[Monsta-x] The ruler vampire (wonho × you)

ตอนที่ 3 : Ep 02 ll การหลบหนีที่ไร้ประโยชน์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,148
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    30 ม.ค. 61







 

สิ่งก่อสร้างที่เรียกว่าบ้าน ซึ่งต้องนี้ถูกปล่อยให้รกร้างไร้คนอาศัยท่ามกลางซอยเปลี่ยว ถูกเขาใช้ชั่วคราวในการกักตัวเธอไว้


เซจูหมดทางหนี อยู่ในร่างมนุษย์แบบนี้ เธอเป็นรองเขาชัดๆ


ร่างหนาผละตัวออกห่าง พร้อมกับชูเหรียญตราสัญลักษณ์บางอย่างที่ทำให้คนดูถึงกับใจเต้นแรงด้วยความกลัว


สัญลักษณ์นั่นมัน


เป็นของคณะผู้คุมกฎฝั่งแวมไพร์!


เธอรับรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเขาต้องเป็น 1 ในพวกนั้นแน่ๆ ด้วยฝีมือที่ไม่ธรรมดา แต่มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้เธอแปลกใจไม่แพ้กัน นั่นก็คือ ชุดที่เขาใส่ เครื่องแบบตำรวจ หรือว่าเขาจะอยู่ในกลุ่มตำรวจพื้นที่ ถึงได้ตามเธอมาไวแบบนี้ กลิ่นที่เธอสัมผัสได้ที่ท่าเรือคงจะไม่ได้มีแค่ตัวที่เธอฆ่าไป


เซจูนึกด่าตัวเองในใจที่ประมาทไปหน่อย ตอนนั้นเขาอาจจะซ่อนตัวอยู่ใต้ลม ทำให้เธอไม่ได้กลิ่นเขาในตอนแรก


การเสียชีวิตของแวมไพร์จะสามารถสื่อถึงกันกับตนที่อยู่ใกล้ๆด้วยเวทมนต์บางอย่าง แถมเขาก็ไม่ใช่แวมไพร์ธรรมดาแต่เป็นถึงคณะผู้คุมกฎ ผู้ทำหน้าที่ปกป้องเผ่าพันธุ์ตัวเองและป้องกันการละเมิดกฎต่างๆ แวบแรกที่เขาได้กลิ่นแวมไพร์ตนนั้นที่อยู่ในฝั่งของโจร เขาก็คิดจะกำจัดมันอยู่แล้วในฐานะของตำรวจ และในฐานะผู้คุมกฎที่แวมไพร์มาทำเรื่องผิดกฎหมายแบบนี้


เขาที่ตัดสินใจจะลงมือเอง แต่ก็ถูกยัยผู้หญิงตรงหน้าคนนี้ชิงตัดหน้าปลิดชีพมันไปซะก่อน ถ้าเธอเป็นแค่เพียงมนุษย์ธรรมดาก็คงจะไม่น่ารู้ว่าหมอนั่นไม่ใช่คน แถมเธอยังฆ่าได้ถูกวิธีซะด้วย


ตกลงเธอเป็นตัวอะไรกันแน่?


ดวงตาแดงก่ำจากการดื่มกินเลือดมนุษย์อยู่เป็นนิจจ้องมองเธออย่างคุกคาม  ร่างเล็กถอยร่นหนีเขาเหมือนหมาจนตรอก แขนแกร่งยกขึ้นมาใช้กักตัวเธอไว้กับกำแพง


"เธอเป็นตัวอะไร"


"ฉะ ฉัน ฉันก็เป็นมนุษย์ไง"


ร่างสูงส่ายหน้าอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่เธอพูดออกมานักก่อนจะใช้สายตาไล่มองไปตามร่างกายของคนตรงหน้าอย่างต้องการตรวจสอบ


ผิวไม่ขาวแบบเขา และก็ดูไม่ซีดจนไร้สีเลือดด้วย คงจะไม่ใช่แวมไพร์แน่ๆ


กลับกันเธอมีผิวเนียนสีน้ำผึ้งสวย ร่างกายไม่ได้ดูบอบบางเหมือนผู้หญิงทั่วไป หากแต่มีกล้ามเนื้อพอดูเป็นนักกีฬานิดๆ เธอมีพละกำลังที่สูสีกับเขาเลยทีเดียว ตอนแรกเขาคิดว่าเธออาจจะเป็นไอ้พวกสัตว์หน้าขน ศัตรูตลอดกาลกับอมนุษย์ผู้ดีแบบเขา แต่ดูจากกลิ่นที่ออกมาจากตัวเธอ มันไม่เหมือนไอ้ตัวสี่ขานั่นแม้แต่น้อย


ถ้าพิสูจน์ด้วยกลิ่นไม่ได้ งั้นเขาก็คงต้องชิม


ร่างหนาคว้าท่อนแขนของคนตรงหน้าแล้วกระชากเข้าหาตัวก่อนที่เธอจะกระชากมันกลับด้วยแรงที่มากเกินกว่าจะเป็นมนุษย์ เขาที่ไม่ทันได้ตั้งตัวจึงเผลอปล่อยแขนเธอหลุดจากมือไปอย่างง่ายดาย


"เวรเอ๊ย!" เขาสบถออกมาอย่างหัวเสีย


ไม่รอช้าเซจูพยายามหาทางหนีที่ไล่ เธอวิ่งไปที่ทางออกที่เขามาพาเธอเข้ามา แต่ยังไม่ทันจะถึง 3 ก้าวดี ตัวเธอก็ถูกดึงรั้งอย่างแรงที่ต้นแขนจากทางด้านหลัง ก่อนจะถูกแขนแกร่งตวัดมาโอบรัดรอบเอวเล็ก แล้วยกเธอขึ้นพาดบ่า แม้ว่าเธอจะระดมทั้งทุบทั้งตีทั้งเตะเขาสารพัด แต่ร่างหนานั่นก็ดูจะไม่สะดุ้งสะเทือนเลยแม้แต่น้อย


เขาเดินข่มความเจ็บมาที่ด้านในก่อนจะโยนเธอลงบนพื้นตรงบริเวณที่เดิมตรงส่วนในสุดของบ้านร้างอย่างแรง แต่เธอก็เด้งตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็วโดยไม่ได้รู้สึกเจ็บ ร่างสูงยกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ นั่นยิ่งทำให้เขามั่นใจมากขึ้นไปอีก ว่าเธอไม่ใช่คน


แต่ขออย่าให้เธอเป็นแบบที่เขาคิดเลย


ร่างหนาคว้าเข้าที่ลำคอเล็กของเธอก่อนจะดันไปติดกำแพง มือเล็กเริ่มไขว้คว้าต่อสู้กับคนตรงหน้า เธอทั้งจิกทั้งข่วนทั้งดึงทึ้งผมเขา ทำทุกทางให้เขาปล่อยเธอ หากแต่มือหนานั่นกลับออกแรงในการบีบคอเธอมากขึ้น เขาบีบนานจนอากาศเริ่มหมดจากปอด ปากเล็กเผยออ้าขึ้น เพื่อเอาออกซิเจนเข้าร่างกาย ตากลมเหลือกโตขึ้นอย่างน่าสงสาร มือที่เคยประทุษร้ายคนตรงหน้าย้ายมาพยายามแกะมือที่บีบคอตนเองแทน แต่แรงเพียงแค่นั้นก็ดูจะไม่ได้ช่วยอะไร


ตาสีแดงของเขามองภาพตรงหน้าอย่างไร้อารมณ์ความรู้สึกใดๆ เขาออกแรงบีบมากขึ้น จนแผลเล็กๆจากคมมีดเงินบริสุทธิ์ที่เขาได้ฝากไว้ที่คอของคนตัวเล็กเริ่มปริแตกอีกครั้ง เลือดเริ่มซึมออกมาเล็กน้อย กลิ่นคาวของมันลอยคละคลุ้งตลบอบอวลในอากาศ แวบนึงที่เขารู้สึกกระหายจนหน้ามืด แต่เขากดความอยากนั่นไว้ ก่อนจะปล่อยมือออกจากคอเล็ก


เธอทรุดฮวบนั่งลงที่พื้นอย่างหมดหมดแรงพร้อมกับสูดลมหายใจลึกอย่างโหยหาอากาศไปเลี้ยงร่างกาย มือเล็กยกเอามาปิดปากแผลเพื่อต้องการห้ามเลือดที่เริ่มกลับมาซึมอีกครั้ง เขาย่อตัวลงนั่งตรงหน้าเธอ มือหนาออกแรงเพียงนิดเดียวก็สามารถรวบมือเล็กทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยมือเดียว สายตาแค้นเคืองจากคนตรงหน้าส่งมาที่เขาเป็นระยะๆ แต่ท่าทางเหมือนลูกหมาขู่แบบนั้น เขาไม่นึกกลัวเลยสักนิด ใบหน้าหล่อโน้มเข้าใกล้เธอมากขึ้น ร่างเล็กพยายามขัดขืนแต่เธอสู้แรงเขาแทบไม่ได้ 


ใบหน้าหล่อหยุดนิ่งอยู่แถวซอกคอเธอ ก่อนจะค่อยๆจรดริมฝีปากที่ใครๆก็คงคิดว่าเย็นชืดที่ปากแผล ก่อนจะไล้เลียเลือดเพื่อพิสูจน์บางอย่าง


ร่างเล็กสะดุ้งอย่างตกใจเมื่อริมฝีปากนุ่มนั่นสัมผัสมาที่ปากแผลบริเวณต้นคอ


"กรี๊ดดดด ไอ้บ้า ปล่อยฉันนนนน!" เสียงร้องโวยวายดังขึ้นอย่างตกใจ


ความร้อนผ่าวจากปากเขาทำเอาเธอสติพร่ามัวไปชั่วครู่ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธที่เขาดันบ้าทำอุบาทว์กับเธอแบบนี้ เซจูออกแรงดิ้นมากขึ้นเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวนั่นเริ่มเอาแต่ใจโดยการดูดกลืนเลือดบริเวณนั่นแรงขึ้นเรื่อยๆ แต่ฝ่ามือใหญ่ที่จับแน่นอยู่รอบข้อมือทั้งสองข้างก็ดูจะทำให้หนีจากเขาไม่ได้ง่ายนัก เธอสัมผัสได้ถึงลำตัวแกร่งที่เคลื่อนเข้ามาใกล้มากขึ้นทุกวินาที เท้าเล็กที่แรงไม่ได้เล็กตาม เล็งไปที่ลิ้นปี่ก่อนจะถีบออกไปเต็มแรง


ความจุกเข้าเล่นงานจนเขาต้องเผลอเอามือมากุมท้อง ใบหน้าหล่อมองคนตรงหน้าอย่างนึกโมโหที่เธอเล่นเขาทีเผลอแบบนี้ มือหนายกขึ้นมาเช็ดคราบเลือดบริเวณมุมปาก ที่เมื่อกี้เขาเผลอดื่มเยอะไปหน่อยด้วยความหิว ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปหาแม่ตัวดีที่ยังนั่งหน้าซีดตัวสั่นด้วยความตื่นตระหนกไม่หาย


คราวนี้ล่ะ เธอได้ตื่นตระหนกมากกว่าเดิมแน่


คาวเลือดในปากยังไม่จางหาย มันหวานตามประสาของเลือดทั่วไป หากแต่ไม่หอมชวนดื่มเท่าเลือดมนุษย์ แถมยังมีความคาวมากกว่าปกติ


นี่มันรสชาติเลือดของไอ้ตัวสี่ขาขนปุยไม่ผิดแน่


เวรเอ๊ย! เธอเป็นมนุษย์หมาป่า


"ไปกับฉัน!" ร่างหนาออกคำสั่งกับเธอก่อนจะคว้าข้อมือเล็กแล้วพยายามจะลากเธออกไป และจุดหมายก็คือคฤหาสน์บราน ที่อยู่อาศัยของตระกูลแวมไพร์ชั้นสูงที่สุดในเกาหลี มันถูกตั้งชื่อตามปราสาทดังเดิมของถิ่นกำเนิดอมนุษย์อย่างพวกเขา


ปราสาทบราน ณ โรมาเนีย


คฤหาสน์หลังนี้ตั้งอยู่ในย่านที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดของภูมิประเทศ มันถูกก่อสร้างในสไตล์โกธิคดูหรูหรา แต่ไม่ได้เวอร์วังเกินจนเป็นที่ผิดสังเกตแก่คนทั่วไป มันจึงดูเหมือนบ้านคนมีอันจะกินไม่มีผิด


"ปะ ไปไหน" เซจูขืนตัวไว้สุดแรง แต่นั่นก็ดูจะไม่ได้ลำบากเขานัก เพรากระชากทีเดียวเธอก็แทบจะปลิวตามเขาไปทันที


"ไปบราน"


"ไม่ไป!!" เธอปฏิเสธทันควัน เสียงตะโกนนั่นดูตื่นตระหนกพอๆกับสีหน้าคนพูด ถึงเธอจะเป็นอมนุษย์ศัตรูของเขา แต่ไอ้ชื่อคฤหาสน์นั่นมันก็เลื่องลือในเผ่าของเธอพอสมควร


นานมากแล้วที่พวกหมาป่าไม่ได้ไปที่นั่น


ส่วนพวกที่ไป ก็ไปแล้วไปลับ ไม่เคยได้กลับมาอีกเลย


"หึ เธอปฏิเสธมันไม่ได้หรอก เธอฆ่าคนของเราไป"


"แต่ไอ้นั่นมันเป็นโจรนะ มันทำงานกับพวกมนุษย์ชั่วๆ นายก็เป็นตำรวจนี่ นายก็น่าจะรู้"


"ใช่ ฉันรู้ แต่เธอก็ไม่มีสิทธิ พวกเธอไม่มีสิทธิฆ่าคนของเรา"


"แต่มันกำลังจะฆ่าเพื่อนฉัน!" คนตัวเล็กกว่าพูดอย่างเหลืออด เธอหนีออกมาโดยไม่ทันได้ดูได้ลาเพื่อนสักนิด ก็เพราะกลัวไอ้ตัวดูดเลือดพวกนี้ ไม่รู้ว่าเธอจะมีโอกาสได้เจอเขาอีกหรือเปล่า มินฮยอก


"พวกมนุษย์มันมีค่าพอให้เธอยอมผิดกฎเลยหรอ"


"เออ!" ทั้งที่จริงเธอก็ไม่ได้แสนดีกับพวกมนุษย์ทุกคนหรอก ดีไม่ดีพระจันทร์เต็มดวงเมื่อไหร่ เธอยังกินพวกนั้นเป็นอาหารเลยด้วยซ้ำ เพียงแต่ไอ้มนุษย์มินฮยอกที่ว่านั่นมันเป็นเพื่อนเธอไง เพราะคำว่า 'เพื่อน' คำเดียวเลย


"อาหะ ฉะนั้นไปบรานกัน"


"ไม่มีทาง" เธอปฏิเสธเสียงแข็งและตั้งท่าจะหนีอีกครั้ง


"ทำผิดก็ต้องกล้ารับดิ หรือพวกหมามันขี้ขลาดกันแบบนี้หะ!"


"มนุษย์หมาป่าโว้ย"


"เหมือนกันนั้นแหละ"


"ไม่เหมือน!"


"เรื่องของเธอละกัน ว่าแต่เราจะไปกันได้หรือยัง"


"เหอะ ยังไงฉันก็หนีนายไม่พ้นใช่มั้ย"


"ก็รู้นิ"


"โอเคถึงยังไงนายก็คงจะลากฉันไปให้ได้อยู่ดี"


เซจูแสร้งทำท่าจำยอมก่อนจะอาศัยวินาทีที่เขากำลังเผลอ แล้วฉวยโอกาสวิ่งหนีออกมาอีกครั้ง แต่รอบนี้เธอไม่ได้ประมาท ขาเรียวเตะเข้าที่จุดศูนย์ถ่วงของผู้ชายอย่างไม่ออมแรงทันที เขาทรุดลงกับพื้นพร้อมกับส่งเสียงโอดครวญ


"โอ้ย ยัยบ้าเอ๊ย!"


แต่เธอไม่มีเวลาแม้แต่หันกลับไปมอง ร่างเล็กออกวิ่งด้วยความเร็วมากที่สุดเท่าที่จะวิ่งได้ แต่เสียงเข้มนั่นก็ยังไม่วายตะโกนไล่หลังมาอย่างโกรธเคือง


"ทำฉันเจ็บเธอได้เจอดีแน่! โอ๊ะ จุกชิบหาย.."


'เหอะ ตามมาให้ก่อนเถอะ โดนไปขนาดนั้นกว่าจะยืนได้เธอคงจะไปไกลแล้วล่ะ ลาก่อนไอ้ผู้คุมกฎ'


กากกว่าที่คิดไว้อีกนะ


"หยุด! แล้วเดินกลับมา.." เสียงเข้มนั่นตวาดขึ้น น่าแปลกที่มันทำให้ขาของเธอชะงักค้าง แวบนึงที่เธอเกิดความรู้สึกอยากจะเดินกลับไป กลับไปหาเขา


แต่นี่มันไม่ปกติ! ในน้ำเสียงนั่นมันต้องมีมนต์สะกดหรือเขาใช้พลังจิตอะไรแน่ๆ ถ้าเธอเป็นเพียงแค่มนุษย์ธรรมดาก็คงจะเดินกลับไปหาเขาได้ไม่ยาก แต่นี่ไม่ใช่ เซจูตีหน้าตัวเองเบาๆอย่างเรียกสติ ก่อนจะออกวิ่งอีกครั้ง


"ถ้าเธอก้าวไปอีกก้าวเดียว เธอได้เจ็บตัวแน่!" ประโยคออกคำสั่งนั่นดูเหมือนไม่ได้ผลอีกต่อไป


"ฉันเตือนแล้วนะ" ร่างสูงพึมพำออกมาเบาๆอย่างคนพูดกับตัวเองก่อนจะค่อยๆยืนขึ้นเต็มความสูง อาการจุกเมื่อครู่เริ่มหายไป


ตอนแรกก็กะจะเอาตัวไปบรานแบบให้ครบสามสิบสอง เพราะเห็นเป็นผู้หญิงเลยสงสาร ถึงแม้ว่าไปถึงที่นั้นแล้วยัยนี่อาจจะไม่ได้กลับออกมาครบเหมือนเดิม หรืออาจกลายเป็นศูนย์ไปเลยก็ได้ แต่ตอนนี้เขาเปลี่ยนใจแล้ว แม้การลงโทษผู้ละเมิดกฎจะไม่ใช่หน้าที่ของเขา แต่การได้สั่งสอนยัยสี่ขาตัวนี้ให้ได้รู้ซึ้งเสียบ้างที่บังอาจมาทำร้ายลูกชายเขาก็คงจะดีไม่น้อย




............................................................................................................................................................



            ทางด้านเซจูเมื่อวิ่งออกมาจนเธอคิดว่าพ้นระยะอันตรายแล้ว จึงเริ่มสูดกลิ่นเพื่อหาทิศทางที่พวกมนุษย์อยู่รวมกันมากที่สุด เพื่อที่จะใช้หลบซ่อนปะปนในนั้นก่อนจะหาทางกลับบ้านจริงๆของเธอที่อยู่บริเวณชายป่าฝั่งตะวันตกสุดของประเทศ ที่นั่นเธอจะปลอดภัยและรอดจากไอ้ผู้คุมกฎหน้าหล่อแต่ตัวขาวโพลนนั่น!


ท้องฟ้าเริ่มสว่างไสวขึ้นจากแสงดวงอาทิตย์ที่กำลังโผล่พ้นขอบฟ้า เซจูอ้าปากหาวอย่างนึกง่วงเมื่อเพิ่งนึกได้ว่าเธอไม่ได้นอนมาทั้งคืน พอเริ่มเข้าเขตตลาดสดที่ผู้คนเริ่มพลุกพล่านเธอจึงเริ่มที่จะกลับมาเดินเท้าด้วยความเร็วปกติเท่าคนทั่วไป หมวกแก็ปที่อยู่ในกระเป๋าถูกเอามาสวมปิดบังใบหน้าพอให้ไม่เป็นที่สังเกต เสื้อผ้าที่ใส่เมื่อคืนถูกเปลี่ยนเป็นชุดใหม่ก่อนเธอจะเอาพวกมันใส่ถุงพลาสติกแล้วเอาไปทิ้ง ถ้าหมอนั่นมันจะตามกลิ่นมาก็คงจะจับได้แค่ซากเสื้อผ้าเธอนั่นแหละนะ เซจูสูดดมกลิ่นกายของตนก่อนจะย่นจมูกอย่างไม่ชอบใจเล็กน้อย ขนาดขาดการอาบน้ำตามปกติชีวิตมนุษย์ไปแค่ครั้งเดียว กลิ่นเธอก็เริ่มที่จะคล้ายหมาซะแล้ว เห็นทีจะต้องรีบเดินทาง ยิ่งเข้าใกล้เขตของพวกเธอเท่าไหร่ โอกาสที่ไอ้หมอนั่นจะตามมาเจอมันก็น้อยลง


น่าแปลกที่เธอหนีออกมาตั้ง 3 ชั่วโมงกว่าแล้ว แต่ก็ยังไร้วี่แววว่าไอ้ผู้คุ้มกฎหน้าหล่อนั่นมันจะตามมา งานนี้ท่าจะหมูกว่าที่คิด ขณะที่เธอกำลังเดินไปขึ้นรถเมล์ที่ป้าย ความรู้สึกเจ็บแปลบที่คอก็มาเยือน มือเล็กลูบสำรวจแผลบริเวณต้นคอที่มองไม่เห็น


หายช้ากว่าที่คิดแหะ


ลูบไปลูบมาเธอก็ดันไปนึกถึงตอนที่ริมฝีปากนั่นทาบลงมา เซจูส่ายหน้าแรงๆเพื่อลบภาพที่มันหลอนในหัวออกให้ออกไป เกิดมาตั้งหลายปี ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนมาทำอุบาทว์กับเธอแบบนี้มาก่อน แต่ที่บ้ากว่านั้น เธอดันหน้าแดงเมื่อนึกถึงนี่สิ


บ้าน่า เธอจะมาใจเต้นแรงให้กับไอ้คนแบบนั้นได้ยังไง เขาเป็นศัตรูกับเผ่าพันธุ์เธอนะเห้ย แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขานั้น ดูดีจริงๆ


เวลาล่วงเลยจนถึงเย็น การเดินทางของเซจูก็เกือบจะถึงครึ่งทางที่ใช้ในการกลับบ้าน ตอนนี้เธอเริ่มที่จะแน่ใจแล้วว่าไอ้หมอนั่นคงจะไม่ตามมาแล้ว มีบ้างบางครั้งที่เดินผ่านผู้คนแล้วได้กลิ่นไอ้พวกอมนุษย์ตระกูลตัวเย็นนั่น และทุกครั้งก็ทำเอาเธอเผ่นแน่บแทบไม่ทัน แต่พอมาสังเกตดีๆ พวกนั้นมันก็แค่พวกธรรมดาไม่ใช่ผู้คุมกฎแบบเขา


โรงแรมเล็กๆข้างทางแถบชานเมืองตั้งอยู่ข้างถนนเบื้องหน้า รถโดยสารขนาดเล็กปล่อยเธอทิ้งไว้หน้าโรงแรมนั่นก่อนจะขับไปตามทาง เธอหิ้วกระเป๋าเป้คู่ใจเดินเข้าไปข้างในก่อนจะเจอกับกลิ่นสุดเอียนนั่นอีกครั้ง พนักงานต้อนรับสาวสวยคนนั้นไม่ใช่คน


ร่างบางเพรียวระหงดูเย้ายวนใจตามเผ่าพันธุ์อยู่ในชุดยูนิฟอร์มสุดสั้น ใบหน้าเรียวไข่สวยได้รูปหันมาหาเธอก่อนจะแย้มยิ้มอย่างเป็นมิตรตามหน้าที่ที่ต้องทำ


"สวัสดีค่ะ โรงแรมxxx ยินดีให้บริการค่ะ"


"เอ่อ…" เสียงอ้ำๆอึ้งๆจากเธอเรียกความสงสัยจากพนักงานสาว


เซจูค่อนข้างจะอึดอัดกับแวมไพร์ไม่ใช่น้อยจากสิ่งที่เธอเจอมาจากไอ้บ้านั่น ก็ไม่อยากจะยอมรับเท่าไหร่หรอกนะว่าเธอเริ่มรู้สึกกลัวพวกมันขึ้นมาแล้วนิดๆ การที่เธอไม่สามารถเปลี่ยนร่างดังใจนึกได้ถ้าต้องการต่อสู้ทำให้เธอรู้สึกเป็นรองไม่ใช่น้อย


"หือ…" ร่างบางของคนหน้าสวยตรงหน้าเอียงคอสงสัยได้อย่างน่ารัก เธอเองก็รู้สึกถึงความแปลกของเซจูเหมือนกัน


"คุณ เป็นพวกนั้น" เสียงที่ดังชัดเจนแปรเปลี่ยนเป็นกระซิบให้ได้ยินกันเพียงสองคนเท่านั้น เซจูรู้ทันทีว่าเธอหมายถึงอะไร คนถูกจับได้ถึงกับตาเหลือกเป็นไข่ห่าน


"คุณ ระ รู้ได้ไง"


"แหม่ ก็กลิ่นคุณไงคะ ชัดเจนซะขนาดนี้"


เซจูถึงกับหน้าชาทันทีที่ได้ยินแบบนั้น เกือบหนึ่งวันเต็มที่เธอไม่ได้อาบน้ำ กลิ่นมันเหมือนหมาขนาดนั้นเลยหรอวะเนี่ย!


"ไม่ต้องทำหน้าตกใจค่ะ มันไม่เหม็นขนาดนั้นหรอก เพียงแต่พวกเราจะสามารถได้กลิ่นซึ่งกันและกันง่ายอยู่แล้ว"


"…" เซจูพยักหน้ารับก่อนจะตัดสินใจหันหลังเดินออกมา เธอไม่ไว้ใจที่จะอยู่โรงแรมที่มีแวมไพร์เป็นพนักงานต้อนรับจริงๆ


"เดี๋ยวค่ะ จะไปไหนคะ"


"เออคือ…" น่าแปลกที่เธอกลับกลายเป็นฝ่ายอึดอัดซะได้ในการที่จะพูดออกไปตรงๆ


"…" ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยเสน่ห์ยิ้มก่อนจะพูดอย่างรู้ทันว่า


"ไม่ต้องกังวลนะคะ ที่นี่ปลอดภัยสำหรับคุณแน่นอน มีฉันเพียงคนเดียวค่ะที่ไม่เหมือนคนอื่น"


ไม่รู้ว่าคราวนี้เป็นมนต์สะกดอีกหรือเปล่า แต่เธอก็ไม่รู้สึกอยากต่อต้านเหมือนที่ได้ยินจากหมอนั่น อีกอย่าง ร่างกายเธอก็ต้องการพักเต็มทีเหมือนกัน เซจูตัดสินใจเลือกห้องพักที่ว่างอยู่ห้องหนึ่ง มันอยู่ชั้นบนสุดและในสุดเลยก็ว่าได้


ห้องขนาดเล็กสมราคา แต่มีเฟอร์นิเจอร์พื้นฐานครบครัน เซจูโยนกระเป๋าลงข้างเตียงก่อนที่จะเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายในห้องน้ำให้สะอาด จากนั้นก็นั่งกินข้าวกล่องที่ซื้อติดมือมาจากข้างนอก ถึงแม้จะเพิ่งหัวค่ำ แต่การที่เธอต้องเหนื่อยมาข้ามวันก็ทำเอาเพลียไม่น้อย ร่างเล็กทิ้งตัวลงบนเตียงก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทรา โดยใช้เวลาไม่นาน ปกติเธอเป็นคนหลับลึกอยู่แล้ว และการที่ร่างกายอ่อนเพลียก็ทำให้หลับสนิทมากขึ้นไปอีก เธอนอนดิ้นไปมาเล็กน้อย เหงื่อไหลซึมออกตามไรผมทั้งๆที่ในห้องก็อากาศเย็นสบาย


เพราะเธอกำลังฝันร้าย


ในฝันเธอกำลังหนีตัวอะไรบางอย่าง

 

…………………………………………………………………………………………………………………

 

เวลาโพล้เพล้ ท้องฟ้าเป็นสีส้มหม่นๆ พระอาทิตย์ใกล้จะตกดินลงไปทุกที จากนี้ก็คงเหลือแต่ความมืด บรรยากาศรอบๆร่างเล็กที่ตอนนี้กำลังเดินคนเดียวค่อนข้างจะวังเวงไปหน่อย ผู้คนที่เคยเดินผ่านไปผ่านมาที่ปกติมีไม่มากนัก ในเวลาแบบนี้กลับไม่มีผ่านมาเลยสักคน ตรอกทางเท้าเบื้องหน้านั้นยังคงเงียบสงัด


             ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีดำไปแล้ว แต่เธอก็ยังเดินไม่ถึงจุดหมายปลายทางสักที เสาไฟฟ้าต้นสูงที่เคยให้แสงสว่าง ตอนนี้มันกลับดับสนิท ไม่ก็ติดๆดับๆ ทำให้บรรยากาศยิ่งดูแย่ลงไปอีกและซอกตึกเก่าคร่ำครึนี่ ก็ดูจะไม่ช่วยให้บรรยากาศดีขึ้นมาเลย

            

         สองขานั่นก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างปกติ เสียงสะท้อนที่ดังก้องไปมาในซอกตึกก็พอช่วยให้ร่างเล็กได้คลายความกลัวลงได้บ้าง


'อย่างน้อยก็มีเสียงเดินนี่เป็นเพื่อน' เธอคิด 


แต่แล้ว ร่างเล็กก็เผลอสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อจู่ๆก็ได้ยินเสียงฝีเท้าอื่นแทรกเข้ามาทางด้านหลัง เสียงนั้นฟังดูไม่ได้รีบเร่งเหมือนกับเธอ มันฟังดูช้าเนิบนาบแต่กลับหนักแน่น ก้าวแต่ละก้าวที่เดินตามมานั้นฟังดูมั่นคง

            

       'เขาก็คงต้องไปทางนี้เหมือนกันมั้ง' เธอพยายามที่จะคิดในแง่ดี แต่หัวใจนั้นกับเต้นเร็วขึ้นด้วยความกังวลแปลกๆ

            

        ซอกตึกเก่านี่มีทางแยกอยู่หลายทาง แต่ก็ดูเหมือนว่าเขาไม่สนใจที่จะเลี้ยวไปทางไหนเลย แถมเสียงจังหวะการเดินนั้นก็ดูเหมือนจะถี่ขึ้น ราวกับว่าต้องการที่จะตามเธอให้ทัน


  เหงื่อเม็ดเล็กเริ่มผุดพรายขึ้นตามใบหน้าเมื่อเซจูเริ่มแน่ใจได้ว่าบุคคลปริศนานั่น กำลังตามเธอมาจริงๆ!! สองขาจากที่รีบเดิน เปลี่ยนเป็นออกวิ่งไปเบื้องหน้าทันที

            

        บ้าน่า!! เธอสบถออกมาอย่างหัวเสียเมื่อพบว่าทางที่วิ่งมาแทบตาย สุดท้ายมันกลับเป็นเพียงกำแพงเปียกชื้นสีขาวหม่นๆ ไม่มีประตู ไม่มีทางออก มีแต่ทางตัน!

            

        หัวใจได้กลับมาทำงานอย่างหนักหน่วงอีกครั้ง เมื่อรู้สึกว่าได้ยินเสียงฝีเท้านั่นดังขึ้นเรื่อยๆ ด้วยระยะทางที่เข้าใกล้เธอมากขึ้นทุกที สองขาเริ่มอยู่ไม่นิ่งเมื่อรู้ว่าคนๆนั้นกำลังใกล้เข้ามา สายตาหวาดหวั่นนั่นเริ่มสอดส่องหาทางรอด ที่ดูเหมือนว่ามันจะไม่มี! เธอไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไร แต่ลางสังหรณ์มันบอกว่าต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่


'ฉันบอกเธอแล้วใช่มั้ย...ว่าอย่าหนี' เสียงเข้มดังขึ้น ก่อนที่เจ้าของร่างจะปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า

ความมืดนั้นก็ทำให้เธอมองใบหน้านั่นได้ไม่ชัดเจน แต่ก็พอจะเดาได้ว่าใคร


'นะ นาย!' มือที่ยกมาชี้หน้าบุคคลมาใหม่สั่นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ เช่นเดียวกับความกลัวที่กำลังก่อตัวเพิ่มขึ้นในจิตใจ


'วอนโฮ...ฉันชื่อวอนโฮ' เจ้าของใบหน้าหล่อบอกเธอ ก่อนเขาจะกระตุกยิ้มเหี้ยม มือหนายกบางอย่างขึ้นมาจ่อที่หน้าเธอ


วัตถุสีดำวาวสะท้อนเป็นประกายกับแสงจากหลอดไฟที่ติดๆดับๆ


'ฉันเตือนไปแล้วนะ ถ้าหนี เธอจะเจ็บตัว' สิ้นเสียง ปลายกระบอกปืนในมือเขาก็เล็งมาที่หน้าอกข้างซ้ายของเธอทันที เธอรับรู้ได้ด้วยสัญชาตญาณว่ามันบรรจุกระสุนเงินที่สามารถคร่าชีวิตเธอได้ หาใช่กระสุนธรรมดา


'เดี๋ยวๆๆ ฉันยังไม่ได้หนี! ฉะ ฉันกำลังจะกลับไปมอบตัวอยู่แล้ว' เธอเอ่ยด้วยเสียงที่แหบแห้งและสั่นระริกจากความหวาดกลัวกับสิ่งที่กำลังจ่อหน้าอยู่ตอนนี้พร้อมกับส่ายหน้ารัวๆให้บุคคลตรงหน้า


ถ้าความตายมาจ่ออยู่ตรงหน้าแบบนี้ เป็นใครก็เลือกที่จะพูดโกหกแบบเธอทั้งนั้น


'ฉันไม่เชื่อ!' เขาพูดก่อนจะตัดสินใจลั่นไกทันที ไม่มีเวลาให้เธอได้ทันสั่งเสียแม้แต่น้อย


ปังงง!!! เสียงปืนดังสะท้อนในซอกตึกเก่านั่น ก่อนที่กำแพงสีขาวหม่นๆจะถูกชโลมไปด้วยสีแดงข้นจากเลือด


ร่างเล็กค่อยๆทรุดตัวลงข้างกำแพง เลือดแดงฉานยังคงไหลทะลักออกจากบาดแผลฉกรรจ์ที่บริเวณหน้าอกด้านซ้ายไม่หยุด


'ฉันเตือนเธอแล้ว' เจ้าของวัตถุสีดำวาวที่ใช้ในการปลิดชีพเธอเอ่ยทิ้งท้ายเบาๆก่อนจะเดินจากไปอย่างไม่สนใจร่างไร้วิญญาณที่อยู่เบื้องหลังแม้แต่น้อย

 

เชี่ยย!!!เซจูผุดลุกผุดนั่งขึ้นบนเตียงนอนภายในห้องพักกลางดึก เนื้อตัวเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ


ฝันบ้าอะไรวะเนี่ย! เพ้อเจ้อชิบ! นี่เธอคิดมากเรื่องนี้ถึงขนาดเก็บเอาไปฝันเป็นตุเป็นตะเลยหรอ


มือเล็กเอื้อมไปเปิดไฟหัวเตียงก่อนจะก้าวขาลงจากเตียงเพื่อไปดื่มน้ำที่วางไว้บนโต๊ะริมหน้าต่าง แต่ก็ต้องตกใจกับบางอย่างที่อยู่ข้างนอกนั่น


เงาดำคล้ายคนยืนนิ่งยู่นอกหน้าต่าง!


สมองของเธอสั่งการให้ออกวิ่ง หากแต่ขาเจ้ากรรมดันก้าวไม่ออกซะงั้น


เงานั่นบุกรุกเข้ามาในห้องอย่างง่ายดายด้วยหน้าต่างที่เธอดันสะเพร่าลืมล็อค ทุกก้าวที่เขาก้าวเข้ามาหาเธอเรียกเสียงหัวใจให้เต้นถี่เร็วขึ้นได้อย่างไม่ยาก


'ฉันบอกเธอแล้วใช่มั้ย...ว่าอย่าหนี' ประโยคที่เหมือนราวกับถอดแบบมาจากในฝันเมื่อครู่เป๊ะๆไม่ทำให้เธออึ้งเท่ากับการได้เห็นหน้าเขา


'นะ นาย!' มือเล็กเผลอยกขึ้นชี้หน้าเขา และมันก็สั่นอย่างควบคุมไม่ได้


'วอนโฮฉันชื่อวอนโฮ'




Talk

พี่วอนโฮตามมาเจอจนได้ แง่งๆๆๆๆ

จะโดนแบบในฝันมั้ยหนอออออออ TT

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

345 ความคิดเห็น

  1. #242 Tresh (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 14:02
    อยากจะเขินพี่วอนโฮนะแต่แบบ ฮื่อออ อย่าฆ่าฉันเลย 55555555555555 /พนมมือ แอบกลัวพี่เขา ทำไมโหดแบบเน้~~
    #242
    1
    • #242-1 H_HB(จากตอนที่ 3)
      23 มีนาคม 2561 / 20:48
      55555 เขินเถอะ
      #242-1
  2. #41 คุณนายคิม * (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 18:01
    โอ้ยยย รู้สึกเจ็บที่หัวใจ เจ็บเพราะความหล่อและแบดบอยของพร่เขาแน่ๆ
    #41
    1
    • #41-1 H_HB(จากตอนที่ 3)
      24 มีนาคม 2560 / 18:31
      ไรท์ก็เจ็บที่หัวใจเหมือนกันนนนน ><
      #41-1
  3. #9 Ji(won)young (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 22:40
    พี่วอนโฮอย่ารุนแรง!
    #9
    1
    • #9-1 H_HB(จากตอนที่ 3)
      29 ธันวาคม 2559 / 21:34
      พี่แกรุนแรงไปแล้วอ่าาา 5555 ><
      #9-1
  4. #8 pai-pay (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 21:44
    งื้ออออ~~~ ><
    #8
    1
    • #8-1 H_HB(จากตอนที่ 3)
      29 ธันวาคม 2559 / 21:33
      งื้อออออ >< 5555
      #8-1
  5. #7 JIHYEON (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 16:28
    รอร๊อรอ????
    #7
    1
    • #7-1 H_HB(จากตอนที่ 3)
      25 ธันวาคม 2559 / 19:45
      มาแว้วจ้าาา ><
      #7-1
  6. #6 pai-pay (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 15:36
    รอ รอ รอ รอ เรารอตัวอยู่น้าาาา~~~ หุ หุ ><
    #6
    1
    • #6-1 H_HB(จากตอนที่ 3)
      25 ธันวาคม 2559 / 19:44
      มาแว้ววว ><
      #6-1