[Monsta-x] The ruler vampire (wonho × you)

ตอนที่ 7 : Ep 06 ll ผู้มาเยือน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 863
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    7 ก.พ. 61









"ลงไปข้างล่าง เรามีเรื่องต้องคุยกัน" เสียงนิ่งๆแต่เฉียบขาดจากพี่ชาย ทำเอาเธอถึงกับลอบกลืนน้ำลายด้วยความหวั่นใจ เกิดเรื่องอะไรขึ้นถึงทำให้เขาหน้าเครียดได้ขนาดนี้ เธอเข้าไปล้างหน้าในห้องน้ำก่อนจะเดินตามลงไปข้างล่าง


ในห้องนั่งเล่นมีคนอยู่ทั้งหมดสี่คน พี่ชยอนูยืนพิงกำแพงและหันหน้ามาทางเธอ สายตาจากเขาที่มองมาทำเอาเธอไม่กล้าที่จะสู้หน้าเท่าไหร่ ข้างๆกันเป็นจูฮอนที่ยืนทำหน้ามุ่ยราวกับไม่พอใจอะไรสักอย่าง ส่วนอีกสองคนนั้นเป็นชายหญิงนั่งหันหลังให้เธออยู่บนเก้าอี้  เธอมองไม่เห็นว่าพวกเขาเป็นใคร แต่เธอได้กลิ่น


ผู้ชายคนนั้นตัวสูงแม้จะนั่งอยู่ และดูจากต้นคอแล้ว เขามีผิวที่ขาวมาก


อย่าบอกนะว่าเป็น


"มาแล้วหรอ" เสียงเข้มจากผู้ชายที่หันหลังให้เธอพูด ก่อนเขาจะค่อยๆหันหน้ามา


เซจูใจเต้นแรงด้วยความรู้สึกที่อธิบายออกมาไม่ถูก ถ้าเป็นเขาจริงๆเธอควรจะตกใจหรือดีใจกันแน่


แต่ว่าเขาไม่ใช่ เซจูถึงกลับถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอยังไม่พร้อมที่จะเจอเขาในตอนนี้


เขามีใบหน้าที่หวานและดูใจดีกว่าคนๆนั้นมาก เขายิ้มให้เธอก่อนจะลุกเดินเข้ามาใกล้ แต่ก็ต้องชะงักไป เมื่อชยอนูคว้าต้นแขนนั่นไว้


"อย่าเข้าใกล้เธอ" ชยอนูพูดเสียงแข็ง เขามองคนตรงหน้าอย่างสะกดกลั้นอารมณ์ เหมือนอยากจะไล่ไปให้พ้นๆ แต่ก็ทำไม่ได้


ชายหน้าหวานยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะกลับไปนั่งที่เก้าอี้เหมือนเดิม


ชยอนูกวักมือเรียกเป็นเชิงให้เธอเข้าไปหา เซจูเดินไปและทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามกับแขกทั้งสอง เธอจึงมีโอกาสได้สำรวจบุคคลทั้งคู่ให้ชัดเจนอีกทีก่อนจะพบว่าผู้หญิงคนที่มาด้วยนั้น คือพนักงานต้อนรับที่โรงแรม และพวกเขาทั้งคู่ก็เป็นแวมไพร์ แต่ไม่มีวี่แววของวอนโฮเลย เขาไปไหน ทำไมครั้งนี้ไม่ใช่เขาที่มาตามเธอ แต่ก็ดีเหมือนกันที่ไม่ต้องเจอ เพราะเธอคงจะสู้หน้าคนที่ตัวเองเอามีดแทงไม่ได้แน่ๆ


"สองคนนี้เล่าให้พี่ฟังหมดแล้วว่าเธอไปทำอะไรไว้ และตอนนี้เขาก็มารับเธอไปบราน" คนพูด พูดอย่างไม่เต็มเสียงนัก เขาไม่มองหน้าใครเลยขณะเอ่ยคำนั่นออกมา เหมือนกับว่าเขาพูดอยู่กับดินฟ้าอากาศก็ไม่ปาน


"…" เซจูเงียบไปเมื่อได้ยินประโยคนั้น ที่เธอหนีมาที่บ้าน ก็เพราะหวังว่าคนในครอบครัวจะช่วยปกป้องเธอเพื่อไม่ให้เธอไป แต่นี่อะไร พี่ชายแท้ๆกำลังผลักไสเธอให้กับศัตรู


เธอมองหน้าเขาด้วยความผิดหวัง


"เธอพร้อมจะไปกับเราหรือยัง" ชายหน้าหวานยิ้มระรื่นขณะพูด เหมือนว่าเขากำลังชวนเธอไปเที่ยวเล่น


"นายตามมาได้ยังไง แล้วนายเข้ามาที่นี่ได้ยังไง" เธอเห็นพี่ชายทำหน้าสลดลงทางหางตา


"เอาทีละคำถามนะ" คนหน้าหวานเงียบไปก่อนจะพูดต่อ "เพราะปลอกคอเธอ ทำให้เราตามรอยมาได้"


ปลอกคอจริงสิ มันอยู่ที่คอเธอตลอดเวลานี่น่า


เซจูคลำไปที่มันอย่างนึกแปลกใจ ชั่วเวลาหนึ่งที่เธอไม่รับรู้ถึงการมีอยู่ของมันเลย หรือเพราะอาจจะใส่จนชิน แต่ถึงยังไงมันก็ไม่น่าที่จะหลุดรอดสายตาของทั้งพี่ชยอนูและจูฮอนไปได้


"ปลอกคออะไร" ชยอนูถาม คิ้วเขาขมวดชนกันอย่างไม่ชอบใจนัก


"พวกนายมองไม่เห็นมันหรอก" หญิงสาวหน้าสวยที่เธอคุ้นหน้าดีพูดขึ้นหลังจากที่เธอนั่งเงียบมานาน


"พวกแกเอามันมาคล้องคอน้องฉันหรอ!" เขาขึ้นเสียงอย่างไม่พอใจ เพราะมันถือเป็นการหยามกันสุดๆ


"เงียบน่า อย่าลืมสิ น้องนายเป็นคนละเมิดกฎนะ" แวมไพร์หนุ่มพูดกลับนิ่งๆ เขาไม่ได้ดูโมโหน้ำเสียงตวาดๆจากพี่ชยอนูแม้แต่น้อย


นี่ถ้าเป็นอีกคนเขาต้องโกรธจนควันออกหูแล้วแน่ เพราะหมอนั่นดูจะไม่ชอบให้ใครขึ้นเสียงใส่เท่าไหร่


ร่างหนาเมื่อได้ฟังถึงกับเงียบ


"วอนโฮ…" ชายหนุ่มที่นั่งตรงข้ามเธอเอ่ยออกมาเบาๆ สายตาเขาจับจ้องอยู่ที่คอของเธอ เหมือนว่าเขากำลังอ่านสิ่งที่เขียนอยู่บนปลอกคอ เขาเงยหน้ามองเธอ ริมฝีปากอิ่มนั่นคลี่ยิ้มออก "สนใจจะเปลี่ยนมาเป็นคำว่าฮยองวอนมั้ยล่ะ"


ชั่วพริบตาเขาก็มายืนอยู่ข้างหลังเธอแล้ว ลมหายใจร้อนๆปะทะเข้าที่แถวซอกคอจนเธอรู้สึกจั๊กจี้เมื่อร่างสูงโน้มหน้าเขามาใกล้ เธอจะผละหนีแต่มือแข็งแรงนั่นก็คว้าเข้าที่คอเธอซะก่อน เขากดร่างเธอไม่ให้ลุกหนีไปไหน


"ปล่อยเธอ!" ชยอนูปรามเสียงเข้มแต่เขาก็ไม่ได้ขยับเข้ามาใกล้ ราวกับดูเชิงอยู่ เพราะกลัวว่าถ้าผลีผลามเข้าไป เธอจะโดนทำร้าย


"ทำตามที่เขาบอกซะฮยองวอน" ใบหน้าสวยของคนฝั่งตรงข้ามดูจะไม่พอใจกับท่าทางของคนข้างหลังเซจูนัก


เมื่อกี้เธอเรียกเขาว่าอะไรนะ ฮยองวอนใช่หรือเปล่า?


"วอนโฮคงไม่ชอบใจแน่ๆ ถ้านายทำแบบนี้"


"โอเคๆ ผมไม่ทำก็ได้" ร่างสูงยกมือทั้งสองข้างขึ้นอย่างยอมจำนนเป็นเชิงล้อเลียน


"…"


"แต่ถ้าคราวหน้าพี่วอนโฮปล่อยให้สัตว์เลี้ยงหลุดไปได้อีก ผมจะเอาเธอมาเป็นของตัวเองทันที"


"ยัยนี่ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงใครนะเว้ย!" จูฮอนที่ยืนฟังอยู่ไม่ไกลพูดขัดขึ้นมาด้วยความโมโห


"จุ๊ๆๆ ไม่เอาน่ามนุษย์ จริงๆแล้วนายไม่ควรมาอยู่ตรงนี้เลยนะ รู้มั้ย เลือดนายมันหอมจนฉันรู้สึกอยากชะมัด" ฮยองวอนพูด ใบหน้าหวานนั่นยิ้มอย่างยียวน


"อย่ายุ่งกับเขา" เซจูกดเสียงต่ำ


ฮยองวอนหันมามองเธอแล้วหัวเราะเบาๆเล็กน้อย


"คำถามสุดท้าย นายยังไม่ตอบฉันเลยนะ"


"ที่ว่าพวกฉันเข้ามาได้ยังไงน่ะหรอ" เขาเหลือบตาไปมองทางชยอนู "ลองถามพี่ชายเธอดูสิ"


เซจูตาโตเมื่อได้ยินแบบนั้น ดวงหน้าเล็กหันไปมองพี่ชาย สายตาเต็มไปด้วยคำถาม


"มาคุยกับพี่สักหน่อยได้มั้ย" ร่างหนาเสียงอ่อนลงเล็กน้อย สายตาที่น้องมองมามันทำให้เขารู้สึกผิด ทั้งๆที่คิดว่าตัวเองกำลังทำในสิ่งที่ถูกต้อง


ร่างเล็กพยักหน้าก่อนจะเดินตามเขาไปในทิศทางหลังบ้าน


"แกเป็นตำรวจใช่มั้ย" คำถามที่ถูกส่งมาทำเอาเธองงไปเล็กน้อย นึกว่าที่โดนเรียกมาก็เพื่ออธิบายถึงเรื่องแวมไพร์สองตนนั่น แต่ทำไมถึงกลายเป็นเธอโดนถามมาซะได้


"ใช่"


"แล้วแกทำยังไงเวลามีผู้ร้ายทำผิด"


คิ้วเรียวยกขึ้นอย่างแปลกใจในคำถาม ถามแบบนี้เด็กอนุบาลมันยังตอบได้เลย


"ก็จับเข้าไปรับโทษไง"


คนฟังพยักหน้าอย่างพอใจในคำตอบที่ได้ยิน ก่อนที่เขาจะเปิดประเด็นพูดต่อ


"คนที่ทำผิดต้องชอบในสิ่งที่ตัวเองทำถูกมะ"


"…"


"ซึ่งแกก็ทำผิดกฎ แล้วแกจะไม่รับผิดชอบหน่อยหรอ แกเรียกร้องให้คนที่ทำผิดกลับมารับผิดชอบกับการกระทำของตัวเองโดยการรับโทษ แต่เป็นแกเองที่กลับจะหนีสิ่งที่ตัวเองทำไว้"


มันก็จริงที่พี่เธอพูด ตอนนี้เธอมันก็ไม่ต่างจากพวกผู้ร้ายที่หนีความผิดเลยสักนิด


"หนูทำไปเพราะมันกำลังจะทำร้ายเพื่อนหนู" แต่แน่นอนว่าทุกการกระทำย่อมมีเหตุผลของมัน ผู้ร้ายหลายคนก็คงจะเหมือนเธอ ทำผิดเพราะความจำเป็น ทำผิดเพราะถูกบีบบังคับให้ต้องทำ


"ถึงยังไงก็ตาม แกก็ไม่มีสิทธิไปฆ่า ไอ้มนุษย์นั่นมันสำคัญกับแกขนาดนั้นเลยหรอ"


"ใช่ ก็เหมือนพี่กับจูฮอนนั่นแหละ"


เขาถึงกับเถียงต่อไม่ออก เขารักจูฮอนเหมือนน้องคนหนึ่ง ถ้าหากว่าเขาต้องฆ่าไอ้พวกตัวเย็นเพื่อปกป้องหมอนั่น เขาก็คงจะทำมันโดยไม่ลังเลเหมือนกัน แต่สุดท้าย เขาก็จะรับผิดชอบกับการกระทำของตัวเองอยู่ดี


"เซจู แต่แกต้องไป พี่เชื่อว่าที่นั่นเขาจะตัดสินอย่างยุติธรรม" เขาเงีบยไปพักหนึ่ง "แล้วแกก็ไม่ใช่คนขี้ขลาดที่ไม่กล้ารับในสิ่งที่ตัวเองทำนิ"


"…" เซจูเริ่มขอบตาร้อนผ่าว ที่ทำมาทั้งหมดจนหนีมาได้ ดูเหมือนจะหมดความหมาย ในเมื่อตอนสุดท้าย เธอก็โดนส่งกลับไปอยู่ดี


มือหนาของชยอนูล้วงไปหยิบอะไรบางอย่างจากกระเป๋ากางเกงตัวก่อนจะวางมันลงบนมือเธอ นี่เป็นสิ่งสุดท้ายเจาสามารถให้เธอได้


            ถึงแม้ในใจจะพยายามคิดในแง่ดี แต่การที่น้องเขาต้องไปอยู่ในที่ๆมีแต่ศัตรู เขาก็อดห่วงไม่ได้


"มีด?" อาวุธมีคมขนาดเล็กเท่าฝ่ามือ ถูกหุ้มอย่างดีในปลอกหนังสีน้ำตาล เธอมองหน้าพี่ชายก่อนจะเก็บซ่อนมันไว้ในตัวได้อย่างมิดชิด ด้วยการออกแบบที่เหมาะแก่การซ่อนอยู่แล้ว


"เก็บไว้ใช้ยามจำเป็น ใช้เมื่อพวกมันเล่นไม่ซื่อกับเธอ" พูดจบเขาก็คว้าคนตัวเล็กมากอด เธอซุกอกเขาอย่างที่ชอบทำเป็นประจำ


"หนูรักพี่นะ" น้ำเสียงสั่นเครือเพราะคนพูดกำลังร้องไห้ เธอพูดมันออกมาเพราะกลัวว่าจะไม่มีโอกาสได้พูดคำๆนี้อีก ก่อนจะผละออก


"แกจะต้องไม่เป็นอะไร" เขาลูบหัวเธอเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะให้เธอไปเก็บของ "กลับมาหาพี่ด้วยล่ะ"

 

 

………………………………………………………………………………………………………

 

 

ช่วงเที่ยงทั้งสามคนก็พร้อมจะออกเดินทางอีกครั้ง และหลังจากที่เดินทางกันมาขึ้นค่อนวันจนพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว เธอก็มาถึง คฤหาสน์หลังใหญ่โตที่เรียนว่า บราน ปรากฏอยู่ตรงหน้า สิ่งที่เธอหลีกเลี่ยงมันมาตลอด สุดท้ายเธอก็เป็นฝ่ายมาหามันเสียเอง


ภายนอกมันดูเหมือนกับที่อยู่ของพวกคนรวยล้นฟ้าธรรมดาๆ แต่เมื่อได้เคลื่อนกายเข้ามาภายใน ความใหญ่โตของมันก็ไม่ได้ต่างกัน เธอไม่มีโอกาสได้เดินตรวจดูมากนัก เพราะโดนต้อนให้เดินผ่านคฤหาสน์หลังใหญ่ไปทางด้านหลังแทบจะทันที


หลังคฤหาสน์มีสวนขนาดกลางคั่นอยู่ ก่อนจะถึงส่วนของบ้านอีกหลังที่มีขนาดเล็กกว่าแต่ก็ยังถือว่าใหญ่กว่าบ้านธรรมดาทั่วไปอยู่ดี บ้านเล็กมีสองหลังตั้งอยู่คู่กัน พวกเขาเดินนำเธอเข้าไปที่บ้านทางซ้ายมือ ภายในบ้านดังกล่าวถูกทาเป็นสีครีมดูสะอาดตาและบริสุทธิ์ ตรงกลางบ้านเป็นโถงสูงสี่ชั้น ฝั่งซ้ายขวาเป็นบันไดที่ทอดตัวขึ้นสู่ชั้นบนของบ้าน เซจูเดินตามทั้งคู่ไปที่บันไดเพื่อขึ้นไปที่ชั้นสอง ก่อนจะเลี้ยวไปทางซ้ายผ่านห้องหลายห้องที่ทุกบานประตูถูกทำขึ้นจากไม้คาแพง ทั้งหมดไปหยุดอยู่ประตูไม้สีเข้มบานหนึ่ง ไม่มีการเคาะอนุญาต ฮยองวอนจัดการเปิดเข้าไปทันที ตามด้วยหญิงสาวพนักงานโรงแรม เธอชื่อฮวายองผู้เป็นพี่สาวของเขา


ภายในห้องไร้ผู้อยู่อาศัย มันเงียบราวกับไม่ได้มีคนอยู่มาหลายวัน


"เธอพักที่นี่นะ" ฮวายองพูดก่อนที่เธอจะเดินออกไป


"เดี๋ยว!" เซจูรั้งแขนเธอไว้


"มีอะไรหรือเปล่า"


"ให้ฉันอยู่ห้องดีขนาดนี้เลยหรอ" คนพูดมองไปรอบๆห้อง ที่นี่ถูกตกแต่งด้วยโทนสีดำขาวดูเรียบๆ แต่ของทุกชิ้นก็น่าจะมีราคาสูงไม่ใช่น้อย คนที่ไม่ต่างจากนักโทษอย่างเธอมีสิทธิอยู่แบบนี้ด้วยหรอ มันสบายไปหรือเปล่า ถึงแม้จะแอบดีใจอยู่บ้าง แต่อีกใจก็อดคิดไม่ได้ว่ามันออกจะแปลกไปสักหน่อย


"…" ฮวายองไม่ตอบคำถามแต่กลับมองเธออย่างงงๆ อยู่สบายๆมันก็ดีแล้วนิ ยัยนี่จะถามอะไรหนักหนา


"ตอบดิ" เมื่อเห็นฮวายองเงียบไป เธอจึงคะยั้นคะยออีกที


"ฉันไม่รู้ว่าเธอไปได้ยินเรื่องไม่ดีเดี่ยวกับบรานมามากแค่ไหนนะ แต่พวกเราไม่ได้ใจร้ายกับเผ่าพันธุ์ของพวกเธอขนาดนั้นหรอก"


"เมื่อก่อนก็อาจจะใช่ แต่ตอนนี้ยุคสมันมันเปลี่ยนไป พวกเราทำแบบเดิมอย่างที่เคยทำไม่ได้"


"…"


"จนกว่าเธอจะได้รับการตัดสิน เธอจะต้องอยู่ที่ห้องนี้ไปก่อน แต่พอได้รับการตัดสินเมื่อไหร่ แล้วเธอผิดจริง เมื่อนั้นแหละ" ฮวายองพูดนิ่งๆ แต่คนฟังกลับรู้สึกราวกับว่าตนกำลังยืนรอยู่ที่ปากเหว ที่จะโดนผลักตกไปตายเมื่อไหร่ก็ไม่รู้


“เมื่อนั้นอะไร แล้วนี่ห้องใคร แล้วทำไมฉันต้องอยู่ห้องนี้"


ฮวายองเอานิ้วเรียวยาวของเธอมาจิ้มย้ำๆที่ปลอกคอของเซจู แล้วทั้งคู่ก็เดินออกไป ทิ้งเธอไว้กับกระเป๋าเป้ที่หอบมาจากบ้านให้อยู่ในห้องเงียบๆแห่งนี้


แล้วตกลงมันห้องใครวะ หวังว่าคงจะไม่ใช่


มือเล็กกำรอบปลอกคออย่างกังวล มันจะเป็นห้องใครไปไม่ได้ถ้าไม่ใช่ห้องเขา วอนโฮ กลิ่นคุ้นจมูกยังพอมีอยู่จางๆ


ให้ตาย เธอไม่พร้อมที่จะเธอเขาเลยจริงๆ


'เพราะถ้าฉันเจอเธออีก รับรองว่าเธอจะต้องเสียใจแน่ๆที่ทำแบบนี้!' ประโยคที่เขาพูดกับเธอกระหน่ำมาให้ได้ยินอีกครั้ง และมันก็ทำให้เธอยิ่งไม่กล้าเจอหน้าเขาเข้าไปใหญ่ ภาวนาให้เขาอย่าพึ่งกลับมานอนคืนนี้ละกัน


เซจูวางกระเป๋าไว้บนโต๊ะรับแขกขนาดเล็กที่อยู่ตรงมุมของห้อง ก่อนจะถือวิสาสะเข้าไปอาบน้ำล้างเนื้อตัวในห้องอาบน้ำนั่น


เมื่ออาบน้ำล้างหน้าล้างตาเสร็จ ความสดชื่นก็กลับมาเยือนเล็กน้อย มีดเล็กที่พกมาถูกเธอย้ายมันไปไว้ที่ช่องเล็กๆข้างกระเป๋าเป้ คนตัวเล็กเริ่มทำตัวซอกแซกโดยการสำรวจห้องอย่างจริงจัง ก่อนอื่น เธอเดินไปทดลองเปิดประตูห้อง แน่นอน มันล็อค ไม่ได้เกิดจากโดนใส่กุญแจห้องแต่อย่างใด เพราะมันถูกล็อคด้วยเวทมนต์ เธอจึงเปลี่ยนเป้าหมายไปที่ประตูระเบียง แต่มันก็เหมือนเดิม คือถูกล็อคเอาไว้ ถึงการยอมมาที่นี่ของเธอในครั้งนี้บางส่วนจะเป็นเพราะคำพูดของชยอนู แต่อีกบางส่วนเล็กน้อยนั้นก็เป็นเพราะเธอรู้สึกสำนึกหน่อยๆ กล้าทำก็ต้องกล้ารับ


แต่ถ้าเกิดหนีกลับได้ ก็ให้รีบทำ


และแน่นอนว่าไม่ใช่ตอนนี้ เธอเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าพวกแวมไพร์จะตัดสินได้อย่างยุติธรรมหรือว่าสั่งฆ่าเธอทันที แต่ดูจากรูปการณ์แล้ว เซจูก็แอบรู้ตัวลึกๆว่าเธอจะต้องตายแน่นอน เลือดต้องล้างด้วยเลือด เธอฆ่าพวกของเขา และพวกเขาต้องฆ่าเธอแน่ เพียงแต่จะเป็นเมื่อไหร่ก็เท่านั้นเอง


ร่างเล็กเดินอย่างหมดหวังไปนั่งที่ขอบเตียง ความง่วงมันทำให้เธออยากจะทิ้งตัวล้มลงนอนบนที่นอนนุ่มๆนี่มันซะเดี๋ยวนี้ แต่ติดตรงที่มันเป็นของวอนโฮเนี่ยแหละ


เธอไม่กล้านอน


แต่ความนุ่มน่านอนซุกของมันก็ดึงดูดเธอเหลือเกิน เซจูมองอย่างชั่งใจ สักนิดก็ได้วะ สักห้านาทีก็พอ เธอทิ้งตัวลงพลางหลับตาพริ้ม กลิ่นหอมอ่อนๆของเจ้าของห้องที่ฝังแน่นกับที่นอนลอยเข้าจมูก ทำเอาเธอต้องผุดลุกนั่งอย่างรวดเร็ว มันให้ความรู้สึกคล้ายเขามาอยู่ใกล้ๆ นี่แค่ได้กลิ่นเขา เธอก็รู้สึกอึดอัดแล้ว ถ้าต้องเจอหน้ากันเธอจะไม่แย่กว่านี้เลยหรอ





ที่ห้องๆหนึ่งในชั้นใต้ดินของคฤหาสน์ ร่างสูงของวอนโฮที่กำลังนั่งคุยอยู่กับผู้ชายตรงหน้าได้ไม่นาน ก็ถูกเสียงเคาะประตูดังขัดขึ้นซะก่อน


เป็น ฮวายองคนสวยเพื่อนของเขานั่นเอง


"วอนโฮ ฉันกับฮยองวอนไปพาเธอมาแล้วนะ"


เมื่อได้ยินเขาก็อุทานออกมาอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง "นี่เธอล้อเล่นหรือเปล่าเนี่ย"


"เหอะ ใครจะมาล้อนายเล่นกัน"


วอนโฮไหวไหล่ มันก็อยากที่จะเชื่อ ทีเขาไปตามจับเธอ แม่ตัวดีนั่นก็หนีเขาไปได้ถึงสองครั้งติด แถมครั้งสุดท้ายยังฝากรอยแผลไว้ให้เขาเจ็บใจเล่นอีก แม้อาการบาดเจ็บที่เกิดขึ้นจะดีขึ้นมาก แต่ก็ยังมีอาการเจ็บแปลบๆให้ได้เห็นอยู่ และหลังจากวันนั้นเขาก็โดนปลดออกจาการเป็นผู้คุมกฎชั่วคราว แล้วให้ไปทำหน้าที่อื่นแทน การออกไปตามตัวเธอกลับมาจึงกลายเป็นหน้าที่ของฮวายองและน้องชายของเธอแทน


"ตอนนี้เธออยู่ที่ห้องนายนะ จะขึ้นไปหาเลยหรือเปล่า" ริมฝีปากบางสวยพูดก่อนจะยกยิ้มนิดๆ


เขาหน้ากระตุกทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ด้วยนิสัยที่ค่อนข้างจะรักความเป็นส่วนตัวและหวงของ เขาจึงไม่ชอบที่จะให้ใครเข้าไปยุ่งยากในที่แบบนั้นนัก


"แล้วเอาไปไว้ในห้องฉันทำไมเนี่ย ป่านนี้คงพังห้องฉันเละไปแล้วมั้ง" เขาบ่นออกมาอย่างหัวเสีย


"เธอไม่กล้าทำแบบนั่นหรอกน่า"


"ก็ลองทำดูสิ จะเล่นไม่เลี้ยงเลย เรื่องแผลนี่ ฉันยังไม่ได้เอาคืนเลย" คนพูดขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างนึกหมั้นไส้


"แต่นายก็ทำร้ายเธอเหมือนกันนิ" ฮวายองย้อนกลับ เธอเองที่เป็นคนไปพบเขาในป่า หลังเลิกงานเธอก็เดินเตร่ในป่านั่นอยู่พักใหญ่ จนกระทั่งได้ยินเสียงการต่อสู้นั่นแหละ กว่าจะหาต้นตอได้ เธอก็เจอวอนโฮนอนจมกองเลือดอย่างหมดสภาพซะแล้ว


"…" เขาเงียบอย่างเถียงต่อไม่ออก เขาบอกลาผู้ชายที่นั่งเงียบไปสักพักหลังจากที่เธอเข้ามา แต่ชายคนนั้นก็รั้งเขาไว้ด้วยคำพูด "ใครหรอ เธอพาใครมา"


คนถูกถามถอนหายใจเล็กน้อย "นายไม่ต้องรู้หรอก" ร่างสูงบอกแค่นั้นแล้วจึงเดินนำหน้าฮวายองออกไปที่ประตู ก่อนคนทั้งคู่จะเดินขึ้นมาที่ชั้นหนึ่งของคฤหาสน์


หลังจากที่เขาต้องอาศัยอยู่ร่วมกับเพื่อนใหม่ในห้องใต้ดินหลายอาทิตย์ คืนนี้เขาก็ตัดสินใจที่จะย้ายกลับไปนอนที่ห้องของตัวเอง และก็ถือโอกาสตรวจดูว่าห้องของเขาอยู่ในสภาพที่ดีอยู่หรือไม่


เขาเปิดประตูเข้าไป ไฟในห้องเปิดสว่างโล่ บนเตียงมีร่างเล็กนอนแผ่อยู่ด้วยสภาพที่ไม่น่ามองเท่าไหร่ เผลอหลับแหงๆ เขาเบ้ปากเล็กน้อยอย่างนึกหมั้นไส้ที่เธอกล้าขึ้นไปนอนบนเตียงของเขาบวกกับเรื่องคราวก่อนที่เขายังไม่ทันชำระคืน มือหนาตีเข้าที่ต้นแขนหวังจะปลุก แต่เธอก็เอาแต่นอนนิ่ง วอนโฮหยุดการกระทำนั้นเมื่อนึกได้ว่าคนตรงหน้านี่หลับลึกขนาดไหน


นี่ถ้าเขาอุ้มแล้วโยนออกไปทางหน้าต่างเธอก็จะไม่รู้สึกตัวใช่มั้ย? แต่เขาก็ไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้น เขาช้อนร่างเธออกจากเตียง ร่างเล็กส่งเสียงงึมงัมๆอยู่ในอ้อมแขนเขาเมื่อถูกรบกวนการนอน วอนโฮเหลือบมองคนขี้เซาเล็กน้อยอย่างนึกขำก่อนจะเอาเธอวางทิ้งไว้บนพื้นห้องตรงปลายเตียง เขาไม่ชอบให้คนอื่นขึ้นมานอนบนเตียงของเขา ไม่เคยมีผู้หญิงหน้าไหนเคยขึ้นเตียงเขามาก่อน แต่ถ้าเขาไปขึ้นเตียงคนอื่นนี่ไม่นับนะ และที่สำคัญ


เป็นแค่หมา นอนพื้นก็หรูแล้ว!


ร่างสูงเดินเข้าไปอาบน้ำ ก่อนจะเดินออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูสีขาวที่พันรอบเอว เขาเดินมาหยุดที่ปลายเตียงก่อนจะนั่งยองๆมองเธอเล็กน้อย ปลอกคอที่เคยใส่ให้ยังอยู่ดี แถมแผลในตอนนั่นก็ดีขึ้นจนเกือบจะหายเช่นเดียวกับเขา เธอนอนขดตัวแน่นเหมือนคนที่หนาวจัด วอนโฮจึงเดินไปหยิบผ้าห่มผืนหนาที่เขาใช่ห่มเป็นประจำมาคลุมให้เธออย่างนึกสงสารนิดๆ แค่นิดเดียวนะ แค่ผ้าห่มผืนเดียว เขาไม่เดือดร้อนหรอก วอนโฮเดินไปเร่งอุณหภูมิแอร์เพื่อให้อากาศมันอุ่นขึ้น


รุ่งเช้ามาเยือน เขาตื่นลืมตาขึ้นมาในตอนเช้าตรู่ของวันเหมือนเช่นปกติ ก่อนจะลุกเดินไปดูคนตัวเล็กที่นอนขดจมกองผ้าห่มอยู่ปลายเตียง ยังไม่ตื่นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เขายังไม่หายโมโหเธอ ถ้าเลี่ยงยังไม่เจอหน้ากันตอนนี้ได้ก็ดี ร่างสูงตรงไปจัดการธุระส่วนตัวก่อนจะออกจากห้องไป เพราะวันนี้เป็นวันที่เขาจะได้ตำแหน่งผู้คุมกฎกลับคืนมา แถมยังต้องเอาตัวเธอไปฟังคำตัดสินซะด้วย เขาเดินไปยังห้องของฮยองวอนผู้เป็นน้องชายของเพื่อน ก่อนจะกำชับแกมสั่งให้หมอนั่นมาปลุกและพาเธอไปยังตึกใหญ่หรือที่เรียกว่าคฤหาสน์บรานนั่นแหละ ส่วนเขาขอไปรอที่นั่นจะดีกว่า


ไม่นานเจ้าของใบหน้าหวานก็มาโผล่ที่ห้องของวอนโฮ เขาเหลือบมองร่างเล็กที่นอนนิ่งบนพื้นเย็นๆอย่างนึกขำ พี่วอนโฮใจร้ายขนาดให้ผู้หญิงนอนพื้นเลยหรอเนี่ย


"นี่" เขาสะกิดเรียกเธออย่างใจเย็น คิ้วหนาขมวดมุ่นอย่างนึกแปลกใจในความขี้เซา ขนาดอยู่ในที่ของศัตรูยังกล้าตื่นสายขนาดนี้ได้ไง นี่ถ้ามีใครตั้งใจจะฆ่าเธอตอนหลับจริงๆ ยัยนี้ก็คงตายไปแล้ว


"ตื่น!" จากสะกิดถูกเปลี่ยนเป็นการตีเบาๆที่แขนแทน แต่คนที่หลับตาพริ้มก็ยังนิ่งอยู่เช่นเคย


"เธอ!" จากสะกิด กลายเป็นตี จากตีกลายเป็นเขย่า เธอก็ยังนิ่งไม่ไหวติ่งเหมือนเดิม เล่นนอนไม่แคร์โลกแบบนี้เขาจะทำยังไงได้นอกจาก


พยายามปลุกเธอต่อไป!


เขาใช้มือจี้ลงไปที่เอวเล็กอย่างแรงจนเธอสะดุ้ง ตากลมกระพริบปริบๆก่อนจะเหลือกกว้างเมื่อเธอหันมาเห็นเขา ร่างเล็กรีบลนลานลุกขึ้นนั่งก่อนจะถดตัวหนีออกห่าง เธอมองไปรอบตัวด้วยใบหน้างุนงงเล็กน้อย ครั้งสุดท้ายจำได้ว่านั่งเล่นอยู่บนเตียง แต่ทำไมตื่นมาถึงมาอยู่ที่พื้นได้วะ


"ไปอาบน้ำ" เขาเอ่ยสั้นๆก่อนจะเดินหนีเธอไปนั่งบนโซฟาอีกมุมหนึ่งของห้อง ตาเรียวเหลือบมองดูเธอที่หิ้วกระเป๋าเป้เดินหายเข้าไปในห้องน้ำ


เซจูเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยเสื้อยืดสีน้ำเงินเข้มกับกางเกงบอลสีดำดูทะมัดทะแมง


"เธอไม่คิดจะแต่งตัวให้ดูดีกว่านี้หรือไง"


คนฟังถึงกับเลิกคิ้วสงสัย สถานะตอนนี้ที่ไม่ต่างจากนักโทษ จำเป็นต้องแต่งตัวดีเพื่ออะไร แต่พอเหลืบมองเขา เธอก็เห็นว่าร่างสูงอยู่ในชุดสูทสีดำดูดีแต่ก็ดูลึกลับด้วยเหมือนกัน พาลให้งงหนักไปอีกว่าพวกแวมไพร์เขาแต่งตัวแบบนี้ตอนอยู่บ้านกันหรอ


"ตอนสายของวันนี้ เธอจะถูกตัดสิน"


"…"


"โดยท่านผู้นำสูงสุดของพวกเรา" ร่างสูงหันมามองหน้าเธอ หาชุดสวยๆใส่หน่อยมั้ย เพื่อโดนโทษตาย ศพจะได้สวยๆ


เธอกลืนก้อนสะอึกลงคอเมื่อได้ฟังแบบนั้น มะ ไม่เป็นไร ตายในชุดนี้ฉันโอเคกว่า


ฮยองวอนยักไหล่ "พร้อมจะไปกันหรือยัง"


เธอถูกฮยองวอนพาตัวมาที่คฤหาสน์หลังโต ก่อนจะนำไปยังห้องที่มีเพดานสูงห้องหนึ่ง ถึงแม้การตกแต่งจะดูสมัยใหม่เหมือนที่อยู่อาศัยทั่วไป แต่บรรยากาศมันไม่ใช่แบบนั้น มันให้ความรู้สึกโบราณเก่าแก่และนองเลือดจนน่าขนลุก


เซจูถูกเขาจับให้นั่งคุกเข่าลงบนพื้น เบื้องหน้าเธอเป็นเก้าอี้กำมะหยี่สีแดงสดคล้ายบังลังก์ถูกวางอยู่บนพื้นยกสูง มันมีทั้งหมดห้าตัวด้วยกัน บนบังลังก์สูงสุดมีชายที่ดูน่าเกรงขามนั่งอยู่ กรอบหน้าของเขาถูกล้อมไปด้วยผมสีดอกเลายาวประบ่า แววตาของเขาเคร่งขรึมจริงจัง ดวงตาสีแดงก่ำคู่นั้นดูเหมือนได้ผ่านโลกมาเป็นพันๆปี


ข้างๆเขาทั้งสองฝั่ง มีบุคคลทั้งสี่ที่ดูน่าเกรงกลัวและมีรังสีแห่งความน่าหวาดกลัวแผ่ออกมาไม่แพ้กัน และรอบๆของก็เต็มไปด้วยแวมไพร์มากมายที่ยืนอยู่ พวกเขายืนตีหน้านิ่งสนิทไม่ต่างจาดคนบนบังลังก์เท่าไหร่นัก เซจูไม่กล้าที่จะสบตากับเขานาน เธอก้มหน้าลงแทบติดกับพื้น หัวใจเต้นแรงขึ้นจากความกลัวและประหม่านิดๆเมื่อได้มาอยู่ท่ามกลางสถานที่แห่งนี้


เธออยากขยับไปชิดฮยองวอนที่คุกเข่าอยู่ไม่ไกลเหลือเกิน ตอนนี้เธอต้องการที่พึ่งหรือใครสักคนมาอยู่ใกล้ๆ แต่ติดตรงสายตาเกือบทุกคู่ที่พุ่งมายังเธอ มันทำให้แข้งขาชาจนไร้ความรู้สึกไปหมด และหนึ่งในแวมไพร์ที่ยืนอยู่นั้น เธอเหลือบไปเห็นเขา วอนโฮ เธอมองเขาด้วยความตกใจและคาดไม่ถึงว่าจะเจอเขาทีนี่ แต่สายตาดุๆที่ส่งมาจากเขาบังคับให้เธอจำต้องหลบตาอย่างไวและกลับมาก้มหน้าก้มตามองพื้นต่อ


"เธอชื่ออะไร" เสียงแหบแห้งแต่ว่าทุ้มลึกของบุคคลที่น่าจะเป็นผู้นำสูงสุดของแวมไพร์ดังขึ้น


"ซะ เซจู"


"..."


"คิม เซจู"


"คิม เซจูค่ะต่างหาก" เขาพูด


"ค่ะ" เซจูกล่าวทวนและเริ่มชอบชายคนนี้น้อยลง


ฝ่ายผู้นำแวมไพร์เมื่อได้ฟังก็พยักหน้าอย่างพอใจ รวมทั้งวอนโฮที่ยืนเรียงเป็นแถวร่วมกับแวมไพร์

ตนอื่นๆด้วยเช่นกัน เขาเพิ่งรู้จักชื่อเธอก็วันนี้นี่เอง


ร่างของผู้นำแวมไพร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะเดินตรงมาทางเธอ ผ้าคลุมยาวสีดำที่เขาสวมใส่ทับสูทหรูอยู่ลากไปตามพื้น เสียงรองเท้าหนังขัดเงาดังกระทบพื้นหินอ่อนอย่างเป็นจังหวะก่อนมันจะมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ ฮยองวอนเปลี่ยนมาล็อคแขนเธอไว้จากทางด้านหลัง มือหนากำผมเธอพร้อมกับออกแรงดึงให้เธอเผชิญหน้ากับผู้นำแวมไพร์ มันเจ็บ แต่ไม่มากเหมือนเขาออมแรงไว้


ผู้นำแวมไพร์ยิ้มให้เธอเล็กน้อย มันคล้ายจะดูปราณี แต่นั่นมันก็เป็นแค่รอยยิ้มของมัจจุราชที่กำลังจะฆ่าเหยื่อนั่นแหละ มือที่มีเล็บยาวๆของเขาไล่ไปตามปลอกคอเธออย่างเบามือ


วอนโฮเขาอ่านทวนสิ่งที่เขียนอยู่บนนั้น ตาสีแดงกวาดมองไปทั่วห้องใหญ่ ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ร่างสูงของบุคคลที่เป็นเจ้าของปลอกคอ เขาพยักหน้าให้วอนโฮหนึ่งครั้ง ก่อนที่เจ้าของปลอกคอในชุดสูทสีดำดูดีจะเดินออกมา เขามาหยุดยืนนิ่งข้างๆเธอ ร่างสูงทำความเคารพแวมไพร์เฒ่าก่อนจะคุกเข่าลง


เธอเป็นคนที่สร้างแผลนั่นให้นายใช่มั้ยเขาถามเสียงเรียบ แต่หน้าตาดูขัดแย้งสิ้นดี


เธอรู้ได้ทันทีว่าถ้าเขาตอบตามความจริงมันจะกลายเป็นเพิ่มโทษให้เธออย่างแน่นอน


ได้โปรดเถอะวอนโฮ ช่วยโกหกไปที


ถึงแม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าเขาไม่มีเห็นผลที่จะต้องทำแบบนั้นเลยก็ตาม แต่เธอก็ยังแอบหวังอยู่ลึกๆ


ใบหน้าหล่อหันมามองเธอเล็กน้อย ริมฝีปากหยักสวยนั่นยกยิ้มขึ้นอย่างเยาะเย้ย


"ครับ มือขาวเอื้อมไปจับบริเวณหน้าอกด้านซ้ายของตนอย่างนึกถึงความเจ็บปวดที่เคยเจอ และคนตัวเล็กที่นั่งสั่นอยู่ข้างๆเขาก็จะต้องชดใช้มันด้วย 


เธอเป็นคนทำ!” 




Talk


พวฮ มาละเน้อออ มาแบบนี้ไม่มาดีกว่า 555 มาซ้ำเติมเฉย ใจร้ายกับน้องจัง

ในส่วนของมินฮยอกนั้น นางกลับมาแน่นอน อิอิอิ รอนางหน่อย 


คิดว่าตัวหนังสือที่ไรท์ใช้ลงนิยายมันเล็กไปหรือเปล่าคะ หรือว่ามันใหญ่ เอ๊ะ หรือว่ามันพอดีแล้ว 5555 

อ่านไม่ถนัดตายังไงก็บอกไรท์ด้วยเด้อ จะได้แก้ขนาดให้


ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านมาคอมเมนต์ให้นิยายเรื่องนี้นะคะ รักนะ จุ๊ฟ >3<




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

345 ความคิดเห็น

  1. #309 supernei46 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 22:41
    มินฮยอกกต้องกลายเป็นแวมไพร์แน่ๆเลยปอ่าาาา
    #309
    1
    • #309-1 H_HB(จากตอนที่ 7)
      3 พฤศจิกายน 2561 / 16:07
      ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ ><
      #309-1
  2. #31 BADSUGA (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มกราคม 2560 / 18:08
    พี่วอนโฮทำไมทำเเบบเน่~~~
    #31
    1
    • #31-1 H_HB(จากตอนที่ 7)
      4 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:09
      พี่ต๊อกใจร้ายยยย TT
      #31-1
  3. #30 penang rachain (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มกราคม 2560 / 16:48
    เดี๊ยววว ใจรั้ยเกินไปแล้วววว
    #30
    1
    • #30-1 H_HB(จากตอนที่ 7)
      4 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:08
      ใจร้ายมากๆ TT
      #30-1
  4. #29 AoMy-ii (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 09:59
    มินฮยอกกี้อยู่หนายยยย
    #29
    1
    • #29-1 H_HB(จากตอนที่ 7)
      27 มกราคม 2560 / 13:59
      รอนางน้าาา นางอาจจะมา 555 ><
      #29-1
  5. #28 penang rachain (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มกราคม 2560 / 21:06
    คิดถึงโฮต๊อกมากอะ ไรท์สู้ๆนะเราจะรอเสมอ อิ้อิ้
    #28
    1
    • #28-1 H_HB(จากตอนที่ 7)
      27 มกราคม 2560 / 13:58
      ขอบคุณมากจ้าาา >< รอพี่ต๊อกหน่อยน้าาา
      #28-1
  6. #27 pai-pay (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มกราคม 2560 / 15:53
    มิสพี่วอนหนักมาก ฮือออ~~ เราจะรอไรท์นะคะ >//////< ไรท์สู้ สู้~~
    #27
    1
    • #27-1 H_HB(จากตอนที่ 7)
      27 มกราคม 2560 / 13:58
      ขอบคุณนะคะ >< น่ารักที่สุดดดด
      #27-1