ตอนที่ 11 : บทที่ 10 หาเรื่องใส่ตัว [rewrite]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1773
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    15 ธ.ค. 60

‘คุณหนูท่านราชครูต้องการพูดคุยกับท่านเป็นการส่วนตัว’

จิวเซียนมองกลุ่มชายท่าทางน่ากลัวที่ล้อมหน้าล้อมหลังนางอยู่อย่างกังวล ครุ่นคิดอยู่เพียงชั่วครู่ก็แสร้งทำท่าทางลำบากใจตอบกลับไปว่า “พี่ชายนี่ก็ดึกมากแล้ว หากข้ายังไม่รีบกลับบิดามารดาที่บ้านจะต้องเป็นห่วงเป็นแน่”

แต่ชายเบื้องหน้าก็ดูจะไม่สนใจทั้งยังเสนอทางออกให้นางด้วยซ้ำ “แค่พูดคุยกันเพียงชั่วครู่เท่านั้น บ้านเจ้าอยู่ที่ใดข้าจะส่งคนไปบอกให้เอง”

โดนมัดมือชกเช่นนี้จิวเซียนก็ถึงกับพูดไม่ออก “เอ่อ คือ…” แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรออกไป รถม้าที่จอดรออยู่ไม่ไกลก็ขยับเข้ามา ก่อนจะได้ยินเสียงของชายสูงวัยดังออกมาจากในนั้น “ชักช้าอะไรอยู่ รีบพานางมาหาข้า”

พอเห็นกลุ่มคนที่ห้อมล้อมอยู่ใกล้เข้ามาจิวเซียนก็พยายามเหลียวซ้ายแลขวาเพื่อหาทางหนี แต่หนทางของนางช่างมืดมิด ไม่ว่าจะด้านหน้าด้านหลังล้วนถูกคนของเขายืนกั้นเอาไว้หมด

ราชครูหลัวทนรอไม่ไหวจึงเลื่อนหน้าต่างรถม้าออกเพื่อมองเหตุการณ์ทางด้านนอก เผยให้เห็นใบหน้าผอมแห้งแก่ชราแต่สายตากะลิ้มกะเหลี่ยของเขาทำให้จิวเซียนอดรู้สึกขนลุกขนชันไม่ได้

“คุณหนูเข้ามาคุยกับข้าด้านในก่อนสิ”

เมื่อเห็นอีกฝ่ายกวักมือเรียกด้วยสายตาน่าหวาดผวาเช่นนั้นจิวเซียนก็รีบปฏิเสธ “ท่านราชครูนี่ก็ดึกดื่นแล้ว หากข้าเข้าไปด้านในเกรงว่าจะไม่ดีกับภาพลักษณ์ของท่านเท่าใดนัก”

ราชครูหลัวไม่สนใจคำตอบของนาง เขาพยักหน้าน้อย ๆ อย่างพึงพอใจพลางกล่าวชมเสียงเรียบ “คุณหนูช่างเป็นคนดีจริง ๆ ” เขาหรี่ตามองประเมิณนางอยู่ชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยออกมาอีกครั้งว่า “จากการแต่งกายของเจ้านับว่ามีฐานะพอใช้  ไม่อยากให้ที่บ้านได้ดิบได้ดีกว่านี้รึ ถ้ามาอยู่กับข้าชีวิตเจ้าไม่ลำบากแน่นอน”

คำพูดและสายตานั้นทำให้จิวเซียนขนลุกอีกครั้ง สิ่งที่เถิงหลิ่งเคยบอกนางเอาไว้ดังก้องขึ้นมาในหัวสมองในพริบตา

‘ผู้คนเล่าลือกันว่า ยิ่งเขาแก่ตัวลงก็ยิ่งพยายามหาความสุขดั่งคนหนุ่มมากกว่าเดิม’

นี่คงไม่ได้หมายความว่าเขาคิดเรื่องพวกนั้นกับนางใช่หรือไม่? แค่คิดถึงความเป็นไปได้นี้ หัวสมองของนางก็รีบหาทางออกได้อย่างรวดเร็วจึงพูดออกไปเสียงสั่นว่า “คงต้องทำให้ราชครูหลัวผิดหวังแล้ว ข้า…” พูดถึงตรงนี้นางก็นิ่งเงียบไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถ้อยคำถัดไปอย่างชัดเจน “ข้ามีคู่หมั้นอยู่แล้ว!”

ได้ยินเช่นนั้นราชครูหลัวก็นิ่งงันไปในทันที ไม่นานนักเขาก็ต้องหัวเราะออกมาเสียงดัง ทั้งยังหันมายิ้มราวกับคนแก่ใจดีทั่ว ๆ ไปอีกด้วย “ดูเหมือนคุณหนูจะเข้าใจผิดเสียแล้ว...”

ยังไม่ทันพูดจบก็มีกลุ่มชาวบ้านพูดคุยสรวลเสเฮฮาเสียงดังเหมือนเพิ่งกลับจากงานเลี้ยงเดินผ่านมา เมื่อเห็นว่าราชครูหลัวกำลังจอดรถม้าคุยกับใครบางคนอยู่ ก็หยุดชะเง้อชะแง้คอยมองดู เผื่อว่าจะมีเรื่องเล่าเรื่องใหม่เอาไว้ไปพูดคุยกับผู้อื่นได้

ราชครูหลัวเห็นชาวบ้านกลุ่มนั้นก็ปั้นหน้าเข้าอกเข้าใจและปล่อยจิวเซียนไปทันที “ช่างเถิดข้าจะไม่ทำให้เจ้าลำบากใจแล้วกัน” สิ้นคำราชครูหลัวก็โบกมือให้กลุ่มผู้คุ้มกันเปิดทางให้นาง

สถานการณ์ที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วทำให้จิวเซียนปรับตัวไม่ทัน พอได้สติจึงหันไปพูดกับคนบนรถม้าว่า “ขอบคุณท่านราชครูหลัวที่เมตตา” พูดจบนางก็หมุนตัวเดินจากไปด้วยความงุนงง

เมื่อเห็นจิวเซียนเดินจากไปแล้ว แววตาเข้าอกเข้าใจของราชครูหลัวกลับหรี่ลงมองตามหลังนางพลางสั่งการเสียงกระด้าง “ตามนางไป หาโอกาสจับตัวนางให้ได้ แล้วพามาหาข้าทันที” หลังสั่งการจบเขาก็เลื่อนปิดหน้าต่างของรถม้าไว้เช่นเดิม ขณะพูดพึมพำด้วยเสียงบางเบา “ข้าอยากพูดคุยกับนางยิ่งนัก จะได้รู้เสียทีว่าข่าวลือเหล่านั้นเป็นจริงหรือไม่”

ราชครูหลัวหัวเราะน้อย ๆ เมื่อนึกถึงข้อตกลงที่เคยทำไว้กับคนผู้หนึ่ง เพราะถ้าหากเขาได้นางมา เขาก็จะกลายเป็นผู้ที่มีอำนาจจากการกุมความลับผู้อื่นเอาไว้ในมือ

……………...

 

ถึงแม้ท่าทางของราชครูหลัวจะดูเหมือนเลิกราไปแล้ว แต่จิวเซียนยังคงรู้สึกไม่ปลอดภัยอยู่ เพราะหลังจากเดินจากมา นางก็รู้สึกได้ว่ามีคนคอยติดตามตลอดทาง

เหตุใดพวกเขายังตามมากันเล่า!

แม้ในใจจะหวาดผวาแต่ขาทั้งสองข้างก็ยังเร่งเดินต่อไป จิวเซียนพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด ก่อนจะเริ่มเดินลัดเลาะเข้าตรอกซอกซอยเพื่อสลัดกลุ่มคนที่กำลังติดตามนางอย่างสุดความสามารถ

สุดท้ายนางก็ไม่เห็นคนกลุ่มนั้นอีก ต้องขอบคุณที่นางรู้จักแวะออกมาหาข่าวคราวในเมือง ไม่เช่นนั้นแล้วนางคงไม่รู้จักเส้นทางมากมายจนสามารถหลบหนีพวกเขาพ้น...

“นางอยู่นั่น!”

ยังดีใจได้ไม่เท่าไหร่ เหตุใดพวกเขาจึงโผล่มาอีกเล่า! จิวเซียนหลบเข้าไปในตลาด ถึงแม้ว่าฟ้าจะมืดแล้วแต่ก็ยังมีพ่อค้าแม่ค้าเก็บของอยู่ประปราย นางพยายามสอดส่ายสายตามองหาที่หลบอยู่รอบหนึ่งก็พบกับคนคุ้นหน้าคุ้นตาเข้าพอดี

จิวเซียนรีบเดินเข้าไปหาคนผู้นั้นพลางเรียกเขาเสียงเบา “ลุงจาง...” เมื่ออีกฝ่ายได้ยินก็สะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันมาและจดจำนางได้ในพริบตา “ท่านเทพธิดาเหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่…”

“ชู่ววว…ลุงจางอย่าพึ่งส่งเสียงดังไปสิ ข้าแค่ออกมาเดินเล่นแล้วก็เจอปัญหานิดหน่อย” จิวเซียนรีบพูดพลางทำท่าทำทางให้เขาลดเสียงลง แต่ยังไม่ทันได้อธิบายอะไรต่อ ก็ได้ยินเสียงของคนกลุ่่มหนึ่งดังมาจากหัวมุมถนนที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลเสียก่อน “เจ้าเห็นสตรีที่ใส่ชุดสีขาวสูงประมาณนี้ รวบผมเช่นนี้ผ่านมารึไม่”

ได้ยินแค่นั้นก็จำได้ทันทีว่าเป็นเสียงของพวกที่คอยตามนางอยู่ จะหาที่หลบก็ไม่มี จะหนีก็หนีไม่พ้น แล้วนางควรจะทำอย่างไรดีเล่า!

ท่าทางเลิกลั่กของจิวเซียนทำให้ลุงจางรู้ทันทีว่านางกำลังหนีกลุ่มคนที่กำลังถามหาสตรีใส่ชุดสีขาวกลุ่มนั้นอยู่ จึงรีบชี้ไปตรงทางเข้าตรอกเล็ก ๆ ตรอกหนึ่งซึ่งมีตระกร้าใส่ผักและลังไม้ใบใหญ่วางซ้อนกันอยู่ “ท่านเทพธิดาไปหลบทางนั้นเร็วเข้า”

พอเห็นซอกระหว่างลังไม้และตระกร้าผักจิวเซียนรีบวิ่งไปหลบตรงนั้นอย่างรวดเร็ว แต่ก็เร็วไม่พอ เพราะยังมีคนตาไวในกลุ่มคนที่ตามตัวนางอยู่ “นั่นใช่นางรึเปล่าน่ะ!”

ไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายเข้ามาถึง ลุงจางก็ดึงความสามารถของการเป็นพ่อค้าออกมา และรีบตรงเข้าไปขวางพวกเขาเอาไว้อย่างรวดเร็ว “คุณลูกค้ากำลังมองหาสิ่งใดอยู่หรือขอรับ สนใจผักในร้านข้ารึไม่ ถึงแม้จะอยู่มาทั้งวันแล้ว แต่ก็ยังสด ใหม่ และสะอาด หากสนใจ…”

“หลบไปซะ” ลุงจางยังไม่ทันพูดจบ คนพวกนั้นก็ผลักเขาออกไปทันที แต่ถึงอย่างนั้นลุงจางก็ยังพยายามวิ่งเข้าไปขวางทางพวกเขาเอาไว้เช่นเดิม

กลุ่มชาวบ้านที่เหลืออยู่ประปรายหายไปจนหมดตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจรู้ได้ ยามนี้เหลือเพียงลุงจางเผชิญหน้ากับคนกลุ่มนั้นด้วยตัวคนเดียว ทั้งยังมีทีท่าว่ากำลังจะถูกทุบตีในไม่กี่อึดใจอีกด้วย

จิวเซียนเห็นคนกลุ่มนั้นจะทำร้ายลุงจางจึงคิดจะออกไปห้าม แต่ยังไม่ทันได้ก้าวเท้าออกจากที่ซ่อน ก็มีมือของใครบางคนคว้านางเอาไว้เสียก่อน

“เจ้าอย่าออกไป” เสียงคุ้นหูนั้นทำให้นางก็ต้องรีบหันกลับไปมอง “ท่านแม่ทัพ…”

ยังไม่ทันที่จิวเซียนจะเรียกอีกฝ่ายจบ แม่ทัพอี้ก็พูดเสียงเบาออกมาเสียก่อน “อาจจะอึดอัดอยู่บ้างแต่อยู่เงียบ ๆ ในนี้ไปก่อนก็แล้วกัน”

คำพูดนั้นทำให้นางต้องมองเขาด้วยสีหน้างงงวย “เอ๋…” แต่สงสัยได้ไม่นานก็โดนเขาอุ้มใส่ลงไปในลังขนาดใหญ่ที่ว่างอยู่ลังหนึ่ง ทั้งยังนำผักที่อยู่ในตระกร้ารอบด้านมาปิดทับด้านบนให้อย่างเรียบร้อยอีกด้วย

ปัง!

หลังแม่ทัพอี้ผละออกไป เสียงกระแทกที่ดังอยู่ไม่ไกลทำให้จิวเซียนนิ่งเงียบและตั้งใจเงี่ยหูฟังทันที ถึงแม้จะต้องนั่งคุดคู้อยู่ในลังอย่างยากลำบากแต่ก็ทำได้เพียงอดทนเท่านั้น

ไม่นานนักเสียงของกลุ่มคนที่ตามตัวนางอยู่ก็ดังขึ้น “นั่นใคร!”

จิวเซียนมองไม่เห็นเหตุการณ์ภายนอก จึงไม่รู้ว่าเสียงตกกระแทกก่อนหน้านี้เป็นเสียงของลังที่แม่ทัพอี้โยนใส่คนกลุ่มนั้นเพื่อช่วยเหลือลุงจาง บุรุษสวมชุดเกราะท่วงท่าสง่างามท่ามกลางกองผักที่กระจัดกระจายอยู่รอบด้าน ดูอย่างไรก็ไม่เข้ากันแม้แต่น้อย

อีกฝ่ายเห็นแม่ทัพอี้โผล่ออกมาก็มีสีหน้าหวั่นเกรงทันที ถึงจะไม่รู้ว่าเป็นใคร แต่ดูอย่างไรย่อมต้องไม่ใช่ทหารธรรมดา ๆ เป็นแน่ ระหว่างที่ทั้งสองฝ่ายกำลังคุมเชิงกันอยู่ ราชครูหลัวที่เพิ่งส่งคนไปจัดการไล่ชาวบ้านกลับไปจนหมดก็เข้ามาด้วยท่าทางไม่พอใจ “เหตุใดพวกเจ้าจึงชักช้านัก”

“เมื่อครู่นางอยู่ทางนั้น แต่คนผู้นี้เข้ามาขวางเอาไว้เสียก่อน” คนของราชครูหลัวรายงานออกมาอย่างลังเล

ราชครูหลัวหันไปมองคนที่กล้าเข้ามาขัดขวางคนของเขาอย่างไม่พอใจ แต่พอเห็นว่าเป็นใครก็ต้องเผยสีหน้าแปลกใจออกมา “แม่ทัพอี้เหตุใดท่านจึงมาอยู่ที่นี่ได้”

“ทัพของข้าตั้งอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ จึงแวะมาเดินเล่น” แม่ทัพอี้ตอบเสียงเรียบ

คำตอบนั้นทำให้มุมปากของราชครูหลัวต้องกระตุก “มาเดินเล่น...ดึกดื่นเช่นนี้น่ะรึ” ราชครูหลัวอยากจะหัวเราะให้กับการโกหกที่ไร้ซึ่งความน่าเชื่อถือของแม่ทัพผู้เก่งกาจเบื้องหน้าแต่ก็ไม่อาจทำได้

อี้หย่งฝูไม่ใส่ใจน้ำเสียงค่อนแคะของราชครูหลัว เขาทำเพียงแค่จ้องมองไปยังกลุ่มคนที่กำลังจะทำร้ายลุงจางพลางพูดว่า “เกิดเรื่องวุ่นวายอยู่ตรงหน้า ข้าผ่านทางมาจึงไม่อาจนิ่งนอนใจได้”

ราชครูหลัวรู้ดีว่าแม่ทัพอี้มีนิสัยเช่นไรจึงรีบหัวเราะกลบเกลื่อน “เรื่องวุ่นวายอันใดกัน แค่เข้าใจผิดกันเท่านั้น” แล้วจึงรีบเปลี่ยนเรื่องทันที “ว่าแต่เมื่อครู่ท่านแม่ทัพเห็นสตรีนางหนึ่งผ่านมาหรือไม่”

คำถามที่ตรงประเด็น ทำให้นัยย์ตาของอี้หย่งฝูก็มีประกายบางอย่างวาบผ่าน “ข้าไม่เห็น” ก่อนจะเน้นย้ำกลับไปเสียงเย็น “ราชครูหลัวน่าจะรู้ดีว่าข้าไม่ข้องเกี่ยวกับสตรี มีเรื่องอันใดอีกหรือไม่”

ได้ยินเช่นนั้นราชครูหลัวก็ยกยิ้มขึ้นมาพลางอธิบาย “ข้าแค่ตามหาสตรีน่าสนใจนางหนึ่งเท่านั้น คาดไม่ถึงว่าจะได้มาเจอกับท่านแทน” ราชครูหลัวเหลือบตามองลุงจางและสภาพเละเทะรอบด้านก่อนจะพูดลอย ๆ ออกมาว่า “แม่ทัพอี้ขยันทำงานเช่นนี้ข้าคงต้องรีบรายงานให้ฝ่าบาทรู้เสียแล้ว”

เมื่อได้ยินอีกฝ่ายข่มขู่มาอี้หย่งฝูก็ไม่นำพาและตอบกลับไปอย่างไม่แยแส “ถ้าเช่นนั้นข้าก็ควรจะรายงานฝ่าบาทเรื่องที่ราชครูหลัวดูแลพวกชาวบ้านเป็นอย่างดี เป็นการตอบแทนเช่นกัน”

ราชครูหลัวถึงกับนิ่งอึ้งไปด้วยไม่นึกว่าแม่ทัพอี้ผู้ซื่อตรงและไม่สนใจสิ่งใดถึงกับคิดจะข่มขู่เขากลับ “ทำเช่นนี้ดูไม่เหมือนนิสัยของท่านเลย” เขาหรี่ตามองบุรุษในชุดเกราะด้วยสายตาจ้องจับผิด แต่อีกฝ่ายกลับไม่มีทีท่าเปลี่ยนแปลงไปแม้แต่น้อย

“ราชครูหลัวคงรู้จักข้าไม่ดีพอ” อี้หย่งฝูยังคงยืนอยู่ที่เดิมและตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเช่นเดิม

สุดท้ายราชครูหลัวก็ต้องถอนหายใจออกมาด้วยรู้ว่าอีกฝ่ายคงไม่ยอมถอยง่าย ๆ เขาไม่อาจเปิดเผยเจตนาและทำการอุกอาจฉกชิงสตรีนางนั้นอย่างเปิดเผย จึงได้แต่ยอมถอยเพื่อหาโอกาสต่อไป

“ช่างเถิด ๆ เป็นเพียงความเข้าใจผิดกันเท่านั้น ข้าคงต้องขอตัวแล้ว” ราชครูหลัวพูดเพียงเท่านั้นก็หมุนตัวเดินนำคนของเขาจากไป พร้อมกับพูดทิ้งท้ายเอาไว้สั้น ๆ ว่า “อีกไม่นานคงได้พบกันอีก”

หลังจากรอให้ฝ่ายราชครูหลัวจากไปได้สักพัก จิวเซียนก็คิดว่านางคงจได้ะออกจากลังสักที แต่เสียงทุ้มของแม่ทัพอี้กลับดับฝันของนางเสียก่อน “อย่าเพิ่งออกมา พวกนั้นยังจับตาดูอยู่”

จิวเซียนได้แต่นั่งนิ่งต่อไปทั้งน้ำตา เพราะยามนี้ขาทั้งสองข้างของนางเริ่มเป็นเหน็บชาจนแทบไร้ความรู้สึกแล้ว..

ผ่านไปสักพักนางก็ได้ยินเสียงแม่ทัพอี้แสดงความรับผิดชอบต่อข้าวของที่เสียหาย “ผักพวกนี้คงใช้ไม่ได้แล้วข้าจะรับซื้อเอง ทั้งหมดราคาเท่าไหร่” ก่อนจะได้ยินลุงจางรีบปฏิเสธว่า “แม่ทัพอี้อุตส่าห์มีน้ำใจคอยช่วยเหลือ ข้าจะกล้าคิดเงินได้อย่างไร ท่านคอยปกป้องดูแลบ้านเมืองเพื่อพวกเรา ผักพวกนี้เทียบความดีของท่านไม่ได้แม้แต่น้อย ท่านเอาไปเลยเถิด”

พอคำเยินยออันแสนยืดยาวของลุงจางจบลง จิวเซียนก็พยักหน้าด้วยรอยยิ้มทันที ในที่สุดพวกเขาก็ตกลงกันได้...

“เป็นข้าที่ทำให้ของของท่านเสียหาย รับเงินไปเถอะ”

น้ำเสียงจนใจของแม่ทำอี้ทำให้จิวเสียนต้องกลอกตาอย่างเหนื่อยหน่าย พลางคิดในใจว่าหากลุงจางไม่อยากรับ ท่านก็อย่าทำให้อีกฝ่ายเสียน้ำใจ และรีบพานางออกไปจากที่นี่ได้แล้ว!

“ข้าไม่กล้ารับจริง ๆ ”

“...”

สุดท้ายจิวเซียนก็ต้องหลั่งน้ำตาอยู่ในใจอีกครั้ง เพราะกว่าทั้งสองคนจะพูดคุยกันจบ จนได้บทสรุปว่าแม่ทัพอี้ได้รับผักที่เสียหายไปทั้งหมดไปโดยไม่ต้องจ่ายเงินให้ลุงจาง ขาทั้งสองข้างของนางก็ไร้ความรู้สึกไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

พวกเขาจะยื้อยุดกันเพื่ออะไร ในเมื่อผลสุดท้ายแม่ทัพอี้ก็ไม่ต้องจ่ายให้ลุงจางอยู่ดี!

 

***************************************

**rewrite ครั้งที่ 2 14/12/2560


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

173 ความคิดเห็น

  1. #151 Nut'reeeee (@nutree) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 21:13
    ดูท่าแม่ทัพน่าจะเป็นพระเอก

    และยังคงเพลียกับนางเอกอยู่อย่างต่อเนื่อง นั่งเขียนในห้อง เขียนฉากจัดการ ลดท่อนอำนาจ เก็บกวาดตัวร้าย ให้จบก่อนจะทำให้พวกพระนางลงเอ่ยกันดีกว่ามะ - -
    #151
    0
  2. #118 sm_lovelypinkboy (@sm-lovelypinkboy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:54
    แม่ทัพดูรุนแรงกับจิวเซียนไปนิด แต่เพื่อให้นางรอดถึงจะจับยัดกระสอบก็ต้องทำ 55555
    #118
    0
  3. #87 OP Luffy (@572539) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 22:09
    ตอนแรกก็อยู่ทีมพนะเอก แต่ทำไมตอนนี้อยสกย้ายฝั่งพิกล 555
    #87
    1
    • #87-1 ~Aniaris~ (@unikayani) (จากตอนที่ 11)
      6 มกราคม 2560 / 23:22
      แปลว่าอีกฝั่งดึงดูดใจมากกว่าสินะคะ ><
      #87-1
  4. #85 Clovery.Honey (@Muki-mokun-mook) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 18:10
    ชูป้ายไฟแปบบบบ
    #85
    1
    • #85-1 ~Aniaris~ (@unikayani) (จากตอนที่ 11)
      5 มกราคม 2560 / 20:34
      ชูนานๆนะคะ 55
      #85-1
  5. วันที่ 4 มกราคม 2560 / 23:52
    คนนี้มาแรง สัญชาตญาณบอก 5555 คนนี้ดีต่อใจ อยากได้คนนี้ #ทีมท่านแม่ทัพ <3
    #84
    1
    • #84-1 ~Aniaris~ (@unikayani) (จากตอนที่ 11)
      5 มกราคม 2560 / 11:15
      คนเชียร์ท่านแม่ทัพเยอะจริงๆ ><
      #84-1
  6. #83 Koy_Jaja (@mornman) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 23:32
    เชียร์คนนี้ ทีมท่านแม่ทัพ
    #83
    1
  7. #82 ลัลลาบาย (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 21:23
    คนนี้พระเอก? &#128518;&#128518;
    #82
    1
    • #82-1 ~Aniaris~ (@unikayani) (จากตอนที่ 11)
      5 มกราคม 2560 / 11:15
      จะใช่ดีมั้ยนะ ^^
      #82-1
  8. #81 เอลิน (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 19:18
    รออ่านค่ะ
    #81
    1
    • #81-1 ~Aniaris~ (@unikayani) (จากตอนที่ 11)
      5 มกราคม 2560 / 11:17
      ขอบคุณค่ะ ^^
      #81-1
  9. #80 Meteorsky (@Meteor123) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 18:46
    เอาคนนี้ 555555
    #80
    1
    • #80-1 ~Aniaris~ (@unikayani) (จากตอนที่ 11)
      4 มกราคม 2560 / 19:29
      ถูกใจใช่มั้ยล่ะคะ อิอิ ><
      #80-1