ตอนที่ 8 : บทที่ 7 ตัวร้ายมากเล่ห์โกง [rewrite]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2343
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    15 ธ.ค. 60

‘เจ้าต้องทำเรื่องที่ค้างคาอยู่ให้จบ จึงจะได้กลับบ้าน’

แม่ทัพอี้พูดทิ้งท้ายก่อนจะกระโดดขึ้นม้าด้วยท่วงท่าสง่างามและรีบจากไปโดยไม่เปิดช่องว่างให้จิวเซียนได้เอ่ยปากแม้แต่คำเดียว นางทบทวนสิ่งที่เขาบอกอีกครั้ง ว่าอย่าเผลอใช้พู่กันมากเกินไปหากไม่อยากให้เกิดเรื่องร้ายแรงขึ้น...

……..

…..

..

ตาย ๆ ๆ ๆ นางทำอะไรลงไป นางใช้พู่กันเขียนสิ่งใดไปบ้างเนี่ย!!

จิวเซียนกำลังตื่นตระหนก เมื่อตระหนักได้ว่า พู่กันเก่า ๆ ของนางเป็นสิ่งที่ทำให้เรื่องทุกอย่างเกิดขึ้น สิ่งที่ผู้คนควรเคารพนับถือมิใช่เทพธิดาจอมปลอมอย่างนาง แต่เป็นพู่กันนั่นต่างหาก!

แล้วที่ท่านแม่ทัพบอกว่าจะต้องทำเรื่องที่ค้างคาเอาไว้ให้จบอีกเล่า มันหมายความว่าอย่างไร หรือเขากำลังจะบอกให้นางแต่งเรื่องราวของนางให้จบ เพราะนอกจากเรื่องนี้แล้วนางก็ไม่เหลือเรื่องอันใดที่ทำค้างเอาไว้อีก

จิวเซียนได้แต่ตีอกชกหัวอยู่คนเดียว คำถามมากมายวิ่งวนอยู่ในหัวแต่คนที่จะให้คำตอบได้กลับหนีหายไปเสียแล้ว คิดจะมาก็มาคิดจะไปก็ไป หรือเขาจงใจกลับไปทำศึกแล้วค่อยกลับมาไขข้อสงสัยให้นางกัน!

“ท่านเทพธิดาเป็นอะไรรึเปล่าเจ้าคะ” เถิงหลิ่งเห็นจิวเซียนเดินวนเวียนไปมาด้วยสีหน้าว้าวุ่นใจตั้งแต่กลับมาถึงก็อดเอ่ยปากถามออกมาไม่ได้

พอรู้สึกตัวว่ากำลังทำท่าทางน่าสงสัยจิวเซียนก็รีบตอบกลับพร้อมยิ้มกลบเกลื่อน “ไม่มีอะไร”

“ข้าชงชามาให้ดีหรือไม่เจ้าคะ”

แม้จะได้รับคำตอบจากจิวเซียนแล้วแต่เถิงหลิ่งยังคงมองนางอย่างไม่วางใจ นางจึงปรับท่าทางให้ดูเป็นปกติพลางเหม่อมองไปยังท้องฟ้าอันกว้างไกลด้วยท่าทางดั่งผู้หยั่งรู้เพื่อให้อีกฝ่ายเลิกซักถาม “ไม่เป็นไร ข้าแค่อยากอยู่เงียบ ๆ สักครู่ เพื่อฟังเสียงจากเทพเจ้าว่าจะเกิดสิ่งใดต่อไปเท่านั้น เจ้าช่วยดูแลอย่าให้ใครเข้ามารบกวนได้หรือไม่”

เถิงหลิ่งเห็นจิวเซียนพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้มทั้งยังเต็มไปด้วยศรัทธาแรงกล้าก็ถึงกับนิ่งอึ้งไป สุดท้ายจึงพยักหน้ารับคำและจากไป แม้จะรู้สึกแปลกแค่ไหนก็ตาม “เจ้าค่ะ”

พอเถิงหลิ่งจากไปจิวเซียนก็รีบปิดประตูเรือนและเริ่มคิดทบทวนเกี่ยวกับสิ่งที่ต้องทำอย่างจริงจังอีกครั้งทันที

นางจะได้กลับบ้านหากทำเรื่องที่ค้างคาไว้ให้จบ เรื่องที่ว่าคือการสานต่อเรื่องราวของเหล่าตัวเอกที่นางสรรค์สร้างขึ้นมาให้ลงเอยกันด้วยดีใช่หรือไม่ การทำให้พระเอกกับนางเอกได้อยู่ร่วมกันอย่างมีความสุขมันจะยากสักแค่ไหนกันเชียว ที่นางต้องทำคือคิดหาทางให้จิ่นเต๋อกับฮวาชิงฉินได้ครองคู่กันเร็ว ๆ ก็พอแล้ว

คิดได้เช่นนั้นจิวเซียนก็ดึงกระดาษที่บันทึกเรื่องราวและคำขอต่าง ๆ เอาไว้ออกมาอ่าน เพื่อหาหนทางให้เรื่องราวทั้งหมดเชื่อมต่อกันและเป็นไปได้ด้วยดี แต่ยิ่งอ่านสีหน้าของนางก็ยิ่งย่ำแย่ลงเรื่อย ๆ

“นี่ข้าทําอะไรลงไปกัน!” จิวเซียนกำกระดาษในมือแน่นและพยายามหักห้ามใจไม่ให้ฉีกมันทิ้งเมื่อเห็นข้อความในนั้น

จบสิ้นแล้ว ทุกสิ่งอย่างผิดเพี้ยนไปหมดแล้ว!

หากเป็นไปตามเนื้อเรื่องที่นางเขียนไว้ อีกไม่นานตัวร้ายจะโผล่ออกมาแย่งพระเอกไปจากนางเอก จิ่นเต๋อกับฮวาชิงฉินจะต้องแยกจากกัน จากนั้นฮวาชิงฉินก็จะถูกขายให้กับขุนนางเฒ่า ส่วนจิ่นเต๋อก็ต้องฝ่าฟันอุปสรรคเพื่อซื้อตัวนางกลับมาก่อนจะเดินทางไปเมืองหลวง ซึ่งกว่าจะถึงจุดนั้นพวกเขาต้องพบกับความเจ็บปวดนานับปการที่ยังไม่รู้ว่าคืออะไร

แต่ส่วนที่มีปัญหามากที่สุดก็ไม่ใช่จุดนั้น กลับเป็นส่วนที่นางเขียนเสริมเติมแต่งลงไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบยามโมโหจิ่นเต๋อต่างหาก นางเขียนให้เขาได้รับบาดเจ็บเจียนตาย โดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะให้เขาเจ็บตอนไหน เจ็บอย่างไร และใครเป็นคนทำ

ถ้าเนื้อเรื่องดำเนินไปตามนี้นางจะต้องติดอยู่ที่นี่ไปอีกนานเป็นแน่ หรือนางควรจะเขียนแก้ไขเรื่องราวอีกรอบดี แต่แม่ทัพอี้ก็เพิ่งเตือนว่าไม่ควรใช้พลังของพู่กันมากเกินไป...

แล้วเหตุใดนางต้องเชื่อคำพูดของเขาด้วย?

ยิ่งคิดในหัวของนางก็ยิ่งยุ่งเหยิง ขณะที่นางกำลังปวดหัวเพราะเรื่องของตัวเองอยู่นั้นก็มีเสียงของเถิงหลิ่งดังขัดขึ้นมาจากด้านนอก “ท่านเทพธิดามีคนมาขอพบเจ้าค่ะ” ได้ยินเช่นนั้นจิวเซียนก็เอนตัวพิงเก้าอี้พลางลากเสียงตอบกลับไปอย่างเหนื่อยล้า “ข้ายุ่งอยู่ บอกไปว่าข้าไม่สะดวก…”

แต่นางยังไม่ทันพูดจบ เถิงหลิ่งก็พูดขัดขึ้นมาเสียก่อน “ถึงอย่างไรท่านก็ต้องออกมาเจ้าค่ะ”

คำพูดของอีกฝ่ายทำให้นางต้องขมวดคิ้วแน่น คนที่มาขอพบนางคือใคร เป็นผู้มีอำนาจหรือไร จึงทำให้เถิงหลิ่งออกปากกับนางเช่นนั้น นางเก็บกองกระดาษและพับซ่อนไว้ในสาบเสื้อ ก่อนจะเปิดประตูออกและเดินไปหาเถิงหลิ่งที่ยืนรออยู่ “ใครมากัน”

“นางคือคุณหนูเลี่ยว ซึ่งเป็นลูกสาวพ่อค้าที่มีอิทธิพลมากในเมืองนี้เจ้าค่ะ” เถิงหลิ่งตอบกลับด้วยสีหน้าท่าทางลำบากใจ

ได้ยินเช่นนั้นจิวเซียนก็นิ่งงันไป เพราะคนที่มาพบนางคือ ‘เลี่ยวฮุ่ยอิ๋ง’ ตัวร้ายในนิยายที่นางสร้างไว้อย่างนั้นหรือ? หากใช่ก็นับว่าเป็นโอกาสอันดีที่จะหาหนทางเพื่อจบเรื่องราวอันแสนยุ่งเหยิงของนางแล้ว “บอกคุณหนูเลี่ยวให้รอสักครู่ ข้าจะเปลี่ยนชุดก่อนแล้วค่อยออกไป”

เมื่อเห็นว่าเถิงหลิ่งพยักหน้าเข้าใจ และเดินกลับไปทางศาลเจ้าเพื่อดูแลแขกคนสำคัญแล้ว จิวเซียนก็ตรงไปเปลี่ยนชุด แต่งหน้า และใส่ผ้าคลุมอำพรางใบหน้าครึ่งล่างเอาไว้เหมือนอย่างเคย พอตรวจสองว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีนางก็รีบเดินตรงไปทางศาลเจ้า เพื่อไม่ให้คุณหนูคนสำคัญต้องอารมณ์เสียเพราะรอนานเกินไป

จิวเซียนจำได้ว่าคุณหนูเลี่ยวเป็นสตรีที่มีสติปัญญาเฉียบแหลม นางคอยสนับสนุนและบริหารการค้าของตระกูลจนเป็นที่เลื่องลือ แต่นางมีข้อเสียคือนิสัยเอาแต่ใจทั้งยังชอบเอารัดเอาเปรียบผู้อื่นอย่างร้ายกาจ

เมื่อเดินเข้าไปข้างในศาลเจ้า จิวเซียนก็เห็นคุณหนูนางหนึ่งยืนทำหน้าบึ้งตึงอยู่ตรงหน้ารูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา นางอยู่ในชุดสีชมพูปักลวดลายงดงามบ่งบอกว่าเป็นเสื้อผ้าราคาแพง มีสาวใช้หน้าตาน่ารักยืนเคียงข้างตามแบบฉบับคุณหนูผู้ร่ำรวยจากตระกูลใหญ่ แต่สายตาที่กวาดมองไปรอบด้านอย่างไม่พอใจบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่านิสัยของนางคงไม่ต่างจากที่รับรู้มาอย่างแน่นอน

แม้จะไม่อยากต้อนรับ แต่จิวเซียนก็ยังต้องยิ้มถามอย่างเป็นมิตร “คุณหนูเลี่ยวมาที่นี่มีเรื่องอันใดหรือ”

“เจ้าน่ะรึเทพธิดาที่ผู้คนพูดถึง” คุณหนูเลี่ยวมองพิจารณาจิวเซียนตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยสายตาไม่เชื่อถือ จนกระทั่งสาวใช้หน้าตาน่ารักเขยิบเข้าไปกระซิบอะไรบางอย่างกับนาง “คุณหนูเจ้าคะ...”

ทันทีที่ฟังสาวใช้พูดจบ คุณหนูเลี่ยวก็หันมาพูดกับจิวเซียนด้วยน้ำเสียงที่เป็นมิตรมากกว่าเดิมเล็กน้อย “ข้าแค่อยากให้ท่านเทพธิดาช่วยทำอะไรบางอย่างแก่ข้า หากทำสำเร็จข้าจะยอมตอบแทนให้เท่าที่เจ้าพอใจ”

จิวเซียนได้แต่กระพริบตาปริบ ๆ มองคุณหนูที่มีท่าทีเดี๋ยวสุภาพเดี๋ยวดูแคลนตรงหน้า จนกระทั่งสาวใช้หน้าตาน่ารักเขยิบเข้าไปกระซิบอะไรบางอย่างกับนางอีกครั้ง “คุณหนูเจ้าคะ...”

ทันทีที่ฟังสาวใช้พูดจบ คุณหนูเลี่ยวก็หันมาหานางอีกครั้งด้วยท่าทางแสแสร้งอย่างชัดเจนพร้อมกับคำพูดที่ปั้นแต่งจนเกินควร “ข้าเพียงหวังว่าท่านเทพธิดาจะช่วยทำนายเพื่อไขข้อข้องใจบางอย่างให้แก่ข้า หากท่านเทพธิดายินดีช่วยเหลือ ข้าเชื่อว่าเทพยดาบนสวรรค์ต้องพากันยกย่องสรรเสริญท่านอย่างแน่นอน”

สุดท้ายจิวเซียนก็พอจะเข้าใจวัตถุประสงค์ของอีกฝ่ายจึงถามออกไป “ไม่ทราบว่าคุณหนูเลี่ยวอยากรู้เรื่องอันใด”

“ข้าอยากรู้ว่าจิ่นเต๋อจะได้แต่งงานกับข้าเมื่อไหร่!” เลี่ยวฮุ่ยอิ๋งรีบถามด้วยดวงตาวาววับ เมื่อเห็นนางรีบร้อนเช่นนั้น สาวใช้ก็รีบเขยิบกายเข้าไปกระซิบอะไรบางอย่างกับนางอีกครั้ง “คุณหนูเจ้าคะ...”

เลี่ยวฮุ่ยอิ๋งพยักหน้ารับคำกับสาวใช้ด้วยสีหน้ารำคาญอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะกลับมาพูดกับเจียวเซียนด้วยท่าทางที่สงบมากขึ้น “ข้าแค่อยากให้ท่านเทพธิดาช่วยทำนายเรื่องเนื้อคู่ของข้าเพียงเท่านั้น”

“หากเป็นเรื่องนี้ข้าคงช่วยคุณหนูเลี่ยวไม่ได้” จิวเซียนตอบกลับอย่างสุภาพด้วยรอยยิ้มแห้ง

“เจ้าจะบอกว่าช่วยข้าไม่ได้อย่างนั้นรึ” คุณหนูเลี่ยวโวยวายออกมาอย่างไม่พอใจ ท่าทางไม่ยอมรับฟังของนางทำให้จิวเซียนถึงกับจนปัญญา จึงพยายามอธิบายออกไปว่า “หากมีเรื่องที่เอ่ยถึงได้ ย่อมมีเรื่องที่ไม่อาจเอ่ยถึงอยู่เช่นกัน…”

จิวเซียนพยายามพูดให้ดูกำกวมเอาไว้ก่อน แม้ว่าสาเหตุที่แท้จริงจะเป็นเพราะนางอยากให้จิ่นเต๋อได้เคียงคู่กับฮวาชิงฉินเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ก็เท่านั้น

หากมีเรื่องของคุณหนูเลี่ยวเพิ่มเข้ามานางก็ไม่ได้กลับบ้านกันพอดีน่ะสิ!

ฝ่ายคุณหนูเลี่ยวพอได้ยินเหตุผลจากจิวเซียนก็ยอมเลิกรา นางพูดทิ้งท้ายเอาไว้ด้วยน้ำเสียงไม่พอใจก่อนจะเดินเชิดหน้าออกไปอย่างหยิ่งผยอง “วันนี้ข้าจะกลับไปก่อน หวังว่าครั้งหน้าคำขอของข้าจะเป็นจริง มิเช่นนั้นศาลเจ้าแห่งนี้อาจจะไม่ได้รับการดูแลอีกต่อไป”

จิวเซียนมองตามหลังคุณหนูผู้ไม่เข้าใจในสิ่งที่นางพูดด้วยความรู้สึกอยากจะร่ำไห้ ให้ตายเถอะ ตัวร้ายไร้สมองที่เอาแต่ข่มขู่ผู้อื่นนางนี้เป็นใครกัน!

พอเห็นเลี่ยวฮุ่ยอิ๋งกลายเป็นตัวร้ายหูเบาเอาแต่ใจแทนที่จะฉลาดเฉลียวและเต็มไปด้วยสติปัญญาแล้ว จิวเซียนก็อดสงสารตระกูลเลี่ยวไม่ได้ หากคุณหนูเลี่ยวเป็นคนไม่ฉลาดเฉลียว แล้วตระกูลเลี่ยวค้าขายจนยิ่งใหญ่มาถึงทุกวันนี้ได้อย่างไร!

คิดได้เช่นนั้นจิวเซียนก็ต้องถามเถิงหลิ่งที่ยืนนิ่งไม่ห่างจากนางด้วยความสงสัย “เถิงหลิ่งเจ้ารู้รึเปล่าว่าคนที่อยู่ข้างคุณหนูเลี่ยวเมื่อครู่เป็นใคร”

“นางชื่อว่าเริ่นลู่เสียนเป็นสาวใช้ข้างกายคุณหนูเลี่ยวเจ้าค่ะ”

แม้คำตอบที่ได้รับจะไม่ค่อยมีประโยชน์ แต่จิวเซียนก็ต้องยิ้มขอบคุณอีกฝ่าย ก่อนจะเดินกลับไปพักผ่อนที่เรือนนอนของนาง

จิวเซียนเพิ่งจะนั่งบนเก้าอี้และเริ่มฝนหมึก เถิงหลิ่งก็โผล่เข้ามาเรียกนางอีกครั้ง “ท่านเทพธิดาเจ้าคะ มีคนมาหาเจ้าค่ะ” ได้ยินเช่นนั้นจิวเซียนก็บ่นพึมพำอย่างหงุดหงิด “อีกแล้วหรือ”

พอเห็นว่าเถิงหลิ่งยังคงยืนรออยู่หน้าห้อง นางก็ทายได้ว่าคนที่มาคงเป็นคนสำคัญเป็นแน่ แต่นางยังไม่ทันได้ถามว่าเป็นใคร เถิงหลิ่งก็รายงานออกมาอย่างรู้ใจนาง “เป็นคุณชายหลีเจ้าค่ะ”

จิวเซียนเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ นางหยุดคิดเพียงชั่วครู่ก่อนจะสั่งการออกไปว่า “บอกให้เขารอสักครู่ ส่วนเจ้าช่วยออกไปซื้ออะไรบางอย่างให้ข้าได้หรือไม่” นางต้องกันเถิงหลิ่งออกไปเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายได้รับรู้นิสัยที่แท้จริงของจิ่นเต๋อ และเพื่อป้องกันไม่ให้ความจริงเรื่องที่นางเป็นเทพธิดาจอมปลอมถูกล่วงรู้ด้วย

หลังเถิงหลิ่งออกไปตามคำสั่งของนาง จิวเซียนก็ไปพบจิ่นเต๋อที่ยืนหน้าบึ้งรอนางอยู่ในศาลเจ้าทันที โชคดีที่ชาวบ้านพากันร่วมแรงร่วมใจไปสร้างคันกั้นน้ำ ไม่เช่นนั้นแล้ว นิสัยที่แท้จริงของคุณชายหลิวที่พวกเขาเคารพนับถือ คงถูกค้นพบไปนานแล้ว

“เลี่ยวฮุ่ยอิ๋งมาที่นี่ใช่รึเปล่า” คำแรกจากปากเขาที่ถามออกมาทันทีที่เห็นหน้านาง ก่อนจะรีบถามต่อทั้ง ๆ ที่นางยังเดินไปไม่ถึงจุดหมาย “นางถามอะไรเจ้า”

เห็นท่าทางของเขาแล้วจิวเซียนก็รู้ทันทีว่าเลี่ยวฮุ่ยอิ๋งจะต้องเป็นปัญหาใหญ่สำหรับเขาอย่างแน่นอน เพราะน้อยครั้งที่นางจะเห็นเขาเป็นเดือดเป็นร้อนเช่นนี้ จึงอดแกล้งออกไปไม่ได้ “ก็แค่เรื่องความรักทั่วไปเท่านั้น” ก่อนจะจ้องมองเขาด้วยตาเป็นประกายอย่างนึกสนุก “นางอยากรู้ว่าจะได้แต่งงานกับท่านเมื่อไหร่ ท่านกังวลหรืออย่างไร”

ได้ยินเช่นนั้นจิ่นเต๋อก็รีบทักท้วงออกมาทันที “เจ้าคงไม่ได้บอกว่านางจะได้แต่งงานกับข้า!”

“ท่านไม่เชื่อคำทำนายของข้านี่”

พอเห็นจิวเซียนแย้งกลับโดยไม่มีท่าทีจะช่วยเหลือ จิ่นเต๋อก็รีบพูดเปลี่ยนเรื่อง “เมื่อตอนกลางวันเจ้าคิดจะหนีไม่ใช่รึ”

คำถามนั้นทำเอาจิวเซียนถึงกับหน้าซีด นางจึงแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้และตอบกลับไปด้วยแววตาใสซื่อ “ใครบอกท่านว่าข้าคิดจะหนีกัน”

“เจ้าไม่หนีก็ดีแล้ว ข้าจะได้ไม่เดือดร้อนเพราะเจ้าหายไป” จิ่นเต๋อพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนจะยื่นถุงซาลาเปามาให้นางด้วยรอยยิ้มอบอุ่นอย่างที่ไม่เคยมีให้นางมาก่อน “จริงสิข้าซื้อนี่มาฝาก…”

พอเห็นท่าทางที่เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือของคนตรงหน้า จิวเซียนก็ต้องเบิกตากว้างพลางพูดเสียงสูงขึ้นมาว่า “ท่านกำลังจะติดสินบนข้า!”

พอเห็นนางพูดเช่นนั้นจิ่นเต๋อรีบเปลี่ยนท่าทางและต่อว่านางในทันที “ใครจะทำเช่นนั้นกัน เจ้าคิดว่าข้าเต็มใจนักรึไง” ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้นางถึงกับอึ้ง “กินแล้วก็อย่าลืมซื้อคืนข้าด้วย”

เขาซื้อซาลาเปามาให้นาง แต่ยังมีหน้ามาบอกให้นางซื้อคืนอีกรึ แล้วจะซื้อมาให้นางตั้งแต่แรกทำไมกัน!

จิวเซียนได้แต่คิดอย่างไม่เข้าใจขณะมองคนตรงหน้า ไม่นานนักนางก็นึกเรื่องบางอย่างออกจึงทิ้งท่าทางประหลาดของเขาไว้ข้างหลัง “จริงสิข้ามีเรื่องจะถาม…โรงเตี๊ยมของท่านมีสถานการณ์เช่นไรกันแน่”

พอได้ยินคำถามของนางจิ่งเต๋อก็เลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ เขาครุ่นคิดอยู่ไม่นานก็ตอบกลับมาตามความจริง “ก็แค่มีคนพยายามซื้อต่อ”

“ตระกูลเลี่ยวอย่างนั้นรึ?” จิวเซียนถามขึ้นด้วยความสงสัย ที่นางถามออกไปตรง ๆ ก็เพื่อจะได้หาทางแก้ที่ดีที่สุดให้แก่เขา แต่เขากลับมีท่าทางไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้อย่างเห็นได้ชัด

“เจ้าสงสัยอะไรนักหนา”

“ข้าแค่อยากเตือนด้วยความหวังดี หากมีอะไรค้างคาใจอยู่ท่านก็ควรจะรีบทำมันออกไปจะได้ไม่มาเสียใจทีหลังเท่านั้นเอง”

“พูดอะไรของเจ้ากัน” จิ่นเต๋อขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่เข้าใจก่อนจะบ่นนางออกมาอีกนิดหน่อย “เจ้าเป็นเทพธิดาไม่ใช่รึ ถ้าใช่ก็ทำให้ชีวิตข้าดีกว่านี้สักหน่อยสิ ถึงจะเป็นเทพธิดาจอมปลอมก็เถอะ”

พอได้ยินเขาพูดจิวเซียนก็อยากจะใช้พู่กันเขียนแก้เรื่องราวให้ง่ายขึ้น แต่คำเตือนของแม่ทัพอี้ยังคงดังก้องอยู่ในหัวของนางว่าไม่ควรใช้มันมากเกินไป ยิ่งคิดก็ยิ่งสับสน ในขณะที่กำลังต่อสู้กับความคิดของตัวเองอยู่เสียงของจิ่นเต๋อก็เรียกสติของนางกลับมาอีกครั้ง

“จะว่าไป...ข้ารู้สึกว่าเจ้าไม่แต่งหน้าน่าจะดีกว่า” เขาพูดทิ้งท้ายเอาไว้ขณะหมุนตัวเดินออกไปจากศาลเจ้า แต่อยู่ ๆ เขาก็หยุดฝีเท้าและหันกลับมาพิจารณาใบหน้าของนาง ก่อนจะหมุนตัวกลับไปและทอดถอนใจออกมา

“พอแต่งหน้าแบบนี้แล้วดูประหลาดพิลึก”

คำพูดนั้นทำให้จิวเซียนต้องกระพริบตาปริบ ๆ ด้วยไม่เข้าใจว่าเขาต้องการจะบอกอะไรกับนางกันแน่

นี่เขากำลังชมนางอยู่ใช่หรือไม่?

 

***************************************

**rewrite ครั้งที่ 2 14/12/2560


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

173 ความคิดเห็น

  1. #160 Asahi_san (@amire) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 23:31
    ตกลงแต่งหน้าแล้วดีหรือไม่ดีนิ? รู้สึกมีคนตกใจกับหน้านางหลายคนอยู่ แล้วก็ ข้าเชื่อว่าตระกูลตัวร้ายรุ่งเรืองได้เพราะสาวใช้แน่ๆ
    #160
    0
  2. #143 AprilIV (@babyll) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 03:08
    เดี๋ยวๆ ทำไมแม่ทัพรู้ดีขนาดนั้น แล้วเหมือนฝ่ายศัตรูก็ดูจะรู้เหมือนกัน ในขณะที่ตัวนางเอกไม่รู้อะไรเลย เราว่าตรงจุดนี้มันอาจจะไม่สมเหตุสมผลเท่าไหร่นา ถ้าสมมติให้นางอยู่ไปเรื่อยๆ แล้วค่อยๆ เข้าใจทุกอย่างน่าจะดีกว่าให้มีตัวละครอื่นรู้ที่มาของนางแล้วมาบอกอ่ะ เรื่องมันเลยดูไม่ค่อยตื่นเต้นเท่าไหร่แล้วอ่ะหลังจากท่านแม่ทัพรู้เรื่องนางและพู่กัน อันนี้ความคิดส่วนตัวสำหรับเรานะคะ ถ้าให้เดานี่ในตอนข้างหน้านางต้องทำพู่กันหายแล้วไปอยู่ที่คนอื่นแน่เลยมั้งเนี่ย
    #143
    1
    • #143-1 Aniaris/ขวัญตา (@unikayani) (จากตอนที่ 8)
      25 สิงหาคม 2560 / 20:59
      ส่วนที่ว่าทำไมท่านแม่ทัพและฝ่ายศัตรูรู้เรื่องจะเฉลยหลังจบเนื้อเรื่องที่เมืองนี้ค่ะ ส่วนนี้ไรท์ก็คิดมาหลายรอบเหมือนกัน เพราะกลัวจะไม่สมเหตุสมผลอย่างที่รีดว่า แต่สุดท้ายเรื่องก็ออกมาเป็นแบบนี้แหละค่า แหะ ๆ
      #143-1
  3. #115 sm_lovelypinkboy (@sm-lovelypinkboy) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:12
    จิ่นเต๋อนี่กวนประสาทจิวเซียนมากกกกกก
    เรื่องจะเกิดตามที่นางเขียนจริงๆหรอ ถ้าแก้...มันจะเป็นไปตามที่แก้มั้ย
    แต่แม่ทัพบอกว่าใช้บ่อยจะทำให้เกิดเรื่องเลวร้าย
    ปวดหัวตามจิวเซียน....
    #115
    0
  4. #66 อิอิ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 20:02
    ตอนต่อไปจะมาเมื่อไหร่เนี่ย อยากอ่านต่อล้าวววว 5555 ปล.รักผู้แต่งมากมาย
    #66
    1
    • #66-1 ~Aniaris~ (@unikayani) (จากตอนที่ 8)
      20 ธันวาคม 2559 / 21:12
      ตอนต่อไปมาพรุ่งนี้ค่า ^^
      #66-1
  5. #64 Linlij (@Linlij) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 18:35
    นิยายเรื่องนี้...คงไม่มีพระเอกสินะ... ถ้ามีถึงตอนนั้นนางเอกอาจจะไม่อยากกลับไปแล้วก็ได้ แบบว่าถ้าพระเอกโผล่มา ก็อยู่กับพระเอกเลยงี้อะ 555 พระเอกอาจจะเป็นจิ่นเต๋อ *0* อุ๊ปส์ คงไม่มั้ง? 555
    #64
    1
    • #64-1 ~Aniaris~ (@unikayani) (จากตอนที่ 8)
      20 ธันวาคม 2559 / 21:11
      ต้องมีพระเอกสิคะ ไม่งั้นไม่ฟิน 555
      #64-1
  6. #63 linn-nalin (@linn-nalin) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 04:05
    ลิขิตสวรรค์ ไม่สามารถเปิดเผย
    มุกนี้ คงต้องใช้บ่อยๆ ^^
    #63
    1
  7. #62 Phatranooch Piyanirun (@piyanirun) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 00:02
    ขอบคุณค่ะ
    #62
    1
  8. #61 Clovery.Honey (@Muki-mokun-mook) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 23:40
    รอติดตามค้าาา เดาทางไม่ถูกเลย อิอิ
    #61
    1
  9. #60 RaNBoWRabBit (@RaNBoWRabBit) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 23:08
    เรื่องนี้ โครตลุ้น ... ที่บอกให้จบนี้คือให้แค่ 2 คนนั้นได้คู่กันแค่นั้นหรอ อะโด่ว 
    #60
    1
    • #60-1 ~Aniaris~ (@unikayani) (จากตอนที่ 8)
      19 ธันวาคม 2559 / 23:18
      จะใช่หรอคะ ต้องรอดูต่อไปค่าา 555
      #60-1
  10. #59 Meteorsky (@Meteor123) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 22:54
    ไรท์มาไวทันใจ ถูกใจรีด 5555
    #59
    1
    • #59-1 ~Aniaris~ (@unikayani) (จากตอนที่ 8)
      19 ธันวาคม 2559 / 23:18
      ไรท์กลัวคนอ่านจะค้าง แต่ไม่รู็อ่านไปแล้วจะค้างกว่าเดิมรึเปล่านะ อิอิ
      #59-1