเธอ ภาพของเซจูที่ร้องไห้จนตัวสั่นทำเอาเขาทำอะไรไม่ถูก เขาเผลอหน้ามืดทำมากกว่าที่ตั้งใจไว้ ไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะสัญชาตญาณดิบตามธรรมชาติหรือว่าเพราะอะไรกันแน่


แต่ที่แน่ๆไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนที่เขาเคยจูบด้วยแล้วร้องไห้มาก่อน!


"เป็นบ้าอะไรเนี่ย" เขาถามคนตรงหน้าที่เอาแต่ยืนน้ำตาไหลพราก แต่เสียงสะอื้นนั้นกลับไม่มีมาให้ได้ยิน เหมือนว่าเธอกำลังพยายามที่จะกดด้านอ่อนแอของตัวเองให้ลึกที่สุด แต่น้ำใสๆที่เอ่อออกมามันก็ฟ้องว่าเธอไม่ได้เข้มแข็งอย่างที่แสดงออก


"…" เธอไม่ตอบ ร่างเล็กเดินเข้ามาใกล้เขามากขึ้น ก่อนที่กำปั้นเน้นๆจะพุ่งเข้าใส่โดยที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัว


แต่โชคดี ที่เขาหยุดเธอไว้ได้ทัน แต่ก็เกือบไปเหมือนกัน


มือหนากำรอบมือเล็กที่กำลังจะทำร้ายเขา เธอสะบัดมันออกอย่างแรงเพราะนึกรังเกียจคนที่เพิ่งจะรังแกเธอไป ถึงแม้มันจะไปใช่จูบที่ลึกซึ้งอะไรมาก แต่นั่นมันก็ทำให้เธอมองหน้าเขาโดยที่ไม่คิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้


วอนโฮถอนหายใจ ก่อนจะเกิดเสียงคลิ๊กดังขึ้นที่ประตู


"ออกไป" เขาพูดโดยที่ไม่มองหน้าเธอ เซจูไม่รอให้เขาต้องพูดซ้ำ เธอรีบวิ่งออกไปแทบจะทันที ก่อนจะตรงไปที่ชั้นหนึ่งของบ้าน เพราะห้องพักใหม่ของเธออยู่ที่นั่นข้างๆกับห้องครัว เธอโดนย้ายออกมาจากห้องของเขาตั้งแต่วันที่เขาไปเอาเธอออกมาจากห้องใต้ดินของบ้านใหญ่


ห้องนี้มีขนาดเล็กเมื่อเทียบกับห้องของวอนโฮ แต่ในความคิดของเซจู มันกลับน่าอยู่กว่านั้นมาก เมื่อได้กลับมาอยู่คนเดียว ความตื่นตระหนกเมื่อครู่ที่เกิดจากเขาก็ดูจะค่อยๆเบาลง มือเล็กยกขึ้นมาเช็ดที่ริมฝีปากตัวเองซ้ำๆด้วยความโมโห เธอรู้สึกตกใจกับสัมผัสนั่นมากกว่าที่จะรู้สึกดี


จูบนั่นมันเกิดจากความบังคับและเธอไม่ได้เต็มใจ


เมื่อนึกขึ้นได้ว่ายังทำงานค้างไว้ เธอจึงจะไปสะสางงานต่อก่อนที่เขาจะมาหาว่าเธออู้อีก เซจูมองซ้ายมองขวาก่อนที่จะออกจากห้องเพราะกลัวว่าจะบังเอิญเจอเขาเข้า และเมื่อเห็นว่าทางสะดวก เธอจึงเดินออกมาและตรงไปที่ห้องครัวที่อยู่ไม่ไกลจากห้องพักทันที


เศษจานกระเบื้องที่แตกยังคงกระจายอยู่เต็มพื้น เซจูถอนหายใจอย่างขี้เกียจเมื่อจินตนาการว่าเธอจะต้องเก็บมันคนเดียว และยัยเด็กมีอาก็ไม่อยู่แล้วด้วย แต่ถึงยังไงก็ตาม เธอคงไม่กล้าให้ยัยนั่นช่วยอีก ก็วอนโฮน่ะ ดูจะโอ๋เธอซะเหลือเกิน


เซจูลากถังขยะในครัวให้เข้ามาใกล้ แล้วลงมือหยิบเศษกระเบื้องเหล่านั้นทิ้งลงไป จนกระทั้งพื้นบริเวณนั้นกลับมาสะอาดไร้เศษกระเบื้องอีกครั้ง เธอจึงลงมือล้างจานต่อ


"อะแฮ่ม!" เสียงไออย่างเรียกร้องความสนใจดังขึ้นจากทางหน้าประตูครัว


เซจูไม่ได้หันไปสนใจ เธอยังคงล้างจานต่อไป แต่มุมปากกลับยกยิ้มขึ้น เมื่อได้ยินเสียงของเขา


             เสียงเดินอย่างแผ่วเบาแอบย่องมาข้างหลังเธออย่างช้าๆ ก่อนจะจับหมับเข้าที่ไหล่เล็กทั้งสองข้างของเซจูอย่างหยอกล้อ เธอหันมาพร้อมกับเอาฟองน้ำยาล้างจานป้ายหน้าเขา


"อี๋ เล่นบ้าอะไรวะ" เขาโวยออกมา มือปัดฟองออกจากหน้าเป็นพัลวันพลางมองเธอตาเขียว


เซจูยิ้มกลับอย่างนึกตลกเมื่อสามารถแกล้งเขาได้


ถ้าถามว่าเธอไว้ใจใครมากที่สุดในบ้านหลังนี้


คำตอบก็คงจะเป็นเขา ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าน่ารักแต่กลับดูกวนๆ หน้าเหมือนว่าเขากำลังวางแผนหาทางแกล้งคนอยู่ตลอดเวลา


เธอได้เจอกับเขาเมื่อสองสามวันก่อน เขามีสถานะไม่ต่างจากเธอ นั่นก็คือทาส พ่อกับแม่เขาทำผิดกฎจึงทำให้พวกเขาต้องมาลงเอยที่นี่  ซึ่งระยะเวลามันก็นานมากพอจนเขาเกิดและโตมาจนถึงปานนี้ เขาเด็กกว่าเธอเล็กน้อย แต่กลับทำตัวเหมือว่าอายุเท่ากัน แต่ช่างมัน เธอไม่ถืออยู่แล้ว


เซจูกับเขาสนิทกันอย่างรวดเร็วเพราะทั้งคู่มีอะไรที่คล้ายหลายอย่าง


รวมถึงชาติกำเนิดด้วย เขาเป็นแบบเธอ ไอ้ตัวสี่ขาขนปุยนั่นแหละ


"ฮ่าๆๆๆ หน้านายตอนโดนฟองแม่งโคตรฮา"


"หรา แต่ฉันว่าหน้าเธอคงจะฮากว่า" ไม่ทันขาดคำ เขาเอามือจุ่มลงไปที่ซิงค์ล้างจานแล้ววักฟองขึ้นมาแปะที่หัวของเธอเพื่อเป็นการแก้แค้น


"ไอ้ไอเอ็ม!" แม้จะรู้ว่าตัวเองเป็นคนแกล้งเพื่อนก่อน แต่เธอก็อดโมโหเขาไม่ได้


"เออวะ แม่งฮาจริง" คนพูดหัวเราะคิกคักอย่าชอบอกชอบใจในผลงานตัวเอง


"ไม่ฮาเว้ย!"


"อะไรไอ้จู แค่ล้อเล่นเอง" เขาพูดยิ้มๆ ก่อนจะชะเง้อชะแง้มองเธอที่กำลังทำงาน


"ให้ช่วยมั้ย"


"ไม่ต้อง" เธอตอบทันควันอย่างไม่ต้องคิดให้เสียเวลา เดี๋ยวถ้าอีตาวอนโฮมาเจออีก เธอได้ซวยกันพอดี "ว่าแต่นายเหอะ ทำงานเสร็จแล้วหรอ"


"เรียบร้อยยยย" ตาสระอิของเขาหยีขึ้นเมื่อเจ้าตัวยิ้ม ก่อนที่จะเปลี่ยนมาเป็นจ้องเขม็งที่หน้าของเธอแทน


"มีอะไร ที่หน้าฉันมีอะไร" เมื่อโดยจ้องนานเข้าจนรู้สึกประหม่าก็อดที่จะถามออกไปไม่ได้


ไอเอ็มได้แต่เลิกคิ้วอย่างแปลกใจแถมยังจ้องหน้าเธอไม่หยุด จนเซจูต้องถามย้ำอีกครั้งเขาถึงจะยอมบอก


"เธอไปกินอะไรผิดสำแดงมาปะ"


คนโดนทักได้แต่ทำหน้างง เพราะเธอไม่ได้ไปกินอาหารอะไรแปลกๆมาแน่นอน แถมยังไม่เคยมีประวัติการแพ้อาหารชนิดใดเลยด้วย


"ไม่นะ ทำไมนายถามแบบนั้นวะ"


"ปากเธอ มันดูเจ่อขึ้น เหมือนไปแพ้อะไรมา" พูดอย่างเดียวไม่พอ ไอเอ็มกลับย่อตัวลงให้ระดับเสมอกับเธอ เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้เพื่อสังเกตปากของเธออย่างพินิจพิเคราะห์หนัก จนคนถูกจ้องถึงกับหน้าแดงผ่าว


"มันเหมือนว่าเธอเพิ่ง…"


เซจูใจเต้นไม่เป็นส่ำ เหมือนเด็กที่ไปขโมยขนมเพื่อนมาและกำลังจะโดนครูจับได้


"ไปจูบกับใครมา!" คำถามอย่างตรงไปตรงมาจากไอเอ็มทำเอาเธอถึงกลับสะดุ้งจนเกือบจะปล่อยจานในมือให้ลงไปนอนเล่นกับพื้นอีกรอบ


เธอหน้าแดงซ่านอย่างคนโดนจับได้


"เปล่าซะหน่อย" เธอเฉไฉ ก่อนจะหันหนีเขาที่ทำหน้าอยากเผือกเต็มที่ แล้วหันไปล้างจานต่อ


"พี่วอนโฮหรอ"


เธอสะดุ้งจนเกือบจะทำจานหลุดมืออีกครั้ง


ถ้าขืนไอเอ็มยังยืนพล่ามอยู่ตรงนี้ต่อไป เธอคงได้ทำจานตกแตกอีกใบแน่ๆ


"ไม่ใช่ๆๆๆ" เธอพูดรัวเร็วอย่างคนมีพิรุธ


คนฟังเกาคางตัวเองอย่างครุ่นคิด พลางมองคนตรงหน้าที่ล้างจานเร็วขึ้นผิดปกติ ท่าทางแบบนี้มันส่อพิรุธชัดๆ


"พี่วอนโฮแน่ๆอะ อะไรทำให้เธอหน้ามืดไปจูบกับเขาเนี่ย เพราะกล้ามท้องแน่นๆนั่นใช่มั้ย"


"บ้าหรอ ฉันยังไม่เคยเห็นหน้าท้องเขาเลย" เธอทำหน้าบู่ก่อนจะหันมาตอบไอเอ็ม "แล้วอีกอย่าง ฉันไม่ได้ไปจูบเขาก่อนด้วย เขาต่างหากล่ะที่เริ่มก่อน อุ้ย!"


ไม่นับรวมตอนเอาปากไปปัดผ่านเขานะ


ไอเอ็มยกยิ้มขึ้น เมื่อเจ้าตัวเผลอหลุดปากยอมรับออกมาเองเลยว่า วอนโฮเป็นคนจูบเธอก่อน ดูเหมือนว่าเธอเพิ่งนึกได้ เลยได้แต่เกาหัวอย่างอายๆแทน


"นั่นไง พี่วอนโฮจริงๆด้วย ว่าแต่เธอไม่ได้ไปจูบเขาก่อนจริงอะ"


"ใครมันจะอุตริไปทำงั้นวะ" เธอออกจะเป็นกุลสตรีศรีมนุษย์หมาป่าขนาดนี้


"ก็พี่เขาหล่อ เป็นไปได้ว่าเธออาจจะหักห้ามใจไม่ไหวแล้วเผลอไปจูบเขาก่อนไง"


คนฟังถอนหายใจให้กับความคิดแปลกๆของเขา นี่แปลว่าถ้าใครหล่อ เธอก็จะต้องเข้าไปจูบว่างั้น? แบบนั้นไอเอ็มก็คงจะถูกเธอจูบไปแล้วล่ะ


"ฟังนะ ฉันไม่ได้เริ่มก่อน"


เขาหรี่ตามองเธออย่างไม่ค่อยจะเชื่อนัก เพราะเขาอยู่ที่นี่ร่วมกับพวกแวมไพร์มานาน พวกนั้นมองว่าเผ่าพันธุ์ตัวเองเลิศเรอและสูงส่ง ส่วนเผ่าพันธุ์หมาป่าอย่างพวกเขาน่ะหรอ ก็เป็นได้แค่สัตว์เลี้ยง เป็นขี้ข้า  แล้วเรื่องที่พี่วอนโฮจะมาจูบยัยนี่ก่อนนี่ยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่ ถ้าไม่ได้ทำเพราะแอบชอบก็คงจะทำไปเพราะเกลียดจนอยากแกล้ง


แต่น่าจะเป็นอย่างหลังมากกว่า


"พวกแวมไพร์ถือตัวจะตาย แล้วเขาจะยอมมาจูบกับเธอที่เป็นหมาป่าได้ไง"


เซจูยักไหล่ แม้จะกำลังแสดงท่าทีไม่สนใจออกไปแบบนั้น แต่เธอก็เจ็บปวดไม่น้อยเมื่อรู้คำตอบดีอยู่แล้วว่าเขาทำมันไปเพราะอะไร


"เขาทำเพราะโกรธฉัน"


และก็อาจจะเพราะเกลียดฉันด้วย จูบบ้านั่นมันไม่อ่อนหวานเลยสักนิด!


ไอเอ็มพยักหน้า เพราะเขาก็คาดไว้อยู่แล้วว่ามันก็น่าจะเป็นอย่างนั้น


"นายเองก็ระวังไว้นะไอเอ็ม เพราะถ้าบังเอิญทำเขาโกรธ" เธอพูดพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาจองไอเอ็มอย่างข่มขู่


"นายอาจจะโดนเขาจูบแบบฉันก็ได้"


เขาได้แต่ยืนหน้าเหวอเมื่อได้ฟังสิ่งที่เธอพูดออกไป มือหนาเผลอยกขึ้นมาปิดปากอย่างระแวง และท่าทางแบบนั้นมันก็ทำให้คนที่พูดเล่นอย่างเซจูระเบิดเสียงหัวเราะออกมา


"ฮ่าๆๆ โอ้ยไอ้บ้า ล้อเล่นเว้ย"


แต่ถ้าเกิดเจ้าบ้าวอนโฮทำแบบนั่นขึ้นมา เธอไม่รู้ว่าจะสงสารหรือสมน้ำหน้าไอเอ็มดี


"บ้าบอ ฉันไปหาอะไรทำละ คุยกับเธอแล้วไร้สาระวะ" ไอเอ็มพูดก่อนเขาจะสะบัดหน้าอย่างงอนๆแล้วเดินออกจากห้องครัว ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวเราะของเซจูไล่หลังไป

.

.

.

.

กลางดึกคืนนั้นเซจูเอาแต่พลิกตัวไปมาบนเตียงเล็กอย่างคนนอนไม่หลับ ทั้งๆที่ร่างกายล้าจากการทำงานตลอดทั้งวัน แต่เธอกลับตาสว่างโล่ซะงั้น แถมเรื่องริมฝีปากนุ่มของตาวอนโฮตอนสัมผัสกับปากเธอมันก็ดันเข้ามาวนเวียนในหัวพาลให้นอนไม่หลับเข้าไปใหญ่


หรือว่าเธอควรออกไปเดินเล่นตากน้ำค้างดูดาว(ที่ไม่ค่อยจะเห็นนักในเขตเมืองหลวง)ข้างนอกบ้านดี ร่างเล็กลุกนั่งก่อนจะคว้ายางรัดผมมามัดลวกๆแล้วคว้าเสื้อฮู้ดแขนยาวมาใส่ทับเสื้อยืนสีดำที่เธอใส่อยู่


เสื้อผ้าทั้งหมดนี่ก็ได้รับบริจาคมาจากฮวายองและฮยองวอนตอนเด็กๆทั้งนั้น ลำพังเสื้อผ้าเธอที่ขนมาจากบ้าน มันก็คงจะไม่พอใช้

 

เธอเดินไปที่ประตูท่ามกลางความมืดมิดในห้อง แต่แล้วมือเล็กที่กำลังจะหมุนลูกบิดเปิดประตูก็ต้องยกค้าง เมื่อมีบางอย่างดังขัดขึ้นมาซะก่อน


ก๊อกๆๆ!!


มีบุคคลหรือตัวอะไรก็ตามอยู่หน้าห้องเธอ และมันก็กำลังเคาะประตู!


สัญชาตญาณบอกเธอว่าอย่าเปิดรับมันเด็ดขาด


ขาเล็กค่อยๆก้าวถอยออกมาอย่างช้าๆ เธอระมัดระวังไม่ให้เกิดเสียงมากที่สุด โชคดีที่เธอล็อคกลอนประตูไว้ ไอ้ตัวอะไรก็ตามที่อยู่ข้างนอกนั่นจึงไม่มีทางที่จะเปิดพรวดเข้ามาได้


เธอเงี่ยหูฟังเสียงอีกด้านของประตู แต่มันเงียบไปแล้ว และเธอก็พยายามที่จะดมกลิ่นอะไรก็ตามข้างนอกนั่น แต่ก็ดันไม่ได้กลิ่นอะไรเลยเช่นกัน เหมือนเสียงนั่นเธอจินตนาการมันขึ้นมาเอง


แวบนึงที่เธอคิดว่าเธออาจจะเบลอหรือไม่ก็เริ่มง่วงจนหูแว่วไปเอง เซจูเกาหัวอย่างนึกงงก่อนจะตัดสินใจย่องเข้าไปใกล้บานประตูอีกครั้ง เธอเอาหน้าแนบและรอฟังเสียงเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่หน้าประตูแล้วจริงๆ


"ซะ เซจู.." เสียงเข้มแหบพร่าดังลอดผ่านประตูเข้ามา เธอสะดุ้งเฮือกจนเผลอถอยกรูดออกจาบานประตู หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างเร็วตามจังหวะหัวใจที่เต้นถี่เร็วขึ้น


เธอน่าจะข่มตาให้หลับๆไปซะ ไม่น่าลุกขึ้นมาเลย!


และระหว่างที่กำลังคิดอยู่ว่าเธอจะเอายังไงกับเสียงปริศนาที่อยู่หน้าประตูดีระหว่าง ข่มตาหลับไปกลับเปิดออกไปดูให้กระจ่างเลย เสียงข้างนอกก็ดังขึ้นอีกครั้ง


"อยากเจอเธอจัง คิดถึง…" เสียงนั่นฟังดูแหบเหมือนเขาไม่เคยได้ดื่มน้ำเปล่ามาเป็นเวลานาน


เธอย่นคิ้วอย่างงๆ คนอย่างเธอมีใครจะมาคิดถึงด้วยหรอ แถมเสียงนั่นมันก็แหบซะจนเธอไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร


เธอกลั้นใจก่อนจะเอ่ยถามออกไป "นั่นใคร" และก็ตั้งท่าเตรียมลุยทันที ถ้ามาไม่ดีเธอก็พร้อมจะสู้ แต่เสียงนอกบานประตูมันก็ดันเงียบไปดื้อๆ


มันเงียบซะจนเธอรู้สึกได้ว่าไม่มีอะไรก็ตามอยู่ตรงนั้นแล้ว เซจูทำใจสู้ค่อยๆแง้มบานประตูทีละนิด แต่แล้วเธอก็ไม่พบอะไร ทางเดินฝั่งซ้ายและขวาของบานประตูไม่มีร่องรอยของใครก็ตามที่มันมากระซิบหน้าห้องเธอเลย แม้ทางมันจะมืด แต่เธอก็มองได้ทะลุปรุโปร่ง


แต่จู่ๆสายลมวูบหนึ่งก็พัดเข้าที่หน้าเธอเต็มๆ มันหอบเอาอะไรบางอย่างมาด้วย


กลิ่นที่เธอคุ้นเคย!


เซจูตัดสินใจเดินตามกลิ่นนั้นไปทันทีอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิด เธอเดินผ่านห้องครัว ผ่านโถงใหญ่ของบ้าน ก่อนจะเดินตัดผ่านสวนหย่อมด้านนอกตัวบ้าน


ไม่ว่ากลิ่นนั่นมันจะมาจากไหนก็ตาม มันกำลังนำทางเธอไปที่บ้านใหญ่!


เท้าเปล่าเปลือยย่ำผ่านหญ้าที่เปียกชื้นไปด้วยน้ำค้าง เธอรีบเร่งตามกลิ่นออกมาจนลืมใส่รองเท้า เซจูย่องเข้าบ้านใหญ่อย่างระมัดระวัง เพราะวอนโฮเคยสั่งห้ามไม่ให้เธอมาที่นี่ และเธอก็ไม่อยากที่จะมาเหยียบมันอีกครั้งอยู่แล้วจากที่ต้องลงไปอดอาหารอยู่ที่ห้องใต้ดิน แต่กลิ่นนั่นมันนำเธอมาที่นี่นี่หว่าจะให้ทำยังไงได้ล่ะ


เธอเข้ามาทางประตูด้านหลัง ทางค่อนข้างสะดวกเพราะที่นี่ไม่เคยมีใครต้องเฝ้ายาม ทุกคนที่เป็นแวมไพร์ล้วนรู้และเคารพกฎกันดี จะเว้นก็แต่พวกหมาป่าอย่างเธอและไอเอ็ม แต่รายนั้นดูจะชินกับการอยู่ที่นี่และรู้ว่าอะไรควรไม่ควร


เซจูค่อยๆย่องผ่านโถง ตรงไปยังทางซ้ายสุดของบ้าน กลิ่นนั่นนำทางเธอลงไปยังใต้ดิน


เธอเดินลงบันไดก่อนจะตรงไปตามทางแคบๆ ผ่านห้องที่เธอเคยมาอยู่ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูบานหนึ่งที่กลิ่นมันมาหยุดอยู่ตรงนี้


ประตูบานยักษ์เปิดผัวะออกมาอย่างกะทันหันจนเกือบกระแทกหน้าเธอ


วอนโฮยืนหน้าทะมึนมองเธออย่างไม่ค่อยจะสบอารมณ์นัก ทำให้เซจูตัดสินใจอย่างรวดเร็วทันทีว่าให้หันหลังกลับแล้วออกวิ่งกลับไปทางเดิม แต่มันก็ช้ากว่าเขา


มือหนารั้งต้นแขนเล็กเอาไว้


เซจูนึกโทษตัวเองที่เมื่อครู่เธอเอาแต่จดจ่อกับกลิ่นนั้นมากเกินไปจนไม่ได้รับรู้เลยว่า วอนโฮก็อยู่แถวๆนี้


น่าตีจมูกตัวเองชะมัด!


แต่ให้ตาย พอเขาโผล่มา กลิ่นที่เธอตามรอยมาตั้งแต่ต้นก็หายไปทันที


"จะหนีไปไหน"


"เปล่านี่ ไม่ได้หนี พอดีฉันเดินมาผิดทางแล้วเพิ่งรู้ตัวก็เลยจะวิ่งกลับ" เธอก้มหน้าหลบสายตาคมกริบที่จ้องจะจับผิดเธออยู่ตลอดเวลา ก่อนจะแก้ตัวไปน้ำขุ่นๆ เธอเองก็ไม่ได้คาดหวังว่าขาจะเชื่อ ไอ้การแถสดแบบนี้เธอถนัดซะที่ไหนกัน นึกอะไรได้ก็พูดไปก่อน ดีกว่าบอกเขาไปตรงๆว่าเธอจงใจฝืนคำสั่ง


"เขาว่ากันว่าคนโกหกมันจะไม่สบตาเวลาพูด" เขาเอ่ยเสียงเรียบ


เซจูอยากจะเถียงออกไปเหลือเกินว่า ถ้าเป็นคนอื่นเธอคงมองตาแล้วพูดโกหกหน้าตาออกไปแล้ว แต่นี่เป็นเขา เขาที่เธอสบตาแล้วเกิดอาการหวั่นไหวใจสั่นแปลกๆ แถมการเจอกันครั้งล่าสุดมันก็ยังฝังอยู่ในใจเธอไม่หายไปไหน


"…"


"ถ้าเธอไม่ได้โกหก ก็มองตาฉันสิ"


เซจูกัดฟันและค่อยๆเงยหน้าสบจากับคนตัวสูงตรงหน้า ดวงตาคมสีดำสนิทที่จ้องลึกเข้ามาทำเอาเธอแทบลมจับ เธอกำลังหวั่นไหวให้กับคนตรงหน้าเพียงแค่ได้มองตา เธอนึกโมโหตนเองว่าทำไมต้องเกิดอาการแบบนี้กับเขา กับแวมไพร์ กับคนที่ขโมยจูบเธอ


วอนโฮจ้องคนตรงหน้า ไม่รู้ทำไมอยู่ดีๆเขาถึงรู้สึกชอบดวงตากลมๆคู่นี้ขึ้นมา มันน่ามองและอยากเขาก็อยากจะมองไปเรื่อยๆ


"ฉันบังเอิญมาผิดทาง และตอนนี้ก็กำลังจะกลับแล้ว" พูดจบเธอก็หลบตาเขาแทบจะทันที


"หึ อย่าคิดว่าแค่นี้ฉันจะเชื่อนะ คนบางคนก็โกหกตาใส"

 

"…"


"เธอฝ่าฝืนออกมาแบบนี้ อยากโดนลงโทษอีกหรือไง จะเอาแบบคราวก่อนหรือเปล่า" เขากระซิบเสียงแหบพร่าข้างหูเล็กอย่างหยอกล้อ จนเธอต้องย่นคอหนีและก้าวถอยหลัง แต่ก็ติดตรงที่มือหนายังจับต้นแขนเธออยู่


"ไม่ๆๆๆ ไม่อยาก" คนตัวเล็กสายหน้าปฏิเสธจนหัวสั่นหัวคลอน


"ว่าแต่ เธอตามใครมาหรือเปล่า"


"ปะ เปล่า" เธอไม่ได้ตามใครมา แต่เธอตามกลิ่นมาต่างหาก กลิ่นที่ดูเหมือนจงใจให้เธอมาที่ห้องนี้


"งั้นคราวหลังก็อย่าโผล่มาที่นี่อีก" วอนโฮลากเธออกมาพร้อมกับปิดประตูบานนั้นแล้วลงกลอนจากข้างนอกอย่างแน่นหนา และเหมือนว่าเขาจะใส่มนต์ลงไปด้วย


เขาลากแขนเธอจนเดินออกมาจากตัวบ้านสู่สวนหย่อม เซจูสูดจมูกฟุดฟิดๆเมื่อได้กลิ่นเลือด และ กลิ่นมันมาจากเขา วอนโฮ...


"นายกินตัวอะไรมาหรอ"


คนที่จับต้นแขนเธอหันขวับมามอง เขาทำตาดุๆใส่ ก่อนจะปฏิเสธอย่างจริงจังว่าเขาไม่ได้ไปกินอะไรมาทั้งนั้น


"แต่ว่าฉันได้กลิ่นเลือด"


วอนโฮหยุดเดิน เขาหันมามองเธออีกครั้งอย่างรำคาญนิดๆ ก่อนจะย่นมือขึ้นมาดีดจมูกเธอจนเกิดเสียง


"โอ้ย!"


"จมูกพังแล้วเธออะ ฉันไม่ได้กินอะไรทั้งนั้น"


มือเล็กลูบคลำจมูกตัวเอง ตากลมจิกมองด้านหลังคนตัวหนาที่เดินนำไปอย่างนึกโกรธ


จมูกเธอจะพังเพราะเขามาดีดนั่นแหละ!

 

แล้วเรื่องกลิ่นเลือดจากตัวเขา เธอได้กลิ่นมันจริงๆและคิดว่าจมูกเธอคงไม่ได้เพี้ยนแน่นอน แต่เขาก็บอกว่าไม่ได้กินนี่ แล้วใครกินวะ?


เซจูหยุดเดิน เธอคิดว่าเธอควรจะกลับไปดูที่ห้องๆนั้นให้เห็นกับตา


"วอนโฮ"


เจ้าของชื่อหยุดเท้า ใบหน้าหล่อฉายแววหงุดหงิดเล็กน้อยก่อนจะถามเสียงห้วน "มีอะไรอีก"


"นายกลับไปก่อนเลย ฉันอยากนอนดูดาว" พูดจบ เธอก็ทิ้งร่างนั่งแหมะลงกับพื้นหญ้า ก่อนจะนอนลงไปอย่างไม่สนใจรอคำอนุญาตจากผู้เป็นนายอย่างวอนโฮ เธอคาดหวังให้เขาไม่ระแวงและกลับขึ้นห้องไปนอนซะ ส่วนเธอก็จะถือโอกาสแอบย่องเข้าไปในห้องใต้ดินอีกครั้ง แต่ดูเหมือนว่าเธอจะคิดง่ายไป เพราะนอกจากวอนโฮจะไม่กลับห้องแล้ว เขายังทิ้งตัวลงนั่งชันเข่าข้างๆเธอด้วย


เซจูดีดตัวขึ้นมานั่งแทบจะทันที


"อ่าว ไหนบอกจะนอนดูดาวไง ลุกขึ้นมาทำไม นอนไปดิ"


"ตอนนี้อยากนั่งแล้ว" เธอพูดพลางจ้องดวงดาวบนฟ้าเขม็ง ไม่ใช่ว่ามันสวย แต่เธอเกร็งเพราะคนข้างๆต่างหาก มีเขามานั่งไม่ห่างอยู่แบบนี้ จะให้เธอนอนแผ่กับพื้นมันก็คงจะไม่ไหว เธอนอนไม่ลง


วอนโฮไม่ได้มีอารมณ์อยากจะดูดาวสักนิด เขารู้ว่าเธอแค่หาข้ออ้างในการแอบกลับไปห้องใต้ดินอีกครั้ง เขาหันไปจ้องคนข้างๆจนเธอเริ่มขยุกขยิกตัวไปมาอย่างประหม่า


"ดะ ดาวสวยเนอะ"


เสียงเล็กๆจากเธอกระตุ้นให้เขามีสติอีกครั้ง ตาคมเบือนหนีออกจากคนตัวเล็กที่นั่งกอดเข่าอยู่ข้างๆ ก่อนจะแหงนมองขึ้นไปบนฟ้า แต่ก็ไม่พบดาวสักดวง ท้องฟ้ากลางเมืองหลวงแบบนี้จะให้มองเห็นดาวชัดๆคงจะยาก


"มองไม่เห็นสักดวงเลยยัยขี้โม้" เขารู้ว่าที่เธอพูดแบบนั้น เพราะต้องการเบี่ยงประเด็นไม่ให้เขาจ้อง แต่อยู่ดีๆเขาก็เริ่มจะรู้สึกว่าคนข้างๆนั้นน่ามองขึ้นจากเดิม ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความมืด หรือเพราะเขาเริ่มง่วงนอนจนตาฟางกันแน่


"…" เซจูเงียบ ไม่ได้ตอบโต้กลับไป


ทั้งคู่นั่งแหงนดูดาวท่ามกลางความมืดมิดของท้องฟ้าที่แทบจะมองไม่เห็น ไม่มีใครพูดอะไรออกมาพักใหญ่ ผ่านไปสักพักวอนโฮก็หันมามองเธออีกครั้ง ก่อนจะพบว่าเซจูนอนลงไปที่พื้นหญ้าซะแล้ว เธอหนุนศีรษะตัวเองลงบนแขน ตากลมโตหลับพริ้ม เสียงลมหายใจเข้าออกที่ดังเป็นจังหวะ บ่งบอกว่าเธอ


หลับไปแล้ว


"ยัยบ้าเอ๊ย ไหนว่าจะมานอนดูดาว นี่มันมานอนให้ดาวดูชัดๆ" ร่างสูงทิ้งตัวลงนอนข้างๆด้วยท่าเดียวกับเธอ ก่อนเขาจะหลับตาลง

.

.

.

.

เซจูคิดถึงเรื่องนั้นอยู่ในหัวตลอด แม้กระทั้งตอนเธอหลับไป เรื่องนั้นก็ยังเข้ามาวนเวียนในความคิดไม่รู้จบ เธอจะต้องแอบเข้าไปอีกครั้ง เธอจะต้องเข้าไปที่ห้องนั้นให้ได้ แม้ว่ามันจะต้องฝืนคำสั่ง เพราะกลิ่นนั้นมัน

.

.

.

.

.


เป็นของเพื่อนเธอ

.

.

.

.


มินฮยอก!







Talk

ก่อนอื่นไรท์ต้องขอโทษที่มาช้านะคะ หายไปอาทิตย์กว่า ฮืออออ

พี่วอนโฮมีความแอบมอง 555 แถมมีการไปนอนดูดาวด้วยกันอีกก

แล้วเรื่องกลิ่นนั่น แอบมีคนเดาถูกด้วยแฮะ ><

ขอบคุณที่แวะเขามาอ่านเข้ามาเมนต์กันนะคะ

ไรท์อ่านทุกเมนต์แล้วก็รู้สึกขอบคุณมากจริงๆ ><








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

345 ความคิดเห็น

  1. #186 ราเชาร์ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 08:14
    มินฮยอก.....โดนกิน!?!?!!!!.......:-[
    #186
    0
  2. #174 Sujeongee (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 10:06
    มินฮยอก ฮื่ออ อยากเจอมินฮยอกแล่วว
    #174
    1
    • #174-1 H_HB(จากตอนที่ 9)
      4 สิงหาคม 2560 / 22:02
      ตอนนี้เจอยังอ่า 5555 ><
      #174-1
  3. #163 Boelf (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 09:40
    มินฮยอกเป็นยังไงบ้างฮืออออ
    #163
    1
    • #163-1 H_HB(จากตอนที่ 9)
      9 กรกฎาคม 2560 / 12:40
      ยังสบายดี มั้ง 5555
      #163-1
  4. #45 คุณนายคิม * (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 02:38
    ฮืออออออออออ คิดถึงมินมุงใจจะขาด นางเป็นอย่างไรบ้าง สบายดีไหม เป็นห่วงนางสุดแล้วในเรื่อง
    #45
    1
    • #45-1 H_HB(จากตอนที่ 9)
      24 มีนาคม 2560 / 18:33
      นั่นสิ นางสบายดีมั้ย หรือนางจะไปดีแล้ว 555 มาช่วยกันหานางนะ ><
      #45-1
  5. #40 kakimoto (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 15:26
    ว๊ายยยยตายแล่วๆๆๆมินย้อกกกก กริ๊ดดดมินย้อกเปนอะไรอะ ฮือทำไมมาแค่กลิ่น ต้องตามไปหามินย้อกให้ได้นะเซจู!
    #40
    1
    • #40-1 H_HB(จากตอนที่ 9)
      24 มีนาคม 2560 / 18:31
      เซจูจะไปตามหามินฮยอกให้เจอออออออออ >< ขอบคุณสำหรับเมนต์นะฮับบบ
      #40-1
  6. #39 toeylll25 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 21:20
    มาต่อเร็วๆนะคะ กลิ่นนั่นมินฮยอกรึป่าวนะ สู้ๆค่ะไรท์
    #39
    1
    • #39-1 H_HB(จากตอนที่ 9)
      14 มีนาคม 2560 / 14:36
      ขอบคุณนะคะ ><
      #39-1
  7. #38 kakimoto (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 16:07
    น้องเอ็มก็ทำให้เซจูพูดจนได้สิน่า ว่าแต่ใครอะที่ทำให้นางเอกตามไปถึงเขตต้องห้าม แล้วถ้าพระอกรู้นี่จะโดนอะไรไหมเนี่ยยย
    #38
    1
    • #38-1 H_HB(จากตอนที่ 9)
      14 มีนาคม 2560 / 14:35
      555 ไม่บอกกก ><
      #38-1
  8. #37 creamwry (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:28
    รอนะคะ มันดีงามมากเลยงือ <3
    #37
    1
    • #37-1 H_HB(จากตอนที่ 9)
      2 มีนาคม 2560 / 11:30
      ขอบคุณนะคะ >< เดี๋ยวไรท์จะรีบมาอัพต่อนะ
      #37-1
  9. #36 warm - (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:04
    แฮ่! ก่อนอื่นเลยเราไม่เคยอ่านxyouเรื่องไหนมาก่อนเลย และเรารู้สึกถูกจริตเรื่องนี้เมื่อได้อ่านๆไปไรท์บรรยายได้ดีมากๆลื่นไหลและตอนนี้เราเข้าใจความรู้สึกของเซจูเลยว่าไม่ชอบที่พวฮทำแค่ไหน แงงสงสารจังพวฮก็นะนิสัยไม่ดีเลย น้องเอ็มน่ารักมากน่าจะเป็นตัวป่วนของเรื่อง555 แต่ว่านางเอกจะรักกับแวมไพร์ได้ไหมน้อออ ลุ้นๆ อยากบอกไรท์ว่าสู้ๆนะคะ เราก็แอบๆอ่านอยู่นี่แหละอิอิ อย่าเพิ่งท้อนะคะ;-;
    #36
    1
    • #36-1 H_HB(จากตอนที่ 9)
      2 มีนาคม 2560 / 11:29
      ขอบคุณนะคะ >< แค่รู้ว่ามีคนอ่านเรื่องนี้ไรท์ก็ดีใจแล้ว ขอบคุณอีกทีนะคะ อ่านเมนต์แล้วมีพลังเลย 555
      #36-1