[Monsta-x] The ruler vampire (wonho × you)

ตอนที่ 13 : Ep 12 ll เพื่อนเก่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,214
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    8 ก.พ. 61












ร่างสูงที่คุ้นตาของมินฮยอกเดินเข้ามาใกล้มากขึ้น เซจูสังเกตความผิดปกติบนผิวหนังของเขา ที่ถึงแม้ว่ามันจะขาวอยู่แล้ว ตอนนี้มันกลับขาวเข้าไปอีก ไม่ได้ขาวจากการไม่ถูกแดด แต่มันเหมือนขาวจากการ


จาการเปลี่ยนแปลงของอะไรบางอย่าง


มินฮยอกโผเข้ามากอดรัดร่างของเธออย่างรวดเร็วจนเธอแทบตั้งตัวไม่ทัน แขนแกร่งคล้องรอบลำตัวเซจูแน่นจนขยับแขนไม่ได้


"ไอ้บ้าเอ๊ย รู้ว่าคิดถึงแต่จะกอดแน่นขนาดนี้เพื่อ?" เซจูแวดใส่เพื่อนเล่นๆก่อนจะพยายามผลักคนร่างสูงออก แต่มินฮยอกก็ยังคงกอดเธอไว้แน่นซะจนจมูกของเธอแทบจะฝังไปกับไหล่หนาของเขา


"เฮ้ย ได้ยินที่พูดปะเนี่ย" เซจูออกแรงผลักเขามากกว่าเดิม ถึงจะเป็นเพื่อนกันแต่มากอดกันแนบชิดแบบนี้มันก็อดรู้สึกแปลกๆไม่ได้


แต่แล้วเธอก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าตัวเองสู้แรงเขาไม่ได้เลย


นี่มันไม่ใช่แล้ว


"ทำไม…" เสียงแหบๆของเขาดังขึ้นข้างๆหู น้ำเสียงนั่นเต็มไปด้วยความสงสัย "ทำไมฉันถึงได้รู้สึกแปลกๆกับเธอ" มินฮยอกพูดขาดห้วงไป ก่อนแขนที่โอบรัดเธอจนแน่นในตอนแรกจะคลายออก มินฮยอกเลื่อนมือขึ้นเปลี่ยนมาจับคอของเธอแทนอย่างนิ่มนวล


เมื่อเขาผละออก ก็ทำให้เธอได้พอมีเวลาเพ่งมองหน้าเขามากกว่าเดิม ก่อนจะพบว่าดวงตาคู่นั้นของเขาที่กำลังจ้องเธออยู่มันเปลี่ยนไป


"ตะ ตานายแดงน่ะ" เซจูที่เริ่มรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลของคนตรงหน้าพยายามที่จะแกะมือหนาที่กุมคอของเธอไว้ออกแล้วพาตัวออกห่าง แต่ก็ติดตรงที่เข้าดันออกแรงบีบมันอย่างแรง จนเธอถึงกับต้องไอออกมา


เซจูตะปบไปที่มือของเขา ส่วนมืออีกข้างก็ผลักอกของคนตรงหน้า เธออกแรงทั้งหมดที่มีเพื่อให้ตัวเองพ้นจากความทรมานในการขาดอาการครั้งนี้ แต่มันก็ดูจะไม่มีผลเมื่อเธอแทบจะทำอะไรมินฮยอกไม่ได้เลย มือที่พยายามจะผลักอกเขาก็เหมือนว่าเธอกำลังผลักหินผา ไม่มีท่าทีว่ามันจะขยับ


เธอฟาดมือสะเปะสะปะไปทั่วหน้าของเขาเมื่อรู้สึกเจ็บและหายใจไม่ออกจนแทบจะทนไม่ไหว มินฮยอกมองเธอด้วยสายตานิ่งราวกับว่าเธอไม่เคยเป็นเพื่อนเขามาก่อน


เกิดบ้าอะไรขึ้น... เซจูได้แต่ร้องถามตัวเองไปมาในใจ แต่ก่อนที่เธอจะหมดสติเพราะขาดอากาศ เขาก็ปล่อยเธอ


“แค่กๆๆๆ” เธอทรุดลงกับพื้นพร้อมกับไอ ก่อนจะสูดอากาศเข้าปอดไปเฮือกใหญ่ ดวงตากลมตวัดมองร่างสูงของเพื่อนที่ยืนค้ำอยู่อย่างไม่เข้าใจว่าเขากำลังทำบ้าอะไรอยู่


            มินฮยอกเลียลิ้มฝีปากตัวเองอย่างรู้สึกกระหายก่อนจะย่อกายลงตรงหน้าเธอที่ยังไอไม่หยุด มือหนาคว้าเข้าที่ไหล่มมนทั้งสองข้างก่อนจะดึงคอเสื้อข้างหนึ่งของเธอ


            “กรี๊ดด! ไอ้บ้า มึงเล่นอะไรเนี่ย” เธอพยายามจะผลักและต่อสู้กับเขาเพื่อไม่ให้เขาได้ทำอะไรไปมากกว่านี้ แต่แรงของเธอพอเทียบกับเขาในตอนนี้แล้วมันก็ไม่ต่างอะไรกับแรงมด


            ตอนนี้เขาเปลี่ยนไปแล้ว เขาไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป


ไม่ใช่คนเลยด้วยซ้ำ


มินฮยอกถูกเปลี่ยนให้เป็นพวกผีดูดเลือด หรือในตอนนี้เขาก็คือพวกเลือดใหม่ ซึ่งพวกนี้จะมีแรงที่เยอะมหาศาลกว่าพวกแวมไพร์ทั่วไป ควบคุมยาก เวลาหิวแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้เลย


ทันทีที่เขาได้เจอหน้าเซจู เขาก็รู้สึกดีใจจนแทบกระโดดกอด แต่มันก็มีบางอย่างที่เปลี่ยนไป


ความรู้สึกตามสัญชาตญาณนั่นเอง เลือดแวมไพร์ที่ไหลวนในกายเขาสั่งให้เกลียดเธอ สั่งให้เกลียดพวกหมาป่าทุกตน มันเป็นเพราะเขายังถือว่าเป็นพวกเลือดใหม่อยู่ ความรู้สึกชิงชังมันเลยรุนแรงและควบคุมไม่ได้แบบนี้


“มะมินฮยอก ปล่อยเถอะ” เซจูกำมือแน่นทุบอกเข้าซ้ำๆอย่างขอร้อง ดวงตากลมๆของเธอชื้นแฉะราวกับว่ากำลังจะร้องไห้ออกมา แต่ตอนนี้เขาไม่สนอะไรแล้ว สัญชาตญาณมันบอกแค่ว่า หิว และเขาต้องกิน


เขาโน้มตัวลงไปใกล้เธอจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจร้อนที่หายใจเข้าออกเป็นจังหวะถี่ๆตามจังหวะหัวใจที่เต้นเร็วขึ้นของเธอ


เซจูตกใจเกินกว่าที่เธอจะตั้งสติได้เมื่อริมฝีปากอุ่นร้อนของเพื่อนสนิทนาบลงมาที่ไหล่เปลือยเปล่าของเธอ ตาเบิกค้างอย่างตกใจก่อนจะออกแรงดิ้น แต่นั่นกลับยิ่งทำให้กายเธอสัมผัสกับเขามากยิ่งขึ้น


“ปล่อยยยย ปล่อยนะ” เธอยันไหล่ของเขาออกสุดแรงแต่มันก็ไม่ขยับสักนิด จนเธอทนไม่ไหวจนต้องร้องออกมาเมื่อเขาฝังเขี้ยวลงไปบนผิวกายแล้วออกแรงดูดเลือดจากเธออย่างหิวกระหาย


เซจูส่ายหัวหนีอย่างรู้สึกเจ็บแต่เขาก็ตรึงร่างเธอไว้ด้วยร่างกายที่ใหญ่กว่าของตัวเอง จนเธอทำอะไรไม่ได้นอกจากร้องไห้อย่างน่าสงสารและปล่อยให้เขาดูดกินเลือดเธอต่อไป

.

.

.

.

.

. 

มีอาที่หยุดพักอยู่ที่ทางลงห้องใต้ดินทรุดตัวลงข้างกำแพงอย่างอ่อนแรงก่อนที่เธอจะตัดสินใจคลายมนต์ให้กับวอนโฮเพราะร่างกายเธอคงทนรับมันไม่ได้อีกต่อ และเมื่อคลายมนต์แล้วเธอก็รู้สึกดีขึ้น เด็กสาวรีบรุกไปยังห้องๆนั้นที่หวังจะพาเซจูมาในตอนแรก เสียงขอความช่วยเหลือจากผุ้หญิงคนนั้นยังดังเข้ามาในโสตประสาทเธอไม่หยุด ป่านนี้คนในบ้านใหญ่ก็คงจะตื่นกันหมดแล้ว


หวังว่าตอนนี้ยัยหมานั่นคงจะยังอยู่ดีนะ มีอายิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะเปิดประตูห้องๆนั้นที่เธอเพิ่งเดินมาถึง


ภาพที่เธอเห็นคือ ผู้ชายร่างสูงคนหนึ่งที่วอนโฮพามาเมื่อหลายวันก่อนกำลังกอดรัดเซจู ส่วนปากก็ยังทำหน้าที่ในการดูดกินเลือดของเธอต่อไปอย่างไม่รู้จักอิ่ม เซจูที่ร้องเสียงดังในตอนแรกนั้นได้เงียบเสียงลงไปแล้ว คล้ายว่าเธอจะหมดสติไปจากการเสียเลือดมาก สังเกตจากร่างที่อ่อนปวกเปียกของเธอในอ้อมแขนของเขา


เธอยืนมองเขากำลังดูดเลือดเหยื่อของตัวเองนิ่งๆโดยไม่มีท่าทีอยากจะเข้าไปช่วยเหลือแม้แต่น้อย เพราะเธอก็หวังให้มันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว! 


.

.

.

.

วอนโฮลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความงุนงง เขาพบว่าตัวเองนอนแผ่อย่างหมดสภาพไปกับพื้นก่อนร่างสูงจะเดินขึ้นไปนั่งบนเตียง เขาพยายามทบทวนความจำครั้งล่าสุดว่าทำไมเขาถึงไปลงเลยที่พื้นห้องแข็งๆนั่นได้ เขานึกได้แค่ว่าเขากำลังจะจูบสั่งสอนยัยตัวดื้ออย่างเซจู แต่จู่ๆสติเขาก็ดันดับวูบไปเลย


เขายันกายลุกจากที่นอนก่อนจะมองหาเธอไปรอบๆห้อง แต่ก็ไม่พบแม้แต่เงา คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างรู้สึกหงุดหงิด ที่เธอหายไปแบบนี้คงไม่วายต้องไปก่อเรื่องอะไรอยู่แน่ๆ และการที่เขาหลับไปมันก็คงจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญ


แต่แล้วจู่ๆเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจก็ดังมาจากที่ใดที่หนึ่งทำเอาเขาถึงกลับสะดุ้ง เสียงแบบนี้เขาคุ้นยิ่งกว่าคุ้นซะอีกเพราะมันเป็นเสียงของยัยสี่ขานั่น วอนโฮกระชากประตูห้องเปิดออกไปอย่างร้อนรนเพื่อจะรีบไปตามเสียงนั่น แต่ก็เจอกับฮยองวอนและฮวายองที่ดูเหมือนเพิ่งจะเปิดประตูห้องที่อยู่ในชั้นเดียวกันของบ้านออกมาเช่นกัน ทั้งสามสื่อสารกันผ่านสายตาแวบนึงก่อนจะรีบบึ่งไปยังที่มาของเสียง และระหว่างผ่านห้องโถงของบ้าน พวกเขาก็ได้เจอกับไอเอ็มที่ยืนอย่างกระวนกระวายอยู่คนเดียว เขาเองก็ได้ยินเสียงร้องอย่างหวาดกลัวนั่นเหมือนกัน ไอเอ็มขอตามพวกวอนโฮไปที่บ้านใหญ่ซึ่งเป็นที่มาของเสียงด้วย แต่ว่าเขาก็ถูกปฏิเสธ เพราะวอนโฮไม่อยากให้ใครก็ตามที่ขึ้นชื่อว่าหมาป่าลงไปที่นั่น


ทั้งสามรีบรุกไปที่ทางลงห้องใต้ดินให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะดูท่าแล้วเสียงนั่นคงจะมาจากที่ห้องนั้นแน่นอน


ทำไมเธอถึงดื้ออย่างงี้วะ วอนโฮคิดในใจ มันน่าจับมาตีซะให้เข็ด


ประตูห้องตรงหน้าเขาเปิดโล่ง กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในนั้นโชยออกมาแต่ก็ไม่ได้กระตุ้นความอยากของเขาเท่าไหร่ เพราะแวมไพร์ทั่วไปจะสามารถควบคุมตัวเองได้เวลาได้กลิ่นเลือด ยกเว้นพวกเลือดใหม่


เสียงสะอื้นเบาๆจากชายหนุ่มดังเข้ามาในโสตประสาทหูของเขา ก่อนจะพบว่าเป็นมินฮยอกนั่นเอง หมอนั่นคุกเข่าและฟุบหน้าลงกับพื้นแล้วสะอื้นออกมาเป็นพักๆ ข้างๆกันไม่ไกลนักเป็นมีอาที่นั่งกอดร่างของยัยตัวดีอยู่


ดวงตากลมวาวที่เคยจ้องเขาด้วยความโมโหแทบจะตลอดเวลาในตอนนี้มันกลับปิดสนิท แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกตกใจได้มากเท่ากับรอยแผลบนไหล่เนียนนั่น เมื่อได้เห็นมันเขาก็ใจกระตุกวูบด้วยความที่รู้ดีว่าแผลแบบนั้นมันเกิดจากอะไร


วอนโฮถลาเขาไปหาหญิงสาวทั้งคู่ มีอาละสายตาจากคนในอ้อมแขนแล้วหันมามองเขา ดวงตาเธอชื้นแฉะไปด้วยน้ำใสๆ


"พะ พี่วอนโฮ เธอจะเป็นอะไรมั้ยคะ เธอจะตายมั้ย" น้ำเสียงสั่นเครือถูกส่งมาที่เขา ทำเอารู้สึกใจหายแปลกๆ มือหนาลูบอย่างแผ่วเบาลงบนเรือนผมนุ่มๆของคนที่เขารักดุจน้องสาวคนหนึ่งอย่างต้องการปลอบ


ดวงตาคมปราบจ้องลึกเข้าไปที่ตาของเธอก่อนจะพยายามเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่ไม่ค่อยจะมีให้ได้ยินบ่อยนัก "อย่าคิดมากเลยมีอา เธอคงไม่เป็นอะไรมากหรอก อย่างมากก็แค่อ่อนแรงไปหลายวัน"


มีอาพยักหน้า ริมฝีปากบางของเธอคลี่ยิ้มเล็กน้อยเพื่อแสดงให้คนตรงหน้าเห็นว่าเธอนั้นโล่งใจ


"พวกเธอกลับกันไปก่อนเถอะตรงนี้ฉันจัดการเอง" เขาหันไปบอกสองพี่น้องทั้งฮยองวอนและฮวายอง


หญิงสาวหน้าสวยที่เป็นเพื่อนเขาเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะตบเบาๆลงบนบ่าของเขา พร้อมกับพูดอะไรบางอย่าง "รู้ใช่มั้ยว่าพรุ่งนี้นายอาจจะต้องถูกสอบสวนจากผู้นำของเราที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น" เธอพยักหน้าไปทางมินฮยอกที่ยังคงก้มหน้าร้องไห้อยู่คนเดียว "เพราะนายไม่คุมเขาให้ดีหลังจากที่นายไปทำให้เขาต้องเป็นแบบพวกเรา และเซจูที่นายปล่อยให้เธอก่อเรื่องครั้งแล้วครั้งเล่า  แต่ยังไงก็ตาม ถ้ามีเรื่องอะไร นายสามารถขอให้ฉันช่วยได้เสมอนะ"


วอนโฮยิ้มรับอย่างรู้สึกขอบคุณ


"มีอีกอย่างที่ฉันอยากจะบอกนาย" ฮวายองพูดขาดห้วงไป "เรื่องแบบนี้เซจูทำคนเดียวไม่ได้หรอก เธอออกมาโดยที่นายไม่รู้ตัวไม่ได้แน่ๆ" คนพูดเหลือบตาไปมองทางมีอาเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับน้องชาย


เมื่อได้ฟัง วอนโฮก็คิดทบทวนถึงสิ่งที่ผ่านมา จู่ๆเขาก็หลับไป และคนที่จะทำแบบนั้นก็จะต้องเป็นแวมไพร์ที่สามารถใช้มนต์ได้เท่านั้น แต่จะเป็นใครล่ะ...


มีอาหรอ เขาหันไปมองเธอที่เอาแต่กอดเซจูไว้ด้วยความห่วงใย แถมมือเล็กก็ยังพยายามที่จะกดปากแผลเอาไว้เพื่อไม่ให้คนที่นอนนิ่งสนิทต้องเสียเลือดไปมากกว่านี้


ไม่หรอกมั้ง เขาคิด เธอก็ดูเป็นห่วงเป็นใยเซจูดี แถมท่าทางอ่อนแอแบบเธอคงใช้มนต์ได้ไม่ดีถึงขั้นนั้นแน่ แต่ยังไงเขาก็ไม่ควรจะประมาท


ส่วนมินฮยอกที่ตอนแรกรู้สึกผิดที่ตนทำร้ายเพื่อนตัวเองไป เริ่มกลับเข้าสู่สภาวะที่ควบคุมตัวเองไม่ได้อีกครั้ง ทั้งกลิ่นเลือดที่ยังส่งกลิ่นคาวชวนกินไม่หายและกลิ่นหมาป่าจากเซจู เขาค่อยๆเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาสีแดงวาวขึ้นอย่างรู้สึกกระหายอีกครั้ง


"เธอออกไปก่อนไปมีอา"


"ตะ แต่" เธอทำท่าจะปฏิเสธ แต่พอได้หันมาเจอสีหน้าที่เคร่งเครียดของวอนโฮเธอก็จำต้องวางศีรษะของเซจูไว้ที่พื้นก่อนจะเดินออกจากห้องแห่งนั้นไปอย่างไม่ค่อยจะเต็มใจนัก


"มินฮยอก" วอนโฮเอ่ยเสียงเรียบ


"ส่งยัยนั่นมา ฉันหิว" มินฮยอกลุกขึ้นยืนก่อนจะจ้องวอนโฮที่กำลังพยุงร่างอ่อนปวกเปียกของเซจูให้ยืนขึ้น แต่เมื่อมันดูท่าจะยุ่งยากกว่าที่คิด วอนโฮเลยตัดสินใจช้อนร่างเธอขึ้นมาอุ้มแทน


"ไม่ได้ นายดื่มเลือดเธอไปตั้งเยอะแล้ว" วอนโฮสังเกตจากสีหน้าของเธอที่มันซีดลงไปถนัดตา "เธอเป็นเพื่อนนายนะ พยายามตั้งสติหน่อย"


"..." แววตาที่แข็งกร้าวของมินฮยอกอ่อนลงมาเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงท่าทีที่อยากจะดื่มเลือดเธอไว้อยู่ "ฉันไม่รู้! แต่ที่รู้ๆยัยนั่นเป็นหมาป่า ถึงฉันจะดูดเลือดเธอจนหมดตัวตาย มันก็ไม่น่าจะสำคัญอะไร" เวลานี้เขาไม่สนทั้งนั้นว่าใครจะเป็นเพื่อน เขาสนแค่ว่าหิว และต้องกิน


"ฉันก็เคยบอกนายไปแล้วนิ ว่าระหว่างสองเผ่าพันธุ์มันมีกฎ และเธอก็เป็นหมาของฉัน นายจะฆ่าเธอไม่ได้"


"ฉันไม่สน!" มินฮยอกพุ่งตัวเข้าหาโดยที่วอนโฮยังไม่ทันได้ตั้งตัว แต่เขาก็สามารถที่จะหลบได้ทันอย่างหวุดหวิด


"ถอยไปซะมินฮยอก! ฉันทำให้แกเป็นอมตะแบบนี้ได้ ฉันก็ฆ่าแกได้เหมือนกัน" วอนโฮประกาศเสียงแข็ง ก่อนเขาจะเดินออกจากที่แห่งนั้นอย่างรวดเร็ว โดยไม่ลืมที่จะลงกลอนและล็อคมันไว้ด้วยเวทมนต์


มินฮยอกควรที่จะถูกจองจำอยู่ในนั้นไปก่อนสักพัก จนกว่าที่เขาจะหมดระยะเวลาในการเป็นพวกแวมไพร์เกิดใหม่ เหตุผลที่เขาไม่อยากให้เธอลงมาก็เพราะแบบนี้แหละ ไม่รู้ว่าถ้ามีอาไม่บังเอิญไปเจอเข้าก็ไม่รู้ว่ายัยดื้อนี่จะเป็นยังไง


แต่มีอาจะแค่บังเอิญไปเจอจริงๆหรอ วอนโฮตั้งคำถามให้กับตัวเองในใจ แต่เขาก็ยังไม่อยากที่จะไปกล่าวหาเธอมั่วๆ เพราะยังไงมีอาก็เป็นเหมือนกับน้องสาวของเขาคนหนึ่ง


วอนโฮเปิดประตูห้องของตนอย่างยากลำบาก ด้วยที่เขายังต้องคอยอุ้มร่างเล็กในอ้อมแขนอยู่ เขาจัดการวางเธอลงบนพื้นแข็งๆภายในห้อง ก่อนจะยืนชั่งใจมองร่างไร้สตินั่นสักครู่ บางทีเขาก็ใจร้ายกันคนบาดเจ็บเกินไป วอนโฮจึงจัดการอุ้มเธอขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะวางอย่างนุ่มนวลลงบนเตียงของตัวเอง


ฉันยอมให้เธอนอนบนเตียงฉันแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้นนะ!


ตาคมไล่มองบาดแผลที่เป็นรูอันเกิดจากเขี้ยวบนไหล่เธอ เลือดนั้นหยุดไหลไปสักพักแล้ว วอนโฮถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายให้กับความดื้อรั้น ที่สุดท้ายแล้วก็ต้องเป็นเขาที่ต้องมาเหนื่อยดูแล


ร่างสูงหายเข้าไปในห้องน้ำ ก่อนจะกลับออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูผืนเล็กที่สะอาดผืนหนึ่ง เขาไม่ค่อยเจนจัดในเรื่องของการพยาบาลบาดแผลเท่าไหร่ แต่ถ้าเรื่องสร้างล่ะก็ เขาถนัดนัก


มือหนาเอาผ้าหมาดๆนั่นเช็ดรอบบาดแผลตรงไหลเปลือยของเธออย่างพยายามที่จะเบามือที่สุด


แผลจากเขี้ยวแวมไพร์ไม่ได้เป็นอันตรายกับพวกหมาป่า แต่การเสียเลือดตั้งหากที่อันตราย

 

วอนโฮจัดการดึงคอเสื้อของเธอที่มันขาดออกจากถูกกระชากให้พอปกปิดไหล่เนียนๆที่โผล่มาก่อกวนสายตาและความรู้สึกบางอย่างของเขา ก่อนจะเอาผ้าห่มที่เขาใช้เป็นประจำมาห่มให้เธอ แล้วก็ได้แต่ยืนเกาหัวอย่างเก้ๆกังๆข้างเตียงอย่างไม่รู้จะทำอะไรต่อ


เขาก็อยากจะนอนบนที่นอนนุ่มๆเหมือนกัน แล้วก็ไม่มีทางที่จะยอมนอนพื้นแน่ๆ หรือเขาควรจะย้ายเธอลงมานอนที่พื้นแทนดี?


แต่ถ้าทำแบบนั้นเขาก็คงจะดูเป็นคนที่ใจร้ายเกินไป


สุดท้ายแล้วร่างสูงก็เลือกที่จะเบียดขึ้นไปนอนบนเตียงข้างเธอ เขาแอบเหล่มองคนข้างๆเล็กน้อย ใบหน้าเล็กหลับตาพริ้มสนิท แต่หน้าของเธอก็ยังคงซีดเผือดและไร้สีเลือดเหมือนเดิม ถ้าพรุ่งนี้ยังไม่ดีขึ้นเห็นทีเขาก็คงจะต้องทำอะไรสักอย่าง


"อื้ออ" แต่แล้วคนตัวเล็กก็กลับขยับตัว เรียวคิ้วเธอขมวดเข้าหากันอย่างรู้สึกเจ็บบริเวณแผล


มันก็น่าเจ็บอยู่หรอก ดูท่ามินฮยอกคงจะกัดซะจมเขี้ยวเลย


"เจ็บหรอ" วอนโฮตะแคงตัวก้มมองสีหน้าและท่าทางของเธอที่แสดงออกถึงการไม่สบายตัว มือหนายกขึ้นมาทาบบริเวณหน้าผากเพื่อวัดอุณหภูมิความร้อนของร่างกายเธอ ก่อนจะพบว่ามันค่อนข้างที่จะเย็นเฉียบจนน่ากลัว


จู่ๆดวงตากลมๆของเซจูก็ลืมขึ้นมา แถมเธอยังจ้องหน้าเขาพอดี เล่นเอาเขาถึงกลับชะงักจนชักมือของตัวเองกลับแทบไม่ทัน แต่สุดท้ายเธอก็เป็นฝ่ายหลบสายตาคมจากคนเหนือร่างก่อน


"นะ นาย" เสียงเธอฟังดูสั่นๆคล้ายคนไม่มีแรงและกลัวความผิดไปในตัว


"เรียกทำไม" วอนโฮตอบเสียงห้วนโดยที่ไม่ได้มองหน้าเธอ ก่อนเขาจะเป็นฝ่ายลุกนั่งขึ้นมาซะเองเพื่อหลีกเลี่ยงบรรยากาศอึดอัดแปลกๆจากความใกล้ชิด


"…" เมื่อเซจูเงียบไปเขาก็ต้องหันกลับมามอง ดวงหน้าเล็กดูทรมานแปลกๆ ริมฝีปากอิ่มสั่นระริก ดวงตาวาวที่หรี่ปรือจ้องมาที่เขาเหมือนว่าเธอต้องการความช่วยเหลือบางอย่าง และเขาเองก็พอจะรู้ว่ามันคืออะไร


 

"เลือดล่ะสิ หึ เสียไปขนาดนั้นก็คงจะต้องเอากลับเข้าตัวบ้างสินะ"


คนฟังพยักหน้าเล็กน้อยอย่างอ่อนแรง วอนโฮได้แต่เค้นรอยยิ้มเยาะเย้ยไปให้ จะว่าสงสารก็สงสารอยู่หรอก แต่เธอเป็นไม่ฟังคำสั่งเขาแล้วหนีไปเองนี่น่า ทำตัวเองทั้งนั้น ปล่อยให้ทรมานบ้างก็คงจะสาสมดี


"ขอเลือดหน่อย ไปเอาให้ฉันหน่อย" ไม่พูดเปล่า มือเล็กเอือมมากระตุกชายเสื้อเขา เธอมองเขาเหมือนจะโมโหเล็กน้อยในท่าทีที่เมินใส่แบบนั้น แต่ก็ต้องข่มเอาไว้เพราะกำลังขอความช่วยเหลือจากเขาอยู่


วอนโฮปัดมือเธอออกเบาๆ ทั้งๆที่เขาสามารถบุกไปเอาเลือดที่เก็บตุนไว้สำหรับดื่มกินมาให้เธอได้ แต่เขาก็เลือกที่จะไม่ทำแบบนั้น ริมฝีปากหยักสวยกระตุกยิ้มร้าย เมื่อเขาคิดว่าจะเอาคืนเธอยังไงออก


"หิวใช่มั้ย อยากใช่มั้ย" เขาถามเจือรอยยิ้ม


เซจูพยักหน้าตอบอย่างไม่ค่อยจะเต็มใจนัก เหมือนเธอก็เริ่มจะจับทางได้ว่า เขาไม่น่าจะใจดีขนาดนั้น ยิ่งกับคนที่ไม่ฟังคำสั่งเขาด้วยยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่ แต่จะให้ทำยังไงได้ ตอนนี้เธอหิวจนอยากดื่มเลือดแทบขาดใจ ยังไงก็ตามน้ำเขาไปก่อนแล้วกัน


ฝ่ายวอนโฮเมื่อเห็นเธอพยักหน้ารับ เขาก็จัดการทำอย่างที่ใจคิดทันที เขาพลิกตัวกลับมาแล้วช้อนร่างเธอขึ้น แม้ว่าแม่ตัวดีจะออกแรงดิ้นขัดขืน แต่ด้วยสภาพร่างกายที่เป็นอยู่ทำให้เขาแทบไม่ต้องออกแรงอะไรเลย สุดท้ายเธอก็ต้องมาลงเอยที่ตักเขาจนได้


ร่างสูงนั่งหย่อนขาที่ขอบเตียงโดยอุ้มคนที่พยายามจะทุบอกเขาด้วยแรงที่ไม่ค่อยจะมีนัก


ใบหน้าเล็กแดงระเรือขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ แขนเล็กพยายามดันอกหนาให้ออกห่างจากตน แต่ก็ติดตรงสองแขนของเขาที่กอดรัดร่างเธอแน่น เซจูเหลือบมองเขาด้วยความไม่พอใจ หากแต่ก็ต้องหลบสายตาร้อนแรงของเขาที่เธอทนจ้องมันนานๆไม่เคยได้สักที จึงทำได้แค่ดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขนเขาอย่างไม่มีวี่แววว่าจะหลุด


“ปล่อยฉันลงนะโว้ย!" เมื่อสู้ด้วยกำลังไม่ได้ เธอก็ตัดสินใจโวยวาย แต่เสียงที่ออกมานั้นมันก็เบาเหลือเกิน แล้วเสียงตวาดคล้ายลูกหมาขู่แบบนั้นมันก็ไม่ได้ทำให้เขานึกกลัวเลยสักนิด



ใบหน้าหล่อโน้มลงมาใกล้มากขึ้นพลางยิ้มกริ่ม จนเธอต้องเบือนหน้าหนีด้วยความรู้สึกวูบไหวแปลกๆข้างใน แต่ก็ยังไม่วายออกแรงดิ้นเพื่อให้ตัวเองเป็นอิสระ


"ถ้าฉันไม่ปล่อยแล้วเธอจะทำอะไรได้ ลำพังแค่แรงดิ้นยังจะไม่มีเลย"


"ขอร้องล่ะเลิกเล่นซะทีได้มั้ย ไปเอาเลือดมาให้ฉันหน่อย"


"ไม่ให้!" เขาถอนหายใจ "ถ้าอยากกินก็มากินที่ฉันนี่ กล้าหรือเปล่าล่ะ" ใบหน้าหล่อยักคิ้วใส่เธอเล็กน้อยอย่างจงใจกวนประสาท


"ฉันไม่กินเลือดนายให้เสียลิ้นหรอก แหวะ"


"เฮอะ! งั้นก็เชิญหิวจนแห้งตายไปเลย"


"…" เซจูกัดปากตัวเองอย่างนึกโมโหที่เขาเอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่นกับเธอ กับอีแค่เอาเลือดให้กินมันจะยุ่งยากอะไรนักหนา หรือว่านี่เป็นการแก้แค้นที่เธอไม่ยอมฟังคำสั่งเขา?


"ว่าไง หิวไม่ใช่หรอ มาดูดสิ" เจ้าของตักอุ่นที่เธอกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่พูดพลางเอามือไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่ตนใส่อยู่ออกกทีละเม็ดโดยที่สายตาแพรวพราวของเขาก็ไม่หยุดจ้องมาที่เธอ ทำเอาคนถูกมองถึงกับหน้าร้อนผ่าวๆ


เขาปลอดกระดุมตนเองออกไปสามเม็ด ก่อนจะดึงคอเสื้อทางด้านขวาออกเผยให้เห็นซอกคอและไหล่ขาวแน่นน่ากัดจนเซจูเผลอกลืนน้ำลายลงคอ


"ฉันไม่กิน ถ้าต้องกินเลือดนาย ฉันขออดดีกว่า" เธอพูดออกไป แม้ว่ามันจะตรงข้ามกับที่ใจคิดก็ตาม


"หึๆ หรอ" เสียงหัวเราะในลำคอของเขาทำเอาเซจูเริ่มใจคอไม่ค่อยดี


มือหนาเอื้อมไปจับที่คอก่อนจะลงมือกรีดที่ผิวเนื้อของตัวเองจนของเหลวข้นสีแดงเริ่มจะซึมออกมา


ปกติเซจูจะห้ามตัวเองได้ แต่ตอนที่กำลังหิวๆอยู่นี่ก็ดูจะห้ามยากไปสักหน่อย เธอกัดปากตัวเองอย่างหักห้ามใจที่ได้เห็นเลือดเริ่มซึมออกมาจากผิวหนังของเขา นี่ถ้าจมูกเธอยังปกติอยู่ กลิ่นของมันจะยวนใจแค่ไหนกันนะ


วอนโฮหันมายิ้มมุมปากดูเจ้าเล่ห์ๆให้เธอ ก่อนที่เขาจะใช้มือตัวเองป้ายเลือดนั่น เขาลอบมองท่าทางของคนในตักแทบจะตลอดเวลา ดวงตากลมๆที่มองตามนิ้วเปื้อนเลือดของเขาจนตาแทบจะไม่กระพริบนั่นมันเหมือนลูกหมาชะมัด น่าจับขย่ำจริงๆ


เขาเอานิ้วมือตัวเองแตะไปเบาๆที่ริมฝีปากซีดเผือดนั่น รสชาติของเลือดเพียงนิดแทรกซึมเข้าไปในปากพอให้ได้ลิ้มรสจนเธอเผลอลืมตัวดูดนิ้วเขาอย่างแรงตามความหิว


วอนโฮชักมือออกอย่างตกใจเล็กน้อย เขากะจะยั่วเธอเล่นๆ ไม่คิดว่ายัยตัวดีจะหิวจนหน้ามืดขนาดนี้


"ยัยบ้าเอ๊ย ดูดซะแรงเลยนะ" เขาบ่นออกมา แต่ก็ต้องตกใจจนแทบหงายหลัง เมื่อเธอดิ้นเอาตัวเองออกไปจากตักในขณะที่เขากำลังเผลอ คนตัวเล็กยืนเซๆอย่างไม่ค่อยจะมั่นคงนัก ผิดกับสายตาที่ดูจะแข็งกร้าวเป็นพิเศษ ตากลมๆของเธอที่จ้องมาดูไม่ได้เป็นลูกหมาเหมือนเมื่อครู่


มันเต็มไปด้วยความหิว และตอนนี้เธอพร้อมจะเป็นผู้ล่าแล้ว


ฝ่ายวอนโฮที่เผลอตกใจไป ตอนนี้เขากลับมาตั้งสติได้ ใบหน้าหล่อยกยิ้มขึ้นอย่างพอใจ ถ้าเธอพร้อมล่า เขาก็พร้อมจะยอมเป็นเหยื่อให้


เซจูมองเลือดที่ค่อยๆซึมไหล่เปลือยของเขาตาเป็นมันก่อนจะค่อยๆเข้ามาใกล้มากขึ้น เธอวางมือลงบนไหล่กว้างของเขาอย่างไม่รู้สึกเคอะเขิน เพราะตอนนี้ความหิวมันบังตาไม่หมด ร่างเล็กที่โน้มตัวเข้ามาใกล้ทำเอาวอนโฮถึงกับลมหายใจติดขัดไปหมด ยิ่งเมื่อริมฝีปากอุ่นๆแนบไปกับต้นคอ เขาก็เกือบจะสติกระเจิงเลยทีเดียว ไม่ใช่เพราะความเจ็บ แต่มันเป็นเพราะความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้กายเขาร้อนขึ้น


เขานิ่วหน้าเล็กน้อย เพราะคนที่กำลังขบกัดเขาอยู่นั้นออกแรงดูดเยอะ เหมือนเธอเสียเลือดไปมากเลยต้องการกลับไปมากพอกัน


"เบาๆหน่อยยัยบ้า คอฉันช้ำพอดี" วอนโฮโวยพลางพยายามจะผลักเธอออกเพราะเริ่มรู้สึกว่าเธอจะ

กินเลือดเขาเยอะเกินไปแล้ว

 

"อื้ออออ" เหมือนถูกขัดใจในเวลาที่กำลังกิน เธอจึงส่งเสียงออกมาอย่างรำคาญ แต่ก็ไม่วายดูดกินเลือดของวอนโฮต่อ จนเขาต้องออกแรงผลักเธอออกอย่างจริงจังมากขึ้น แขนเรียวที่เกาะไหล่เขาอยู่จนแน่นดูท่าว่าจะไม่ได้เป็นปัญหากับเขาเท่าไหร่


มือหนาจัดการแกะมันออก เขาคว้าไหล่มนก่อนจะดันออกจากตัวเอง วอนโฮจ้องหน้าเธอด้วยความหงุดหงิด ทั้งๆที่เขาเป็นคนเอ่ยปากให้เธอกินเองแท้


“เจ็บ!” มือเล็กตะปบเข้าที่มือซ้ายของเขาก่อนจะปัดมันออก เพราะเขาจับไปโดนแผลเธอที่ยังเจ็บอยู่


“สม” วอนโฮพูด แต่เขาก็ยอมปล่อยเธอให้เป็นอิสระแต่โดยดี


ส่วนเซจูที่เพิ่งจะรู้ตัวว่า เธอกัดเข้าไปเต็มๆที่ซอกคอของเขา เธอจึงดีดตัวหนีก่อนจะปยืนห่างจากเขาอย่างไม่รู้จะทำอะไรดี


วอนโฮมองคนตัวเล็กที่ออกไปยืนหน้าเหรอหราอย่างนึกขำในใจ ตาสีน้ำตาลนั้นก้มมองพื้นและไม่ยอมเงยขึ้นมาจ้องตาเขาด้วยความเขิน จนเขาต้องเป็นฝ่ายลุกและเดินเข้าไปหา ไม่งั้นยัยตัวดีคงจะยืนอยู่ตรงนั้นทั้งคืนไม่ยอมนอนแน่ๆ


“อะ อะอะไรของนาย” เซจูถอยหลังกรูอย่างตกใจ เมื่อจู่ๆร่างสูงก็ย่างสามขุมเข้าหา แถมแววตาเขาที่มองมาที่เธอก็ทำเอารู้สึกจั๊กจี้จนขนลุกแปลกๆ


“เลือดฉันนี่ก็ทำให้เธอฟื้นตัวเร็วดีเหมือนกันนะ” เขาสังเกตถึงท่าทางที่ดูดีขึ้นไม่ได้เซๆเหมือนในตอนแรก


วอนโฮก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอ แขนหนาคว้าเข้าที่เอวก่อนจะรั้งคนตัวเล็กกว่าเข้ามาใกล้ แต่เธอก็ยกแขนขึ้นดันอกแกร่งไว้ได้ทัน เธอดิ้นไปมาอย่างขัดใจ กี่ครั้งแล้วที่วอนโฮชอบแกล้งเธอแบบนี้ เปลืองตัวชะมัดเวลาที่อยู่กับเขา 

“ปล่อยนะ นายจะเล่นบ้าอะไรอีก ฉันไม่เล่นนะโว้ย!” เธอเงยหน้าโวยวายใส่ แต่พอได้จ้องตาในระยะประชิดแบบนี้ ก็ทำเอาเธอรู้สึกแปลกๆจนต้องเป็นฝ่ายยอมหลบตาก่อน


“ปล่อยฉันได้แล้ว ฉันจะไปนอน ได้ยินมั้ย!


“ฉันก็กำลังจะให้เธอนอนอยู่นี่ไง!” เขาตะคอกใส่หน้า พลางกระชับอ้อมแขนตนเองให้แน่นมากขึ้น แต่ร่างนุ่มนิ่มที่แรงไม่ได้นิ่งตามก็ดิ้นจนทำให้เขาจุกไม่ใช่น้อย


“นอนอะไรเล่า! ปล่อย ฉันจะกลับห้อง”


“ใครจะให้กลับ ลืมไปแล้วหรอ ฉันบอกว่าคืนนี้เธอจะต้องนอนที่นี่”


!” เซจูเงียบไป เธอลืมมันไปจริงๆแหละ “งะ งั้นก็ปล่อยสิ ฉันจะได้ไปหาพื้นโล่งๆในห้องนายนอน”


“หึ” คนที่พันธนาการเธออยู่หัวเราะในลำคอ “ฉันคิดว่าพื้นมันคงจะสบายไปสำหรับสุนัขที่ไม่ฟังคำสั่งเจ้านายแบบเธอ”


เซจูหันขวับมามองหน้าคนที่พูดประโยคเมื่อกี้อย่างนึกสงสัยระคนหงุดหงิดว่าเขาจะหาเรื่องแกล้งอะไรเธออีก แต่เขาก็ไม่ได้ปล่อยให้เธอได้อยากรู้นาน


วอนโฮปล่อยมือที่โอบรัดเอวเล็กออก แต่เซจูโล่งใจได้เพียงแปบเดียวเพราะเขาอุ้มเธอต่อแทบจะทันที เธอที่ไม่ทันได้ตั้งตัวจึงต้องเอาแขนโอบรอบคอเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ แวบนึงที่เหลือบไปเห็นรอยแผลบนคอเขาที่เกิดจากเขี้ยวของเธอก็ทำเอารู้สึกผิดไม่น้อย แต่เมื่อตั้งสติได้อีกครั้ง เธอก็เริ่มที่จะโวยวายให้เขาปล่อย


ถึงแม้จะเจ็บอยู่บ้างที่ถูกคนตัวเล็กกว่าทุบตีให้ปล่อยแต่เขาก็ต้องข่มเอาไว้เพื่อรอคิดบัญชีทีเดียว


“โอ้ย!” เซจูร้องออกมาอย่างรู้สึกจุก เมื่อเขาดันบ้าบอโยนเธอลงบนเตียงอย่างแรง ถ้าจะโยนแรงขนาดนี้ ทำไมไม่โยนลงระเบียงไปเลยวะ!


แต่เธอก็ต้องตกใจจนแทบสิ้นสติ เมื่อเขาดันทิ้งตัวล้มทับตามลงา เธอมองใบหน้าหล่อเหนือร่างด้วยความตื่นตระหนก แต่เขากลับมองมาที่เธอดวงแววตาแพรวพราวเป็นพิเศษ มือหนาคว้าข้อมือที่เริ่มอาละวาดทุบตีเขาด้วยความตกใจ ก่อนจะตรึงไว้กับที่นอนนุ่ม


“หลับตา” เขาสั่งเสียงเย็น


“ไอ้บ้า ฉันทำไมได้!” เธอส่ายหน้าปฏิเสธเข้าเป็นพัลวัน จนผมยาวๆที่ปล่อยไว้สยายเต็มที่นอน


“จะไม่นอนหรอ ไม่นอนใช่มั้ย ได้!” ใบหน้าหล่อโน้มต่ำลงมาใกล้ ลมหายใจอุ่นๆที่เป่ารดต้นคอทำเอาเธอจั๊กจี้จนต้องย่นคอหนี เธอหลับตาปี๋อย่างรู้สึกกลัวในการกระทำของเขา


“นะ นาย อย่าทำแบบนี้นะ ฉันไม่ได้หมายความว่าจะไม่นอน ตะ แต่แบบนี้ใครมันจะไปหลับลงเล่า!


“ฉันไม่สน! เธอต้องหลับเดี๋ยวนี้” เขาพูดขาดห้วง “เพราะถ้าไม่ ฉันก็จะทำให้เธอไม่ได้นอนทั้งคืนเลย”


“โอ้ยไอ้บ้า ประสาท!” เซจูลืมตัวจนเผลอตะโกนใส่


“ใช่ ฉันบ้า แล้วก็ประสาทมากด้วย ทีนี้ก็นอนซะ นอนมันทั้งแบบนี้แหละ ถ้าไม่อยากให้ฉันทำอะไรบ้าๆกับเธอจริงๆ” เมื่อได้ฟังเธอก็จิ๊ปากอย่างหงุดหงิด แบบนี้มันจงใจแกล้งกันชัดๆ มาทำแบบนี้ใครจะบ้าหลับลง เธอจึงได้แต่ข่มตาแกล้งหลับ แล้วรอเวลาที่เขาจะปล่อยเธอสักที


ฝ่ายวอนโฮ เขาดูก็รู้ว่าเธอไม่ได้หลับจริง และก็คงจะหลับไม่ได้แน่ๆถ้าเขายังทำแบบนี้ แต่ใครใช้ให้เธอฝืนคำสั่งเขากันล่ะ คนดื้อก็ต้องเจอแบบนี้แหละ


พอเวลาผ่านไปสักพักเขาก็เริ่มรู้สึกเมื่อย เขาจึงค่อยๆปล่อยข้อมือเล็ก มันขึ้นสีแดงนิดๆเพราะถูกกดเอาไว้ ร่างสูงทิ้งตัวลงข้างๆ แต่เขาก็ยังไม่วายนอนตะแคงลอบมองเธอ อกที่กระเพื่อมจากการหายใจเร็วๆด้วยความตกใจค่อยๆกระเพื่อมช้าลง แล้วก็คงจะได้หลับอย่างสบายๆจริงๆซะที ส่วนเขาน่ะหรอ ก็ได้แต่รอเวลา


เวลาที่


ก๊อกๆๆ เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้น


มาพอดีสินะ


บุคคลที่เขาก็พอจะคุ้นหน้าคุ้นตาดี ยืนตีหน้านิ่งสนิทอยู่ที่ประตู เขาโค้งให้วอนโฮ และวอนโฮก็ทำแบบนั้นกลับไปเช่นกัน


“ท่านผู้นำให้ข้ามาตามตัวเจ้า” คนที่เปรียบเหมือนองครักษ์ของท่านผู้นำสูงสุดของแวมไพร์ในเกาหลีพูดขึ้น


วอนโฮพยักหน้ารับ แม้จะคิดว่ามันเร็วไปหน่อยที่จะมาเรียกกันกลางดึกแบบนี้ แต่เขาก็จัดแจงเสื้อผ้าที่อยู่ให้มันดูดี และลืมที่จะหยิบเสื้อกันหนาวแบบมีฮู้ดมาใส่ปกปิดร่องรอยบริเวณซอกคอ ก่อนจะเดินตามผู้มาเยือนออกไป


.


.


.


.


ห้องๆเดิมที่เคยเข้ามาเหยียบเมื่อครั้งตัดสินเซจูในตอนนั้นกลับแปลกตาไป ไม่มีบริวารแวมไพร์ยืนเรียงหน้ากระดานเหมือนแต่ก่อน มีแค่เขา องครักษ์อีก 2 นาย และเขา ผู้นำแวมไพร์สูงสุดที่ยืนหันหลังให้อยู่


วอนโฮโค้งทำความเคารพก่อนจะคุกเข่าลงกับพื้น ผ้าคลุมผืนยาวที่ทิ้งตัวลงบนพื้นหินสะบัดเล็กน้อยเมื่อเจ้าของมันขยับตัวหนมาเผชิญหน้ากับคนที่คุกเข่าอยู่


“พวกเจ้านี่พอกันเลยนะ ไม่เคยคุมพวกหมาป่าได้เลยสักครั้ง ปล่อยให้สร้างเรื่องวุ่นวายได้ตลอด!


วอนโฮได้แต่ก้มหน้ายอมรับผิด ครั้งนี้เขาไม่มีข้อโต้แย้งใดๆทั้งสิ้น


“ที่ข้าเรียกเจ้ามา เพราะข้าจะมาตักเตือน” เขาเว้นวรรค “เพราะถ้าเจ้าปล่อยให้นางก่อเรื่องอีกล่ะก็ ข้าจะฆ่านางซะ” แวมไพร์เฒ่ากล่าวเสียงเข้ม พลางชำเรื่องมามองท่าทีของผู้คุมกฎหนุ่ม


“แต่ท่าน เธอเป็นมนุษย์หมาป่า และเรามีพันธะสัญญาต่อกัน”


ริมฝีปากบางเฉียบของแวมไพร์เฒ่าแสยะยิ้มมุมปาก “ข้ารู้ แต่ถ้าเจ้ายังควบคุมให้นางหยุดก่อปัญหาไม่ได้ ข้าก็จะฆ่านาง หรือไม่ก็” เขาหันมามองหน้าวอนโฮ “ข้าจะส่งนางให้คนอื่นแทน เหมือนที่ข้าเคยส่งนางคนนั้นให้เจ้า”


“ตะ แต่”


“หรือว่าเจ้าจะให้ข้าฆ่านางก็ได้นะ ข้ายินดี”


วอนโฮรู้สึกโมโหจนอยากจะชกอะไรสักอย่าง แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้ สัตว์เลี้ยงของเขาก็ต้องเป็นของเขาสิ เอาไปยกให้คนอื่นง่ายๆมันเสียศักดิ์ศรีแย่


“อย่าเพิ่งวิตกไปเลยวอนโฮ ถ้านางยังไม่ได้ก่อปัญหาเพิ่ม เรื่องนั้นเจ้าก็ยังไม่ต้องกังวล”


“ครับ” เขาก้มหน้ารับคำ


“ข้าเรียกเจ้ามาแค่นี้แหละ กลับไปพักผ่อนเถอะ”


วอนโฮยืนขึ้นก่อนจะทำความเคารพ แล้วหันหลังเดินออกไป แต่ก็กลับถูกเรียกเอาไว้อีกครั้ง


“ข้าลืมบอกเจ้าไปอีกเรื่อง” วอนโฮที่กำลังเดิน ถึงกลับหยุดเท้าแล้วหันไปมอง อย่างรอลุ้นว่าผู้นำแวมไพร์จะพูดว่าอะไรต่อ


“ลูกชายข้า



 “เขาจะกลับมาที่นี่เร็วขึ้้น”


.



.


.


วอนโฮออกจากห้องนั้นด้วยความหงุดหงิดใจ กำลังจะกลับมางั้นหรอ? เขาไม่เห็นจะรู้สึกดีใจหรือยินดีด้วยสักนิด แม้ว่าคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเพื่อนเก่ากำลังจะกลับมา



“เวรเอ๊ย! มึงจะรีบกลับมาทำไมวะ”





Talk



มาแล้ววววววววว

ขอบคุณทุกคนที่ตามอ่านกันมาถึงตอนนี้น้า ถึงแม้ว่าไรท์จะอัพช้าบ้างอะไรบ้าง งือออ


อยากจะบอกว่าขอบคุณมากๆจริงๆ ทุกคนเป็นกำลังใจอย่างดีของไรท์เลยนะ ><

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

345 ความคิดเห็น

  1. #317 Yoili (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 12:30
    กีฮยอนแน่ๆ
    #317
    1
    • #317-1 H_HB(จากตอนที่ 13)
      3 มิถุนายน 2562 / 17:00
      จะใช่มั้ยน้าาาา
      #317-1
  2. #311 supernei46 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 16:02
    มีอา.... เป็นอะไร....
    #311
    1
    • #311-1 H_HB(จากตอนที่ 13)
      3 พฤศจิกายน 2561 / 16:09
      มีอานิสัยไม่ดีเนอะ TT
      #311-1
  3. #298 Msswm (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 22:36
    ดีต่อใจมากเลย ฮื่อออTT
    #298
    1
    • #298-1 H_HB(จากตอนที่ 13)
      19 ตุลาคม 2561 / 16:08
      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ ^^
      #298-1
  4. #148 Bkading_ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 17:02
    ฮือออออออ ดีใจจจ//นั้มตา
    #148
    1
    • #148-1 H_HB(จากตอนที่ 13)
      26 พฤษภาคม 2560 / 22:18
      ไรท์ดีใจเหมือนกันที่มีคนมาอ่่าน >< นั้มตา
      #148-1
  5. #145 คุณนายคิม * (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 19:03
    ใครอ่าาาา ใครรรรรรร ยันกีหรออออ
    #145
    1
    • #145-1 H_HB(จากตอนที่ 13)
      26 พฤษภาคม 2560 / 22:20
      จะใช่มั้ยน้าาาา
      #145-1
  6. #144 vvpp1149 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 12:01
    ไรท์มาแล้วฮรือออ คิดถึงไรท์มากๆเลย //ปาดน้ำตาแปรบบบ
    #144
    1
    • #144-1 H_HB(จากตอนที่ 13)
      26 พฤษภาคม 2560 / 22:20
      คิดถึงรี้ดๆเหมือนกัน ไรท์หายไปนานมาก TT
      #144-1
  7. #143 Wonhony (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 02:03
    โง้ยยย คิดถึงมากเลยหายไปสักพักกลับมาต่อแล้วฟินมากเลยค้าา วอนโฮนายต้องอย่าให้ใครเอานางเอกของเราไปได้น้า แล้วใครคือเพื่อนเก่าของพี่เขาล่ะ ไหนจะคนที่เคยถูกยกให้วอนโฮก่อนหน้านี้อีก ปล.สู้ๆนะคะไรท์ ไฟตติ้งค่ะ
    #143
    1
    • #143-1 H_HB(จากตอนที่ 13)
      26 พฤษภาคม 2560 / 22:21
      ขอบคุณมากจ้าา มีกำลังใจเบย ><
      นั่นสิ ใครหนออออ มาลุ้นๆกันอิอิ
      #143-1
  8. #137 vvpp1149 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 21:57
    พวฮ.คิดจะทำอารายยย ต่ออีกคะไรท์><
    #137
    1
    • #137-1 H_HB(จากตอนที่ 13)
      12 พฤษภาคม 2560 / 16:51
      ได้จ้าาา คืนนี้ลงน้าาา
      #137-1
  9. #136 วีวี่ชอนซาเดวิ้ว (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 16:28
    ต้อน้าาา
    #136
    1
    • #136-1 H_HB(จากตอนที่ 13)
      12 พฤษภาคม 2560 / 16:51
      ได้เยยย ><
      #136-1
  10. #135 คุณนายคิม * (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 00:13
    เซตูโหมดหมดแรงนี้จากหมาป่ากลายเป็นแมวน้อยเลยยิ่งอยู่กะพิต๊อกอีกกก จะมีฉากสวีตกันจริงๆไหมเนี่ย ลุ้นนน สู้ๆนะไรต์
    #135
    1
    • #135-1 H_HB(จากตอนที่ 13)
      12 พฤษภาคม 2560 / 16:52
      จะมีหรือไม่มีดีล่ะ 5555
      #135-1
  11. #134 ploymamame (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 20:33
    วอนโฮจะทำรายรายยน้ออ ยิ้มกรุ่มกริม

    #134
    1
    • #134-1 H_HB(จากตอนที่ 13)
      12 พฤษภาคม 2560 / 16:52
      นั่นสิ พี่เขาจะทำอารายยย
      #134-1
  12. #133 Kimminhwa_7 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 20:17
    รอน้าาาา. สู้ๆ
    #133
    1
    • #133-1 H_HB(จากตอนที่ 13)
      12 พฤษภาคม 2560 / 16:52
      ขอบคุณนะจุ้ฟๆ
      #133-1
  13. #132 nut942 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 19:58
    มาอัพพพต่อน่าไรท์จ๋าาาาา. รอยุ่. สู้ๆๆๆๆ
    #132
    1
    • #132-1 H_HB(จากตอนที่ 13)
      12 พฤษภาคม 2560 / 16:53
      ขอบคุณมากจ้าาา เจอกันคืนนี้เน้อ
      #132-1
  14. #131 Wonhony (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 00:25
    แล้วแต่ไรท์เลยค่ะ เอาที่ไรท์สะดวก จะได้แต่งอย่างแฮปปี้นะคะ สู้ๆค่ะ
    #131
    1
    • #131-1 H_HB(จากตอนที่ 13)
      3 พฤษภาคม 2560 / 18:54
      จัดไปค้าบบบบ ขอบคุณมากเลยยยย ><
      #131-1
  15. #129 TK'Pattaraporn (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 10:50
    มีอา..... - -
    #129
    1
    • #129-1 H_HB(จากตอนที่ 13)
      3 พฤษภาคม 2560 / 18:53
      5555 ไรท์มาอัพแล้วเด้อ
      #129-1
  16. #128 คุณนายคิม * (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 00:18
    อีมีอา!!! อุ้ย ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ อินไปหน่อย ไรท์สู้ๆนะ รออยู่ สู้ๆ
    #128
    1
    • #128-1 H_HB(จากตอนที่ 13)
      3 พฤษภาคม 2560 / 18:53
      555 อินได้ๆ ขอบคุณจ้า ไรท์จะสู้ ฮึบๆ
      #128-1
  17. #127 GAMEMX (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 20:43
    รออยู่น้าาา//อัพบ่อยๆทีละนิดก็ได้ แต่อยากได้แบบยาวๆ (ชอบเรื่องมากเลย)
    #127
    1
    • #127-1 H_HB(จากตอนที่ 13)
      3 พฤษภาคม 2560 / 18:53
      ขอบคุณที่ชอบนะคะ ไรท์จะพยายรามน้าาา ><
      #127-1
  18. #126 Kimminhwa_7 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 20:01
    รอน้าาาา
    #126
    1
    • #126-1 H_HB(จากตอนที่ 13)
      3 พฤษภาคม 2560 / 18:52
      เรามาแว้ววว ><
      #126-1
  19. #124 vvpp1149 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 16:08
    ไรท์สู้ๆน๊าาา รีบมาเร็วๆ รีดเดอร์อยากอ่านต่อมากอ่ะ555 //ขอเลือกแบบอัพบ่อยๆน่ะงับ//
    #124
    1
    • #124-1 H_HB(จากตอนที่ 13)
      3 พฤษภาคม 2560 / 18:52
      ขอบคุณจ้า มาอัพแว้วน้า มาอ่านๆ
      #124-1
  20. #123 _kkaem (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 15:05
    มาเร็วๆนะ
    #123
    1
    • #123-1 H_HB(จากตอนที่ 13)
      3 พฤษภาคม 2560 / 18:51
      มาอัพแว้วววว ><
      #123-1
  21. #122 ctsrpwtr (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 10:02
    อัพบ่อยๆไปเลยค่ะ มจจะขาดมากกรอตั้งนานน
    #122
    1
    • #122-1 H_HB(จากตอนที่ 13)
      3 พฤษภาคม 2560 / 18:51
      มาแว้วนะ อย่าใจขาดล่ะ 555
      #122-1
  22. #121 AoMy-ii (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 10:01
    เอาแบบอัพบ่อยๆค่ะ อดใจรอไม่ไหวววว;-;
    #121
    1
    • #121-1 H_HB(จากตอนที่ 13)
      3 พฤษภาคม 2560 / 18:51
      เรามาแว้ววว ><
      #121-1
  23. #120 마이탬 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 02:39
    แหม คนดีที่ไหนจะยินดีเสนอตัวขนาดนี้ล่ะ..มีอา-*-

    เราเลือกแบบบ่อยๆ ทะยอยอัพทีละนิดๆ แต่บ่อยๆก็ได้ค่ะ จะขาดใจตายแล้ว
    อัพที่เดียวยาวๆมันก็ดีแต่ว่าอ่านจบแล้วมันจะขาดตอนยาวๆเลย
    หนูอยูไม่ได้
    หนูคิดถึงพี่วอนโฮ??

    รออยู่นะคะ สู้ๆค่า
    #120
    1
    • #120-1 H_HB(จากตอนที่ 13)
      3 พฤษภาคม 2560 / 18:50
      จัดไปปป >< วันนี้เอาพี่วอนโฮมาฝากละนะ 555
      #120-1
  24. #119 SAY-LLLLL (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 23:58
    ว่าแล้วววววว คนดีๆที่ไหนจะชื่อมีอา(?)
    #119
    1
    • #119-1 H_HB(จากตอนที่ 13)
      3 พฤษภาคม 2560 / 18:50
      เดี๋ยวๆ 555 เกี่ยวกับชื่อด้วยหรอม
      #119-1
  25. #118 kakimoto (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 23:53
    กริ๊ดดดดดดนังมีอา หล่อนคงอิจฉาที่วอนโฮชอบชั้นใช่ไหมยะเลยหาทางกำจัดชั้น!!! นังตัวดี บอกเรยว่าชั้นไม่ตายง่ายๆหร๊อก
    #118
    1
    • #118-1 H_HB(จากตอนที่ 13)
      3 พฤษภาคม 2560 / 18:49
      5555 นั่นสิ ยัยมีอามันขี้แอ๊บจริงๆ
      #118-1