บงการรักกลางใจ - Ebook พร้อมโหลดแล้ว

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 2 ก็แค่สาวไซด์ไลน์ (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,865
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    21 เม.ย. 62

 

ตอนที่ 2 ก็แค่สาวไซด์ไลน์

 

รอด้วยค่ะเสียงหวานใสแทรกเข้าไปในกล่องลิฟต์ที่กำลังจะเคลื่อนสู่ชั้นบนของอาคารสำนักงานใหญ่ที่ตั้งบนถนนสายเศรษฐกิจ และเมื่อประตูลิฟต์ยังเปิดค้างด้วยคงมีใครได้ยินคำขอของเธอ หญิงสาวจึงเร่งฝีเท้าเข้าไปในลิฟต์ที่กำลังอัดแน่นด้วยพนักงานร่วมตึก

เพิ่งมาถึงเหรอเสียงคุ้นหูกระซิบถาม คนใหม่หันมองจึงเห็นเป็นคนที่แยกกันเมื่อคืนช่วงดึก เธอพยักหน้าพลางตอบเสียงเบา หวังจะได้ยินเพียงสองคน

อืม ฉันตื่นสาย

ลิฟต์เคลื่อนไปหยุดบนชั้นต่างๆ ตามหมายเลขกดเรียก คนร่วมทางทยอยออกเรื่อยๆ จนเหลือพนักงานคุ้นหน้าไม่กี่คนที่ออกเป็นกลุ่มสุดท้ายเมื่อประตูลิฟต์เปิดสู่ชั้นยี่สิบสองของอาคารสูงยี่สิบสี่ชั้น

กระทั่งก้าวออกมาแล้วเปิดประตูกระจกเข้าไปในบริษัทออกแบบและติดตั้งระบบเครือข่ายคอมพิวเตอร์บนชั้นนั้น สองสาวก็ตรงไปยังแผนกในสุด

เมื่อคืนเป็นไง เรียบร้อยดีใช่ไหม พี่ยศไปส่งถึงที่พักหรือเปล่าสองสาวเปิดฉากคุยเมื่อมาถึงที่นั่งประจำในคอกกั้นพาทิชั่นที่ดูเป็นส่วนตัวใกล้หน้าต่าง

เรียบร้อยดี แต่คนไปส่งมีนที่หอพัก หลังจากส่งรุ้งถึงบ้านน่าจะเป็นพี่แสงมากกว่านะ 

แม้ใบหน้าคนพูดจะเกลื่อนด้วยรอยยิ้ม หากน้ำเสียงเจือความอ่อนระอา คู่สนทนาก็ตอบด้วยเสียงกลั้วหัวเราะขณะทรุดนั่งบนเก้าอี้ในล็อกเดียวกัน

ลืมไปว่าเมื่อคืนแค่ให้พี่ยศพาตัวเองออกจากผับได้ก็นับว่าเก่งแล้ว

มีนาส่ายหน้าเมื่อนึกตามถ้อยคำนั้น เมื่อวานตอนเย็นหลังกลับจากพักผ่อนกับครอบครัวของพี่สาว ตนก็ได้รับโทรศัพท์จากรุ้งระวีว่าธยศซึ่งเพื่อนรุ่นพี่ที่เคยเรียนมหาวิทยาลัย ร่วมคณะเดียวกันได้ขับรถมาจากต่างจังหวัด เพราะมีนัดกินข้าวกับเธอและแสงชัย เมื่อรู้มีนาจึงตามไปสมทบด้วยใจยังนึกสนุก อีกทั้งไม่ได้เจอธยศมาร่วมสามปีแล้ว

และเมื่อคนทั้งหมดไปถึงร้านอาหาร ร่วมรับประทานพร้อมพูดคุยตามประสาเพื่อนสนิท จึงรู้ว่าธยศเพิ่งถูกแฟนสาวที่คบกันมากว่าสามปีหักอกอย่างไม่เหลือชิ้นดี

ทำไมคะ หวังว่าไม่ใช่เพราะพี่ยศดีเกินไป เขาถึงขอแยกทางนะ

มีนาจำได้ว่าตอนนั้นรุ้งระวีโพล่งถามถึงสาเหตุ โดยไม่ทิ้งวาจาจิกกัดตามอารมณ์ คงด้วยเจ็บแค้นแทนหนุ่มรุ่นพี่

พี่ไม่รู้ว่าตัวเองดีเกินไปหรือเลวเกินกว่าเขาจะรับได้ แต่รู้อย่างเดียวว่าพี่รวยไม่พอ แม่คุณเลยสะบัดก้นหนี

ธยศส่งเสียงอ้อแอ้อันเป็นผลจากการดื่มไปพอสมควร จากนั้นเขายังชวนไปต่อยังผับหรูไม่ไกลจากร้านอาหาร โดยที่คนทั้งสามได้แต่ยอมตามใจเพราะเห็นใจคนอกหักที่ทำท่าคล้ายโลกจะดับสูญอยู่ตลอดเวลา จนมาเจอเหตุวุ่นวายเข้า เลยพร้อมใจกันหนีกลับ

มีนายกโน้ตบุ๊กตัวบางหากประสิทธิภาพสูงที่ซุกอยู่ในลิ้นชักโต๊ะทำงานขึ้นมาเพื่อเริ่มงานของตน เมื่อเปิดคอมพิวเตอร์พร้อมเชื่อมต่อกับสัญญาณอินเทอร์เน็ต เว็บไซต์หนึ่งที่เธอเข้าติดตามข่าวสารประจำก็ถูกเปิดอัตโนมัติ เมื่อเห็นข่าวเด่นปรากฏชัดหรา มีนาถึงกับอึ้งตะลึง

ตำรวจควบคุมตัวลูกชายนายพลเกษียณกับคุณหญิงคนดังแห่งปี ข้อหาก่อเหตุทะเลาะวิวาทในผับหรู ส่องคู่กรณีดับหนึ่งราย

มีนาไล่สายตาตามตัวหนังสือบรรยายใต้ภาพด้วยใจเต้นระทึก

เป็นไปได้ยังไง ก็เขานั่งอยู่โต๊ะข้างเราตลอด แถมตอนเกิดเรื่องก็ออกมาพร้อมกันเธอรู้สึกตื้อในลำคอ แถมกระบอกตาร้อนผ่าวเมื่อนึกว่าสิ่งที่เกิดกับผู้ชายคนนั้นดูไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย ไม่มีทาง ไม่ใช่เขาแน่นอน ตำรวจจับเขาได้ยังไง ในเมื่อเขาไม่ได้ทำผิด

มีอะไรหรือมีนรุ้งระวีเบือนหน้าถามเพื่อนสาว หลังจากเห็นทางหางตาว่าฝ่ายนั้นมีท่าทางแปลกๆ

รุ้งดูข่าวนี้สิมีนามองสบตารุ้งระวี ก่อนชี้นิ้วไปยังหน้าจอโน้ตบุ๊กของตน

รุ้งระวีลากเก้าอี้มาใกล้ ก้มหน้าอ่านข่าวอย่างตั้งใจ กว่านาทีก็อุทานอย่างตกใจ

ตายล่ะ นี่มันผับที่เราไปกันเมื่อคืน สงสัยจะเป็นตอนเกิดเรื่อง พอไฟดับพวกเราก็วิ่งออกมาข้างนอก เพิ่งรู้นะว่าข้างในถึงขั้นฆ่ากันตาย ร้ายกาจมาก ดูสิ หน้าตาก็ดี แถมเป็นถึงลูกนายพล แต่มุทะลุดุดัน ทำลายตัวเองแท้ๆ เฮ้อ! เสียดายความหล่อ ไม่น่าเลยรุ้งระวีออกความเห็นม้วนเดียวจบ ตบท้ายด้วยคำบ่นอย่างแสนเสียดาย ก่อนทำท่าจะเลื่อนเก้าอี้กลับไปประจำโต๊ะทำงานด้วยหมดความสนใจเพียงเท่านั้น

ไม่ใช่นะรุ้ง ผู้ชายคนนี้ไม่ได้ทำ ฉันจำเขาได้ เขานั่งโต๊ะข้างเรา ตอนเกิดเรื่องก็ออกมาพร้อมกัน เขาไม่ใช่คนที่มีเรื่องตรงหน้าเวทีสักหน่อยมีนาจับพนักเก้าอี้ของรุ้งระวีไว้มั่น แล้วโต้ด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

รุ้งระวีชะงัก เพ่งมองรูปนั้นใหม่ เธอคิดเป็นครู่ ก่อนพูดขึ้นอย่างจำได้

อ๋อ! ผู้ชายที่มากับผู้หญิงสวยที่นั่งโต๊ะข้างเรานี่เอง ฉันนึกออกแล้ว ยังเห็นเขาเหล่มาทางโต๊ะเราเลยความทรงจำของรุ้งระวีดูจะไหลพรั่งพรูจนเกินความจำเป็น จนคนนั่งข้างรีบพูดดักทาง แล้วดึงกลับไปยังประเด็นสำคัญของตนต่อ

ใช่ ผู้หญิงกับผู้ชายคู่นั้น รุ้งดูภาพเล็กด้านล่างนี่สิ รูปนี้คงถ่ายในรถของเขา ติดผู้หญิงด้วย เธอจำได้ใช่ไหม ตอนนั้นมีผู้ชายกลุ่มหนึ่งเดินมาที่โต๊ะเขา แล้วมีเรื่องกัน แต่สุดท้ายก็เลิกราไป จากนั้นคนหัวหน้าก็ไปมีเรื่องกับใครอีกไม่รู้ตรงด้านหน้าเวที

มีนาเล่าฉะฉาน มั่นใจในสิ่งที่เห็นและสัมผัสได้ แล้วจ้องเพื่อนสาวตรงๆ บอกถึงความตั้งใจ

ผู้ชายคนนั้นไม่ผิด ฉันต้องช่วยเขา

ตายแล้วยายมีน พูดอะไรไม่ดูตัวเองบ้างเลย เราเป็นมดตัวเล็กจะไปขวางพวกช้างชนช้างได้ไง เธออ่านข่าวซะก่อน คนที่ถูกกล่าวหาเป็นลูกชายของพลเอกอรรถกับคุณหญิงรวิวรรณ ส่วนคนตายเป็นถึงลูกนักการเมืองใหญ่ เราเข้าไปก็โดนเหยียบตายก่อนใครสิไม่ว่ารุ้งระวีค้านอย่างไม่เห็นด้วย หากอีกคนมีหรือจะเห็นตาม

รุ้งไม่เข้าใจ ฉันปล่อยให้เขาเป็นแบบนี้ไม่ได้

แน่ละสิ ถ้าเธอยังคิดไม่เข้าท่า ฉันไม่มีวันเข้าใจรุ้งระวีพูดจริงจัง หวังให้เพื่อนสาวเลิกล้มความคิด ก่อนจะดักคอเมื่อคนหน้าแฉล้มหลบตาก้มหน้าต่ำลง แล้วอย่าคิดไปขอร้องพี่ยศกับพี่แสงให้ช่วยเลยนะ คนอย่างพี่แสงไม่มีวันเข้าไปยุ่งเรื่องพวกนี้แน่นอน ส่วนนิสัยพี่ยศ ถึงจะพอมีหวัง แต่มีนคงไม่ใจดำหาเรื่องไม่สบายใจให้เขาตอนนี้หรอกนะรุ้งระวีทิ้งท้ายให้คิด ก่อนแยกไปทำงาน

มีนายังนิ่งในท่าเดิม นานเกือบนาทีเธอถึงดึงความสนใจกลับมาที่งาน จนเวลาผ่านไปถึงเก้านาฬิกาก็เห็นเงาร่างสูงปรากฏอยู่ตรงหน้า เงยมองเหนือขอบกั้นพาทิชั่นจึงเห็นหนุ่มรุ่นพี่ที่คงสถานะเป็นหัวหน้างานกำลังยืนรอ ด้วยถึงเวลานัดออกไปพบตัวแทนลูกค้าที่เป็นเจ้าของโรงแรมใหญ่ ไม่ไกลจากสำนักงาน

ไปกันเถอะมีน ลูกค้านัดไว้สิบโมง เผื่อเวลาไว้หน่อย ถ้าถึงก่อนเวลาจะพาไปกินขนมอร่อยในร้านแถวนั้นแสงชัยบอกคนกำลังจัดเก็บข้าวของบนโต๊ะเพื่อจะออกไปกับเขาอย่างใจดี และเสียงนั้นก็ดังถึงหูคนที่นั่งไม่ห่างเสียด้วยสิ

พอพามีนออกไปข้างนอกก็เลี้ยงขนมกันทุกที แต่เวลาไปกับรุ้ง พี่แสงไม่เคยใจดีอย่างนี้บ้างเลยเสียงขึ้นจมูกจากเพื่อนร่วมงานรุ่นน้องทำให้แสงชัยยิ้มกร่อย เขาใช้นิ้วชี้ดันแว่นสายตาให้เข้าที่เข้าทาง ก่อนแก้ตัวด้วยเสียงเบากว่าเดิม

ถ้ามีเวลาพี่ก็พาไปกินขนมทุกคนละน่า จังหวะของรุ้งไม่ค่อยดี ไปถึงก็จวนเวลานัดทุกที

ไม่รู้ล่ะ ถ้ายายมีนได้กินอะไร กลับมาออฟฟิศ พี่แสงต้องซื้อมาให้รุ้งกินด้วย เข้าใจไหม

ครับ เข้าใจแล้วครับ ลูกน้องที่เคารพท่าทางค้อมตัวทำท่าล้อเลียนของแสงชัยก่อให้เกิดเสียงหัวเราะดังไปทั่วแผนก ขณะที่รุ้งระวีได้แต่ค้อนปะหลับปะเหลือก ก่อนก้มหน้างุดทำงานต่อ

ทางด้านมีนา หลังจากจัดของเสร็จก็เดินออกมาสมทบกับแสงชัย ในจังหวะที่เดินผ่านรุ้งระวี เธอก็ก้มบอกด้วยน้ำเสียงมีเลศนัย

ในเวลางานก็เห็นพี่แสงพาคนโน้นคนนี้เลี้ยงขนมไปเรื่อย แต่หลังเลิกงานไม่เห็นแกเคยพาใครไปกินข้าวสองต่อสองสักครั้ง...นอกจากรุ้ง

กล่าวจบ มีนาก็เดินตัวปลิวออกมา รอดจากน้ำมือคนที่แสร้งก้มหน้าทำงานอย่างหวุดหวิด หญิงสาวยิ้มแป้น เรียวตายิบหยีด้วยอารมณ์สนุกที่ได้แกล้งคนให้เขินอายพร้อมสองเท้าก็เร่งตามแสงชัยออกไปติดๆ

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

206 ความคิดเห็น

  1. #93 Jakkaran55 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 16:42
    มีนจะช่วยยังไง และซวยขนาดนั้นได้ไง
    #93
    0