[Monsta-x] The ruler vampire (wonho × you)

ตอนที่ 4 : Ep 03 ll เขา...ชื่อวอนโฮ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,061
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    30 ม.ค. 61










 

"วอนโฮฉันชื่อวอนโฮ" เจ้าของชื่อพูดก่อนที่เจ้าตัวจะเดินเข้ามาหาเธอ จุดประสงค์ของเขาคงจะไม่พ้นจับกุมตัวเธอไปอีกครั้ง เซจูเองก็ไม่ได้ยืนเป็นเป้านิ่งให้เขาเข้าถึงได้ง่ายๆ เธอคว้าเอากระเป๋าเป้ที่อยู่ใกล้มือที่สุดมาถือไว้เป็นอาวุธเมื่อคิดว่าถึงวิ่งหนีไปก็คงจะไม่ทัน


และมันก็ดูจะเป็นอาวุธโง่ๆไปเลยเมื่อเธอต้องใช้สู้กับแวมไพร์หนุ่ม


วอนโฮยกยิ้มอย่างดูแคลนเมื่อเห็นว่าเธอยกเป้มาขู่เขาประหนึ่งว่ากำลังถือดาบอยู่ เขาหัวเราะให้กับท่าทางที่ดูงี่เง่าแบบนั้น ก่อนจะเดินเข้าไปหาเธออย่างใจเย็น


"หยุดนะ อย่าเข้ามา!" เสียงเล็กพยายามวางท่าทำเป็นกล้าหาญแต่สีหน้าและท่าทางของเธอที่ยู่ต่อหน้าเขาตอนนี้มันไม่ใช่เลย


เสียงหัวใจที่ดังมาจากเธอนั้นเต้นเร็วขึ้นอย่างผิดปกติราวกับว่าเจ้าตัวกำลังตื่นเต้นที่จะทำอะไรบางอย่าง เขาขยับเข้าไปใกล้เธอมากขึ้นจนเกือบจะถึงตัว และความระมัดระวังของเขาก็เพิ่มมากขึ้นเช่นกัน ตรงกันข้ามกับท่าทางสบายๆที่แสดงออกไปเพื่อให้เธอตายใจ


พลั่ก!! กระเป๋าเป้ถูกเหวี่ยงใส่ตามที่เขาคาดการณ์ไว้ไม่มีผิด ก็แค่ลูกไม้ตื้นๆ


กระเป๋าเป้ถูกปัดให้พ้นจากระยะโจมตีอย่างง่ายดาย แต่สิ่งที่ตามมาหลังจากนั้นก็เล่นเอาเขาแทบเบี่ยงตัวหลบไม่ทัน ขาเรียวยกเตะขึ้นมาหวังจะให้มันโดนจุดสำคัญของเขา


ยัยนี่คิดจะลอบทำร้ายน้องชายเขาอีกแล้ว!


ขาเธอที่เตะสวนมาถูกเขาใช้สองมือจับไว้อย่างแน่นหนา ร่างเล็กซวนเซเล็กน้อยก่อนจะตั้งหลักได้ แต่แล้วก็ต้องเสียหลักอีกครั้งเมื่อเขาดันนึกพิเรนทร์กระชากขาเธอเข้าหาตัว เซจูกระแทกเข้ากับอกหนาโดยไม่ตั้งใจ เธอรีบเอามือยันออกอย่างอัตโนมัติ แต่เขาเองก็ไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายดายแบบนั้น วอนโฮเอาแขนโอบรอบเอวเล็กนั้นอย่างจาบจ้วงก่อนจะดึงรั้งเข้าหาตน เขาไม่ได้นึกพิศวาสคนตรงหน้า แต่ทำไปเพราะว่าเธอคงจะไม่ชอบการถูกเนื้อต้องตัวคนอื่นเท่าไหร่


            เพราะเธอไม่ชอบ เขาเลยอยากแกล้ง


เซจูออกแรงผลักไหล่คนตรงหน้าจนแขนตึง แต่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อยมือปลาหมึกออกจากตัวเธอสักที


"ปะ ปล่อยสิวะ!" เซจูพูดอย่างตะกุกตะกักด้วยความประหม่าจากความใกล้ชิด


"พูดไม่เพราะเลย…"


"กับคนอย่างนาย มันไม่จำเป็นเว้ย!"


"ทำไมไม่จำเป็น" เพราะคนถามทำเสียงหงุดหงิดขึ้นมาอย่างชัดเจน คนฟังอย่างเธอที่เอาแต่ก้มหน้าหลบตาด้วยความเขินจึงเผลอเงยขึ้นมาสบตาเขา


"กะ กะ ก็"

                                                                                     

เข้! ทำไมสายตาของหมอนั่นมันทำให้ฉันพูดไม่ออกได้ขนาดนี้วะ


เซจูคิดก่อนจะเบือนหน้าหนีเขาเพราะกลัวใจตัวเอง


"ก็เพราะนายคือศัตรูไง เป็นพวกตัวดูดเลือด ฉันไม่จำเป็นต้องพูดดีด้วยหรอก!" เซจูพูดตามที่คิดไปตรงๆโดยลืมนึกไปว่าเธอไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะพูดแบบนั้นออกไป


มือแกร่งเผลออกแรงบีบเอวเธอด้วยความโมโหก่อนเขาจะสวนออกมาว่า


"ก็ดี คิดได้แบบนั้นก็ดี เพราะต่อจากนี้ฉันก็จะไม่เบามือกับเธอแล้วเหมือนกัน ยัยตัวสี่ขา!" วอนโฮพูดก่อนจะผลักเธอออกอย่างนึกรังเกียจขึ้นมา


"อ่อ แล้วอย่างคิดหนีอีกนะ ไม่งั้นฉันเป่าเธอแน่" วัตถุสีดำวาวที่เรียกว่า ปืน ถูกเขายกออกมาจ่อขู่ก่อนจะเก็บใส่กระเป๋ากางเกงข้างลำตัวไป คนฟังได้แต่กลืนน้ำลายลงคอเอื้อกใหญ่ ถ้าเธอจะแอบหนีอีก เขาก็คงจะยิงเธอทิ้งจริงๆ


วอนโฮเดินตรงมาที่เธอก่อนจะจับข้อมือแล้วดึงไปที่ประตู


"เดี๋ยวๆๆๆๆ" คนตัวเล็กไม่เพียงแต่เอ่ยปาก หนึ่งแขนที่ว่างอยู่ของเธอจับขอบประตูห้องน้ำไว้แน่นเพื่อไม่ให้เขาพาออกไปง่ายๆ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเขากำลังจะพาเธอไปคฤหาสน์บรานบ้าบออะไรนั่น


จะให้บอกอีกกี่ครั้งว่าเธอไม่อยากไป! สมองที่มีไม่มากนักประมวลหาคำพูดมาเพื่อเหนี่ยวรั้งเขาไว้สุดชีวิต


วอนโฮสังเกตท่าทางลนๆไม่วางใจจากคนข้างๆตัวก็นึกขำ ก็นะ มายู่ตามลำพังกับคนที่เป็นเผ่าพันธุ์ศัตรูมันก็ต้องระแวงบ้างเป็นธรรมดา ใบหน้าเล็กแสดงสีหน้าอึดอัดคล้ายกับกังวลอะไรสักอย่าง เธอหันมามองหน้าเขาหลายรอบ อย่างกับต้องการจะคุยอะไรบางอย่าง หากแต่ก็เปลี่ยนใจ เขาเองก็ไม่อยากไปถามให้มากความ ถ้ายัยสี่ขานี่อยากพูดก็คงจะพูดออกมาเอง


จนในที่สุดคนตัวเล็กก็ทนไม่ไหว


"ห้าพัน…"


วอนโฮเลิกคิ้วอย่างนึกงงในคำพูดห้วนๆที่ฟังดูไม่ได้ความหมายนั่น


"ฉันให้นายห้าพัน ปล่อยฉันไป" เธอพยายามยื่นข้อเสนอให้เขาโดยที่พยายามจะแกะมือที่จับข้อมือเธอจนแน่นไปด้วย


"เธอว่าอะไรนะ…" เขาถามอย่างไม่เชื่อหูตัวเองนัก ไม่คิดว่าจะได้ยินอะไรปัญญาอ่อนๆแบนี้


"ฉันบอกว่าจะให้นายห้าพัน ถ้านายยอมปล่อยฉันไป"


เซจูเผลอนิ่วหน้าอย่างหงุดหงิดเล็กน้อยเมื่อคนตรงหน้ามองเธอด้วยสีหน้าประหลาดใจแถมท่าทางที่เหมือนจะกลั้นขำนั่นอีก


"ห้าพัน น้อยไปปะ"


"ถ้างั้นหมื่นนึง หมดตัวเลยนะเนี่ย ว่าไง ตกลงมั้ย"


"…"


เมื่อเธอเห็นว่าวอนโฮทำหน้านิ่งคล้ายกลับคิดหนัก เลยคิดเอาเองว่าเขาจะต้องตอบตกลงแน่ๆ


"อันที่จริง ฉันก็ไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินเท่าไหร่นะ"


แต่คำตอบที่ได้กลับมาทำเอาเธอประหลาดใจเล็กน้อย


เจ้าของใบหน้าหล่อพูดยิ้มๆก่อนจะค่อยๆเดินกลับมาหาเธอที่เอาแต่ถอยหลังหนีอย่างลนลาน

นี่เธอเห็นเขาเป็นตัวอะไรกัน ตัวตลกงั้นหรอ ถึงได้เอาเงินมาล่อ


"…" เขามองสีหน้าตื่นๆของคนตัวเล็กก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้มากขึ้น


"ละ แล้วนายขัดสนอะไรล่ะ เลือดหรอ เลือดหรือเปล่า เอาของฉันไปสิ นายจะดื่มเท่าไหร่ก็ได้ แค่อย่าหมดตัวก็พอ" เซจูพูดพร้อมกับยื่นแขนไปให้คนตรงหน้าอย่างยัดเยียด


เขาเบ้หน้าเล็กน้อยก่อนจะบอกว่า


"เรื่องเลือดอะเก็บไว้เถอะ เลือดหมาป่ามันไม่ได้อร่อยขนาดนั้น มีแต่คาว คาว แล้วก็คาว สู้เลือดมนุษย์ไม่ได้สักนิด"


"…" เซจูถึงกับหน้าเจื่อนเมื่อได้ยินคำปฏิเสธ


"แต่ถ้าเธออยากจะติดสินบนฉันจริงๆล่ะก็เรื่องอย่างว่ามันก็โอเคนะช่วงนี้ฉันก็ขัดสนอยู่พอดี"


ขัดสนซะที่ไหนกันล่ะ คนหล่อๆอย่างเขาถ้าขัดสนก็บ้าละ เขาแค่ต้องการจะหาเรื่องแหย่ยัยหมานี่เฉยๆ


"…"


"มาสนุกกันมั้ย แถมฉันก็ยังไม่เคยลองกับหมาซะด้วย…"


ลองกับหมาพ่องงงงง!!!


เซจูอึ้งเหมือนโดยสาดด้วยน้ำเย็นๆ ก่อนจะตกใจเมื่อเขาพุ่งตัวเข้ามาประชิดด้วยความเร็วจนเธอตั้งตัวไม่ทัน คนแข็งแรงกว่าจับแขนทั้งสองข้างของเธอไขว้หลังไว้ด้วยมือข้างเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนจะกดร่างเธอติดกำแพง

 

"ว่ายังไง อยากลองกับฉันมั้ย…" เสียงเข้มแหบพร่าที่ฟังดูคล้ายเชิญชวนกระซิบที่หูทำเอาเธอจั๊กจี้จนต้องเบือนหน้าหนีจากความใกล้ชิดนั่น


"ลองบ้าอะไรของมึง ไม่เอา!" ความโมโหที่คนตรงหน้าพูดไม่ให้เกียรติทำให้เธอเผลอพูดหยาบคายออกไปโดยไม่ตั้งใจ ซึ่งคนฟังก็เองก็ดูจะไม่ชอบใจนัก เขากดร่างเธอเข้ากับกำแพงแน่นขึ้น จนเธอแทบจะฝังตัวรวมร่างกับผนังปูนเย็นๆ


"พูดมึงกับใคร" วอนโฮถามเสียงเย็นอย่างสะกดกลั้นอารมณ์ตัวเองเอาไว้ เขาเองก็ไม่ใช่คนดีอะไรมากมาย แต่ที่ไม่ชอบสุดๆก็คือคนที่พูดไม่เพราะกับเขาเนี่ยแหละ


"ปล่อย!!" เธอเลือกไม่ตอบแต่ตะโกนออกคำสั่งกับเขาแทนพร้อมกับออกแรงดิ้น


วอนโฮที่เป็นถึงผู้คุมกฎย่อมมีอะไรที่พิเศษมากกว่าแวมไพร์ตัวอื่น เขามีพละกำลังที่มากกว่าแวมไพร์ทั่วไปเป็นเท่าตัวนั่นก็รวมถึงพวกมนุษย์หมาป่าด้วย แล้วยิ่งเป็นมนุษย์หมาป่าที่อยู่ในร่างมนุษย์แบบนี้ด้วยแล้วยิ่งไม่ต้องพูดถึง สู้แรงเขาไม่ได้อยู่แล้ว เขาออกแรงดันแม่ตัวดีมากขึ้นจนเธอเริ่มเจ็บ แต่ก็ยังกลั้นเสียงร้องเอาไว้


"ฉันถามว่าเธอพูดมึงกับใคร"


"อยู่กันสองคน ฉันพูดกับคนอื่นมั้ง โง่ กรี๊ดดด!"


เส้นความอดทนที่เหลือเพียงน้อยนิดของวอนโฮขาดผึงทันทีที่ได้ยินคำพูดแบบนั้นอีกครั้งจากเธอ เขาเหวี่ยงคนตัวเล็กไปที่เตียงนุ่มก่อนจะล็อกแขนทั้งสองข้างไว้ด้านหลัง คนตัวสูงทิ้งน้ำหนักนั่งทับลงบนต้นขาของเธอเพื่อกันไม่ให้เธอดิ้นหนี


"ปล่อยๆๆๆๆ" เซจูเริ่มโวยวายเสียงดังเพื่อหวังจะให้บุคคลที่อยู่ห้องข้างเคียงได้ยินและมาช่วยเธอ


"เสียงดังไปก็เท่านั้น พวกมันไม่ตื่นหรอก"


"…" เซจูหลับตาปี๋ด้วยความหวาดหวั่นเมื่อวอนโฮโน้มตัวลงเข้ามาใกล้มากขึ้น ริมฝีปากเขาที่คลอเคลียอยู่ที่หู บวกกับน้ำหนักที่กดทับลงมาที่ตัวทำเอาเธออยากจะร้องไห้ให้ได้


"พวกหมาป่านี่หยาบกระด้างทุกตัวเลยหรือเปล่า" ถ้อยคำเสียดสีดูถูกเผ่าพันธุ์ของเธอดังออกมาจากปากของเขา ทำเอาเซจูอยากจะตะปบหน้าคนพูดสักที แต่ก็ทำไม่ได้


"หยาบกระด้างกับแค่พวกนายเท่านั้นแหละ" อีกครั้งที่เธอพลั้งปากต่อล้อต่อเถียงกับเขาโดยไม่ตั้งใจ ทั้งๆที่รู้ว่าเขาต้องเอาคืนแน่ๆ แต่ก็ดันหยุดปากตัวเองไว้ไม่ทัน นี่หรือเปล่านะที่เขาเรียกว่า ปากหมา


"ปากดีให้ได้ตลอดนะ" พริบตาเดียวเขาก็จัดการพลิกร่างเธอให้หันมาเผชิญหน้ากับเขา โดยที่สองมือนั่นยังโดนเขารวบไว้อยู่ หน้าเล็กของเธอขึ้นสีแดงอย่างชัดเจนจากความเขิน


ยามเมื่อดวงตากลมโตของคนข้างใต้เผลอไปสบกับดวงตาเรียวคมของเขา หัวใจของเธอก็เต้นถี่รัวอย่างกับเพิ่งไปวิ่งรอบสนามฟุตบอลมาสักร้อยรอบได้


เธอหลบสายตานั่นเพราะไม่อยากให้ตัวเองหวั่นไหวไปมากกว่านี้


ปากเล็กแต่อิ่มเอิบเม้มแน่นคล้ายคนกำลังจะร้องไห้ เธอดิ้นขลุกขลักไปมาเท่าที่จะทำได้เพื่อให้หลุดพ้นจากพันธนาการ


"จะยอมไปบรานดีๆมั้ย” ไม่พูดเปล่า มือที่ว่างอยู่ของเขาก็เอื้อมไปบีบคางมนให้หันมาสบตา


"ไม่มีทาง นายฆ่าฉันเหอะ"


"…"


"ถึงยังไงไปที่นั่นฉันก็คงจะถูกฆ่าตายอยู่ดี!"


"เสียใจนะ แต่ฉันไม่ได้มีหน้าที่ฆ่าเธอ"


"แต่ฉันจะไม่ไปบราน ได้ยินมั้ยว่าไม่ไป!!!"


"โอเค ถ้าไม่ไปก็ได้ แต่ต้องมีอะไรมาแลกนะ"


"นายจะเอาอะไร จะเอาเท่าไหร่” เสียงเธอเปี่ยมไปด้วยความหวังเมื่อเห็นเริ่มจะเห็นหนทางรอดอยู่บ้าง


"อืมมม" วอนโฮละมือออกจากคางที่เขาบีบมันซะแรงจนเป็นรอย ก่อนละเกลี่ยผมยุ่งๆที่มันมาปิดหน้าปิดตาเธอเต็มไปหมด


"…"


"ฉันไม่ได้พิศวาสเธอ แต่แค่ช่วงนี้แค่ขัดสนเฉยๆ จะตัวอะไรก็ได้หมด ขอแค่เป็นผู้หญิง…"


"อี๋ ไอ้ทุเรศ!"


"จะเอายังไง กับฉันหรือไปบราน" เขาถามพลางยกยิ้มอย่างยียวนคนตรงหน้า


"…"


'แม่งแกล้งกูชัวร์' เซจูนึกในใจ เธอจึงไม่ได้ตอบ และหวังว่าเขาคงจะผละออกจากเธอในไม่ช้า


เมื่อเห็นเธอนิ่งไปอย่างคิดหนัก  เขาก็เลยแกล้งปั่นหัวต่อ


"โอเค เงียบ แปลว่าเลือกลองกับฉันสินะ ได้เลย…"


เจ้าของใบหน้าหล่อยิ้มพรายก่อนที่จะโน้มหน้าลงมา


"เดี๋ยววววว!" เซจูเริ่มออกแรงต่อสู้กับคนบนร่างอีกครั้งอย่างเอาเป็นเอาตาย ถึงแม้ว่าความหวังที่จะดิ้นหลุดมันจะริบหรี่ก็ตาม


"อะไรอีกละหือ" วอนโฮพูดพลางคลอเคลียยู่บริเวณกกหูของร่างเล็กที่เอาแต่นอนสั่นเป็นเจ้าเข้า


"ยอมแล้วๆๆ ฉันไปบรานก็ได้!" เซจูตะโกนออกมาอย่างเดือดดาลเพื่อต้องการให้ร่างสูงออกไปจากตน เธอรู้ว่าเขาจงใจแกล้งทำแบบนี้ แต่เธอก็ไม่อยากเสี่ยงให้เขาทำมากไปกว่านี้


ฝ่ายเขาเมื่อได้ฟังในสิ่งที่ต้องการจึงผละออกจากร่างเล็กไป


วอนโฮทิ้งตัวลงนั่งกับเตียงด้วยท่าทางสบายๆราวกับเป็นบ้านตัวเอง สายตาพราวเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ที่ใครได้จ้องมองก็ต้องเผลอใจเต้นแรงทุกคนไม่เว้นแม้กระทั่งเธอกวาดมองไปทั่วห้องอย่างสำรวจ เขาตบพื้นที่บนเตียงข้างๆลำตัวเป็นสัญญาณให้เธอมานั่ง เซจูมองเขากลับด้วยสายตาที่หวาดระแวงก่อนจะค่อยๆคลานมานั่งที่ขอบเตียงในบริเวณที่ห่างจากเขาพอควร


"มาตรงนี้ดิ๊" น้ำเสียงแกมออกคำสั่งดังขึ้น เขาตบเตียงบริเวณข้างๆให้เธอมานั่ง แต่แม่ตัวดีก็ยังคงมองเขาด้วยสายตาที่ไม่ไว้ใจเหมือนเดิมแถมยังไม่ยอมขยับเข้ามาใกล้เขาอีก เขาจึงเลือกที่จะไม่สนใจ ไม่รู้เหมือนกันว่ายัยนี่จะกลัวอะไรหนักหนา เขาแค่แกล้งเล่นๆเท่านั้น หวังว่ายัยนั่นคงไม่ได้คิดว่าเขาจะทำจริงๆหรอกนะ 


บ้าไปแล้ว เขาไม่เอาตัวเองไปยุ่งในเรื่องแบบนั้นกับศัตรูหรอก


"เก็บของๆเธอใส่กระเป๋าให้เรียบร้อยซะ เราจะเดินทางกัน" 


"ตอนนี้?" คนตัวเล็กถามด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ


"ใช่"


"พรุ่งนี้ได้มั้ยฉันเหนื่อย…" เจ้าของเสียงพูดอย่างขอร้องหากแต่ในน้ำเสียงนั้นไม่ได้ฟังดูอ้อนวอนแต่อย่างใด เขาหรี่ตามองเธออย่างจ้องจับผิดไม่ไว้ใจ ไม่รู้ว่าเธอจะมาไม้ไหนอีก


"ฉันไม่ได้นอนมาจะ 2 คืนแล้วนะเห้ย แล้ววันนี้ทั้งวันก็เอาแต่เดินทางด้วย มันเหนื่อยจริงๆนะ"


"…"


"นายเองก็คงเหนื่อยเหมือนกันใช่มั้ยล่ะ พักสักคืน พรุ่งนี้ค่อยเดินทางจะเป็นไรไป"


"ไปตอนกลางคืนนี่แหละง่ายดี คนไม่เยอะ เราจะได้เดินทางกันเร็วๆไง" ความหมายของเขาคือเดินทางด้วยความเร็วที่มนุษย์ไม่มีทางจะทำได้ และการเดินทางแบบนั้นในตอนกลางคืนก็ดูจะสะดวกและดีที่สุด เพราะปลอดมนุษย์ไม่เหมือนตอนกลางวันที่ต้องทำตัวกลมกลืนเพื่อปกปิดการดำรงอยู่ของเผ่าพันธุ์


"ไปตอนเช้าก็ถึงเหมือนกันแหละน่า อาจจะช้าสักหน่อย"


วอนโฮชักสีหน้าเล็กน้อย คนตรงหน้าที่อยู่ในฐานะนักโทษนี่มีสิทธิต่อรองกับเขาได้ด้วยหรอ


"เถอะน่า ฉันไม่หนีนายไปไหนแน่นอน" เซจูพูดพร้อมกับชูสองนิ้วขึ้นเป็นเชิงสาบานอย่างเคร่งครัด 


แต่มืออีกข้างที่ซ่อนไว้กลับเลือกที่จะไขว้นิ้ว! 


วอนโฮไม่เห็นท่าทางลิงหลอกเจ้าแบบนั้น แต่จากประสบการณ์ที่ผ่านมา ทำให้เขาไม่อยากจะไว้ใจในคำพูดของเธออีก 


ในหมู่โจรไม่มีสัจจะเช่นไร ไอ้พวกหมาป่าก็คงจะไม่มีสัจจะเช่นนั้น 


แต่ร่างกายของเขาก็ดูจะทรยศเหลือนเกิน มันเหนื่อยและล้าจากการตามรอยเธอมาทั้งวัน แล้วร่างเล็กเองก็คงจะไม่ต่างกัน พักสักคืนก็คงจะไม่เป็นไรไป ในเมื่อเขาก็มีวิธีกันไม่ให้เธอหนีอยู่แล้ว


"พักสักคืนก็ได้" เขาพูดพลางลุกยืนและย้ายตัวมานั่งลงข้างๆเธอพร้อมกับอะไรบางอย่างที่อยู่ในมือ 


คนตัวเล็กรีบลนลานกระเด้งตัวเพื่อจะลุกหนีในทันทีที่เขาเข้ามาใกล้ วอมโฮส่ายหน้าอย่างระอา ไม่รู้ว่าเธอจะไม่ชอบเข้าใกล้คนอื่นอะไรขนาดนี้ มือหนาคว้าเข้าที่มือเธออย่างรวดเร็วก่อนจะกระตุกเต็มแรงให้เธอกลับมานั่งที่เดิม เธอขืนตัวต่อต้านเมื่อเขาเอาอะไรบางอย่าง ที่ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งตลอดเวลามาคล้องรอบคอเธอไว้ 


วอนโฮมองผลงานตัวเองที่อยู่บนคอของคนตัวเล็กเล็กอย่างนึกขำ เมื่อเธอดันทำหน้างงสุดชีวิตได้น่าเกลียดขนาดนั้น เธอคลำไอ้วัตถุที่คล้องรอบคออย่างฉงนสงสัย ก่อนจะเดินตรงไปที่ห้องน้ำเพื่อส่องดูในกระจก แล้วไอ้หน้างงแบบนั้นมัน 


มันตลกสิ้นดี แบบนี้ใช่มั้ยที่เรียกว่า หมางง


เซจูเดินตาขวางออกมาจากห้องน้ำด้วยหน้าไม่สบอารมณ์ ปากเล็กบ่นพึมพัมจับใจความไม่ได้ แต่คิดว่าน่าจะกำลังด่าเขาอยู่ มือเธอกำรอบบางสิ่งที่คล้องอยู่รอบคอตัวเองคล้ายกำลังพยายามจะดึงออก 


เขามองภาพนั้นพลางนึกตลกในใจ สร้อยหนังสีดำเงาความกว้างประมาณ 1 นิ้ว ถูกสลักชื่อด้วยแผ่นโลหะสีเงินว่า 'Wonho' มันคือปลอกคอสำหรับสุนัขที่สลักชื่อเจ้าของนั่นเอง แถมเขายังใจดีใส่กระพรวนลูกโตไว้ให้ตั้ง 1 อัน


แต่แน่นอนว่ามันย่อมไม่ใช่ปลอกคอธรรมดา ผู้คุมกฎทุกคนจะมีมันไว้ติดตัวเสมอเผื่อใส่ให้นักโทษที่เป็นมนุษย์หมาป่า มันเป็นทั้งอุปกรณ์ที่มีพลังทางเวทมนต์โดยเขาสามารถจะรู้ได้ทันทีที่เธอกำลังหนีและตามจับตัวได้ทัน อีกทั้งยังเป็นเครื่องย้ำเตือนถึงชั้นวรรณะระหว่างทั้ง 2 เผ่าพันธุ์ว่าถึงยังไงหมาป่าก็เป็นได้แค่พวกสัตว์เดรัจฉาน ไม่สามารถที่จะมาเทียมทัดพวกแวมไพร์อย่างเขาได้


ครั้งแรกที่เจอเธอ เขาประมาทไปหน่อย เลยไม่ได้ใส่ให้เพราะไม่คิดว่าเธอจะกล้าหนี


แต่ตอนนี้ เธอเป็นหมาของเขาแล้ว 


หมาที่มีชื่อเจ้าของติดอยู่ที่ปลอกคอ


"เอาไอ้นี่ของนายออกไปเลยนะ" เธอพูดโดยที่ยังไม่ขยับมาใกล้เขามากนัก สีหน้าและท่าทางนั้นดูหงุดหงิดไม่ใช่น้อย เพราะการเอาปลอกคอมาใส่นั้นมันเป็นการดูถูกเผ่าพันธุ์ของเธอว่าเป็นได้แค่สัตว์เลี้ยงอย่างชัดเจน 


วอนโฮยักไหล่อย่างไม่ยี่หระต่อท่าทางหงุดหงิดนั่น เพราะปลอกคอที่ทำขึ้นมานั้นก็เอาไว้ใช้กับพวกนักโทษจากเผ่าพันธุ์หมาน้อยอยู่แล้ว แถมมันถูกทำขึ้นมาไว้เพื่อเหยียดพวกนั้นโดยเฉพาะว่ายังไงๆก็เป็นได้แค่สัตว์เลี้ยงของเผ่าพันธุ์เขา ไม่มีทางที่จะก้าวขึ้นมาตีเสมอ


หลังจากที่เซจูพยายามออกแรงจะกระชากไอ้ปลอกคอหนังงี่เง่านี่ให้ออกจากคออย่างเอาเป็นเอาตายจนมือแดง เธอก็เลิกที่จะพยายามเพราะนอกจากมันจะไม่ออกง่ายๆแล้วมันยังเหมือนจะรัดแน่นเข้าไปอีกด้วย เพราะปลอกคอนี้ถูกทำขึ้นมาเพื่อใช้กับพวกหมาป่าโดยเฉพาะและมันก็คงจะมีเวทมนต์บางอย่างที่ใช้แค่กำลังแกะมันออกไม่ได้ เธอมองไม่เห็นว่าเขาใส่มันเข้ามี่คอเธอได้ยังไง แต่พอไปสองกระจกดู ก็พบว่าที่ใส่ที่คล้ายกับหัวเข็มขัดมันหายไป เหลือแต่สายหนังเพียวๆที่มันล้อมรอบคอเธออยู่


คิดซะว่าใส่โชคเกอร์อยู่ก็ได้วะ!


เซจูถอนหายใจอย่างปลงตก เมื่อคิดว่าต่อให้สั่ง ขอร้อง หรือว่าอ้อนวอนยังไงเขาก็คงยืนกรานที่จะไม่เอามันออกแน่ๆ 


คิ้วเรียวเลิกขึ้นอย่างสงสัยเมื่อเห็นเขาทิ้งตัวลงบนที่นอนด้วยท่าทางสุดสบายแล้วหลับตาพริ้ม


"ปิดไฟด้วย" เขาสั่งก่อนจะเคลื่อนกายเพื่อให้นอนได้ถนัดมากขึ้น เธอได้แต่ยืนเค้นหัวเราะอย่างเหลือเชื่อที่เขากล้ามาแย่งที่นอนเธอไป


"นายไปนอนบนนั้นแล้วฉันจะนอนยังไง ลงมา!" 


เขาปรือตาขึ้นมามองเธอก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเนือยๆคล้ายรำคาญเต็มที


"อะไรวะ จะนอนก็ขึ้นมาดิ จะให้ฉันลงไปเพื่อ?" 


เซจูเกาหัวแกรกอย่างไม่รู้จะพูดออกมายังไงดี นี่เขาไม่เข้าใจหรือแกล้งโง่กันแน่ เธอจะไปนอนร่วมเตียงกับเขาได้ยังไง 


"นายนอนบนนั้นแล้วฉันจะนอนตรงไหน"


"โซฟายังว่าง" ร่างสูงที่นอนหลับตาสบายอยู่บนที่นอนพูด


"หะ จะบ้าหรอ นายดิที่ต้องไปนอนโซฟา ค่าห้องก็ไม่ได้จ่ายไม่ใช่หรอ"


"ฉันอนโซฟาไม่ได้ มันแข็ง ไม่ชอบอะ"


กูก็ไม่ชอบเฟ้ย!! เซจูคิดแต่ก็ไม่ได้พูดมันออกไป


"แล้วฉันอะ ฉันจ่ายตังค์ก็ต้องได้นอนเตียงดิ" เธอเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้


"เอ้า ฉันก็ไม่ได้ห้ามไม่ให้เธอนอนเตียงนิ ถ้าจะนอนก็มา" วอนโฮพูดพลางขยับกายไปชิดที่เตียงด้านหนึ่ง ฝ่ามือหนาตบพื้นที่ว่างข้างๆเป็นเชิงให้เธอมานอนตรงนั้น ข้างๆเขา 


"..."


"อ่าวนิ่ง จะเอาไงก็ว่ามา อยากนอนนุ่มๆก็ขึ้นเตียงมา อุตส่าเขยิบให้เลยนะเนี่ย ถ้าไม่ก็โซฟาอะยังว่างอยู่ แถมเป็นส่วนตัวกว่าด้วยนะ แต่ถ้าเรื่องมากอีกก็พื้นเลย"


"…" เธอไม่ตอบแต่สายตายังมองเขาด้วยความไม่พอใจที่เพิ่มขึ้น ร่างเล็กสะบัดหน้าหนีก่อนจะเดินไปหยิบผ้าห่มแล้วเดินไปปิดไฟและไปจบลงที่…โซฟาอย่างจำใจ เธอขดตัวลงนอน ผ้าห่มถูกยกขึ้นมาคลุมร่างกาย แต่ดวงตากลมใสนั้นยังคงจ้องไปที่ร่างบนเตียงอย่างหมั้นไส้ไม่หาย 


ฉันจะยอมนายแค่ครั้งนี้เท่านั้น


รอก่อนเถอะ รอให้ถึงคืนพรุ่งนี้ก่อนเถอะวอนโฮ!






Talk

สวัสดีปีใหม่ย้อนหลังนะทุกคนนนนนนน ขอให้ปีนี้มีแต่สิ่งดีๆเข้ามาให้ชีวิตเน้อ ><

ใกล้ถึงวันที่หนุ่มๆจะมาไทยแล้วด้วย ^o^


ตอนนี้ยังไม่ค่อยมีอะไรมาก 5555 ขอบคุณทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านนะคะ แล้วขอบคุณทุกคอมเม้นต์นะ ทำให้มีกำลังใจแต่งมากๆเลย


ตอนหน้าจะมีตัวละครใหม่เข้ามาด้วย ยังไม่บอกว่าจะเป็นใครรรร 555 เรื่องนี้หนุ่มๆออกทุกคนค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

345 ความคิดเห็น

  1. #243 Tresh (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 14:38
    ขิงก็รา ข่าก็แรงค่าาา เถียงกันตล๊อดดดด 5555555555 พี่วอนโฮคนขี้แกล้ง ;_;
    #243
    1
    • #243-1 H_HB(จากตอนที่ 4)
      23 มีนาคม 2561 / 20:48
      เนอะ คนไรชอบแกล้ง
      #243-1
  2. #173 Sujeongee (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 09:21
    สนุกค่าาาาา
    #173
    1
    • #173-1 H_HB(จากตอนที่ 4)
      4 สิงหาคม 2560 / 22:00
      ขอบคุณมากจ้า มีกำลังใจเยยย ><
      #173-1
  3. #42 คุณนายคิม * (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 18:21
    โว้ยยยยย สนุกโว้ยยยยยย 555555
    #42
    1
    • #42-1 H_HB(จากตอนที่ 4)
      24 มีนาคม 2560 / 18:32
      โว้ยยยย ขอบคุณที่สนุกนะฮับบบ >< 5555 หยอกๆนะ
      #42-1
  4. #19 JurairatSuriya (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 23:40
    เราคิดว่าไรท์เป็นคนแรกที่แต่งเรื่องแนวนี้ได้สนุกมาก สู้ๆนะค้าาาา
    #19
    1
    • #19-1 H_HB(จากตอนที่ 4)
      10 มกราคม 2560 / 20:41
      ขอบคุณที่ชอบมันนะคะ อยู่ด้วยกันจนจบเลยนะ 5555 ><
      #19-1
  5. #17 jjjj77127 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 09:21
    ชอบอ่าไรท์ มาต่อเร็วๆนะ สู้ๆ
    #17
    1
    • #17-1 H_HB(จากตอนที่ 4)
      10 มกราคม 2560 / 20:39
      มาแว้ววว ขอบคุณนะคะ มีแรงขึ้นมาเลย ฮึบๆๆ ><
      #17-1
  6. #16 cmocri_k (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 22:35
    แล้วพี่มินของน้องหล่ะ
    #16
    1
    • #16-1 H_HB(จากตอนที่ 4)
      10 มกราคม 2560 / 20:39
      พี่มินมาแน่ค่ะ รอนางหน่อยนะ กำลังจะมาค่ะ 5555 ขอบคุณสำหรับการติดตามนะคะ ><
      #16-1
  7. #15 pai-pay (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 21:27
    อิพี่แมนมากค่าาา~~ ให้น้องนอนโซฟาคนเลวง่าาา~~ เชอะ คืนพรุ่งนี้คืออะไรน้องหนูจะแปลงร่างหรอลูก???? ไรท์เตอร์ไฟต์ติ้งงงงง~~ เป็นกำลังใจให้นะคะ ติดตาม ติดตาม ติดตาม~~
    #15
    2
    • #15-1 H_HB(จากตอนที่ 4)
      10 มกราคม 2560 / 20:37
      อุ้ยยย รู้ทันอะ 5555555
      #15-1
    • #15-2 H_HB(จากตอนที่ 4)
      10 มกราคม 2560 / 20:37
      ขอบคุณมากๆเลยนะคะ ><
      #15-2
  8. #13 XzCornettoZx (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 03:17
    พี่ค่ะน้องอุส่าห์เปย์ พี่ยอมๆปล่อยน้องไปเถอะ ????
    #13
    1
    • #13-1 H_HB(จากตอนที่ 4)
      2 มกราคม 2560 / 20:29
      พี่แกไม่ปล่อยง่ายๆแน่ค่ะ น้องก็ไม่ยอมพี่ง่ายๆเหมือนกัน 555
      #13-1
  9. #12 penang rachain (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 06:14
    ยอมเลยได้มั้ย 555
    #12
    1
    • #12-1 H_HB(จากตอนที่ 4)
      2 มกราคม 2560 / 20:27
      5555 >< ไรท์ก็อยากให้ยอมเหมือนกัน
      #12-1
  10. #11 pai-pay (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 23:25
    โอ้ยยยย~~ นี่ก็ยอมเสียเงินแล้วนะคะ ดันไม่ขัดสน โว๊ะ พี่อ่ะ ~~ ไรท์สู้ สู้ นะคะ
    #11
    1
    • #11-1 H_HB(จากตอนที่ 4)
      2 มกราคม 2560 / 20:26
      ขอบคุณนะคะ อ่านคอมเม้นต์แล้วมีกำลังใจมากๆเลย ><
      #11-1