บงการรักกลางใจ - Ebook พร้อมโหลดแล้ว

ตอนที่ 12 : ตอนที่ 3 ชาวนากับงูเห่า (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,593
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    1 พ.ค. 62

 

ตอนที่ 3 ชาวนากับงูเห่า

 

รถแท็กซี่แล่นผ่านประตูรั้วสีขาวที่เปิดออกด้วยสัญญาณรีโมตไฟฟ้า ตรงมายังตึกใหญ่สีขาวที่ตั้งเด่นตระหง่านย่านใจกลางเมือง แวดล้อมด้วยต้นไม้น้อยใหญ่ที่ปลูกไว้ประดับ อีกทั้งยังให้ความร่มรื่นอย่างน่าชื่นใจ

ตลอดเวลาที่นั่งอยู่ในรถ มีนาได้แต่กวาดสายตามองรอบบริเวณด้วยความตื่นตา แม้จะเคยเข้ามาครั้งหนึ่งในวันแต่งงานของพี่สาว หากวันนั้นก็มีหลายเรื่องโถมเข้าหาให้เธอตื่นเต้นดีใจ จนกลบความอยากรู้อยากเห็นต่อสถานที่ภายในรอบรั้วนี้เสียสนิท

จนรถแล่นมาเทียบจอดหน้าบ้าน หลังจากชำระเงินค่าโดยสาร มีนาก็เปิดประตูก้าวลงมา พอเห็นพี่สาวยืนรอรับอยู่ตรงระเบียง เรียวปากบางก็คลี่ยิ้ม ความอึมครึมที่เกาะหนึบอยู่ข้างในจางหายลงไปกว่าครึ่ง

พี่จันทร์ของมีนสวยและสดใสจังเลย อย่างนี้แสดงว่าพี่เขยดูแลดี

ประโยคแรกของคนที่โผไปกอดพี่สาวกล่าวฉอเลาะขึ้น ความสนิทสนมกลมเกลียวระหว่างสองพี่น้องที่เคยหายไปช่วงหนึ่งค่อยๆ กลับมาเติมเต็มจนเกือบจะเป็นเช่นในอดีตแล้ว

ปากหวานเชียวนะ เข้าไปในบ้านก่อน พี่เตรียมขนมไว้ให้มีนเพียบเลย อ้อ...ยังไม่ได้กินมื้อเที่ยงใช่ไหมท้ายประโยคคนที่จับจูงน้องสาวเข้าไปในบ้านหลังโอ่โถงและเงียบสงบหันมาถาม

ยังค่ะ แต่มีนไม่หิวนะ ช่วงสายพี่แสงหัวหน้างานเลี้ยงขนมจนอิ่มตื้อ

ไม่หิวก็ต้องกิน กินเป็นเพื่อนพี่ก็ได้ ไม่อย่างนั้นพี่ก็ต้องกินมื้อเที่ยงคนเดียว เพราะวันนี้คุณปู่คุณย่าของลูกบอลไม่อยู่เสียด้วย

ปารลีพาน้องสาวเข้าไปในห้องนั่งเล่นด้านในซึ่งกันไว้สำหรับรับรองแขกที่รู้จักเป็นการส่วนตัว ยังไม่ทันที่สองพี่น้องจะได้พูดคุย เด็กรับใช้ก็นำขนมกับเครื่องดื่มเย็นมาให้

มีนารอจนได้อยู่ตามลำพังกับปารลีอีกครั้ง จึงถามหาคนที่อยู่ในความคิดด้วยอยากเจอหน้าเหลือเกิน

หลานของมีนล่ะคะ ลูกบอลอยู่ไหน อยากกอดจะแย่อยู่แล้ว

ลูกบอลนอนหลับอยู่จ้ะ อีกสักชั่วโมงก็คงตื่น ถ้ามีนไม่รีบกลับ คงได้กอดหลานสมใจ

ดวงตาหวานของคนพูดทอประกายความรักใคร่เมื่อเอ่ยถึงลูกชายตัวป้อมวัยขวบครึ่ง เด็กน้อยเพิ่งหลับไปไม่นานหลังจากงอแงจะหาเพื่อนเล่นถูกใจอย่างคุณปู่ที่คอยสรรหาของเล่นมาให้หลานชายอยู่เสมอ

ปารลีเฝ้ามองน้องสาวด้วยใจโหยหาต่อช่วงเวลาเก่าๆ ที่สองคนแยกจากกัน ทั้งที่เคยเป็นพี่น้องที่สนิทสนมกันมาก หล่อนเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด มีนานับถือและภูมิใจในตัวพี่สาวเสมอมา สองพี่น้องที่เติบโตขึ้นมาในบ้านทรงไทยริมแม่น้ำบริเวณชานเมืองนครสวรรค์ ด้วยมารดาเสียชีวิตตั้งแต่พวกเธอยังเด็ก ส่วนบิดาที่รับราชการก็ไม่ค่อยมีเวลาว่างให้ อีกทั้งยังโยกย้ายตามคำสั่งจากส่วนกลางไปทำงานในพื้นที่ห่างไกล สองพี่น้องที่ถูกฝากฝังไว้กับญาติผู้ใหญ่ใกล้บ้านจึงต้องดูแลกันและกัน

จนถึงเวลาที่พ่อมีครอบครัวใหม่ ปารลีรับรู้ด้วยใจสงบเพราะทำใจมาก่อน แต่มีนาที่ค้านหัวชนฝามาตั้งแต่เด็กนั้นยากจะทำใจยอมรับ สุดท้ายเมื่อห้ามความต้องการของพ่อไม่ได้ น้องสาวจึงเบนมายึดเธอไว้แทน

แต่แล้ววันหนึ่งเมื่อมรสุมชีวิตแล่นเข้ามาปะทะจนปารลีไม่อาจหยัดยืนได้ต่อ ในเวลานั้นมันยากเหลือเกินที่เธอจะร้องขอความเห็นใจและความช่วยเหลือจากใคร อีกทั้งยังเป็นเรื่องใหญ่เกินกว่าที่น้องสาวในวัยเรียนมหาวิทยาลัยจะเข้าใจได้ง่ายๆ ทางเลือกสุดท้ายสำหรับปารลีจึงเป็นการแยกตัวออกมา พร้อมแบกรับความอดสูไว้เพียงลำพัง

หากเมื่อเมฆหมอกทึมเทาที่เข้ามาปกคลุมชีวิตเธอกว่าสองปีได้เคลื่อนจากไป ท้องฟ้าเบื้องบนจึงเริ่มสว่างไสวอีกครั้ง พัทธนนท์ผู้เป็นต้นเหตุสำคัญให้ชีวิตเธอต้องพลิกผันได้กลับมางอนง้อ ขอโอกาสแก้ไขใหม่ แม้ในช่วงแรกปารลีจะลังเลและไม่มั่นใจที่จะเริ่มต้นกับเขา ด้วยความทุกข์ยากแสนสาหัสที่เคยเผชิญมา ก่อให้เกิดความหวั่นกลัวและหวาดระแวงว่าสิ่งที่รออยู่ข้างหน้าอาจไม่เป็นดังหวัง และถ้าเธอต้องเจอกับเหตุการณ์ร้ายเช่นนั้นอีกครั้งก็ไม่รู้ว่าจะยืนหยัดต่อไปได้อย่างไร อีกทั้งเธอไม่ใช่คนตัวเปล่าเล่าเปลือยเหมือนแต่ก่อน มรสุมร้ายที่เคยโหมเข้าหา นอกจากจะนำพาความเจ็บช้ำและอับอายแก่เธอกับครอบครัว แต่ยังก่อให้เกิดชีวิตน้อยๆ ที่เธอต้องปกป้องดูแล ปารลียังมีคนซึ่งเป็นที่รักสุดหัวใจ คนที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจให้ถนอมเลี้ยงดู...และด้วยเหตุผลนี้ สิ่งที่พัทธนนท์เคยคิดว่าไม่หนักหนาเกินรับมือ จึงกลายเป็นเรื่องยากอย่างที่เขาคาดไม่ถึง

ปารลีกวาดสายตาสังเกตน้องน้อยที่เติบใหญ่เก่งกล้าจนสามารถใช้ชีวิตตามลำพังด้วยสายตาชื่นชม จากเด็กหญิงในวันวานกลายเป็นสาวสวยสะพรั่งที่เพียบพูนด้วยความรู้และความสามารถอย่างน่าภาคภูมิใจที่สุด

ยังไม่บอกเลยว่ามาหาพี่วันนี้มีธุระอะไร

ปารลีทวงถามคนที่กลืนขนมชิ้นสุดท้ายลงคอ ก่อนเอื้อมมือหยิบแก้วน้ำขึ้นดื่ม แต่พอได้ยินคำถามจากเธอ ดวงตาหวานที่ละม้ายกันก็เหลือบมองจากเหนือขอบแก้วด้วยประกายอย่างหนึ่ง อย่างที่ปารลีอดขันเสียไม่ได้

ไม่ต้องสงสัยหรอกว่าทำไมพี่ถึงไม่คิดว่ามีนมาหาเพราะคิดถึงพี่กับหลาน เพราะเมื่อวานเราเพิ่งกลับจากเขาใหญ่ด้วยกัน ลูกบอลเพิ่งหายเหนื่อยด้วยซ้ำ แล้วจู่ๆ วันนี้น้องสาวพี่ก็หนีงานมาหา ถ้าไม่มีธุระจำเป็น มีหรือที่มีนจะทำแบบนี้ปารลีดักคออย่างรู้ทันคนที่เตรียมจะโยกโย้ ต่อเมื่อเห็นจนทางก็พยักหน้ายอมรับ

มีนมีเรื่องจะถามและขอความช่วยเหลือจากพี่จันทร์

มีอะไร เกิดอะไรขึ้นกับมีน

แค่ได้ยินคำขอจากมีนา ปารลีก็ตกใจเป็นการใหญ่ นึกถึงแต่เรื่องร้ายๆ ที่น้องสาวอาจเผชิญยามใช้ชีวิตอยู่ตามลำพัง และพอเจ้าตัวรีบปฏิเสธ เธอก็ถึงกับพ่นลมหายใจด้วยความโล่งอก

ไม่ใช่...ไม่ใช่เรื่องของมีนหรอก แต่เป็นของคนอื่นที่มีนบังเอิญไปรู้เข้า มีนอยากหาทางช่วยเขา

งั้นเราค่อยคุยกันหลังกินข้าวเสร็จ วันนี้มีนไม่ต้องกลับไปทำงานอีกใช่ไหม อยู่กับพี่นานๆ แล้วตอนเย็นจะให้รถไปส่งปารลีเริ่มปฏิบัติการยึดตัวน้องสาวไว้ใกล้ๆ หวังจะให้อยู่ด้วยนานที่สุดเท่าที่โอกาสจะอำนวย

ได้ค่ะ มีนก็อยากกอดลูกบอลให้หายมันเขี้ยวด้วย ตื่นเมื่อไรล่ะน่าดูเชียวมีนาทำเสียงฮึ่มฮั่ม จนปารลีต้องหลุดเสียงหัวเราะขำเสียไม่ได้

ไปกันเถอะจ้ะ พี่บอกให้เขาเตรียมตั้งโต๊ะไว้แล้ว วันนี้มีเรากินกันแค่สองคน

ปารลีเดินนำไปยังโต๊ะรับประทานอาหารเล็กที่วางเยื้องไปทางด้านหลังบ้าน ซึ่งสามารถเห็นทิวไม้ใหญ่ที่ปลูกไว้อย่างหนาตาตั้งแต่รุ่นคุณปู่คุณย่าของพัทธนนท์ผู้เป็นสามี

ตลอดเวลาที่พูดคุยกัน ปารลีไม่แม้จะเฉียดกรายไปถึงหัวข้อที่น้องสาวเปิดทิ้งไว้ หล่อนยังอยากเก็บช่วงเวลาที่ได้อยู่ใกล้ชิดเพื่อถามความเป็นไปของมีนา มากกว่าจะสนใจเรื่องอื่น

คุณพัทธ์บอกว่ามีนจะมาอยู่บ้านเราด้วยก็ได้ บ้านนี้ไม่ไกลจากที่ทำงาน ไปกลับสะดวกดี ถ้ามีรถส่วนตัวไว้ใช้สักคันก็ไม่มีปัญหา มีนจะได้เล่นกับลูกบอลทุกวันด้วย คอยดูเถอะ พอเจ้าตัวดีตื่นมาเจอน้ามีน คงดีใจมากทีเดียว

มีนาฟังคนที่ตักชิ้นปลาทอดใส่จานให้พร้อมพูดจาเกลี้ยกล่อม หญิงสาวยิ้มบางๆ ในสีหน้า เธอเคยรู้เรื่องนี้จากพัทธนนท์ว่าพี่สาวอยากให้มาอยู่ใกล้ๆ คงด้วยรู้สึกห่วงใยว่ามีกันเพียงสองคนกระมัง

มีนสะดวกยังไงก็ตามใจนะ ถ้าอยากมาอยู่กับพี่สาว ขาดเหลืออะไรพี่จัดการให้ได้

พัทธนนท์บอกไว้เพียงหนเดียว ดูเหมือนเขาจะรู้ถึงความตั้งใจจะยืนหยัดด้วยตัวเองของเธอ จึงไม่เซ้าซี้กันมาก แม้จะรับปากกับปารลีว่าจะช่วยพูดให้ก็ตาม

มีนสัญญาว่าจะหาเวลาว่างมาหาลูกบอลบ่อยๆ ค่ะ แต่ส่วนมากงานของมีนกว่าจะเลิกก็ค่ำมืด แถมวันหยุดบางทียังโดนลูกค้าเรียกไปดูโปรแกรมให้เขาอีก เอาแน่เอานอนไม่ได้เลยมีนายังคงแสดงความตั้งใจว่าจะอยู่ด้วยตัวเอง แต่ก็ยังตอบรับน้ำใจของพี่สาวว่าจะมาหาเมื่อมีโอกาส

มีนบอกอย่างนี้พี่ก็พอใจแล้ว

ปารลียอมจบและพอใจเท่านั้น เวลาสำหรับสองคนยังมีอีกมาก เธอเองก็ไม่อยากทำให้มีนาอึดอัดใจเช่นกัน แต่ด้วยความหวงและห่วง อีกทั้งจากประสบการณ์ของตนที่เคยพลาดพลั้งต่อเล่ห์เหลี่ยมคนจนชีวิตต้องพลิกผัน มันทำให้หวั่นระแวงว่าเหตุการณ์ร้ายจะเกิดซ้ำรอยกับมีนา ถ้าเป็นเช่นนั้นหัวใจเธอคงแตกสลาย

สองพี่น้องเสร็จจากการรับประทานอาหารมื้อเที่ยงในเวลาเกือบชั่วโมงต่อมา ซึ่งเป็นจังหวะที่เด็กพี่เลี้ยงมาบอกว่าคุณหนูลูกบอลตื่นนอนพอดี

พี่จะไปหาลูกบอลก่อน มีนไปรอในห้องนั่งเล่นนะ แล้วจะพาหลานไปหา

ปารลีบอกก่อนจะแยกไปหาลูกชายตัวป้อมซึ่งเป็นพยานรักของเธอกับสามีที่เพิ่งมีโอกาสกลับมาใช้ชีวิตร่วมกันได้ไม่นาน

 

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

206 ความคิดเห็น

  1. #98 Jakkaran55 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 17:05
    ถ้าได้อ่านเรื่องจันทร์น่าจะเข้าใจความสัมพันธ์พี่น้องมากขึ้นแน่ๆ
    #98
    0