บงการรักกลางใจ - Ebook พร้อมโหลดแล้ว

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 1 ขาใหญ่ประจำบ้าน (4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,687
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    20 เม.ย. 62

 

ณัฐดนัยมองตามกลุ่มคนที่ฮึดฮัดเดินเข้าไปด้านใน โดยผ่านโต๊ะคนเป้าหมายของเขา แล้วหัวใจก็หวั่นวูบเมื่อเห็นชายคู่กรณีชะงักเท้าเพื่อมองคนหน้าแฉล้มที่กำลังเอียงตัวหาเพื่อนของเธอ พูดคุยกันด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม เหมือนไม่ใส่ใจต่อเหตุการณ์ขัดแย้งเมื่อครู่ ซึ่งถ้าณัฐดนัยตาไม่ฝาด นาทีก่อนเขายังเห็นเธอเมียงมองด้วยสายตาใคร่รู้อยู่เลย

สุดท้ายลูกชายนายพลใหญ่ก็ได้ผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก เมื่อคนกลุ่มนั้นเดินผ่านเลยไปเหมือนเปลี่ยนใจไม่อยากสนใจเธออีก

ตัวหัวหน้าที่มีเรื่องกับเราเป็นใครณัฐดนัยถามคนร่วมโต๊ะที่กำลังตีสีหน้าสุดเซ็ง

เธอไม่รู้จักหรือ พ่อเขาคุมผับคุมบาร์อยู่แถวนี้ เวลาว่างก็ไปเป็นนักการเมือง ดังออกจะตายไป

ศศิตาพูดหน้าตาเฉย ณัฐดนัยฟังแล้วแทบสำลักเหล้าที่กำลังลื่นผ่านลำคอ เขาพยายามกลืนมันจนสำเร็จ ก่อนหันมาทางคนพูดด้วยความรู้สึกทึ่ง

ร้ายขนาดนั้นเชียว

ใช่ นายคนนั้นร้ายมากศศิตาตอบเน้นเสียง หากต้องค้อนขวับเมื่อได้ยินเสียงอธิบายจากคนถาม

เปล่า ฉันหมายถึงเธอร้ายขนาดนี้แล้วนายนั่นยังกล้ายื่นคอมาให้สับอีก มันไม่กลัวตายจริงๆ นับถือๆ

ไอ้เพื่อนบ้า หลอกด่ากันนี่ศศิตาแหว หากอดไม่ได้ที่จะหัวเราะตามณัฐดนัยเห็นเธอยิ้มแย้มเล่นหัวได้เช่นเดิมจึงกระดกเหล้าดื่มต่ออย่างสบายใจ

ฉันจะเข้าห้องน้ำเจ้าของคำพูดวางแก้วเหล้าแล้วลุกยืน ณัฐดนัยเลิกคิ้วถามพลางชี้นิ้วมาทางตัวเอง หญิงสาวส่ายหน้าปฏิเสธด้วยไม่ต้องการคนคุ้มกันใดๆ แล้วถอยออกจากเก้าอี้ เดินไปยังห้องน้ำที่อยู่ห่างจากโต๊ะไม่มาก

ณัฐดนัยคิดจะใช้ช่วงปลอดจากสายตาเพื่อนสาวแสดงตัวกับคนโต๊ะข้างๆ และเมื่อเขาหันไปทั้งตัวแล้วมองเธออย่างให้รู้ว่า จำได้ก็เป็นจังหวะที่เธอหันมาสบตาพอดี ชั่วขณะที่สายตาสองคู่ประสานกัน อารมณ์ฮึกเหิม สนุกสนานของชายหนุ่มก็มีอันหดหาย เหลือเพียงความรู้สึกที่ไม่อาจบรรยาย มันคล้ายกับถูกแรงมหาศาลยึดตรึงให้จดจ่อเพียงเธอ

ทว่าไม่กี่วินาที มนตร์ขลังที่ดูดกลืนวิญญาณของณัฐดนัยก็ถูกทำลายด้วยเสียงที่ดังแทรกเสียงดนตรี ต่อด้วยเสียงหวีดร้องของผู้คนที่ประสานเหมือนนัดหมายกัน

ปัง

กรี๊ด!”

สิ้นเสียงปืนนัดนั้น พลันลำแสงที่เคลื่อนไหวก็หยุดลง เหลือเพียงแสงมัวสลัวรางที่ส่องจากดวงไฟฉุกเฉินตามผนังไม่กี่จุด กลุ่มคนหยุดการขยับไหว ก่อนค่อยๆ เคลื่อนแผ่กระจาย จนเผยให้เห็นชายร่างท้วมยืนเด่นอยู่กลางวง

ใครมีปัญหา อยากเสนอหน้าก็เข้ามาเลย ถ้าไม่กลัวลูกปืน!”

เสียงประกาศศักดาดังคุ้นหูทำให้ณัฐดนัยแทบส่ายหน้า หลังจากเพ่งจนรู้ว่าผู้ชายที่ถือปืนเล็งด้านบนนั้นเป็นใคร เขานั่งนิ่งประเมินสถานการณ์ ก่อนเหลือบไปหาคนโต๊ะข้างๆ ที่ชะงักงันด้วยหวาดหวั่นต่อสิ่งที่เห็น

หลบก่อนเถอะ เขากำลังทะเลาะกัน เดี๋ยวจะซวยโดนลูกหลง

เพื่อนสาวของคนเป้าหมายของณัฐดนัยพูดเสียงรัว ยังผลให้ผู้ชายร่วมโต๊ะอีกสองคนที่มีอาการมึนเมาขยับตัวตาม ณัฐดนัยกำลังละล้าละลัง เขาอยากพาเธอคนนั้นแทรกความชุลมุนออกด้านนอกด้วยตัวเอง เพราะเห็นว่าเหตุการณ์เริ่มคับขันเข้าไปทุกที เมื่อคนถูกท้าทายที่ถูกโอบด้วยกำแพงนักท่องราตรีนั้นกำลังฮึกเหิมรับคำท้าอย่างไม่หวั่นเกรง

ซ่านักหรือไง เมาแล้วกร่าง อยากโดนลูกปืนยัดปากมากใช่ไหม คิดว่าพ่อมึงใหญ่หรือไง กูนี่แหละจะสั่งสอนให้หายซ่าเอง

จบคำประกาศกร้าว เหล่าไทยมุงก็กรีดร้องพลางเคลื่อนหลบคนละทิศละทาง แสงไฟสลัวรางเมื่อครู่ก็ดับมืดลง...แล้วความอลหม่านก็เกิดขึ้นอย่างสมบูรณ์

โต๊ะของณัฐดนัยอยู่ใกล้ประตูด้านข้าง ซึ่งเป็นทางที่ศศิตาออกไปทำธุระส่วนตัวไม่นาน หากเขายังไม่ขยับตัว คงยืนรีรอ กระทั่งคนทั้งสี่จากโต๊ะข้างๆ เดินคลำทางมาจนใกล้ แล้วจึงคว้าข้อมือนุ่มจากเงาร่างที่เล็งไว้มากุมจนมั่น

รีบออกไปณัฐดนัยกระซิบเสียงดุริมหูบาง เมื่อสัมผัสถึงแรงกระชากกลับจากเจ้าของข้อมือ หากพอถูกขบวนคนข้างหลังออกแรงทั้งผลักและดันให้ออกเดิน เธอคนนั้นจึงหมดทางเลี่ยงหนี

เพื่อนฉันล่ะ เพื่อนฉันอยู่ไหนหล่อนถามอย่างหวาดหวั่นไม่ต่างกับเด็กหลงทาง และสัญชาตญาณในตัวก็สั่งให้เขาปกป้องเธอ

เขาอยู่ข้างหน้าโน่นแล้ว

ณัฐดนัยรั้งเธอมายืนด้านหน้า พลางยกท่อนแขนแข็งแรงขึ้นมาตั้งท่าจะปกป้องเธอไว้จากกลุ่มคนที่พร้อมใจกันเบียดแทรกออกมา กระทั่งโผล่พ้นประตูผับ พลันเจอกับแสงสว่างที่ส่องให้เห็นพนักงานรักษาความปลอดภัยสามสี่คนยืนรอรับอยู่

ณัฐดนัยยืนเด่นกลางนักท่องราตรีที่กรูกันออกมา เพ่งสายตาโดยรอบเพื่อจะหาเพื่อนสาว ไม่ถึงนาทีเขาก็รู้สึกถึงแรงตบอย่างไม่เบามือบนไหล่หนา เมื่อมองตามจึงเห็นคนที่ต้องการเจอยืนอยู่ใกล้

เกิดอะไรขึ้นณัฐ ฉันเห็นคนวิ่งออกมา เลยไม่กล้ากลับเข้าไป

ข้างในมีเรื่องกัน

ใคร...ใครมีเรื่องดวงตาของศศิตาเบิกกว้างอย่างตกใจระคนใคร่รู้

คนที่เคยเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะกินข้าวกับเธอไง ตอนนี้ได้คู่ซ้อมใหม่แล้ว ดูท่าคนใหม่จะเอาจริง คงมีรายการเจ็บตัวกันบ้างล่ะ เรากลับกันดีกว่า เดี๋ยวตำรวจคงมาถึง ชักช้าเราจะโดนรวบตัวไว้ด้วย

ณัฐดนัยทำท่าจะออกเดินไปในทิศทางของลานจอดรถ ลืมว่ามืออีกข้างยังจับมือผู้หญิงอีกคนไว้แน่น กระทั่งเธอออกแรงยื้อ เขาถึงรู้สึกตัว

ปล่อยก่อน เพื่อนฉันอยู่ตรงนั้น ฉันจะไปหาเพื่อนเสียงหวานที่ยังเจือความตระหนกบอก ณัฐดนัยก้มมองเธอ ก่อนปรายตามองเพื่อนเธอที่ปรี่มาหา แล้วจึงตัดสินใจปล่อยข้อมือบางอย่างช้าๆ ด้วยความแสนเสียดาย...

กลับสิ ไหนบอกต้องรีบไปไง ฉันไม่อยากมีปัญหาตอนนี้ ไม่งั้นโดนคุณลุงเรียกเข้าคอร์สอบรมอีกยาว

 ศศิตาดึงแขนณัฐดนัย ออกแรงลากไปยังรถสปอร์ตที่จอดอยู่ไม่ไกล จนเข้าไปนั่งข้างในได้สำเร็จ หากคนประจำเก้าอี้คนขับยังไม่ยอมขยับเขยื้อนทำอะไรสักอย่าง

ตำรวจแห่มาแล้ว รีบเข้าสิ มัวรออะไรอีกเล่า

ศศิตาเร่งคนที่ยังก้มหน้าจับตามองบางอย่าง กระทั่งผ่านไปเกือบนาที เขาจึงยอมจัดการเคลื่อนรถออก หากคงสายไปสำหรับศศิตา เพราะเธอได้ยินเสียงเคาะกระจกรถด้านคนขับดังขึ้น มองตามก็เห็นตำรวจในเครื่องแบบสองนายยืนคุมเชิงอยู่

ขณะที่สองหนุ่มสาวกำลังเผชิญกับเหตุการณ์ที่ส่อเค้าว่ายุ่งยากเสียแล้ว รถเก๋งญี่ปุ่นคันสีขาวที่มีคนทั้งสี่นั่งอยู่ข้างในก็เคลื่อนออกไป โดยมีสายตาห่วงใยจากคนนั่งตอนหลังกำลังเกาะหน้าต่างรถมองอย่างไม่วางตา จนกระทั่งรถนั้นแล่นลับหายไป 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

206 ความคิดเห็น

  1. #92 Jakkaran55 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 16:34
    เอ๋ แค่พี่เลี้ยงเด็กบังเอิญเจอกัน ทำไมต้องห่วงขนาดนี้
    #92
    0
  2. #75 tom247 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 09:27
    กลับมาอ่านตอนนี้ ถึงได้เข้าใจว่าทำไมอีพระเอกถึงพยายามพัวพันกะนางเอกเหลือเกิน
    #75
    0