Between us...รักข้างเดียว [Yaoi]

ตอนที่ 4 : 4th Step งานเลี้ยง สระว่ายน้ำ และสายที่ไม่ได้รับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,067
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 112 ครั้ง
    22 เม.ย. 61

4th Step

งานเลี้ยง สระว่ายน้ำ และสายที่ไม่ได้รับ

[ Leng ]




 ผมเรียนอยู่คณะบริหารชั้นปีที่สามของมหาวิทยาลัยเอกชนครับ อย่าหาว่าผมหัวไม่ดีจนสอบเข้ามหาวิทยาลัยรัฐไม่ติดเลย ผมก็แค่มีเงิน เลยเลือกเรียนอะไรที่สบายกว่า

"ไอ้เล้ง มึงทำรายงานมาเปล่าวะ"

ผมหันไปมองไอ้เป้ที่เพิ่งเดินเข้ามานั่งด้วยกันที่โต๊ะใกล้กับตึกคณะแบบไม่ค่อยได้สนใจนัก

"เพิ่งทำเสร็จเมื่อเช้า"

ผมยื่นรายงานที่ทำอย่างรวดเร็วในเวลาหนึ่งชั่วโมงให้ไอ้เป้ดู มันพลิกหน้ากระดาษ พร้อมกับชักสีหน้าใส่ทันที

"นี่มึงก็อปแล้ววางอีกแล้วเหรอ"

"แล้วไงวะ ข้อมูลก็ถูกต้อง มึงคิดว่าอาจารย์จะอ่านหรือไงวะ ก็แค่ดูผ่านๆ"

"แม่งหน้านี้ยังติดชื่อเว็บอยู่เลยเถอะไอ้สัตว์"

"เฮ้ยไหนดูดิ"

ผมรีบแย่งรายงานของตัวเองมาดู แล้วพบว่าเนื้อหาที่คัดลอกแล้ววางในโปรแกรมเวิร์ดดันติดที่อยู่เว็บมาด้วยครับ

"กูมีแหล่งอ้างอิงไง ไม่ได้มโนมาเอง"

 "แถไปได้ เรื่องของมึงเถอะ"

ไอ้เป้ทำหน้าเหนื่อยใจ ก่อนจะเลิกสนใจผม แล้วกลับไปแชตกับสาวของมันต่อแทน ผมเองก็หาอะไรเล่นไปเรื่อย

"ไง"

เสียงของไอ้แชมป์ที่ทักขึ้น ทำให้ผมหันไปมองเล็กน้อย มันยังนั่งไม่ทันถึงห้านาที ก็มีรุ่นน้องคนหนึ่งวิ่งเข้ามาหา แล้วยื่นรายงายเล่มหนึ่งมาให้ครับ

"นี่ครับพี่แชมป์"

"ดีมากไอ้ลูกหมา เอารางวัลมึงไป"

"ขอบคุณครับ"

หลังจากนั้นรุ่นน้องปริศนาก็เดินจากไป พร้อมกับเงินจำนวนหนึ่งที่ไอ้แชมป์ควักให้เมื่อครู่ พวกเราไม่ค่อยแปลกใจกับพฤติกรรมของอีกฝ่ายเท่าไหร่หรอกครับ

เราสามคนเวลาทำงานก็คนละสไตล์ ผมเป็นพวกเสร็จเร็วไว้ก่อน ส่วนใหญ่ก็หาจากกูเกิล แล้วเอามาทั้งดุ้นแปะให้มันดูเยอะเข้าไว้ เรียกสั้นๆ ว่า มักง่าย ส่วนไอ้เป้จะทำออกมาดีหน่อย มีการจัดแต่งประโยค เนื้อหาไม่เยอะแต่ก็เก็บประเด็นได้เกือบหมด ถือว่าเป็นรายงานระดับต่ำทั่วไป สุดท้ายก็ไอ้แชมป์...มันไม่เคยทำเอง แถมยังเคยบอกผมว่าเสียเวลา มีเงินก็จ้างคนอื่นทำไป ไม่ใช่หน้าที่ของมัน ผู้บริหารที่ดีต้องฉลาดเรื่องใช้เงินกับคนทำนองนั้น 

เอาเป็นว่า…กลุ่มของผมไม่มีใครสนใจเรื่องการเรียนสักเท่าไหร่ ขอจบเอาวุฒิก็พอ เพราะพวกเราก็มีเส้นทางอาชีพรองรับให้ทำอยู่แล้วครับ

"พี่เล้งคะ"

ผมหันไปมองผู้หญิงคนหนึ่งที่เดินเข้ามานั่งข้างกัน เธออยู่ในชุดนักศึกษารัดรูปเน้นทรวดทรง ก่อนที่อีกฝ่ายจะคล้องแขนของผมเอาไว้อย่างสนิทสนม

ใครวะ?

"ทำไมทำหน้างงอย่างนั้นล่ะคะ กิ๊บไง รุ่นน้องพี่ซิม"

อ้อ...รุ่นน้องไอ้ซิม

แรมความจำเรื่องผู้หญิงของผมค่อนข้างต่ำ แต่ถ้าเรื่องผู้ชายหน้าตาดีหุ่นโดนใจล่ะก็ เร็วยิ่งกว่าสี่จีครับ

"แล้วมีอะไรเหรอ"

ผมมองกิ๊บที่ส่งยิ้มหวานอย่างให้ท่าแบบไม่ค่อยสนใจนัก อย่าหาว่าผมมองโลกในแง่ร้ายเลย ผู้หญิงส่วนใหญ่ของที่นี่ ก็เน้นเรื่องกิจกรรมบนเตียงมากกว่าการเรียนครับ มีแต่ลูกคนรวย ถ้าไม่มีเงิน ก็หาวิธีดันตัวเองเข้าไป ไม่อย่างนั้นก็จะไม่ได้รับความสนใจ หรือถูกมองในสถานะที่ต่างออกไป

"วันนี้พี่เล้งว่างไหมคะ วันนี้วันเกิดกิ๊บค่ะ เลยอยากชวนพี่เล้งไปด้วย"

"ทำไมชวนแต่ไอ้เล้งล่ะครับ น้องกิ๊บคนสวย"

ไอ้เป้เสือกขึ้นมาแล้วครับ

"แหม...ก็ชวนพี่เป้ด้วยค่ะ พี่แชมป์ด้วยนะคะ"

"ไม่รับปากว่าจะไป"

ไอ้แชมป์ไม่ค่อยสนใจงานรื่นเริงทำนองนี้ครับ ผิดกับไอ้เป้ที่ชื่นชอบมาก ส่วนผมยังไงก็ได้ เบื่อๆ ว่างๆ ก็โอเค

"แล้วจัดที่ไหน"

ที่จริงแล้วผมอยากถามว่า มีคนหล่อไปเยอะหรือเปล่ามากกว่า แต่ก็ยังไม่กล้าแสดงตัว ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาแกรนด์โอเพนนิงครับ

"จัดที่โรงแรม ค่ะ กิ๊บเหมาโซนบาร์ริมสระว่ายน้ำเอาไว้ ไปนะคะพี่เล้ง"

"ก็ได้"

"เย้ดีใจจังเลย มารับกิ๊บที่ห้องด้วยนะคะ จุ๊บ"

ผมก็ตกใจนิดหน่อยครับ ไม่ได้หนังหน้าหนาจนไม่รู้สึกอะไร ก่อนจะมองรอยยิ้มหวานของกิ๊บที่หย่อนกระดาษใบหนึ่งใส่กระเป๋าเสื้อของผมแล้วเดินสวยออกไป

"อ่อยไม่เกรงใจใคร"

ผมมองไอ้เป้ที่พูดแซวออกมา แล้วหยิบการ์ดที่อยู่และเบอร์โทรศัพท์มือถือของกิ๊บออกมาดู

"ไอ้เล้ง ถ้าคืนนี้ไม่ได้น้องกิ๊บ ก็ควายเลยนะมึง"

ผมมองไอ้เป้เล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้โต้ตอบอะไร คืนนี้ผมไม่ได้หวังอะไรมาก แค่มีอาหารตาให้เชยชมก็โอเคแล้วครับ

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

ผมไปรับกิ๊บที่ห้องของเธอตอนสี่โมงเย็น ก่อนที่เราสองคนจะถึงโรงแรมตอนหนึ่งทุ่มตรง  พวกเราไม่ได้เสียเวลาระหว่างการเดินทางหรอกนะครับ แต่ดันใช้เวลาแต่งตัวให้เจ้าของวันเกิดนานไปหน่อย

งานเลี้ยงวันเกิดไม่ได้มีอะไรต่างจากที่คิดเอาไว้ครับ ส่วนใหญ่ก็เป็นเพื่อน รุ่นพี่ และรุ่นน้องในมหาวิทยาลัย แน่นอนว่าก็มีผู้ชายหน้าตาดีอยู่หลายคนให้มองแบบเพลินๆ

"เฮ้ยมึงมาจริงหรือวะ ไม่นึกว่ากิ๊บจะกล้าไปชวน"

"ก็ว่างพอดี"

ภาพลักษณ์ของผมเป็นผู้ชายที่เข้าถึงยากครับ แต่ไม่ใช่เพราะผมวางตัวสูงส่งอะไร เพียงแต่ว่าน้อยคนจะมีความมั่นใจมากพอที่จะเข้าหา เพราะข่าวฉาวของผมที่เน้นคั่วผู้หญิงเกรดเอ ถ้าไม่มั่นใจว่าตัวเองดีพอ ก็ไม่กล้ามาเสนอตัวให้ผมรู้จักหรอกครับ

ถึงแม้จะมีผู้ชายหน้าหล่อให้ลอบมองรายทาง แต่โดยรวมแล้วงานเลี้ยงก็เป็นไปด้วยความน่าเบื่อ เพราะผมเริ่มเอียนกับบรรยากาศของงานไฮโซที่เจอจนชินตา นอกจากจะอวดรวยใส่กัน ก็ดื่มกินเต้นไปตามประสา

ตอนแรกผมคิดว่า ไอ้เป้ที่ทำท่าทางสนใจจะมาร่วมงานด้วย แต่สุดท้ายมันก็เบี้ยวครับ โดยมีข้ออ้างว่าติดสาว ส่วนไอ้แชมป์ก็ไม่เสียเวลาอันมีค่าของมันมางานแบบนี้อยู่แล้ว นอกจากกิ๊บจะมีข้อเสนอหรือแรงจูงใจมากพอให้ไอ้หน้าเลือดกอบโกย

ภายในงานก็ไม่ค่อยมีใครเข้ามาพูดคุยกับผมครับ นอกจากจะมีผู้หญิงไม่กล้าเข้าหาแล้ว ผู้ชายบางคนก็หมั่นไส้แกมอิจฉาผมจนไม่อยากเสวนาด้วย ตอนนี้ผมเลยเป็นชายหนุ่มผู้โดดเดี่ยว พลางเกี้ยวผู้ชายที่สนใจด้วยสายตาไปเรื่อย

"พี่เล้งมาเต้นด้วยกันสิคะ"

 "พี่เต้นไม่เป็น"

 "ไม่เป็นไร เดี๋ยวกิ๊บสอนให้ก็ได้ค่ะ"

หลังจากนั้นกิ๊บก็มาเต้นยั่วผมครับ บางทีเธออาจจะจินตนาการว่า ผมเป็นเสาให้เธอได้รูดเล่น น้องเขามาเต็ม ผมก็เลยต้องตอบสนองไปบ้างด้วยการโอบเอวและซบซอกคอกรุ่นกลิ่นน้ำหอมหรูของเธอไปตามหน้าที่

"พี่เล้งเตรียมของขวัญอะไรให้กิ๊บคะ"

เสียงหวานแผ่วและรอยยิ้มสวย ทำให้คนฟังเพ้อได้ไม่ยาก แต่ใช้กับผมไม่ค่อยได้ผลครับ แต่ก็ยอมรับว่า น่าฟังชวนมองอยู่ไม่น้อย

"ไม่ได้เตรียม ก็เพิ่งรู้"

"งั้น...คืนนี้กิ๊บขอของขวัญเป็นพี่เล้งนะคะ"

ผมสบสายตาหยดย้อยอย่างสื่อความหมายของกิ๊บครู่หนึ่ง ก่อนจะโน้มตัวลงจูบปากของเธอเป็นคำตอบ หลังจากนั้นเสียงฮือฮารอบตัวก็ดังขึ้น

 "โหเกรงใจกันบ้าง"

"แน่จริงก็เล่นหนังสดโชว์เลย"

เสียงโห่แซวดังมาจากรอบทิศทาง กิ๊บหน้าแดงจนต้องเข้ามาซบอกของผมเอาไว้อย่างเขินอาย ส่วนผมก็ทำหน้าปกติตามแบบผู้ชายมาดเท่ไม่แคร์สื่อครับ

หลังจากนั้นเพียงไม่นานบรรยากาศก็กลับเข้าสู่สภาวะปกติ ส่วนกิ๊บก็กอดเอวคล้องแขนของผมอย่างเป็นเจ้าของเรียบร้อยครับ

 "พี่ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อน"

"ค่ะ มาเร็วๆ นะคะ"

ผมเดินแยกออกมาจากงานเลี้ยงที่เปิดเพลงอย่างสนุกสนาน แล้วมาเข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัว ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือที่สั่นและส่งเสียงอยู่ในกระเป๋ากางเกงออกมาดู

 ไอ้อิง...

ผมนึกลังเลนิดหน่อย แต่สุดท้ายก็กดรับสาย แล้วก็ต้องรีบดึงออกจากหูทันที เมื่อเสียงตะคอกที่คุ้นเคยดังลั่น

 [ไอ้เหี้ยเล้งทำไมเพิ่งรับสายวะกูบอกแล้วใช่ไหม! ถ้ามึงไม่รับสาย! เจอดีแน่!]

 "ก็รับแล้วนี่ไง"

 [ไอ้สัตว์กูโทรไปหลายรอบแล้ว! ตอนนี้มึงอยู่ไหน!]

 "โรงแรม M"

 [เออ!]

แล้วไอ้อิงก็ตัดสายไปครับ ผมก็ยังงงอยู่ แต่ก็ไม่อยากคิดอะไรมาก นึกว่าคนบ้าโทรศัพท์มากวนก็แล้วกัน จากนั้นผมก็เดินกลับเข้างานเลี้ยงต่อ

 "พี่เล้งทางนี้ค่ะ จะได้เวลาเป่าเค้กแล้ว"

ผมก็รีบเดินมายืนอยู่ข้างกิ๊บ ไฟที่จัดไว้รอบบริเวณถูกดับลงเกือบหมด ก่อนจะมีเสียงร้องเพลงอวยพรวันเกิดดังขึ้น พร้อมกับเค้กขนาดใหญ่ที่ถูกนำมาวางไว้ตรงโต๊ะยาวด้านหน้า

กิ๊บยืนยิ้ม แล้วหลับตาเหมือนกำลังอธิษฐานบางอย่าง ก่อนจะเป่าเทียนทั้งหมดดับ พร้อมกับเสียงแสดงความยินดี

 "สุขสันต์วันเกิด"

 "ขอบคุณค่ะพี่เล้ง"

ผมมองรอยยิ้มหวานของกิ๊บ ก่อนที่เพื่อนของเธอจะเร่งให้ตัดเค้กแบ่งกัน ผมก็ยืนหลบมุมออกมาเล็กน้อย ก่อนที่เหตุการณ์ไม่คาดฝันจะเกิดขึ้น เมื่อมีใครสักคนขว้างเค้กก้อนหนึ่งใส่หน้าของผม

 "เฮ้ย!"

 ตู้ม!

ผมตกใจจนทำอะไรไม่ถูก เรื่องที่ถูกเค้กปาใส่หน้าก็ไม่เท่าไหร่ เรื่องที่ถูกผลักจนหงายหลังล้มก็ไม่เป็นไร แต่เรื่องตกน้ำคงปล่อยให้ผ่านเลยไปไม่ได้!

 ผมว่ายน้ำไม่เป็นครับ!

 "อ่ะ..."

 ผมรู้สึกหนาวไปหมดเหมือนตัวเองกำลังหายใจไม่ออก ประสาทสัมผัสรอบตัวก็หยุดทำงานไปกะทันหัน ความหวาดกลัวและตกใจ ทำให้ผมตะเกียกตะกายเอาตัวรอดตามสัญชาตญาณ แต่เหมือนร่างกายของผมจะมีลูกตุ้มถ่วงเอาไว้

  "เลิกดิ้นได้แล้วไอ้สัตว์"

เสียงทุ้มที่ดังข้างหู พร้อมกับอ้อมแขนที่เข้ามาหา ทำให้ผมรีบกอดอีกฝ่ายเอาไว้แน่นในทันที ตอนนี้ผมไม่ได้ยินอะไร นอกจากลมหายใจที่เป่ารดต้นคอ ก่อนที่ผมจะรีบสูดอากาศเข้าปอด เมื่อตัวเองกลับมานอนหมดสภาพอยู่บนบกในที่สุด

 รอดตายแล้ว...

"พี่เล้ง!"

"ถอยออกไป"

ผมปรับลมหายใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะมีใครสักคนเอาผ้าเช็ดตัวมาให้ และเมื่อร่างกายของผมเริ่มเข้าที่เข้าทาง ก็ต้องตกใจกับภาพที่เห็น

 "ว้าย!"

ไอ้อิงกำลังต่อยใครสักคนอยู่ครับ โดยที่มีคนยืนดู แล้วก็ช่วยกันจับเอาไว้ ผมเองก็เลยต้องรีบลุกไปช่วยห้ามอีกแรง ดูก็รู้แล้วครับว่า มวยคนละรุ่น

"พอ..."

"มันเป็นคนผลักมึงตกน้ำ!"

ผมก็มองผู้ชายที่ไม่รู้จักอีกรอบที่ตอนนี้ใบหน้าบวม แถมยังเลือดกบปากจนดูไม่ได้ ผมก็รู้สึกโกรธนะครับ แต่ก็ไม่ได้อยากให้ใครมีเรื่องกัน

"พอได้แล้วน่า...พี่อิง"

"ฮึ่ยทีแบบนี้ เสือกจะมาเป็นคนดี"

ไอ้อิงฮึดฮัดออกมา แต่ก็ยอมหยุดตามคำพูดของผม ส่วนไอ้คนที่เล่นงานผมก็ถูกใครสักคนพาหลบออกไป กิ๊บวิ่งเข้ามาหาผม ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยความตกใจและเสียใจ เธอรีบเอาผ้ามาเช็ดหน้าให้ผมทันที

"พี่เล้ง ไม่เป็นไรนะคะ กิ๊บขอโทษค่ะ"

"ไม่เป็นไร มันไม่ใช่ความผิดของกิ๊บนี่"

"เขาเป็นแฟนเก่ากิ๊บค่ะ พยายามมาง้อ แต่กิ๊บไม่สนใจ ไม่นึกว่าเขาจะ..."

ทว่าในขณะที่กิ๊บกำลังเช็ดหน้าและกล่าวโทษตัวเองอยู่ ไอ้อิงก็กระชากแขนของผมออกมา ก่อนจะเขวี้ยงผ้าเช็ดตัวไปอีกทางแบบไม่สนใจใคร

"กลับได้แล้ว แม่ง!"

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

"รถมึงจอดไหนวะ"

"ชั้นบีสอง"

ไอ้อิงก็กดลิฟต์ไปยังชั้นที่ผมบอก โดยที่มือของมันยังคว้าแขนของผมเอาไว้ ผมมองใบหน้าหงุดหงิดเหมือนผู้หญิงในวันแดงเดือด ก่อนที่เราสองคนจะมาหาน้องแฟร์รี่สุดสวยที่ผมจอดไว้

"กุญแจ"

ผมก็ส่งกุญแจรถที่เปียกให้มันแต่โดยดีครับ ก่อนจะเดินมายังตำแหน่งที่นั่งข้างคนขับอย่างรู้งาน ตอนนี้กระเป๋าสตางค์กับโทรศัพท์มือถือเปียกไปหมด

 ผมมองไอ้อิงที่ถอนหายใจออกมา ก่อนจะกะพริบตาทีหนึ่ง เมื่อคนที่ลอบมองอยู่หันมา

"หึดูไม่ได้"


ไอ้อิงถอดเสื้อยืดที่เปียกของมันออกมา ก่อนจะจับเป็นก้อนมาเช็ดหน้าให้ผมต่อ ผมก็ขัดขืนเล็กน้อย เพราะมันกดแรงจนหายใจไม่ออกครับ

 "พอแล้ว เดี๋ยวเช็ดเอง"

ไอ้อิงก็ยอมครับ มันปล่อยมือจากก้อนเสื้อที่ตอนนี้กลายสภาพเป็นผ้าเช็ดหน้าให้ผมจัดการเองแต่โดยดี ทั้งที่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาหื่นเลยสักนิด แต่ผมก็แอบเนียนสูดกลิ่นเสื้อของมันไปครับ

 ทั้งที่เปียกแบบนี้ แต่ทำไมหอมวะ..

หลังจากฟินกับกลิ่นหนุ่มหล่อที่ติดเสื้อมาเต็มที่ ผมก็มองท่อนบนเปลือยเปล่าโชว์กล้ามเนื้อกำลังดีของคนขับเล็กน้อย ก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังใบหน้าที่กำลังมองถนนข้างหน้าอยู่

"มึงมาได้ยังไงวะ"

"นั่งแท็กซี่มา"

"แล้วมึงมาทำไม"

ไอ้อิงก็ขมวดคิ้ว พลางหันมามองผมเล็กน้อย ก่อนจะหันไปสนใจถนนยามค่ำคืนต่อ

"ก็มึงไม่รับสาย กูก็เลยจะมาจัดการมึง"

"ฮะ?"

แค่นี้เนี่ยนะ...?

อาจเป็นเพราะสีหน้างุนงงของผมที่แสดงออกไปอย่างชัดเจน ไอ้อิงเลยหยิบโทรศัพท์มือถือของมันออกมากดอะไรสักอย่าง ขณะที่รถจอดติดไฟแดง แล้วยื่นมาให้ สิ่งที่ผมเห็นเป็นรูปที่ตัวเองกำลังจูบกับกิ๊บที่ริมสระว่ายน้ำเมื่อชั่วโมงก่อนครับ ตอนนี้ก็มีคนกดไลก์ กดแชร์  และแสดงความคิดเห็นกันอย่างสนุกสนาน

"เอ่อ...แล้วไง"

"ไอ้เล้ง!"

ผมเบ้หน้าออกมา แก้วหูแทบลั่นครับ พื้นที่ก็มีอยู่แค่นี้ จะตะโกนทำไมวะ...

"ก็แค่มีคนถ่ายไปลง กูไม่สนใจหรอก"

"มึงไม่อาย?"

"ก็แค่จูบ"

"มึงนี่มัน!"

ไอ้อิงทำหน้าไม่พอใจใส่ แต่เพราะยังขับรถอยู่ ก็เลยไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่านั้น ผมก็มองวิวข้างทางไปอย่างสบายอารมณ์ แต่ไม่ค่อยสบายตัวเท่าไหร่ ตอนนี้อยากอาบน้ำมากเลยครับ

"ว่าแต่ทำไมวันนี้มึงไม่ใส่แว่น"

"ไม่ต้องเปลี่ยนเรื่อง คืนนี้กูจะสั่งสอนมึง!"

ผมก็ได้แต่มองสีหน้าอารมณ์เสียของอีกฝ่าย ก่อนจะมองเส้นทางที่ไม่ได้มุ่งหน้าสู่คอนโดของผม อันที่จริง...ไอ้อิงก็ไม่รู้ว่า ผมพักที่ไหนอยู่ดีนี่หว่า แล้วทำไมมันไม่ถาม?

"หึทีแบบนี้ทำเป็นเงียบนะมึง"

ผมลอบมองไอ้อิงอีกครั้ง ก่อนความคิดบางอย่างจะวิ่งเข้ามา แล้วกลับไปสนใจภาพข้างทางที่ผ่านสายตาไปอย่างรวดเร็วแทน

หรือว่า...มันตั้งใจจะพาผมไปห้องของมันตั้งแต่แรกอยู่แล้ววะ


.


.


.


TBC++++++++++


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 112 ครั้ง

374 ความคิดเห็น

  1. #320 มินมิ๊นนนน(nAdaLyn) (@neera2007) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 02:20
    พี่อิงนี่ยังไง คิดอะไรกับน้องก็บอกกันดีๆสิคะ 55
    #320
    0
  2. #22 TNK03 (@tanakarn03) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 16:23
    พี่อิงรึป่าวเนี่ย ทำแบบนี้คือหึงหรืออะไรคะ? 
    #22
    0