Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 96 : PART 90 : มา...ได้ไง?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,970
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

Jisoo talk...


ในที่สุดพวกเราก็เคลื่อนขบวนผ่านป้อมปราการมาจนได้ สู่ปลายทางข้างหน้า 'เขาทาธารัส'

"โห...ได้กลิ่นไอเย็นมาแต่ไกลเลยอะพี่" โรเซ่เอ่ยขึ้น เมื่อลมทางเหนือที่หอบไอเย็นมาจากเขาลูกนั้นไหลผ่านตัวเราไป

"อกาธอนัส! หยุดเกวียนก่อน" ฉันออกคำสั่ง เมมเบอร์ทุกคนหันมามองหน้าฉัน ก่อนที่ล้อเกวียนจะหยุด

"หยุดทำไมกัน หรือมีอะไรคะ" ลิซ่าถามฉัน แต่ดูเหมือนจะมีคนรู้ทัน

"มีแผนน่ะสิ" ยัยเจนคนชิคนี่แหละคะ แต่ฉันก็ไม่ได้สนใจพวกนางหรอก ได้แต่ปล่อยให้พวกนางสงสัยต่อไปว่าแผนอะไร 

"หยุดทำไมขอรับ" อกาธอนัสที่นั่งอยู่ท้ายเกวียนถามขึ้น

"พวกเจ้าไปได้" 

"ฮะ!" พวกเมมเบอร์ดูตกใจที่ฉันพูดอย่างนั้น

"แต่พวกเราได้รับคำสั่งให้ดูแลพวกคุณหนูไปจนถึงทาธารัสนะขอรับ" อกาธอนัสที่นั่งอยู่ที่นั่งคนขับเอ่ยขึ้น

"คำสั่งมันเปลี่ยนแปลงกันได้น่า" ฉันว่า นี่ฉันคงทำให้ทุกคนงงอยู่แน่ๆ โดยเฉพาะยัยสามคนนี้ 

"แต่ถ้าท่านผู้นำรู้ พวกเราตายแน่เลยขอรับ" อกาธอนัสพวกนี้ไม่ได้ดั่งใจเลย สงสัยฉันต้องใช้ไม้ตาย

"พวกเจ้า จงกลับไปรอเราที่ป้อม และถ้าใครถาม จงบอกว่า เราได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดีจากทาธารัส" ฉันใช้พลังกับพวกเขาทั้งสี่ และผลที่ได้คือ...

"ขอรับ!" 

แล้วอกาธอนัสทั้งสี่นายก็เข้าแถวตอนเรียงหนึ่งหันหน้ามาหาพวกฉัน แล้วโค้งให้พวกฉันหนึ่งที ก่อนจะกลับหลังหัน แล้วค่อยๆ วิ่งตามกันออกไปที่ละคน เพื่อกลับไปยังป้อมปราการตามคำสั่งของฉัน และเมื่อพวกเขาวิ่งกลับไปลับตา

"พี่ทำอะไรของพี่อะ" ลิซ่าเป็นคนแรกที่ถาม

"นั่นสิคะ คุณลุงอุตส่าห์ส่งพวกเขามาอารักขาเรานะ ดันไล่กลับไปซะงั้น มีคนตายแทนไม่ชอบ อยากตายเองว่างั้น" ยัยโรเซ่ก็เสริม ดีนะคะที่เจนนี่ไม่ได้พูดอะไร แต่มันจะดีกว่านี้ถ้านางจะไม่จ้องฉันแบบเอาเป็นเอาตายแบบนี้ 

"เอ่อน่า...พวกแกไม่ต้องสงสัยฉัน" ฉันว่าแล้วกระโดดลงจากเกวียน

"พี่จะทำอะไรอะ" ลิซ่าถามฉัน

"ส่งกระเป๋าฉันมา" ฉันบอกพวกเธอ แต่ยัยพวกนี้ไม่ได้เชื่อฟังกันเลยคะ

"ส่งมาสิยะ" ฉันเร่งพวกเธอ ทีแรกเหมือนเจนนี่ไม่ค่อยอยากจะร่วมมือเท่าไหร่ แต่ฉันเดาว่านางก็คงอยากรู้แผนของฉัน ก็เลยหยิบกระเป๋าแล้วเดินเอามาส่งฉัน เธอวางมันลงท้ายเกวียนต่อหน้าฉั

"Thank you teacher" ฉันว่าแล้วเปิดกระเป๋าหาของที่ฉันยัดมาด้วย

"นี่พี่จีซู พี่จะทำอะไร เอาจริงๆ บอกมา" โรเซ่นั่งลงข้างๆ กระเป๋า แล้วถามฉัน

"เอ่อน่า เดี๋ยวพวกแกก็รู้ ไว้ให้ฉันหามันเจอก่อน" ฉันตอบเธอ

"มัน?" พวกนางยังสงสัยไม่หาย และในที่สุดฉันก็หาเจอจนได้ ยัดเอาไว้ซะลึกเลย จะเป็นไรกันไปก่อนมั๊ยเนี่ย

"ทุกคน!" ฉันเรียกพวกนาง แล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ไปให้ ทั้งสามคนมองหน้าฉันเป็นตาเดียว ใบหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

"ขอเชิญพบกับ..." ฉันจับของสิ่งนั้นที่อยู่ในกระเป๋าไว้แน่น ก่อนจะภูมิใจนำเสนอ

"แท๊แด๊! สโนไวท์กับคนแคระทั้งเจ็ด!" สามคงนั้นอึ้งกันไปเลยค่ะเมื่อเห็นของชิ้นสำคัญที่อยู่ในมือฉัน

"นั่นมัน...หนังสือสำนึกผิดไม่ใช่เหรอคะ" เจนนี่ถามขึ้น ฉันจึงยิ้มแล้วก็พยักหน้าตอบ

"แล้วพี่เอามาทำไมอะ" ลิซ่าถามฉันอีกคน

"ก็..." ฉันว่าแล้ววางสมุดไว้บนพื้น พวกเมมเบอร์กระโดดลงมาจากเกวียนแล้วมายืนข้างๆ ฉัน

"พี่จะทำอะไรอะ" โรเซ่ถามขึ้น แต่ฉันว่ามีคนหนึ่งที่รู้คำตอบของมันแล้ว

"นี่พี่..." เจนนี่มองหน้าฉันตาโต แล้วเธอก็เงียบไปก่อนจะก้มมองหนังสือเล่มนั้นอย่างเป็นกังวล

"เอาล่ะคงถึงเวลาแล้ว" ฉันว่าแล้วแคะหนังสือเล่มนั้นสามครั้ง


ก๊อกๆๆ


"ออกมาได้ค่ะ" สิ้นเสียงฉันว่าก็...


ตุ้ม!


"แควกๆๆ พวกพี่! มีคนลอบทำร้ายเรา!" เสียงลิซ่าดังขึ้น ตอนนี้รอบตัวเรามองไม่เห็นอะไรเลยค่ะ ก็เศษดินเศษฝุ่นคลุ้งกระจายไปหมด เหมือนตอนระเบิดภูเขายังไงยังงั้นแหละ

"ทุกคน! เรียกอาวุธ!" โรเซ่ร้องขึ้น เรียกอาวุธเหรอคะ 'ตายแล้วๆ'

"โรเซ่! อย่า!"

"ย่าห์!"

"เฮ้ย! ทำบ้าอะไรของเธอฮะ!" 

"นาย!...มาได้ไง?" 

ตอนนี้ฝุ่นดินรอบๆ ตัวเราเริ่มจางลงแล้ว เผยให้เห็นโรเซ่ที่กำลังง้างดาบไว้กลางอากาศเพราะโดนวีจับมือเอาไว้ทัน ใจหายใจคว่ำหมดเลย เกือบซวยกันซะแล้ว และเมื่อฝุ่นนั่นจางลงจนจะหมด

"พวกพี่!" ลิซ่าเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นบังทันทั้ง 7 คน ที่...เอ่อ...บางคนก็ยืน บางคนก็นั่งคะ และบางคนก็...นอนสำลักฝุ่นอยู่ที่พื้นแน่ะค่ะ

"คิดว่าเล่นอะไรกันอยู่คะ" เจนนี่ว่าก่อนจะปลีกตัวเดินออกไป 

"เจนนี่!" จีมินที่นั่งอยู่กับพื้นรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งตามออกไป ยัยนี้ก็แปลกคน มาเดือดอะไรอีกแล้ว 

"เธอก็เหมือนกัน คิดว่าเล่นอะไรอยู่ฮะ แล้วดาบนี่ จะเก็บได้ยัง" นี่ก็อีกคู่ ถ้าเปิดเรื่องมาแล้วไม่ตีกันคงไม่ใช่คู่นี้สินะ 

วีรอให้โรเซ่เก็บดาบก่อนแล้วถึงปล่อยมือจากเธอ และทันทีที่โรเซ่เป็นอิสระ

"ก็ใครจะไปรู้ล่ะ จู่ๆ ก็ระเบิด ตูม! กลายเป็นโกโก้ครั้นแบบนี้ เป็นใครก็ต้องตกใจสิ แล้วมันผิดตรงไหนที่ฉันจะป้องกันตัว"

"มันผิดตรงที่เธอไม่ดูตาม้าตาเรือนี่แหละยัยบื้อ" ใช่อย่างที่ฉันบอกมั๊ยล่ะคะ

"นี่นาย..."

"ก่อนจะเถียงกัน กูขอน้ำหน่อยได้มั๊ย คอแห้งไปหมดแล้ว" เจโฮปที่เพิ่งลุกขึ้นนั่งได้เอ่ยขึ้น ฉันจึงรีบควานหากระบอกน้ำที่อยู่ในกระเป๋าแล้วเดินเอาไปให้ เจโฮปรับกระบอกน้ำไป แล้วรีบดื่มอึกใหญ่

"พอๆ แบ่งกูด้วย" พี่จินแย่งกระบอกน้ำจากเจโฮปไปดื่มต่อ ก่อนจะส่งต่อให้คนอื่น แล้วพี่เขาก็ถามฉันว่า

"พี่ถามจริงๆ เลยนะ นี่แกล้งพวกพี่ใช่มั๊ยฮะยัยหนู ถึงส่งพวกพี่ไปอยู่เหมืองใต้ดินแบบนั้น" ฮ่าๆๆ นี่รู้ด้วยเหรอว่าแกล้ง

"แกล้งอะไรล่ะคะ พี่ก็ว่าไป ฉันออกจะเป็นคนดีนะ" ฉันแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ก็ต้องแก้แค้นบ้างสิคะ ก็พวกพี่เขาทำฉันอับอายกันมานี่น่า ส่งไปอยู่ใต้ดินก็ดีแล้ว จะได้รู้ว่าความทรมานเวลาโดนแกล้งแล้วทำอะไรไม่ได้มันเป็นยังไง

"จริงเหรอ" ฉันหันไปหาเจ้าของเสียงที่ตอนนี้เดินเข้ามาหาฉันแล้ว

"ก็จริงสิคะ คนดีๆ กู้ดเกิร์ลแบบจีซูนี่นะ หาไม่ได้ง่ายๆ นะจะบอกให้" ฉันหันไปบอกเขา

"แบบจีซู? ถ้างั้นคงต้องเป็น...คนดีๆ แต่สติไม่ค่อยดีมากกว่า" หืม! พูดแบบนี้กับฉันใช่มั๊ย

"พี่ชูก้า มาแขวะฉันทำไมเนี่ย เดี๋ยวฉันก็ส่งกลับเหมืองซะหรอก" ฉันคาดโทษพี่เขา

แต่พี่คนนี้ วันนี้แกไปกินอะไรผิดสำแดงมาหรือเปล่าคะ ฉันแอบหวั่นๆ นะนี่ ก็จู่ๆ พี่เขาก็เดินเข้ามาใกล้ฉัน ใกล้จนฉันไม่กล้ามองหน้าเลยอะ ทำอะไรก็ไม่รู้ ไม่อายคนอื่นเขาหรือไง แถมยังพูดแบบนี้อีก

"ถ้าเธอส่งฉันไปจริงๆ คราวนี้ฉันลากเธอไปด้วยแน่ แล้วมารอดูกันว่าจะเกิดอะไรขึ้นในนั้น" หื้ม! ไอ้พี่บ้า!

"โอ้ย" ฉันบิดท้องพี่เขาเองแหละค่ะ ก็เล่นพูดอะไรสองแง่สองง่ามแบบนี้อีกแล้ว

"ตลกล่ะ" ฉันว่า แต่พี่คนนี้ 'หื้ม! เอาอีกแล้ว!'

"พี่ชูก้า!" เล่นผลักหัวฉันจนเกือบหงายหลังอยู่แล้ว

"ขอโทษค่ะ" พี่เขาว่า 'เชอะ! พูดแบบนี้ตบหัวแล้วลูบหลังกันชัดๆ'

"นี่มันน้ำเปล่าหรือน้ำเชื่อมวะนี่" แรปมอนเอ่ยขึ้นก่อนจะส่งน้ำต่อให้จองกุก

"พอเลยพี่น่ะ เล่นอะไรก็ไม่รู้" แล้วพี่เขาก็ยิ้มขำๆ ให้ฉัน ฉันจึงยู้หน้าใส่ วันนี้พี่เขาคงเมาฝุ่นมาแน่ๆ เลยคะ

"ลลิสา มโนบาลจ๋า" เสียงนี้ทำให้ฉันต้องหันไปมองเจ้าของเสียง จองกุกเรียกลิซ่าซะเต็มยศเลยค่ะ ดีนะไม่มีนางสาวนำหน้าด้วย แสดงว่ายังง้อนางไม่สำเร็จ

"อะไร" ยัยนี้ก็ทำเป็นตอบเสียงแข็ง ทีตอนมื้อเช้า บ่นจะเป็นจะตาย เล่นตัวไปอีก

"เช็ดหน้าให้กุกหน่อยสิ เปื้อนหมดแล้วอะ" ถ้าจองกุกจะอ้อนยัยลิซขนาดนี้ 

"เอ้า!" ลิซ่าโยนผ้ามาให้จองกุก โห...ยัยนี่ยังไม่ใจอ่อนอีกเหรอ ถ้าพี่ชูก้าอ้อนฉันได้แบบนั้นนะ ฉันจะระบำชาวเกาะอ้อมดาวอกาธาเลยค่ะ แต่แค่คิดว่าพี่ชูก้าต้องทำแบบนั้น...

"คิกๆๆ" 

"หัวเราะอะไรคนเดียว" ตายยากจริงเลยไอ้พี่ก้า

"บ้าเปล่านี่" ฉันหันไปเขม็งใส่ มาหาว่าฉันบ้าเฉยเลย

"โหย...ใจร้ายอะ แค่เช็ดหน้าให้เพื่อนแค่นี้ก็ทำไม่ได้เลยเหรอ" จองกุกนั่งบ่นเหมือนเด็กน้อยเลยค่ะ แต่สองคนนี้ลดสถานะกันลงมาจริงๆ สินะ

"ก็เพราะว่าเป็นแค่เพื่อนนั่นแหละถึงทำไม่ได้" ยัยลิซ่าก็เก๊กเหลือเกิน ถ้าจองกุกไม่งอน นางต้องมีหนาวแน่ๆ ล่ะ

"เช็ดเองก็ได้ โด่ว" จองกุกใช้ผ้าเช็ดๆ ถูๆ หน้าตัวเองอย่างเซงๆ ส่วนลิซ่าก็ยื่นมองอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ แบบไม่แสดงออกมา 

"แล้วสองคนนั้น เมื่อไหร่มันจะกลับมาวะ เรายังต้องไปต่อกันอีกนะ" พี่จินเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นว่าเจนนี่กับจีมินหายไปกันสักพักแล้วยังไม่เห็นแววกลับมา

"ยึดเส้นยึดสายรอน้องมันไปก่อนเหอะฮยอง ให้พวกมันไปเคลียร์กันน่ะดีแล้ว" แรปมอนว่า

"ยึดเส้นยึดสาย!" อะไรของเจโฮปอีกล่ะคะ

"ทุกคน! ลุกขึ้น!" เจโฮปทำทุกคนตกใจจนเผลอลุกขึ้นตามกันไปหมดเลยค่ะ

"เอาล่ะ ทำตามกูนะ" คะ? นั่นพี่เขาทำอะไรอะ ฉันเห็นเจโฮป เอ่อ...คือ...เขา...

"ชูมือขึ้นไปให้สุดแขน เขย่งปลายเท้า ก่อนจะก้มลงใช้มือแตะพื้น" จะเต้นแอโรบิกเหรอ!

"เอ้า! ทำตามกันดิ่" นี่เจโฮปจะให้เรายืดเส้นยืดสาย exercise กันกลางป่าจริงๆ เหรอคะ 

"เอ้า! เร็ว! เราต้องเตรียมร่างกายให้พร้อมนะ ไหนว่าที่นั่นทั้งหนาวทั้งน่ากลัวไม่ใช่เหรอ เราต้องฟิตๆ ฟิตๆ" เจโฮปว่าแล้วเด๋งอกโชว์ให้กับพวกเราที่กำลังงงงวยกับการกระทำของพี่แกอยู่ เจโฮปต้องเป็นอีกหนึ่งคนแน่ๆ เลยคะที่เมาฝุ่นเหมือนพี่ชูก้า นี่ขนาดยังไปไม่ถึงทาธารัสนะคะ

"เร็ว! กายพร้อม! ใจพร้อม! เราทำได้! เอ้า 1 2 3 4 5 6 7 8 เอ้า! เร็วสิโว้ย!" บทครูฝึกโหดก็มาคะ พวกเราจึงต้องทนๆ ทำตาม

"เอ้า! เปลี่ยนข้าง" ฉันว่าพวกเราทั้งหมดนี่ ยกเว้นเจเฮป คงกำลังภาวนาใจอยู่ว่า 'เจนนี่ จีมิน รีบกลับมาเถอะ! พลีส!'



Jimin talk...


เจนนี่เดินไวมากครับ จนผมต้องเร่งฝีเท้าตาม เราเดินมาไกลแล้วนะครับ ถ้ามองย้อนกลับไปตอนนี้ก็คงไม่เห็นพวกนั้นแล้ว

"เจนนี่" ผมเรียกชื่อเธอตามหลัง

"..." แต่เธอไม่ได้ขานกลับ

"เจน..." จู่ๆ เธอก็หยุดเดินครับ คิดจะหยุดก็หยุด เล่นเอาผมงงไปเลยนะ แต่ก็ดีเหมือนกัน เราจะได้คุยกันสักที ผมค่อยๆ เดินเข้าไปหาเธอที่ยืนหันหลังให้ผมอยู่ และเมื่อใกล้พอแล้ว

"เจนนี่"


หมับ!


ผมอึ้งรอบสอง เพราะจู่ๆ เธอก็หันกลับมาอย่างเร็วแล้วกอดผมซะแน่น ผมจึงกอดตอบแบบงงๆ ปนตกใจ  เวลาคนชิคเขาอ่อนแอชอบเป็นแบบนี้ทุกคนหรือเปล่าครับ

"นายมาทำไม" เธอเอ่ยขึ้น

"ฉันไม่อยากให้นายมา" ปากไม่ตรงกับใจเลยนะผู้หญิงคนนี้

"กลับไปเถอะ" ประโยคนี่ทำให้ผมต้องยิ้มออกมาอย่างขำๆ

"ฉันจะกลับได้ยังไง ถ้าเธอยังกอดฉันแน่นอยู่แบบนี้ เจนนี่" พอเธอได้ยินผมพูดแบบนี้ เธอก็ค่อยๆ คลายกอดออก แล้วมองหน้าผมนิ่ง ผมจึงส่งยิ้มน้อยๆ ให้เธอ

"ฉันอยากให้นายกลับซะ กลับไปโลกของนาย ฉันไม่อยากให้นายเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องพวกนี่" ความจริงคือเธอเป็นห่วงผมสินะ

"ฉันจะกลับก็ต่อเมื่อเธอกลับ" ผมบอกเธอ

"นายก็รู้ฉันทำไม่ได้จีมิน"

"งั้นฉันก็ทำตามคำสั่งเธอไม่ได้เหมือนกัน" เจนนี่มองผมนิ่ง 

"เธอจะให้ฉันกลับ ทั้งๆ ที่เธอเอาแต่หลบหน้าฉันอย่างนี้เหรอ แม้แต่คำลาซักคำ เธอก็จะไม่ให้โอกาสฉันได้พูดมันเลยหรือไง" ผมถามเธอ ก็ตลอดเวลาสามวันที่ไม่เจอเธอเลยมันทรมานมากนะครับ การที่รู้ว่าเธอทุกข์ใจแต่ผมช่วยอะไรไม่ได้ มันทำให้ผมไม่เป็นอันทำอะไรไปหม

"การลาทั้งๆ ที่ยังรัก มันทรมานนะ" เธอว่า นี้คือเหตุผลของเธอใช่มั๊ยครับ เหตุผลที่เธอไม่ยอมให้ผมเจอ แต่ผมก็มีเหตุผลของผมเหมือนกันนะ

"แต่การรัก เมื่อรู้ว่าต้องจาก แต่ไม่ได้ลา มันก็เจ็บเหมือนกันแหละ" ผมว่า

ผมมองเธอ เธอมองผม เรามีเหตุผลที่ต่างกัน แต่เหตุผลทั้งสองอย่างเพื่อจุดประสงค์เดี๋ยวกันคือ การจากโดยไม่ต้องเจ็บ แต่ไม่ว่าจะจากแบบไหน สำหรับผมมันก็เจ็บทั้งคู่นั่นแหละ แต่ผมเชื่อว่าเหตุผลของผม มันเจ็บน้อยกว่าเหตุผลของเธอนะ ก็เพราะ...

"รู้มั๊ยเจนนี่ ถึงเราจะจากกันก็จริง แต่สิ่งที่จะติดตัวเราไปจนตาย คือความทรงจำ" ผมเห็นเธอน้ำตาคลอ เวลาที่เธออ่อนแอแบบนี้ ผมยิ่งต้องการปกป้องเธอ 

"ถึงแม้มันจะเป็นครั้งสุดท้าย แต่ฉันก็อยากสร้างความทรงจำนั้นกับเธอนะเจนนี่" ผมบอกเธอ แล้วค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ เจนนี่มองผม ผมรู้นะว่าเธอก็ต้องการผม 

ผมใช้มือข้างหนึ่งปัดผมของเธอที่ปกหน้าสวยๆ ออกไป ก่อนจะใช้มือข้างนั้นประคองหน้าเธอแล้วถามเธอว่า

"ให้ฉันอยู่ได้มั๊ย" เจนนี่มองตาผม น้ำตาที่คลออยู่แล้วเริ่มไหลออกมา ผมจึงใช้มือข้างที่ประคองหน้าเธออยู่เช็ดน้ำตาให้เธอ แล้วเจนนี่จึงพยักหน้าให้ผม

"อือๆ" ผมจึงดึงเธอเข้ามากอด

"อยู่ด้วยกันนะ" ผมบอกเธออีกครั้ง

"อือ" ผมจึงค่อยๆ ลูบหัวเพื่อปลอบประโลมเธอ แล้วเจนนี่จึงกอดผมตอบ ผมชอบความรู้สึกนี้จัง แค่กอดและสัมผัสอบอุ่นจากคนที่ผมรัก เท่านี้ผมก็สุขใจแล้ว ผมต้องการเท่านี้จริงๆ แค่ยืนอยู่ข้างเธอ จับมือไว้แล้วไปด้วยกัน ไม่ว่าทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร แค่ขอให้เราเชื่อในกันและกันแบบนี้ก็พอแล้ว

"ฉันจะอยู่กับเธอ"



Jungkook talk...


"เอาล่ะ รอบสุดท้ายนะโว้ย" อยากรู้ใช่มั๊ยว่ารอบสุดท้ายอะไร ก็นี่น่ะสิครับ

"กำมือขึ้นแล้วหมุนๆ ชูมือขึ้นโบกไปมา กำมือขึ้นแล้วหมุนๆ ชูมือขึ้นโบกไปมา" นี่มันอนุบาลหมีน้อยชัดๆ เชื่อเจโฮปฮยองแกเลย

"กางแขน ขึ้นและลง พับแขน มือแตะไหล่ กางแขน..."

"ดูน่าสนุกนะครับ" ผู้ช่วยให้รอดมาโน้นแล้วครับ

"จีมินมาแล้ว เลิกกัน!" ชูก้าเอ่ยขึ้น เจโฮปทำหน้าเซงๆ

"อีกท่อนเดียวเองฮยอง" เจโฮปบอกชูก้า 

"ท่อนเดียวมึงแต่เพลงที่สิบแล้วมั้ง" ชูก้าย้อน เจโฮปจึงแห้งๆ ส่งมาให้แล้วบอกว่า

"ติดลมน่ะฮยอง" ติดลมกลางอากาศเลยล่ะครับ เล่นเหมาเพลงเด็กมาเป็นอัลบั้มซะขนาดนี้

"ถ้างั้นไปกันต่อเถอะค่ะ เดี๋ยวจะมืดค่ำซะก่อน" เจนนี่เอ่ยขึ้น 

นี่เธอเลิกหลบหน้าพวกผมแล้วใช่มั๊ย หืม...จีมินฮยองต้องมีทีเด็ดอะไรแน่ๆ คู่ที่ปรึกษาของผม เขาดีกันแล้วนะ แล้วผมล่ะ ผมมองไปทางลิซ่า แต่เธอมองผมตอบประมาณว่า 'มองอะไร' 

ใจแข็งเกินไปแล้ว ผมคงต้องใช้กลยุทธอ่อยให้รัก เอ้ย! อ้อนให้รักอีกครั้ง คงต้องฟื้นฟูวิชากันหน่อยแล้วล่

"งั้นเดียวฉันขับเกวียนให้เองค่ะ" ลิซ่าอาสา 'ขับเกวียน' แสดงว่าเธอจะไปนั่งข้างหน้าตรงเบาะคนขับคนเดียวใช่มั๊ยครับ ฮึๆๆ เข้าทางผมล่ะ

"เอ้า! ขึ้นรถเว้ย!" จินตะโกนบอกทุกคน ทุกคนจึงทยอยขึ้นเกวียน ส่วนลิซ่าเดินอ้อมไปขึ้นด้านหน้าแล้วครับ และก่อนที่พวกเราจะขึ้นกันหมด ผมจึงตัดสินใจเดินอ้อมไปข้างหน้า แล้วกระโดดขึ้นนั่งประจำที่ข้างคนขับ

"มาทำไม" ดูเธอทักผม

"ก็ในเกวียนมันแน่นแล้ว อีกอย่าง เธอมานั่งคนเดียวแบบนี้ ฉันก็กลัวว่าเธอจะเหงา" ผมบอก

"แต่ฉันไม่ได้ต้องการให้นายมานั่งด้วย" แรงอะ กลายเป็นว่าผมเผือกเสนอหน้าเข้ามาเอง แต่คิดว่าผมจะยอมแพ้เหรอครับกับเรื่องแค่นึ้

"แต่ฉันไม่ชอบนั่งในที่ที่คนแออัดนี่น่า งั้นเธอก็ไปนั่งข้างใน ส่วนฉันก็จะนั่งข้างนอกนี่แหละ" ผมบอกเธอ 

"แล้วนายขับเกวียนเป็นหรือไง" เธอถามผม แล้วคิดว่าผมขับเป็นมั๊ยครับ

"นั่นน่ะสิ ไอ้ฉันก็ขับไม่เป็นซะด้วย" ผมตอบหน้าตาใสซื่อ ลิซ่ามองผมแล้วถอนหายใจน้อยๆ ก่อนจะบอกผมว่า

"ถ้านายกวนประสาทฉันล่ะก็..."

"ไม่กวนประสาทหรอกน่า" ผมรีบตัดบท

"แต่ถ้ากวนใจน่ะไม้แน่" พอผมพูดประโยคนี้ ลิซ่ารีบหันหน้าหนีไปทางอื่นทันทีเลย เธอจะงอนผมไปถึงไหนกันนะ 

"ขอโทษนะครับ" เจโฮปเสนอหน้าออกมา

"คุณๆ ทั้งสองจะออกเดินทางกันได้ยังครับ ผมนั่งรอจนเหน็บกินแล้วนะครับผม" แต่ละคนมองมาทางผมกับลิซ่าหมดเลยครับ ผมจึงบอกเธอว่า

"ไปดิคุณลลิสา" ลิซ่าหันมาจ้องหน้าผมเขม็ง ก่อนที่เธอจะหันไปจับสายบังเหียนบังคับม้า แต่ว่า...

"นี่" ลิซ่าโวยขึ้นเมื่อเห็นว่าผมขโมยจับมือเธอไว้

"นี่" ผมล้อเลียนเธอ ลิซ่ามองแรงใส่ผมเลยอะ แต่บอกแล้วว่าผมกำลังรื้อฟื้นวิชาอ้อนให้รักอยู่ ผมจะกลัวสายตาของเธอไม่ได้

"เป็นเพื่อนกันจับมือกันได้" ผมบอกเธอ แต่ลิซ่าว่า

"เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อน่ะสินาย" เอ๊ะๆๆ ผมว่าผมหูฟาด อะไรสนิทๆ นะครับ 

"เพื่อนสนิท...นี่ยอมเลื่อนให้อีกขั้นแล้วเหรอ" ผมถามเธอ ลิซ่าชะงักไปซักครู่ครับ ดูเหมือนเธอจะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าหลุดปากออกมา หลุดบ่อยแบบนี้แสดงว่าใจอ่อนกับผมแล้วสินะ

"หลุดเหมือนวันนั้นเลยนะ" ผมแซวเธอเล่นๆ ยังจำวันที่ผมโดนกัดได้ใช่มั๊ย วันนั้นผมใจชื่นขึ้นมาหน่อย เพราะทีแรกนึกว่าเธอจะไม่แยแสผมซะแล้ว

"หลุดบ้าหลุดบออะไรล่ะ" เธอว่าแล้วกระตุกเชือกให้หลุดจากการเกาะกุมของผม แต่เธอคงลืมไปน่ะสิครับว่าตัวเองเป็นคนขับอยู่ เพราะงั้น...


"ฮี้!!!"


"อ๊าย! ยัยลิซ! แกทำบ้าอะไร!/เฮ้ย! พวกมึงสองคนทำอะไรกัน!" 

เสียงคนอื่นๆ ในเกวียนโวยวายขึ้น เมื่อเกวียนดันออกตัวเร็วอย่างกะทันหัน แถมเซไปซ้ายทีขวาทีเพราะม้าที่ใช้ลากดันพากันตกใจจากการกระตุกเชือกอย่างแรงของลิซ่า ตอนนี้ลิซ่าก็กำลังบังคับพวกม้าอยู่ แต่ไหวแน่เหรอครับ ผมก็ดันไม่เคยขับเกวียนซะด้วย ก็เลยได้แต่เกาะที่นั่งไว้แน่น มือนึงก็เกาะตัวลิซ่าเพื่อกันเธอตก 

"ยัยลิซ! แกคุ้มไหวแน่นะ" จีซูตะโกนมาถาม แต่ลิซ่าไม่ได้ตอบไปเพราะมัวแต่ดึงเชือกบังคับม้าอยู่ แต่จากที่ผมเห็น ท่าจะเอาไม่อยู่นะ

"ฉันช่วย" ผมว่า แล้วช่วยเธอดึงเชือก แต่ม้าพวกนี้มันจะคึกคักเกินไปแล้ว

"วิ้ด!" ลิซ่าผิวปากก็แล้วครับ

"หยุด!" ร้องตะโกนก็แล้ว แต่ก็เหมือนเปล่าประโยชน์

"อ๊าย!/เฮ้ย!/ช่วยหยุดมันทีเถอะ!/กูโดนอัดจะเป็นปลากระป๋องอยู่แล้ว!" เสียงใครเป็นใครบ้างไม่รู้ล่ะครับงานนี้ เพราะผมก็มัวช่วยลิซ่าเหมือนกัน

"คุมได้นะลิซ" ผมถาม 

"ไม่แน่ใจอะ" แต่ลิซ่าตอบผมหน้าเครียดเลย และผมมองไปตามทางข้างหน้า 


'แม่เจ้า!' 


มันจะซวยซ้ำซวยซ้อนอะไรขนาดนี้ครับนี่ ก็กลางทางข้างหน้านะสิครับ ดันมีต้นไม้ตั้งเด่นสูงสง่าขวางอยู่กลางทาง 

"ทุกคน! เกาะไว้ให้แน่!" ผมตะโกนเข้าไปบอกพวกคนข้างใน

"เกาะ? เกาะอะไร!" เสียงวีดังมา แต่ระยะทางมันใกล้เข้ามาแล้วนะครับ และเหมือนลิซ่าก็จะคุมหลบไม่ได้ด้วย

"เกาะให้แน่นโว้ย!" มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้ครับ

"ลิซ!"


โครม!!!


ดีนะครับที่ผมพาลิซ่ากระโดดออกมาข้างทางได้ก่อน ตอนนี้เราสองคนจึงนอนหมดสภาพกันอยู่บนพื้นดินแข็งๆ คลุกฝุ่นกันไปอีก แต่ผมว่ามีกลุ่มคนที่น่าสงสัยกว่าพวกผมน่ะสิ

"โอ่ย~" มีเสียงโอดครวญมาแล้วด้วย

"ลุกไหวมั๊ย" ผมรีบถามลิซ่าที่นอนอยู่ในอ้อมแขนผม เธอพยักหน้าให้ผม ผมจึงค่อยๆ พยุงตัวเธอยืนขึ้นแล้วปัดเศษใบไม่ใบหญ้าออกให้

"ไม่เป็นไรนะ" ผมถามเธอ

"ฉันไม่เป็นไร แต่พวกนั้นน่ะสิ" ลิซ่าชี้ไปที่เกวียนที่นอนแอ่งแม่งเอียงข้างไปแล้ว ก่อนจะหันหน้ามาหาผม สายตาบอกให้รู้ว่า 'เราซวยแน่เลย'

"ไอ้กุก!" ครับ ซวยแน่ๆ ครับงานนี้

"มึงมาช่วยพวกกูเดี๋ยวนี้!" เสียงชูก้าฮยองทำผมขวัญหนีดีฝ่อนะครับนี่

"ไปดูพวกนั้นกันเถอะ" ผมชวนลิซ่า ลิซ่าพยักหน้าให้ผมสีหน้ารู้สึกผิด

"ไม่เป็นไรหรอก ป่ะ!" ผมว่าแล้วจับมือพาเธอเดินออกมา 

ลิซ่าดูเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด เธอเดินชำเลืองสอดส่องมองดูเกวียนนั่นไปตลอดทางที่ผมพาเดินเข้ามา แต่...เอ๊ะโอ! นั่นใครล่ะครับที่คลานออกจากเกวียนมาเป็นคนแรก

"ไหวนะเจนนี่" จีมินนั่นเอง 

จีมินหันไปถามเจนนี่ผู้ซึ่งคลานตามออกมาติดๆ เจนนี่แค่พยักหน้างึกๆ ตอบกลับ ก่อนที่ทั้งสองคนจะนั่งหอบหายใจกันอยู่ข้างเกวียน แล้วมองพวกผมสองคนด้วยสายตาคาดโทษ แปลได้ว่า 'พวกมึง!' ผมกับลิซ่าเลยได้แต่มองหน้ากัน

"เร็วเถอะ" ลิซ่าบอกผม ผมจึงรีบพาเธอวิ่งไปที่เกวียน ลิซ่าเข้าไปดูจีมินกับเจนนี่ก่อน ส่วนผมรีบวิ่งเข้าไปดูคนในเกวียน แล้วก็พบว่า...ผมขอเดินกลับไปตอนนี้ได้มั๊ย ผมรู้เลยว่าชะตาชีวิตของผมหลังจากนี้จะเป็นยังไง

"ขาใครคะนี่ เอาออกไปที คอเคล็ดไปหมดแล้ว" โรเซ่ใช้มือตบๆ ขาที่พาดคอเธออยู่ ขาใครล่ะครับ

"โทษที" ขาวีนี่เอง 

"ไอ้โฮป! มึงเอาก้นมึงออกจากหน้ากูดิ่ นี่มึงไม่ได้ปล่อยลมใส่กูใช่มั๊ย" แรปมอนรีบกระเสือกกระโสนจะออกมา แต่นอกจากติดเจโฮปแล้ว ยังโดนจินฮยองนอนทับอีกต่อหนึ่งอีก

"ฮยอง! ลุกได้แล้วว้อย! ผมจะแบนอยู่แล้ว" แรปมอนรีบดันตัวหนักๆ ของจินออก แต่จินฮยองแกไม่ยอมขยับให้เลยครั

"ก็กูเมื่อยอะ" จินฮยองว่า และเมื่อแรปมอนเห็นผม...

"ไอ้กุก!" นั่นไงครับ

"มึงมานี่เลยไอ้ตัวดี! มาช่วยกูเลย!" 

"ครับๆๆ" ผมรีบเข้าไปจัดการแยกสามคนนั้นออกจากกัน

"ออกได้สักที" แรปมอนรีบลุกขึ้นแล้วเดินออกไป แต่ก่อนที่ฮยองแกจะเดินผ่านผม

"มึงๆๆ ไอ้กุก มึงเลย" แกชี้หน้าคาดโทษผมไว้ ผมจึงยิ้มแห้งส่งไป

"ใจเย็นนะฮยองนะ" ผมว่า แล้วแรปมอนก็เดินหัวเสียออกไป ขนาดแรปมอนยังหัวเสีย แล้วไอ้ฮยองคนนั้นล่ะ

"พี่คะ งือ~ ศอกถลอกเลยอะ" เสียงจีซูมาแล้วครับ

"เหมือนจมูกจะหักด้วยอะ" 

"ไหนดูสิ" ผมขอตัวได้เปล่าครับ ผมมีลางแปลกๆ

"ก็ไม่หักนะ แต่หัวโนเป็นปลาทองแล้ว" ชูก้าฮยองบอกจีซู

"หัวโนเหรอคะ ตรงไหนอะ โอ้ย!" จีซูร้องขึ้นเมื่อเผลอทำมือไปถูกหัวโนๆ ของตัวเอง

"งือ~ เจ็บอะ" ก่อนที่ลางผมจะเป็นจริง ผมขอ...

"ไอ้กุก" เสียงเข้มแบบนี้ ผมขอ...

"ขอโทษครับฮยอง!" ผมรีบยกมือขอโทษชูก้าฮยอง

"ผม...ไม่ได้ตั้งใจ"



หลังจากที่ทุกคนออกมาจากเกวียนและจัดการตัวเองเสร็จเรียบร้อยแล้วนั่น

"เพราะแกสองคนทำพวกฉันเจ็บตัว เพราะงั้น...เอาไงดีจีซู" ชูก้าฮยองหันไปถามความคิดเห็นของจีซู แต่...จีซูเหรอครับ เปลี่ยนเป็นคนอื่นได้มั๊ย 

จีซูหันมาส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ผมกับลิซ่า จนผมกับลิซ่าต้องหันกลับมามองหน้าอย่างรู้กัน ขออะไรปกติๆ หน่อยนะครับ

"พวกแกเห็นสัมภาระที่อยู่ในเกวียนมั๊ย" จีซูชี้นิ้วไปที่สัมภาระของพวกเราทั้งหมด อย่าบอกนะครับว่า "ทั้งหมด...เป็นหน้าที่ของพวกแก"

"ฮะ!" ลิซ่าอุทานขึ้น ผมว่าแล้วเชียว

"โทษฐานที่พวกแกทำให้เราไม่มีเกวียนนั่ง" 

"งั้นฉันขอม้าด้วยนะคะ" ลิซ่าเสนอ

"ไม่ได้" แต่จีซูไม่ยอมสนองครับ ก่อนจะพูดต่อว่า "ฉันไม่ยอมให้แกได้เครื่องทุ่นแรงไปหรอกยะ ครั้งนี้แกทำผิด"

"แถมผิดมหันตร์ด้วยค่ะ" โรเซ่เสริม

"เพราะงั้นต้องช่วยตัวเอง" จีซูว่า แล้วลิซ่าก็หันมามองค้อนใส่ผม อ้าว! ความผิดผมเหรอ

"เอาล่ะ ไปกันต่อเถอะค่ะ" เจนนี่ว่าแล้วเดินไปจูงม้าตัวนึงออกไป แล้วคนอื่นๆ จึงเดินตามไป

"เรื่องม้าน่ะ ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวพวกฉันดูแลเอง" โรเซ่ว่าแล้วเดินตามคนอื่นไป คือ...จะไม่มีใครคิดจะหยิบกระเป๋าตัวเองไปซักคนเลยเหรอครับ ใจร้ายกันจริงๆ คนพวกนี้

"ซวยจริงๆ เลย" ลิซ่าเอ่ยขึ้น แล้วเริ่มเข้าไปจัดการกับกระเป๋าสัมภาระทั้งสิบเอ็ดใบ ผมจึงเดินเข้าไปหา

"เพราะนายนั่นแหละ" เธอหันมาว่าผม

"เอาไปเลย" เธอโยนกระเป๋าหลายใบมาให้ผม สองใบแรกก็พอรับได้ครับ แต่ใบหลัง ผมรู้สึกว่าตัวเองเริ่มใช้อกรับแทน แต่นี่มันกระเป๋านะครับไม่ใช่ลูกบอล ลิซ่าก็โยนเอาโยนเอา ผมก็เจ็บนะ 'ใจร้ายจริงๆ เลย' 

เธอโยนกระเป๋าทั้งเจ็ดใบของบังทันมาให้ผม ผมก็รีบถือรีบแบกเอาไว้ หนักเป็นบ้าเลยครับ พวกฮยองแกหอบบ้านพร้อมหนี้สินมาด้วยหรือไงนะ

"นั้นส่วนของนาย ส่วนนี้ของฉัน" เธอว่าแล้วหยิบกระเป๋าสี่ใบของแบล็คพิ้งค์ขึ้นไปแบก

"ให้ฉันช่วยมั๊ย" ผมถามเธอ

"ช่วยตัวเองก่อนเถอะ" ลิซ่าบอกผม ก่อนจะรีบเดินออกไป

"รอด้วยสิ" ผมรีบวิ่งตามไปติดๆ แต่เพราะของที่พะรุงพะรัง จึงทำให้ผม...


ตุ้บ!


มันเบรกไม่อยู่อะครับ ก็เลยชนเข้ากับลิซ่าจนเธอเซไปด้านหน้า แต่ผมก็รีบคว้าเธอไว้ได้ทัน เกือบทำเธอล้มหน้าคว่ำแล้วสิผม 

"ซุ่มซ่ามจริงเลย" เธอโวยใส่ผม โวยผมอีกแล้ว

"ก็แค่จะเซมารักน่ะ" ผมหยอดไปหนึ่ง แต่ลิซ่ามองผมหน้านิ่งเลยครับ โด่ว!

"ไม่เล่นก็ได้ แต่ว่า...คืนนี้เจอกันหน่อยได้เปล่า" ผมว่า

"คืนนี้?"

"อือๆ นะลิซนะ" ผมอ้อนแล้วนะ

"จะไปทำไม ในเมื่อมันไม่มีอะไรแล้ว" 

"ไม่มีก็สร้างใหม่ได้นิ" ผมบอกเธอ ลิซ่ามองผมหน้านิ่งเลย ผมลุ้นคำตอบของเธออยู่นะ อย่านิ่งแบบนี้สิ

"นะ..."

"ไม่รู้สิ ถ้าเจอก็คือไป แต่ถ้าไม่ก็คือบาย" ลิซ่าโบกมือให้ผมแล้วเดินตามคนอื่นไป 

'ชิ! จริงๆ แล้วอยากเจอเหมือนกันล่ะสิ' คืนนี้ทำอะไรดีนะ ฮึๆๆ

"รอด้วย!"



.........จบ PART 90.........

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

1,557 ความคิดเห็น

  1. #1488 pofaiwipada (@pofaiwipada) (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 01:50
    โอ้ย ขำ555
    #1488
    0
  2. #1408 WEEWA (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 10:03
    เราชอบสายฮาแบบเจโฮปนะ

    สนุกสนานดี 55555555555555+
    #1408
    0
  3. #1109 -wa-ya- (@-wa-ya-) (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 20:10
    พามาจริงด้วย 5555 แอบมีความแก้แค้น คราวนี้อยู่ข้างชิชูพวกบังทันแหย่ยัยซูก่อนนิดๆหน่อยๆน่า ตอนนี้หวานๆกันไปอิอิชอบบบ น่ารัก แต่แอยฮาน้ำขำฉากเกวียนอ่านไปขำไป 555555 เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #1109
    0
  4. #1100 Jjennie (@Por2108) (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 10:34
    อยากให้อัพทุกวัน
    #เท้าใครลอยมา
    รออ่านน้าาาา
    #1100
    1
    • #1100-1 S_mewon (@S_mewon) (จากตอนที่ 96)
      10 พฤษภาคม 2560 / 02:19
      ไรท์ก็อยากจะอัพทุกวัน แต่ด้วยภารกิจอันมากมายไม่รู้จักจบสิ้น ฮ่าๆๆ อาจจะอัพไม่บ่อย แต่มาเรื่อยๆ นะจ้ะ
      #1100-1
  5. #1099 ♡Roes_L.A. (@sim255013) (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 03:18
    รอค่าาา
    #1099
    0
  6. #1098 KMOL_MW (@KMOL_MW) (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 00:49
    รู้สึกมีความเศร้า ถ้ากลับโลกจะเป็นงายเนี่ย
    ไรท์ สู้ๆ
    #1098
    0
  7. #1097 fresh-- (@fresh--) (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 21:47
    มินนี่น่าร้ากกก
    รอค่าา
    #1097
    0
  8. #1095 allymary (@allymary) (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 19:58
    ไรท์ขอวีเซ่ด้วยน้าา
    #1095
    1
    • #1095-1 S_mewon (@S_mewon) (จากตอนที่ 96)
      10 พฤษภาคม 2560 / 02:17
      ใกล้แล้วๆ ฮุๆๆ
      #1095-1