จบ | OUR LAST GAME : แก่ ใจดี สปอร์ต กทม. [Yaoi]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,102,124 Views

  • 21,883 Comments

  • 17,086 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    104

    Overall
    1,102,124

ตอนที่ 4 : {HASSADIN} : EPISODE 03 #150 per.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 47559
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 89 ครั้ง
    5 ต.ค. 60


นี่เป็นนิยาย วาย แปลว่า ชายรักชาย อยู่ในหมวดวายและมีคำว่า Yaoi  ค่ะ



Cr. All Pic : : search engine Cr. Music : : Youtube

18+ เนื้อหามีความผิดศีลธรรม

มีความกินเด็ก ใช้วิจารณญาณในการอ่าน


│กินเด็ก│





EP.03




“ผะ ผมจะงอนอะไรคุณอาได้ล่ะครับ ผมทำแบบนั้นไม่ได้ ไม่ใช่ไทน์ซะหน่อย” 

ถึงจะบอกว่าไม่ได้งอน สายตาตัดพ้อนั่นก็ชัดสุดๆเหมือนตะโกนใส่หน้าผมว่างอนอยู่ ผมนึกขำกับสายตาของเด็กตรงหน้า แค่ไม่ขำออกไปให้เขารู้สึกไม่ดีก็เท่านั้น ผมขยับตัวและเอาผ้ากันเปื้อนที่โต๊ะไปวางไว้บนตักเล็กๆกันอาหารตกลงไปเปื้อน ชอบตัวเกร็งนิดๆเมื่อผมทำแบบนั้นให้ ผมใช้ปลายนิ้วแตะที่ปลายคางเขา

“ไว้อาง้อทีหลังนะ”

“ก็บอกว่าไม่ได้งอน”

แก้มแดงปลั่งสุดจะขัดกับคำพูด ผมแค่มองอย่างนึกเอ็นดูและไม่พูดอะไรออกมาอีก ผมรู้แค่สีหน้าชอบดีขึ้นหลังจากที่ผมบอกว่าผมจะง้อ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะง้อด้วยอะไร คงจะเป็นขนมล่ะมั้ง ระหว่างที่ทานอาหารกัน คุณอ้อมก็ดูจะหมั่นสบตาผมตลอด ผมมองเธอบ้าง สลับกับดูเด็กๆบ้าง ไทน์ค่อนข้างดูแลตัวเองได้ดีไม่ว่าจะเรื่องการกินหรืออะไรก็ตาม ส่วนชอบยังดูอายๆ จะตักอะไรที่ไกลหน่อยก็ไม่กล้า ผมดูสายตารู้ว่าเขาอยากกินเลยคอยตักให้โดยที่เขาไม่ได้คอยบอก

“ขอบคุณฮะ” เด็กน้อยบอกขอบคุณเบาๆ

“ไม่เป็นไร เลอะแล้วครับ ไม่ต้องรีบทานนะ อาให้นี่ เช็ดปากเร็ว” 

ผมส่งกระดาษให้อีกฝ่ายเช็ดที่มุมปาก ชอบรีบรับกระดาษนั่นไปเช็ด แต่เขาคงมองไม่เห็นเลยเช็ดไม่หมด ผมขี้เกียจพูดซ้ำเลยเอานิ้วเช็ดออกให้ มื้ออาหารดำเนินไปโดยมีบรรยากาศผ่อนคลายมากขึ้นเรื่อยๆ คุณอ้อมเข้ากับเด็กทั้งสองคนได้ดี ต้องบอกว่าเข้ากับไทน์ได้ดีกว่านะ เพราะชอบน่ะไม่ค่อยพูดเอาซะเลย 

ผมจ่ายเงินค่าอาหารและพาเด็กๆออกไปจากร้าน ไทน์เดินจูงเพื่อนไปข้างหน้าอย่างร่าเริง ส่วนผมกับคุณอ้อมก็เดินอยู่ข้างหลัง สายตาของเธอจับจ้องไปที่ชอบแทบจะตลอดเวลา

“คุณดินคะ” เธอเรียกผม

“ว่าไงครับ” 

“เด็กคนนั้นปกติแล้วมาที่บ้านคุณดินบ่อยหรอคะ อ้อมไม่เคยเห็นเลยค่ะ” ไม่แปลกที่คุณอ้อมจะถามถึง เพราะว่าก่อนเธอจะไปต่างประเทศ เธอมาที่บ้านผมบ่อยๆก็เจอแต่เจ้าไทน์ มีครั้งนี้ที่เธอเจอเพื่อนลูกชายผม

“พักหลังๆก็บ่อยนะครับ แกน่าสงสาร รู้สึกว่าพ่อแม่จะเสียด้วยอุบัติเหตุนะครับ” 

อุบัติเหตุที่ไม่รู้ว่าจะเป็นอุบัติเหตุหรือเปล่า ป้าของชอบก็ดูจะคลั่งทรัพย์สมบัติ แถมลุงที่มาที่บ้านที่ดูไม่สุจริตใจกับเด็กอีก ผมล่ะหงุดหงิดกับบ้านนั้นชะมัด มันแค่ไม่ใช่เรื่องที่ผมควรพูดให้คุณอ้อมฟังเท่านั้นเอง 

“หรอคะ น่าสงสารจัง” 

“มากเลยครับ คงจะเหงา แกดูไม่ค่อยเข้มแข็งเหมือนลูกชายผม” 

“แล้วนี่จะไปส่งน้องที่บ้านเลยไหมคะ” คุณอ้อมหันมาถาม ผมจึงพยักหน้า

“ใช่ครับ คงต้องแวะไปส่งแกก่อน คุณอ้อมไม่ได้รีบกลับไม่ใช่หรอครับ” 

“ไม่หรอกค่ะ ไปส่งน้องก่อนดีกว่า” 

ผมยิ้มบางๆให้กับความมีน้ำใจของเธอ เราทั้งคู่กลับไปที่รถ ผมเปิดประตูให้เด็กทั้งคู่ขึ้นรถอย่างระมัดระวัง โชคดีที่คราวนี้ชอบไม่ตกลงมาเหมือนคราวก่อนอีก ผมขับรถไปส่งชอบที่บ้านก่อน พอรถมาจอด ผมก็ลงจากรถ เปิดประตูให้เด็กตัวน้อยลงมาเพื่อที่จะจูงมือเขาไปส่งให้ถึงรั้ว

“มีอะไรก็โทรหาอานะ” ผมพูดเหมือนเดิม ชอบพยักหน้านิดหน่อย 

“ขอบคุณนะครับ” เขาบอกผม 

“ไม่เป็นไร เราเข้าบ้านเถอะ” 

ผมยืนรอให้ชอบเข้าไปก่อน แต่เขาละล้าละลังนิดหน่อย ผมก็เลยโน้มตัวจะลงไปถามว่ามีอะไร ยังไม่ทันจะได้ตั้งตัว สัมผัสนุ่มนิ่มก็เฉียดเบาๆเข้าที่แก้ม ผมอึ้งอยู่นานจนชอบเข้าบ้านไปแล้ว ถึงได้เอามือจับแก้มแล้วหัวเราะ 

นึกว่าจะบอกอะไร ที่ไหนได้ จะหอมแก้มนี่เอง

ผมไม่สามารถหยุดยิ้มได้ถึงจะเดินกลับมาที่รถแล้วก็ตาม พอก้าวขาขึ้นมาประจำที่นั่ง ผมก็หันหลังกลับไปมองลูกชายตัวดี เจ้าไทน์หลับปุ๋ย คงเหนื่อยที่ซนมาทั้งวันล่ะมั้ง

“คุณดินคะ” คุณอ้อมเรียกผม 

“ครับ” ผมหันกลับไปมองเธอพลางค่อยๆขับรถออกไปอย่างช้าๆและระมัดระวัง 

“คุณดินสนิทกับเด็กคนนั้นมากเลยหรอคะ” คุณอ้อมถามอย่างประหลาดใจ ไม่รู้สิ เธอคงเห็นชอบหอมแก้มผมล่ะมั้ง

“ก็เพื่อนลูกคนหนึ่งน่ะครับ ไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษ”

ณ ตอนนั้นที่ผมให้คำตอบนั้นกับคุณอ้อมไป ก็เพราะว่าความรู้สึกของผมยังเป็นเช่นนั้น ผมไม่ได้คิดถึงตอนที่ความรู้สึกของคนเราที่มันเปลี่ยนไปตามความผูกพันและกาลเวลาที่มันเพิ่มขึ้น

 

หลังจากวันนั้น ชอบก็ไม่ได้ตามไทน์มาเที่ยวที่บ้านผมอีก ผมถามกับลูกชาย เขาก็บอกว่าคุณป้าของชอบส่งคนมารับชอบกลับบ้านเป็นเวลาตรงเป๊ะ แล้วก็ไม่อนุญาตให้ชอบไปไหนมาไหนตามใจชอบอีกแล้ว 

“ผมได้เจอหน้าชอบแค่ที่โรงเรียนเท่านั้นเอง” ลูกชายผมบอกพร้อมกับเคี้ยวขนมตุ้ยๆไปด้วย “ป๊าเองก็เหอะ อาจจะไม่ได้เจอชอบแล้วก็ได้” 

“ทำไมลูกพูดแบบนั้นล่ะ” ผมไม่ควรจะรู้สึกอะไรกับคำพูดของเด็กสิบขวบหรอก แค่ไม่รู้ทำไมไทน์ทำให้ใจผมหล่นวูบไปเลย 

“ก็เพราะว่าถ้าชอบไม่ได้อนุญาตให้ไปบ้านเพื่อนอีก ชอบก็จะไม่ได้ขึ้นรถพ่ออีกไง” ที่ไทน์พูดก็ไม่ผิด “เบื่อชะมัด ผมไม่มีเพื่อนเล่น” 

ลูกชายผมทำหน้าง้ำงอ ผมก็เลยยิ้มแล้วเรียกลูกชายตัวน้อยมานั่งข้างๆ

“มานั่งข้างๆป๊าซิ”

“ทำไมล่ะ” เจ้าตัวสงสัย 

“บอกให้มาแกก็มาเถอะน่า”

ลูกชายของผมลุกขึ้นจากพื้นที่นั่งเล่นอยู่แล้วเดินมาหาผมที่นั่งอยู่ที่โซฟา เขากระเถิบตัวเข้ามานั่งและเงยหน้ามองผม ผมก็เลยก้มหน้าลงไปคุยด้วย

“อยากเล่นกับชอบไหมล่ะ”

“อยากสิ” ไทน์พยักหน้ารัวๆ

“งั้นพรุ่งนี้วันเสาร์ ถ้าบ้านนั้นเขาไม่ให้ชอบมา เราก็ไปหาเขาที่บ้านแทนก็ได้นี่ ดีไหม” ผมยื่นข้อเสนอให้ลูกชายตัวแสบ ความจริงการไม่ได้เห็นเด็กแก้มแดงนั่นก็ทำให้ผมรู้สึกโหวงเหวงแปลกๆโดยไม่รู้สาเหตุ ผมก็อยากรู้ว่าถ้าได้เจอกันอีก ความรู้สึกแบบนั้นจะหายไปไหมก็เท่านั้น 

“ไปๆๆๆ ป๊าจะพาไปหรอ” ไทน์ทำดวงตาวาววับ เขาจ้องมาที่ผมอย่างมีความหวัง

“ใช่”

ผมเองก็รับปากลูกด้วยความเต็มใจเช่นเดียวกัน

 

พอผมกับไทน์ตกลงกันเรียบร้อยแล้ว ในวันหยุดที่มาถึง ผมก็ขับรถไปที่บ้านของชอบเพราะผมจำทางไปได้ดี ในตอนแรกผมก็ยังหนักใจอยู่ ว่าบ้านนั้นจะต้อนรับหรือว่าขับไล่ผมกันแน่ ซึ่งคราวนี้พวกนั้นต้อนรับ คนใช้ในบ้านเป็นคนเปิดประตูให้ผมเข้าไปและเชิญไปที่ห้องรับรอง ผมจึงอดไม่ได้ที่จะถามหาคุณทับทิมซึ่งเป็นป้าของชอบ

“คุณทับทิมไปไหนหรอครับ”

“คุณทับทิมขึ้นไปแต่งตัวข้างบนค่ะ เห็นว่ามีธุระ” หญิงสาวตอบอย่างนอบนอบ ไทน์กระตุกเสื้อผมไม่หยุด อยากให้ผมถามสาวใช้ตรงหน้าถึงเพื่อนตัวเล็กของเขา

“ป๊า...” ลูกชายเรียกผมเสียงแผ่วแทนการเร่ง

“แล้วน้องชอบล่ะครับ แกอยู่ไหม พอดีลูกชายผมเป็นเพื่อนของน้องนะครับ แกคิดถึง ผมก็เลยพามาเจอ” 

“อ๋อ คุณชอบ เมื่อกี๊คุณทับทิมเพิ่งจะพาไปที่สระว่ายน้ำน่ะค่ะ เธอบอกว่าคุณชอบอยากเล่นน้ำ” สีหน้าสาวใช้ดูกังวลแปลกๆเมื่อพูดถึงชอบ ทำให้ผมรู้สึกกังวลตามไปด้วย

“มีอะไรหรือเปล่าครับ สีหน้าคุณดูไม่ดี” 

“แปลกใจน่ะค่ะ คุณชอบแกไม่ค่อยชอบเล่นน้ำ ความจริงจะกลัวมากด้วยซ้ำเพราะเคยจมน้ำเมื่อปีก่อน ก็เลยไม่คิดว่าวันนี้แกจะอยากเล่นน้ำอีก” เมื่อได้ยินดังนั้น ผมก็ไม่ลังเลเลยที่จะถามต่อ

“สระว่ายน้ำอยู่ที่ไหนครับ พาผมไปที” 

“ค่ะ เชิญทางนี้ค่ะ” 

สาวใช้รีบเดินนำผมไปที่สระว่ายน้ำ แล้วก็เห็นเด็กน้อยที่คุ้นเคยเกาะขอบสระเอาไว้แน่นคล้ายกลัวจะจม ผมรู้สึกหงุดหงิดกึ่งโมโหเพราะว่าบริเวณที่ชอบอยู่นั้นเป็นบริเวณน้ำลึกมาก ไม่เข้าใจเลยว่าทับทิมปล่อยให้ชอบมาเล่นน้ำที่น้ำลึกได้ยังไง ถ้าเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาจะทำยังไง...

หรือว่าผู้หญิงคนนั้นจงใจเพราะอยากให้เกิดอุบัติเหตุกันแน่

ผมรีบตรงลิ่วไปยังบริเวณที่ชอบเกาะขอบสระอยู่ ดวงตากลมโตเบิกกว้างที่เห็นผม ผมไม่ได้ทักทายเขาก่อน เลือกที่จะรีบช้อนตัวเด็กขึ้นมาจากสระ เห็นได้ชัดว่าชอบเกาะอยู่ตรงนี้มาได้สักพักแล้ว เนื้อตัวซีดขาว ข้อมือ นิ้วมือแดงเรื่อไปหมดเพราะออกแรงเหนี่ยวเกาะขอบสระเอาไว้แน่น ผมคว้าผ้าเช็ดตัวผืนสะอาดมาจากเก้าอี้ข้างสระและคลุมมันให้ชอบ ผมใช้ผ้าซับที่เรือนผม ใบหน้า และใบหูของชอบ ตัวของเขาสั่นไปหมดด้วยความหนาว

“ชอบ โอเคหรือเปล่า!” ไทน์รีบตะโกนถามเพื่อนเขา

“อื้อ” ชอบพยักหน้าเล็กน้อย

“กลัวน้ำไม่ใช่หรอ ทำไมอยากเล่นน้ำ แล้วทำไมมาเล่นลึกๆอย่างงี้” ผมก้มหน้าถามเขา ชอบก็เลยเข้ามากระซิบเบาๆใกล้ๆผมเหมือนกลัวคนอื่นจะได้ยิน 

“คุณป้าบอกให้เล่น เขาปล่อยผมไว้ตรงนี้ ผมไม่ได้อยากเล่น” พอฟังชอบพูดจบ ผมก็รู้สึกหัวร้อนโดยทันทีอย่างไม่มีเหตุผล จึงหันไปบอกกับสาวใช้ที่ยืนอยู่ตรงนั้น

“บอกเจ้านายคุณว่าให้ลงมาคุยกับผมเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นเป็นเรื่องใหญ่แน่”

“ค่ะๆ”

สาวใช้คนนั้นกังวลจนหน้าซีดเผือด รีบวิ่งหายไปจากตรงนี้ตามที่ผมบอกอย่างรวดเร็ว ชอบยืนตัวสั่นอยู่ข้างๆผม ผมก็เลยรวบร่างเด็กให้มาอยู่ใกล้ๆจะได้ช่วยคลายหนาว ก็อยากจะให้คนในบ้านนี้พาเขาไปแต่งตัวอยู่หรอก ถ้าไม่ใช่เพราะผมไม่ได้รู้สึกว่าจะมีใครที่นี่หน้าไว้ใจอีกแล้ว

รออยู่ไม่นาน ทับทิม คุณป้าของชอบที่ผมเคยเจอหน้ามาแล้วก็เดินตามคนใช้ที่ไปเรียกเธอมาทางนี้ เธอมองชอบแล้วก็มองผมราวกับเธอไม่ผิดอะไรเลย

“มาที่นี่มีธุระอะไรอย่างงั้นหรอ หรือว่าพาลูกชายมาเยี่ยมหลานฉันอีก” เธอแกล้งทำเป็นถาม

“ทำไมคุณถึงปล่อยให้เด็กไปเล่นน้ำในที่ลึกแบบนั้น” ผมพูดเข้าเรื่องและจ้องมองเธอจนเธอถึงกับต้องหลบสายตาไปเล็กน้อย วูบหนึ่งเหมือนเกรงๆผมอยู่เหมือนกัน หากก็รีบเชิดหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว

“ทำไมงั้นหรอ ไม่มีอะไร ฉันก็แค่หวังดี” เธอตอบด้วยเสียงราบๆ

“หวังดีอะไร” ผมเผลอตัวไปจ้องเธออย่างดุดัน ซึ่งมันก็เป็นปฏิกิริยาของร่างกายที่เป็นไปเองโดยที่ผมไม่ได้ตั้งใจ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม

“ก็หวังดีไม่อยากให้ชอบเอาแต่เล่นซนไร้สาระ อย่างน้อยก็น่าจะออกกำลังกายบ้าง”

“แต่คนใช้บ้านคุณบอกผมเองว่าชอบกลัวเพราะเขาเคยจมน้ำ ทำไมถึงยังให้เด็กทำในสิ่งที่เขากลัว” ผมไล่ต้อนเธอไม่หยุด ทับทิมจึงถึงกับหันควับไปมองสาวใช้ในบ้านเธอด้วยสายตาที่ดุร้ายจนฝ่ายนั้นตัวสั่น ผู้หญิงคนนี้นี่มันเกินจะเยียวยาจริงๆ

“ฉันไม่รู้เรื่องนี้” เธอยืนกรานในสิ่งที่ต่อให้ตายสักร้อยครั้งผมก็ไม่เชื่อ

“คุณเป็นผู้ปกครองของชอบ คุณจะไม่รู้เรื่องนี้ได้ยังไง” ราวกับผมอ่านใจผู้หญิงตรงหน้าได้ ผมรู้ว่าเธอคิดจะทำอะไร “คุณอยากให้มันกลายเป็นอุบัติเหตุสินะ”

!!!

ทับทิมตกใจจนหน้าซีดขาว ผมเดาว่าเธอคงอยากจะให้หลานชายที่เป็นผู้ครอบครองมรดกหนึ่งเดียวในพินัยกรรมนั้นต้องตายตกตามพ่อแม่ไปอีกคนโดยที่เธอไม่มีความผิด ถึงได้หาวิธีให้เกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้นกับชอบได้ง่ายๆ แล้วเธอก็จะอ้างความหวังดี ตีสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้ว่าเธอไม่ได้ตั้งใจให้เกิดเรื่องเลวร้ายขึ้น

“คะ คุณพูดเรื่องอะไร ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น” เธอรีบเถียง ป้าของชอบหันไปสั่งสาวใช้ที่ยืนก้มหน้าอยู่ “รีบพาชอบเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในบ้านซะสิ อยู่ตรงนั้นนานเดี๋ยวก็ไข้ขึ้นหรอก”

“ค่ะ คุณผู้หญิง”

ชอบถูกสาวใช้เข้ามาพาตัวไป ส่วนผมก็ยังคงจ้องทับทิมอยู่ไม่เลิก ผมคงจะต้องทำอะไรสักอย่าง งานนี้ถ้าผมหาทางเอาชนะผู้หญิงตรงหน้าผมไม่ได้ ก็อย่ามาเรียกผมว่าหัสดินเลย

 

หนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น

@บ้านของหัสดิน

“ป๊า”

ไทน์เรียกชื่อผมไม่หยุดนับตั้งแต่เรากลับมาถึงที่บ้าน ผมหัวเสียเอามากๆ ผมจึงขับรถมาเงียบๆโดยไม่ได้พูดอะไรกับลูกเลย ผมแค่กลัวว่าผมจะเอาอารมณ์ที่ผมเก็บไว้ไปลงกับลูก ผมไม่อยากให้ลูกรู้สึกแย่ ผมยอมรับว่าผมเจ็บใจที่ผมต้องปล่อยให้ชอบกลับเข้าไปในบ้านหลังนั้น ผมรู้ความคิดของทับทิมเป็นอย่างดี เธอไม่มีทางจะหวังดีอย่างปากว่า ไม่ว่ายังไงเธอก็คงอยากให้มันเป็นอุบัติเหตุ ถ้าเกิดอะไรขึ้น ทุกอย่างก็จะเป็นสิ่งที่เธอคาดการณ์เอาไว้อยู่แล้ว

“ป๊า”

ไทน์ยังคงวิ่งตามผมมาขณะที่ผมเดินนิ่งๆขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน ผมกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก ต้องช่วยชอบให้พ้นมือผู้หญิงคนนั้น ผมคงจะต้องหาจุดอ่อนของผู้หญิงคนนั้นซะก่อน

“ป๊าฮะป๊า” ลูกชายเอามือมากระตุกชายเสื้อผม ผมก็เลยต้องหันไปสนใจเขาในที่สุด

“ว่าไง”

“จะปล่อยชอบไว้อย่างงั้นหรอ ป้าของชอบเหมือนโรคจิตเลย” ผมยอมรับว่าไทน์พูดประโยคนี้ได้ถูกใจผม แต่ด้วยความที่ผมไม่อยากให้ลูกโตไปเป็นคนที่พูดถึงคนอื่นในเชิงหยาบคายแบบนั้น ผมจึงต้องปรามเขาไว้

“ไทน์ อย่ากล่าวหาคนอื่นโดยยังไม่มีหลักฐานนะ เข้าใจที่ป๊าพูดไหม”

“เข้าใจ ผมอาจจะยังไม่มีหลักฐานนะ แต่ความรู้สึกมันบอกนี่” ดวงตาไร้เดียงสาของไทน์ฟ้องความคิดของเขาออกมาให้ผมได้เห็น ผมลูบศีรษะลูกชายเบาๆ ที่จริงผมก็คิดอย่างเดียวกัน ผมแค่ให้ท้ายลูกไม่ได้ เด็กในวัยนี้น่ะ ถ้าทำผิดก็ยังไม่ควรพูดเชิงสนับสนุนเขาหรอก ไม่งั้นจะคิดว่าทำถูกแล้ว เมื่อเขาโตแล้ว ต่อให้เขาจะคิดในสิ่งที่ไม่ถูกต้อง เขาก็จะมีสติแยกแยะได้ด้วยตัวเอง ไม่เหมือนตอนนี้

“พ่อจะหาทางช่วยเพื่อนลูกเอง แต่พ่ออาจจะต้องใช้เวลาคิดหน่อย” ผมบอกไทน์ “ไม่ต้องกังวลไปหรอก”

“ถึงป๊าจะบอกว่าไม่ต้องกังวล แต่ถ้าเราไม่ทำอะไรสักอย่าง ชอบอาจจะแย่กว่านี้ก็ได้นะป๊า” ผมกลืนไม่เข้าคายไม่ออกกับคำพูดของลูกชาย ผมจึงต้องปลอบให้ลูกของผมคลายอาการตื่นตระหนกไปก่อน ความรู้สึกของเขาน่ะ เป็นเรื่องที่ผมเข้าใจดี เนื่องจากผมก็เป็นไม่ต่างกันนัก

“ลูกไปอ่านหนังสือก่อน พ่อจะคุยโทรศัพท์หน่อย”

“ครับ”

ไทน์พยักหน้า เจ้าตัวยอมออกจากห้องไปเพราะคงน่าจะเดาได้ว่าผมกำลังจะหาทางช่วยเพื่อนเขา ผมก็พอมีเพื่อนหรือคนที่รู้จักเส้นสายเยอะๆอยู่บ้าง การจะสืบหาจุดอ่อนของผู้หญิงที่ตอนนี้รู้จักกันดีในฐานะเศรษฐีนีคนใหม่เพราะยังครอบครองมรดกของหลานชายอยู่คงไม่ใช่เรื่องยาก

และถ้าผมเจอมัน ผู้หญิงคนนั้นจะอยู่ไม่สุขแน่นอน

“สวัสดีครับคุณราล์ฟ” คนที่ผมติดต่อไปเป็นเพื่อนนักธุรกิจที่ค่อนข้างมีสายเยอะพอตัว ราล์ฟ’ ทำธุรกิจที่ทั้งขาวทั้งดำในเวลาพร้อมๆกัน เรื่องดีๆเขาจะรู้ เรื่องมืดๆเขาก็จะรู้ เขาแทบจะรู้ทุกความเคลื่อนไหวของบุคคลต่างๆที่เป็นคนสำคัญหรือเป็นที่จับตา ต่อให้แค่อยู่ในกระแสเขาก็รู้

(ไง ไม่ได้คุยกันนานอยู่เหมือนกันนะครับ คุณหัสดิน) เจ้าตัวทักทายผม (สบายดีไหม)

“ก็ดีครับ พอดีผมมีเรื่องอยากให้คุณราล์ฟช่วยหน่อย ผมรู้มาว่าคุณเส้นสายเยอะ” ผมเข้าเรื่อง เพราะสิ่งที่ผู้หญิงหัวหมอคนนั้นทำ จะทำให้ชอบเป็นอันตรายอย่างน่าเป็นห่วง

(ยินดีครับ คุณก็ช่วยผมไว้เยอะ มีอะไรก็บอกมาสิครับ) ราล์ฟบอกด้วยน้ำเสียงสบายๆ

“ผมอยากให้คุณสืบเรื่องของเศรษฐีใหม่คนหนึ่งหน่อย ที่น้องสาวของเธอกับสามีเพิ่งประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตไปน่ะครับ”

(อ้อ คุณทับทิม)

“คุณรู้จักเธอด้วยหรอ” ผมถามอย่างประหลาดใจ จริงอยู่ว่าราล์ฟกว้างขวางมากในวงสังคม ทุกอย่างที่เขาทำ ทุกความเคลื่อนไหวของเขาเป็นเงินเป็นทอง ได้ยินว่าธุรกิจของเขาที่อเมริกาก็ประสบความสำเร็จมากจนเขาแทบไม่ค่อยอยากจะกลับมาที่ไทยเท่าไหร่

(รู้สิครับ พอดีความสนใจของเธอ มันเกี่ยวข้องนิดหน่อยกับธุรกิจบางอย่างที่ผมทำอยู่) ราล์ฟบอกด้วยน้ำเสียงที่กลั้วหัวเราะเล็กน้อย (เธอคงทำอะไรให้คุณไม่พอใจเข้าสินะเนี่ย)

“เธอเป็นผู้จัดการมรดกของเด็กคนหนึ่งที่เป็นเพื่อนสนิทลูกชายผมนะครับ แล้วเธอก็เหมือนจะเล่นไม่ซื่อ ผมเป็นห่วงเด็กคนนั้น” ผมไม่ได้ปกปิดอะไร เพราะสำหรับราล์ฟ เขากับผมไว้ใจกันในระดับหนึ่ง มีเหตุผลหลายๆอย่างที่ธุรกิจของผมราบรื่นมาตลอด เขาคือหนึ่งในนั้น เป็นศัตรูที่โหดร้ายกับคนอื่น เป็นมิตรที่ดีสำหรับผม เราถูกชะตากัน

(ถ้าเด็กคนนั้นมีญาติคนอื่นล่ะครับ?) ราล์ฟถามในสิ่งที่ผมเคยคิดไว้

“ไม่มีครับ เขาไม่มีญาติที่ไหนแล้ว นั่นหมายความว่าถ้าหากเขาเป็นอะไรไป มรดกทั้งหมด จะตกเป็นของผู้หญิงที่ชื่อทับทิมนั่น” แค่คิดผมก็รู้สึกหนักใจเสียแล้ว

(คุณมีแพลนจะทำอะไรล่ะ)

“ผมกำลังคิดว่าผมจะปรึกษาทนายของผมว่าผมจะทำอะไรได้บ้าง ตอนนี้ผมแค่อยากรู้ว่ามีอะไรสำหรับผู้หญิงคนนั้นบ้าง ที่เรียกได้ว่าจุดอ่อน”

(เรื่องการหาจุดอ่อนเป็นเรื่องถนัดของผม ตอนนี้ผมก็สปอยคุณได้อย่างหนึ่งนะ เธอติดการพนันอย่างหนักเลยล่ะ)

“ขอบคุณที่ช่วยนะราล์ฟ ผมจะติดต่อคุณกลับไปอีกทีเร็วๆนี้”

(ยินดีเสมอครับ ไว้คุยกัน)

ผมวางสายจากราล์ฟพร้อมกับความหวังที่เพิ่มมากขึ้น อย่างน้อยผมก็มีความคิดขึ้นมาลางๆ ถ้าหากผมหาทางให้ผู้หญิงคนนั้นหลุดออกจากการเป็นผู้จัดการมรดกได้ สิ่งที่เธอคิดจะทำกับชอบ ก็จะไม่มีผลอะไรอีก ต่อให้ชอบจะอยู่หรือตายเธอก็ไม่ได้อะไรเลย ซึ่งแน่นอน ผมทำแน่

 

ตอนแรกที่ผมติดต่อราล์ฟไป ผมไม่คิดหรอกว่าเขาจะเข้าหาทับทิมด้วยตัวเอง ทับทิมระแวงผมอย่างกับอะไร ไม่มีทางซะหรอกที่เธอจะเชิญผมไปที่บ้าน นั่นเป็นสิ่งที่ผมคิด ผมจึงถ่วงเวลาได้แค่ให้ไทน์คอยสอบถามว่าชอบเป็นยังไงบ้างจากที่โรงเรียนและจากการโทรไปหาโดยอาศัยความเป็นเพื่อนสนิท ซึ่งในแต่ละครั้งคุยได้ไม่นานก็ต้องวางสาย เห็นได้ชัดว่าทับทิมต้องการตัดครอบครัวผมให้ออกห่างเพราะรู้ว่าพวกเราหวังดี

วันนี้ผมต้องทบทวนความคิดเหล่านั้นใหม่ เพราะทับทิมเชิญผมไปที่บ้านเธอจริงๆ บอกว่าเป็นดินเนอร์เล็กน้อย เนื่องจากหลานชายของเธอคิดถึงเพื่อนสนิท ผมอยากรู้เธอจะมาไม้ไหนเลยตอบรับคำชวน พอไปถึงที่นั่น ถึงรู้ว่าราล์ฟเป็นคนจัดการเรื่องทั้งหมด ผมเห็นเขาอยู่ที่นั่นด้วย

“เชิญเข้ามาก่อนค่ะ” ทับทิมยิ้มให้ผมอย่างเป็นมิตรผิดกับคราวก่อน ผมเป็นคนเก็บสีหน้าได้ดี จึงยิ้มกลับตามมารยาทแล้วดันหลังลูกชายให้เดินตามเธอไปพร้อมกับผม

“ชอบอยู่ไหนน่ะป๊า” ไทน์แอบกระซิบถามผม

“ฉันไม่รู้” ผมบอกตามความจริงแล้วมองไปรอบๆ สายตาของผมสะดุดกับใครบางคนที่ยืนอยู่ที่สวน ในอ้อมแขนอุ้มชอบเอาไว้ด้วย วินาทีนั้น ผมคิดถึงเรื่องที่ชอบเคยเล่าให้ผมฟัง คุณลุงที่พยายามจะอาบน้ำกับเขา

“ราล์ฟ ผมฝากลูกชายหน่อยนะ” ผมหันไปบอกเพื่อนตัวเองที่อยู่ที่นี่ด้วย

“คุณจะไปไหน” ราล์ฟเลิกคิ้ว

“แถวนี้แหละ ไทน์ อยู่กับอาราล์ฟ ห้ามไปไหนคนเดียวที่นี่ เข้าใจไหม” ผมกระซิบกับลูก

“ผมไม่ไปอยู่แล้ว” ดูเหมือนไทน์จะไม่ไว้ใจทับทิม นั่นเป็นเรื่องดี ผมปล่อยลูกชายกับราล์ฟให้ตามทับทิมไป ส่วนผมก็เดินไปที่สวน เดินช้าๆและเงียบๆเพื่อเข้าใกล้สองคนนั้นโดยยังไม่ให้พวกเขารู้ตัว  

“ปล่อยผมเถอะครับ” ผมได้ยินเสียงชอบพูดเบาๆ

“ไม่ต้องกลัว ลุงใจดีกับหนูอยู่แล้ว” ไอ้หมอนั่นมันยิ้ม

“แต่ผมไม่ได้ชอบเล่นเกม” เด็กตัวเล็กตอบเสียงแผ่ว

“เกมในห้องลุงสนุกมากจริงๆนะ ถ้าหนูได้เล่นสักตา ต้องติดใจแน่นอน” ฟังบทสนทนาอยู่สักพักผมก็เริ่มจะหัวเสียจนไม่สามารถยืนฟังเงียบๆได้

“เด็กเขาก็บอกอยู่ว่าไม่ชอบ คุณไม่ได้ยินหรือไง” 






ป๊ามาแล้วววว นุชอบต้องปลอดภัยยยย ;__;






[LOADING...150 PER.]

แท็ค #ป๊าดินกินเด็ก


ภาคต่อนิยายเรื่องนี้มีอีกสองเรื่องน๊า
สายฮาหมดเลยค่ะ 5555
--------------------
เรื่องแรก 
 #พี่มี (แฟน) เด็ก
ฟ้าใหญ่ X อีนังพี่อาร์ค 
ใครอยากสะใจเห็นคนกลัวผัว กดที่รูป555
V




เรื่องที่สอง มีความหื่น ฮา น่ารัก 
และกลัวเมียเด็กสุดพลังค่ะ [เฮียไทน์ X ตันหยง]
คลิ๊กที่รูป

V

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 89 ครั้ง

974 ความคิดเห็น

  1. #21661 พญานก T^T (@Khaofang_17) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 22:16
    เอาไง-แก่กินเด็ก // เอ๊ะ เหมือนเข้าพระเอก ช่างเถอะ ช่วยน้องๆ จัดการมีนซะ
    #21661
    0
  2. #21330 tbuykeid37 (@tbuykeid37) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 09:31
    จัดการรรรเลยยยย
    #21330
    0
  3. #19371 mynkjeffbx (@mildn) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 03:10
    คุณอามาช่วยหนูแล้วนะน้องชอบ งื้อออออออออ
    #19371
    0
  4. #18207 ChareeBungwai (@ChareeBungwai) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 08:13
    จัดการเลยค่ะป๊า
    #18207
    0
  5. #17265 Thitaphorn Tiemnara (@thitanana) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 16:03
    ป๊าาาฉ่าบนังทิบทิมเลยค่ะ
    #17265
    0
  6. #15946 memeya (@memeya) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 01:14
    แยากจะบีบคอคุณหญิงทับทิมจริงๆเลยค่ะ คุณพระคุณเจ้า เจ๊ ถ้าจะร้ายเบอร์แรงขนาดนี้ โลภไปไหนคะเนี่ยเจ๊ คุณป๊าจัดการลยค่ะ โง้ยยยยย จันร้องงงงปกป้องนุ้งขอบด้วยนะคะะะ
    #15946
    0
  7. #15411 hwalhwal (@inspirit-yeol) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 16:10
    เล่นมันเลยค่ะป๊า
    #15411
    0
  8. #13178 thejathhhhhhh (@thejathhhhhhh) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 12:56
    ป๊า เอาอีป้า กะอีลุงนี่ออกจากชีวิตชอบไปให้ได้นะ
    #13178
    0
  9. #12933 ikonyg (@ikonyg) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 19:28
    มีความจริงจังงงงงงว เอาเลยค่ะๆ
    #12933
    0
  10. #12578 Asuno (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 06:57
    ทำไมป๊าถึงละมุนได้ขนาดนี้อะ555
    #12578
    0
  11. #10862 ปงจี้ (@mayupong-111) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 01:31
    ว๊ากกกก ถือว่าชอบเป็นเด็กที่โชคดีอยู่นะ อย่างน้อยก็มีเพื่อนดีและพ่อของเพื่อนก็จิตใจดี..5555555555
    #10862
    0
  12. #8676 tarn_teuky (@tarn_teuky) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 21:45
    ป๊าดินต้องช่วยนุ้งชอบให้ได้นะ
    #8676
    0
  13. #7630 นักอ่าน. (@ziintaeliin) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 10:39
    โอ๊ยยยยยย ลุงนี่นิสัยแย่มาก โอ๊ย อึดอัดแทนชอบ ป๊าช่วยน้องเร็ว
    #7630
    0
  14. #7017 DuanphenSaithong (@DuanphenSaithong) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 22:20
    อยากให้มีคู่ราล์ฟกับไทน์ งื้อออออ?^?
    #7017
    0
  15. #6300 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 02:37
    คุณอามาช่วยชอบแล้ววววว งื้ออออออ ไทน์ก็รักเพื่อนมากค่ะลูก~
    #6300
    0
  16. #5485 Goodgirl (@teukky_sj) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 20:57
    ป๊าา ช่วยนุชอบด้วยบบบ
    #5485
    0
  17. #5256 namnam68 (@namnam68) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 01:10
    มาแล้วววววววว
    #5256
    0
  18. #5198 Krisfanfan (@galaxywufan90) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 04:35
    ป๊า พระเอกมากกก กรี้ดดด
    #5198
    0
  19. #5197 ZIMKUNG (@ZIMKJANG) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 04:04
    น้องชอบมาแล้ววว
    รู้สึกโลกอกที่คุณอามาช่วยน้องทัน
    อิลุงนิ่ก็เลวมากดู๊ดูคำล่อเด็ก ดีนะน้องชอบไม่หลงกลพยายามเลี่ยง
    #5197
    0
  20. #5154 jiab155 (@jiab155) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 09:24
    กลับมาแล้วววววว
    #5154
    0
  21. #5121 OverOzone (@namwanny42) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 01:22
    งื้ออออ อยากให้ทุกคนโตแล้ว.
    #5121
    0
  22. #5120 Pompaii (@solybom) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 01:21
    เราว่าโตไปชอบต้องเป็นเด็กแรงๆที่รักอา แล้วอาก็ต้องระอาใจกับชอบ(V.โต)แน่ๆเลย โคตรเดา 5555 LUV U
    #5120
    0
  23. #5118 sharpVy (@sharpVy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 01:15
    ป๊า!! ป๊าต้องช่วยชอบนะ!!
    #5118
    0
  24. #5115 Yuwathida (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 23:21
    ก็บอกว่าเด็กมันไม่ชอบ!!!
    #5115
    0
  25. #5114 R_rainnie (@jw_rainnie) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 21:52
    ช่วยน้องมาค่ะป๊า แล้วเก็บไว้กินเอง อ๊ะ! โทษๆ มือลั่น 55555 รักมายมาก รอเสมอ
    #5114
    0
เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น