จบ | OUR LAST GAME : แก่ ใจดี สปอร์ต กทม. [Yaoi]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,102,122 Views

  • 21,883 Comments

  • 17,089 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    102

    Overall
    1,102,122

ตอนที่ 3 : {HASSADIN} : EPISODE 02 #150 per.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 43271
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 96 ครั้ง
    5 ต.ค. 60

นี่เป็นนิยาย วาย แปลว่า ชายรักชาย อยู่ในหมวดวายและมีคำว่า Yaoi  ค่ะ



Cr. All Pic : : search engine Cr. Music : : Youtube

18+ เนื้อหามีความผิดศีลธรรม

มีความกินเด็ก ใช้วิจารณญาณในการอ่าน


│กินเด็ก│



EP.02



ผมหลุดยิ้มออกมาเมื่อฟังที่เด็กตรงหน้าพูดจบ เด็กก็คือเด็กนั่นแหละนะ เขายังไร้เดียงสา เขายังไม่รู้หรอกว่าโลกมันโหดร้ายกว่านี้เยอะ

“อาอาจจะเป็นคนเลวมากเลยก็ได้นะ” ผมบอกเขา

“ทำไมล่ะครับ” ชอบมองผมอย่างไม่เข้าใจ ผมไม่ได้ตอบคำถามนั้น แค่ยืนขึ้นจนเต็มความสูงและบอกให้เขาเข้าไปในตัวบ้าน

“เข้าบ้านดีกว่า ป่านนี้ไทน์คงรอเราแล้วแหละ” 

“...” 

ชอบเอียงคอมองผมเหมือนไม่เข้าใจว่าทำไมผมไม่ตอบคำถามเขา ผมจึงใช้มือดันหลังเด็กน้อยให้เดินเข้าไปในบ้านเพื่อเป็นการจบประเด็นนี้ ผมไม่อยากจะอธิบายว่าทำไม จริงๆแล้วผมไม่มีเหตุผล แค่ในบางทีที่ผมมองชอบ และคิดมากไปกว่าการที่เขาเป็นเด็กอายุสิบขวบ ก็มากพอที่จะทำให้ผมกลายเป็นคนเลวแล้ว

 

“ทำไมตามเข้ามากันช้าจัง กินขนมจะหมดอยู่แล้วเนี่ย” ลูกชายของผมพูดเสียงเจื้อยแจ้วแล้วมาดึงตัวเพื่อนตัวเล็กของเขาไป

“ไปอาบน้ำกันได้แล้วนะเด็กๆ” ผมบอกเขาทั้งคู่ 

“อาบพร้อมกันได้ไหม” ไทน์ถาม 

“ไม่ได้” ผมบอกเสียงเข้ม 

“ทำไมล่ะ” ลูกชายผมยังคงสงสัยไม่เลิก “เวลาเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนถึงชั่วโมงพละก็เปลี่ยนพร้อมกันบ่อยๆ”

“ต่อไปห้ามทำแบบนั้นอีก” ผมย้ำแล้วมองลูกแบบดุๆ 

“ทำไมป๊าต้องโหดด้วย ผมเป็นผู้ชายนะ ไม่ใช่ผู้หญิง” 

ผมไม่รู้จะอธิบายให้ไทน์ฟังยังไง ความรู้สึกของผมตอนนี้มันไม่ได้หวงลูกชายตัวเองอะไรแบบนั้น มันหนักไปทางชอบมากกว่า ซึ่งไม่ควรมีใครรู้นอกจากตัวผมเอง พูดไปก็ไม่เข้าใจ ถึงต่อให้เข้าใจมันก็ยังน่าเกลียด 

“พ่อบอกว่าไม่ไง” ผมยังคงพูดคำเดิม

“แต่ว่า..” 

“ห้องน้ำมีตั้งเยอะ แยกกันอาบ แกน่ะไปอาบก่อน ให้ชอบนั่งรออยู่นี่ เข้าใจไหม” 

ลูกชายผมกระเง้ากระงอดนิดหน่อย เขาหาว่าผมหวงไม่เข้าเรื่องแล้วก็วิ่งหายขึ้นไปบนชั้นสอง ผมโล่งใจนิดหน่อยที่เขายอมทำตาม ส่วนชอบ ก็เห็นจะหงอยๆไปเลย เด็กน้อยนั่งเงียบจนผมรู้สึกเหมือนผมทำอะไรผิด 

“ชอบ เป็นอะไรไป” ผมถามเขา

“คุณอารังเกียจผมหรอ”

พอเจอคำถามนั้น ผมก็รีบปฏิเสธ

“ไม่ใช่สักหน่อย ทำไมถึงคิดแบบนั้น” 

“ก็คุณอาไม่อยากให้ผมอาบน้ำกับไทน์ ผมก็คิดว่าคุณอาไม่อยากให้ลูกชายของคุณอามาใกล้ชิดผม” ชอบมองผมด้วยสายตาที่เหมือนจะตัดพ้อนิดๆ เฮ้อ ผมน่าจะเข้าใจเด็กสิบขวบนะ ว่าเรื่องความรู้สึกของเขาน่ะ ไม่ได้ซับซ้อนเหมือนผู้ใหญ่ ได้ยินยังไง ก็ตีความแบบนั้น 

“เปล่า คนที่โตแล้ว เขาไม่อาบน้ำด้วยกันหรอกนะ แยกกันอาบน่ะดีแล้ว” 

“แล้วทำไมลุงถึงพยายามจะอาบน้ำกับผม” ชอบเอียงคอมองผม 

“อะไรนะ” ผมถามซ้ำและยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆเพื่อฟังให้ชัดๆ

“ลุงชอบชวนผมให้อาบน้ำด้วยกันครับ แต่ผมไม่อยากทำแบบนั้น เราไม่ได้สนิทกัน” 

ผมรู้สึกเหมือนกับว่าชอบจะไม่มีญาติที่ไหนนอกจากป้าของเขา แล้วผู้ใหญ่ที่ไหนจะอยากให้เด็กอาบน้ำด้วยกันจนถึงขนาดที่ชอบใช้คำว่า พยายาม

“แล้วเคยอาบน้ำกับเขาหรือเปล่า” ผมถาม ชอบก็เลยพยักหน้าเบาๆ

“ครับ ตอนนั้นผมยังไม่รู้” 

“ไม่รู้อะไร” ผมเค้นคออีกฝ่ายหนักขึ้นเรื่อยๆ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมหงุดหงิด 

“ไม่รู้ว่าเขาจะต้องเอามือมาลูบๆที่ขาผมด้วย” ชอบส่ายหน้าไปมา “ผมไม่ชอบเลย มันอึดอัด” 

ผมยิ้มบางๆ หากแต่นัยน์ตาไม่ได้ยิ้มไปด้วยเลย

“ลุงคนนั้นเขาอยู่ที่ไหนหรอครับ บอกอาได้ไหม” 

“ทำไมหรอครับ” ชอบถามผม 

“อาจะไปบอกเขาเอง ว่าอย่าอาบน้ำกับเราอีก” 

“จริงหรอครับ” ดวงตากลมโตมองมาที่ผมอย่างแปลกใจ

“จริงสิ ร้อยเปอร์เซ็นต์” ผมไม่คิดจะแก้คำพูดของตัวเอง

“เขาจะมาหาป้าที่บ้านทุกวันหยุดครับ เท่าที่ผมจำได้ อย่างวันเสาร์ เกือบๆทุกเสาร์เลย” 

ผมรับรู้คำบอกเล่าจากเด็กตัวน้อยพลางหยิบโทรศัพท์มาเช็คตารางงานในวันเสาร์  บางทีวันเสาร์ผมก็ไม่ได้หยุดเหมือนคนอื่นเขาหรอก มีบ้างที่ต้องไปสะสางงาน แต่ดูเหมือนว่าอาทิตย์นี้จะไม่มีงานอะไรนะ

“ดีเลย งั้นวันเสาร์นี้อาจะไปพบเขาเอง” ผมมองชอบ “งั้นก็สบายใจได้แล้วนะ” 

“ขอบคุณครับ” 

ชอบไม่ได้แค่ขอบคุณผมเพียงคำพูด ดวงตาของเขาสดใสขึ้นมากเมื่อผมรับปากว่าผมจะช่วยเขา ผมเอื้อมมือไปลูบเส้นผมที่ปกคลุมศีรษะเล็กนั่นเบาๆ เด็กน้อยหลับตาพริ้มตอนที่โดนลูบหัว เหมือนคิดถึงสัมผัสนี้ ผมรู้สึกสงสาร บางทีถ้าพ่อกับแม่ชอบยังอยู่ เขาก็คงจะไม่ต้องเหงาแบบนี้หรอก 

 

สองทุ่ม

ผมปิดแฟ้มงานแฟ้มสุดท้ายและบิดตัวเล็กน้อยเพื่อคลายความเมื่อยล้า งานเป็นกองที่ผมหอบกลับมาทำด้วยถูกเคลียร์จนเสร็จเรียบร้อย ผมตวัดสายตามองนาฬิกาตั้งโต๊ะและคิดว่าถึงเวลาที่ต้องไปตามเด็กๆแล้ว เนื่องจากผมมีงาน ผมก็เลยไม่ได้ทานข้าวกับพวกเด็กๆตอนเย็น แค่ฝากแม่บ้านดูแลพวกเขาและปล่อยให้ไปเล่นกันอยู่ในห้องกลาง ตอนนี้ก็น่าจะยังอยู่ในห้องนั้นกันอยู่ 

ผมออกจากห้องทำงานของตัวเองเพื่อเดินไปยังห้องกลางภายในตัวบ้าน เคาะประตูสองสามครั้งให้ทั้งคู่รู้ตัวจากนั้นถึงได้เปิดเข้าไป

 “เข้านอนกันได้แล้วนะ เด็กๆ” 

ผมบอก ดูเหมือนไทน์จะยังเล่นเกมอย่างเมามัน ผิดกับชอบที่อ่านหนังสืออยู่ที่มุมห้องเงียบๆ ลูกชายผมนี่จริงๆเลย เป็นคนพาเพื่อนมาแท้ๆดันไม่เล่นกับเพื่อน เล่นเกมคนเดียว ทำแบบนี้ใช้ได้ที่ไหน แล้วการบ้านทำหรือยังก็ไม่รู้ 

“ยังไม่ง่วงเลยป๊า” ไทน์บอกเสียงใส

“ทำการบ้านหรือยัง” ผมถามเสียงเข้มติดดุนิดๆ

“อย่ามาดูถูกกันสิป๊า ผมทำเสร็จตั้งแต่ห้าโมงแล้ว ป๊าบอกเองนะว่าถ้าทำการบ้านเสร็จแล้วก็เล่นเกมได้” 

ลูกชายคนนี้ช่างเก็บคำพูดของผมมายอกย้อนผมได้เจ็บถึงใจเลยจริงๆ ผมส่ายหน้าไปมา ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเถียงลูกไปทำไม ทำได้แค่เบือนสายตาไปมองเด็กอีกคนที่กำลังมองมาทางผม พอเห็นผมมอง ชอบก็รีบหลบสายตาเหมือนกลัวผมจับได้ เด็กน้อยจริงๆเลย

“ชอบล่ะ ทำการบ้านหรือยังครับ” ผมไม่ได้ถามชอบด้วยน้ำเสียงดุๆเหมือนที่ใช้กับไทน์ เหตุผลก็เพราะชอบไม่ใช่ลูกผม ผมจะได้ไปดุเขายังไงก็ได้ 

“ทำแล้วครับ” เขาพยักหน้า 

“ดีมากนะทั้งคู่ งั้นก็เข้านอนกันได้แล้ว ลุกออกมากันตอนนี้เลย” ผมถือโอกาสปิดจอเกมของลูกจนเขาร้องเสียงหลง แล้วผมก็ดึงปลั๊กออกหน้าตาเฉย ไทน์กระทืบเท้าเร่าๆโกรธผมจนแทบพ่นไฟ วิ่งหนีออกไปด้วยความงอน ผมมองตามลูกแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ เด็กน่ะนะ ตัวโตแค่ไหนก็ยังเป็นเด็ก 

ชอบเดินตามไทน์ออกไปด้วยท่าทางเรียบร้อยกว่ากันมาก ทั้งคู่ควรนอนอยู่ในห้องเดียวกันที่ห้องลูกชายของผม ผมจึงแปลกใจที่เห็นชอบไม่ตอบไทน์เข้าไปในห้อง

“อ้าว ชอบ ทำไมไม่เข้าไปล่ะ” 

“ประตูล็อคครับ”

“งั้นหรอ” 

ผมลองเดินเข้าไปบิดประตูห้องลูกชายดู แล้วก็พบว่ามันล็อคจริงๆด้วย ดังนั้นผมก็เลยเคาะเรียกให้ลูกชายตัวดีเปิด แต่เขาก็งอนผมจนไม่ยอมเปิดให้ แถมไม่สนใจด้วยว่าเพื่อนจะได้เข้าหรือไม่ได้เข้าห้อง เล่นเอาผมนี่แทบจะกุมขมับ ก็เป็นคนชวนเพื่อนมานอนที่บ้านเองไม่ใช่หรือไง

“ทำไงดีครับคุณอา” ชอบถามผม เขาคงเดาออกแล้วว่าเพื่อนไม่เปิดประตู หน้าเลยดูหงอยๆ

“ไม่เป็นไร ปล่อยเขา เราน่ะ นอนห้องอา” 

ที่จริงผมมีกุญแจสำรอง ผมจะเอามาไขเพื่อเปิดประตูให้ชอบเข้าไปในห้องลูกชายผมก็ได้ ผมแค่ไม่ทำ

“มะ มันจะดีหรอครับ” 

ชอบอึกอักกับสิ่งที่ผมบอก เขาอาจจะยังไม่ชินกับผมก็เลยรู้สึกอึดอัด เพราะแบบนี้ก็เลยต้องทำให้ชินไว้ไง ไม่รู้หรอกว่าทำไปทำไม ผมก็แค่รู้สึกอยากทำแบบนี้ 

“ไม่เป็นไรหรอก คืนเดียว ไปเถอะ” 

ผมเดินนำเด็กตัวน้อยมา ชอบยังยืนลังเลอยู่หน้าห้องไทน์ ส่วนลูกชายผมก็ไม่มีวี่แววจะมาเปิดประตูให้ สุดท้ายเด็กน้อยก็เลยจำใจต้องตามผมมา 

 

ถึงผมกับเด็กคนนี้จะนอนอยู่ด้วยกันบนเตียงเดียวกัน มันก็ใช่ว่าจะเกิดเรื่องแปลกๆขึ้น ผมค่อนข้างจะให้เกียรติเขาในฐานะเพื่อนของลูก และในตอนนี้ชอบเองก็เด็กเกินกว่าที่ผมจะทำโรคจิตเหมือนที่ไอ้ผู้ชายคนนั้นมันทำกับชอบจนเขาต้องมาเล่าให้ผมฟัง

ผมหันไปมองร่างน้อยที่นอนพลิกตัวไปมาหลายครั้งเหมือนไม่สบายแล้วขยับเข้าไปใกล้เพื่อดึงผ้าห่มมาคลุมร่างของเขาไว้ให้ ชอบขยับหันหน้ามาหาผม ซุกกายเข้ามาเหมือนลูกแมวทำให้ผมชะงักนิดหน่อย แม้กระทั่งในความฝัน จากเปลือกตาบางที่ยังขยับเล็กน้อย ก็ทำให้ผมรู้ว่าเขาก็ยังรู้สึกระแวงและไม่ปลอดภัย 

“ไม่มีอะไรหรอก เด็กดี”

ผมบอก แล้วลูบศีรษะอีกฝ่ายเบาๆ เหมือนว่าเขาจะได้ยินเสียงผม ก็เลยดูผ่อนคลายขึ้น เขาก็คงรู้อยู่แล้วว่าผมไม่ได้หวังร้ายอะไร พอชอบหลับ ความเหนื่อยล้าจากที่ทำงานก็ทำให้ผมอยากหลับไปบ้าง ผมก็เลยเผลอหลับโดยไม่รู้ตัว

 

ผมตื่นขึ้นมาในตอนเช้าเพราะแม่บ้านมาปลุก พื้นที่ข้างๆเตียงผมว่างเปล่า ผมแปลกใจที่ไม่เห็นชอบนอนอยู่ตรงนั้น 

“เด็กๆล่ะครับ” ผมถามแม่บ้านที่ส่งผ้าเช็ดตัวให้ผมอย่างนอบน้อม

“คุณไทน์เข้ามาปลุกเพื่อนให้ไปเล่นด้วยกันแต่เช้าแล้วค่ะ”

ผมส่ายหน้าไปมาให้กับความเอาแต่ใจของลูกชายเพียงคนเดียว นี่คงจะรู้สึกผิดที่เมื่อวานทิ้งเพื่อนน่ะสิ 

“ผมวานบอกให้พวกเด็กๆอาบน้ำแต่งตัวกันได้แล้วนะครับ  จะได้ทานอาหารเช้า อีกอย่างผมจะแวะไปส่งเขาที่โรงเรียนกันด้วย” 

“ได้ค่ะ”

แม่บ้านรับคำสั่งเรียบร้อยก็ออกไปจากห้อง ผมเองก็แยกไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแต่งตัวให้พร้อมสำหรับการไปทำงาน เมื่อผมลงมาที่ชั้นสองของบ้าน ก็เห็นเด็กทั้งคู่สวมชุดนักเรียนรออยู่ที่โต๊ะอาหารกันแล้ว 

“ไง” ผมทักทาย

“อรุณสวัสดิ์ครับ” ชอบบอกผมด้วยเสียงสดใส ผมยิ้มให้เขาและเหล่มองไปทางลูกชายตัวแสบที่รีบหลบสายตาเมื่อผมมอง ผมจึงยังกอดอกพลางเลิกคิ้วมองอยู่ 

“เมื่อวานผมขอโทษนะป๊า” ดูเหมือนจะรู้ตัวแล้วสิ ว่าการประชดประชันมันไม่ดี 

“ลูกควรจะแบ่งเวลาให้เป็น เวลาเล่น เวลาเรียน เวลาพักผ่อน หักโหมกับอะไรมากไปมันไม่ดีกับสุขภาพของแกเองนั่นแหละ พ่อเป็นห่วง” 

ผมพูดด้วยเสียงจริงจัง ไทน์ก็เลยพยักหน้า 

“ผมจะไม่ทำแล้ว”

“ดีมาก ลูกผู้ชายคำไหนคำนั้นนะ” ผมอมยิ้ม

“แน่อยู่แล้ว!” เจ้าไทน์ทำเสียงแข็งขันจนผมหัวเราะ ในตอนนั้นก็รู้สึกว่ามีสายตามองอยู่ พอมองไปถึงได้รู้ว่าเป็นชอบ เขารีบหลบสายตาไปจากผม

เด็กคนนั้นแก้มแดงอีกแล้ว

ไม่รู้เพราะอะไร ผมยิ้มตามขึ้นมาจางๆเมื่อได้เห็น มันเป็นปฏิกิริยาที่เขาเขินอายหรือเปล่าผมก็ไม่รู้ ผมแค่รู้สึกว่าก็น่าเอ็นดูดี ลูกชายผมไม่ค่อยเป็นแบบนี้ ไทน์ทั้งซนทั้งดื้อ ไอ้เรื่องจะมาเขินน่ะไม่ค่อยมี ชอบค่อนข้างแตกต่างกับไทน์ 

ผมรู้ว่าเขายังแอบมองผมอยู่อีกหลายครั้งระหว่างมื้ออาหาร ผมเป็นคนจับสังเกตคนอื่นได้ว่องไวโดยเฉพาะปฏิกิริยาทางความรู้สึก ตามประสานักธุรกิจ ผมมักจะอ่านคนอื่นให้ออก โดยไม่ให้พวกเขาจับความรู้สึกผมได้ ไม่นึกเหมือนกันว่าจะเผลอมาใช้กับเด็กสิบขวบเข้า 

ผมทำเป็นไม่รู้ว่าโดนมองได้อย่างเป็นธรรมชาติ ชอบก็เลยยังกินอาหารได้ต่อไปโดยไม่เขินจนทำตัวไม่ถูกเมื่อผมมองกลับ ผมไม่รู้เขาแอบมองทำไม ผมแค่พอเดาได้ว่าเขาไม่อยากให้ผมมองกลับ ผมก็จะไม่ทำ

 

ผมขับรถมาส่งเด็กๆทั้งสองที่โรงเรียนได้ทันเวลาพอดี ก่อนเวลาที่จะเข้าแถว ยังมีเวลาที่เด็กๆจะไปวิ่งเล่นกันอีกด้วยซ้ำ 

“เอาล่ะ ถึงแล้วนะ” ผมบอกเด็กทั้งสองคน

“ขอบคุณครับป๊า!” ไทน์บอกผมเสียงใส เขายกมือไหว้และขยับตัวมาเพื่อจะหอมแก้มผม ผมก็เลยหัวเราะแล้วยื่นหน้าไปให้ลูกชายหอมได้ถนัดๆ 

“ไปแล้วครับ!” เจ้าตัวแสบเปิดประตูลงไปจากรถทำให้ผมมองตาม

“อย่าซนล่ะ อย่าวิ่งด้วยเข้าใจไหม” ผมบอก

“โห่ป๊า รู้แล้วน่า” ไทน์พูดจบก็กวักมือเรียกเพื่อนตัวเล็กที่ยังอยู่ในรถ “ลงมาสิชอบ” 

“ระ รู้แล้ว กำลังลงไป” ชอบปลดเข็มขัดนิรภัยและเหลือบมองผม เขาคงจะแอบมองอีก เลยสะดุ้งนิดๆเมื่อเห็นผมมองอยู่ก่อนแล้ว

“...” 

ดวงตากลมโตนิ่งค้างไปคล้ายทำอะไรไม่ถูก ผมเลยเย้าเล่น

“ทำไมเราไม่ลงไปล่ะ จะหอมอาด้วยอีกคนหรอ” 

“ปะ เปล่าครับ เปล่า” 

ผมค่อยๆยิ้มออก ชอบจึงหลบสายตา เขารีบลงไปจากรถทันที 

“อย่าซนนะครับ อย่าวิ่งด้วย” ผมพูดประโยคเดียวกับชอบ เหมือนที่พูดกับไทน์ ชอบปิดประตูรถให้ผม เจ้าตัวไม่ได้หันมาตอบ เพียงแค่ลดจังหวะการก้าวเดินจากตอนแรกที่เหมือนจะวิ่งให้กลายเป็นเดินแทน 

ผมมองจนทั้งสองคนสวัสดีคุณครูและเดินเข้าไปในโรงเรียนแล้วถึงได้ขับรถออกมาจากที่นั่นเพื่อไปที่บริษัท

Rrrrrrrr

ตอนที่ขับรถอยู่ เสียงโทรศัพท์มือถือของผมดังขึ้น ผมจึงกดรับสายโดยไม่ได้มองเบอร์ที่โทรเข้า เพราะผมไม่ค่อยอยากละสายตาจากถนนสักเท่าไหร่

“ครับ หัสดินครับ” 

(ดินหรอคะ นี่อ้อมเองค่ะ) 

คุณ ‘อ้อม’ เป็นลูกค้ารายใหญ่คนหนึ่งของบริษัท เธอค่อนข้างสนิทสนมกับผม ชอบมาหาผมที่บ้าน ซื้อขนมมาฝากเจ้าไทน์บ่อยๆ เจ้าไทน์ก็ดูชอบ ผมหมายถึงชอบขนมนะ เด็กคนนั้นน่ะ ถึงจะไม่ได้อยู่กับแม่ ก็รักแม่ ไม่ยอมรับคนอื่นที่ไม่ใช่แม่หรอก ผมเองก็รู้นะว่าอ้อมคิดยังไง ผมแค่ไม่เคยคิดจะแต่งงานกับใครอีกเลยหลังจากที่แม่ของไทน์ไม่ยอมรับผม จนทิ้งแม้กระทั่งลูกได้ลง

ในใจผมมันเหมือนไม่ได้มีไว้รักใครอีกแล้วนอกจากลูก

“ครับ ว่าไงครับ” 

(ว่างไหมคะ อ้อมเพิ่งกลับจากต่างประเทศ ซื้อขนมมาฝากน้องไทน์ด้วยค่ะ วันนี้อ้อมขอไปรับน้องที่โรงเรียนพร้อมกับคุณดินเลยได้ไหมคะ) 

ผมรู้ว่าเธอคงอยากเจอผม เพราะผมบ่ายเบี่ยงเธอไปหลายที หากผมปฏิเสธอีกในครั้งนี้ คงจะดูแล้งน้ำใจมากไปหน่อย

“ได้ครับ”

(ค่ะ เย็นนี้เจอกันนะคะ) อ้อมส่งเสียงสดใสมาตามสาย

“ครับ”

เธอวางสายไปแล้ว ส่วนผมยังมองโทรศัพท์อยู่ครู่หนึ่ง ไม่รู้ทำไมผมไม่เคยคิดเรื่องจะมีครอบครัวอีกครั้งหนึ่งเลย ผมอาจจะไม่ศรัทธาในความรักอีกแล้วก็ได้นะ  

 

ผมคิดว่าเย็นนี้ที่ผมมารับไทน์ จะมีแค่ลูกคนเดียวเท่านั้นที่ผมต้องมารับ นึกไม่ถึงว่าชอบจะอยู่กับลูกชายผมด้วยเหมือนกัน พอไทน์เห็นคุณอ้อม เขาก็รีบสวัสดีทันที รอยยิ้มประจบประแจงปรากฏขึ้นบนใบหน้าลูกชายผม คงจะรู้แน่ๆว่าต้องได้ขนม

“สวัสดีครับน้าอ้อม”

“สวัสดีค่ะ” เธอรับไหว้และลูบศีรษะลูกชายผมอย่างสนิทสนม จากนั้นเธอก็เลื่อนสายตาไปมองชอบ ส่งยิ้มให้เขาด้วยเหมือนกัน “นี่ใครคะ เพื่อนน้องไทน์หรอ”

“ใช่ครับ เพื่อนไทน์เอง” ลูกผมตอบเสียงฉะฉาน “ชื่อชอบครับ ชอบ นี่น้าอ้อม เพื่อนพ่อเรา”

อ้อมเจื่อนไปนิดหน่อยที่ไทน์แนะนำว่าเธอเป็นเพื่อนของผม ผมถึงกับอมยิ้มให้กับความฉลาดและกันท่าพ่อสุดชีวิตของไทน์ ก็รู้นะว่าไม่อยากได้แม่ใหม่ แต่ไม่นึกว่าจะกันท่าได้ไวขนาดนี้เลยจริงๆ

“สวัสดีครับ” ชอบยกมือไหว้ เขาเป็นเด็กเรียบร้อยอยู่แล้ว จากบุคลิกที่ผมเห็นในหลายๆครั้งที่เราเจอกัน

“ชอบ ทำไมมาอยู่ที่นี่ ไม่กลับบ้านหรอ” ผมโน้มตัวไปคุยกับเด็กตรงหน้า “หรือถูกไทน์ชวนมาอีก”

“คะ คือ...” ชอบถอยหลังไปนิดหน่อยเหมือนไม่อยากจะอยู่ใกล้ผมมาก ส่วนไทน์เองพอเห็นเพื่อนอึกอักก็รีบตอบแทนให้

“ยังไม่มีคนที่บ้านมารับชอบเลยครับ แต่ผมเห็นเพื่อนคนอื่นๆจะกลับกันหมดแล้ว ก็ไม่อยากให้ชอบอยู่คนเดียว ผมกะจะให้ป๊าแวะไปส่งชอบที่บ้าน ได้ไหมครับ” ไทน์ยิ้มจนตาแทบจะกลายเป็นเส้นเดียว ผมยิ้มตามเมื่อได้ยินอย่างงั้น

“ทำไมจะไม่ได้ ป่ะ เด็กๆ ขึ้นรถ”

ผมเปิดประตูด้านหลังให้เด็กสองคนขึ้นไป ลูกชายผมรีบขึ้นรถไปก่อน ส่วนชอบ เขากระชับสายเป้ที่สะพายไว้ด้านหลังแล้วเดินตามไป จังหวะที่จะก้าวขึ้นรถ ก็ดูเหมือนรถผมจะสูงไปนิดสำหรับเด็กตัวเล็กๆ หรือไม่รองเท้าชอบก็ลื่น เจ้าตัวเลยเหยียบพลาด เด็กตัวเล็กเหมือนจะตกลงมา อ้อมร้องด้วยความตกใจ

“ดินคะ!

ผมรีบเข้าไปรับร่างเล็กนั่นไว้ก่อนจะได้รับบาดเจ็บ

“เจ็บหรือเปล่าชอบ” ผมถามเขา ไม่ใช่บ่อยๆที่ผมจะรู้สึกเป็นห่วงหรือตกใจกับอะไรขนาดนี้ อาจจะเพราะเขายังเด็ก และเป็นเพื่อนสนิทของลูกชายผมก็ได้ ผมก็เลยเอ็นดู 

“มะ ไม่เจ็บครับ” มือเล็กๆขยุ้มเสื้อที่ไหล่ผมเหมือนกลัวตก ผมยกตัวของชอบให้ลอยขึ้นอย่างง่ายดายและวางไว้ที่เบาะรถ จังหวะที่ผมเบี่ยงหน้า คงจะใกล้กันไปหน่อยจมูกเลยเกือบไปชนใบหน้าของชอบเข้า ผมจึงถอยห่างออกมาเล็กน้อย

“นั่งกันดีๆนะ”

ผมบอกเด็กทั้งสองคนรวมๆและขยับออกมาจากเบาะด้านหลังเพื่อปิดประตูรถ อ้อมยืนมองอยู่จนทุกอย่างเรียบร้อย

“ตกใจหมดเลยค่ะ” เธอดูจะโล่งใจที่ชอบไม่เป็นอะไร

“ผมก็ตกใจมากเหมือนกันครับ เขาไม่เป็นไรก็ดีแล้ว คุณอ้อมขึ้นรถเถอะ” ผมเปิดประตูให้เธอ เธอก็เลยยิ้มเขินๆหน่อยๆแล้วก้าวขึ้นรถไป ส่วนผมเองก็ปิดประตูให้เธอและอ้อมไปขึ้นรถฝั่งคนขับ เมื่อผมสตาร์ทรถ เสียงสัญญาณเตือนให้รัดเข็มขัดนิรภัยก็ดังขึ้นแม้ว่าผมจะคาดเข็มขัดแล้ว ผมจึงหันไปมองคุณอ้อม เธอคงลืมเพราะเธอกำลังมองออกไปนอกหน้าต่างอยู่

“คุณอ้อมครับ”

“คะ” เธอหันมามองผม ผมยิ้มแล้วเอื้อมมือไปดึงเข็มขัดนิรภัยฝั่งเธอออกมา ใบหน้าเธอจึงร้อนผ่าว หญิงสาวรีบเอามือขึ้นมาจับสายเข็มขัดไว้ ผมจึงปล่อยให้เธอคาดเอง

“ขอบคุณค่ะ อ้อมลืมสนิทเลย” เธอบอก

“ไม่เป็นไรครับ”

ผมขยับตัวไปยังที่นั่งตัวเองและเลื่อนมือไปปรับกระจกด้านหน้า จังหวะที่ผมกำลังปรับกระจกหน้ารถให้ตรงกับสายตาผม ผมก็เห็นสายตาของชอบสะท้อนอยู่ในกระจก เขากำลังมองมาทางนี้อยู่ สายตาของเด็กมักจะปกปิดความรู้สึกอะไรไม่ค่อยได้ อย่างเวลาที่รู้สึกไม่ดี ก็จะแสดงออกมาผ่านทางแววตาและสีหน้าให้เห็น...

เหมือนที่ชอบกำลังแสดงสีหน้าอยู่ตอนนี้

“งั้นก่อนแวะไปส่งเพื่อนน้องไทน์ เราแวะทานข้าวก่อนไหมคะ” คุณอ้อมชวนผมทำให้ผมละสายตาจากการมองชอบมามองเธอ

“ดีเลยครับ เด็กๆคงจะหิวกันแล้ว” ผมยิ้มบางๆ

“ใช่ครับ! หิวแล้ว!” ไทน์ลากเสียงยาว

“...”

ชอบไม่มีปฏิกิริยาอะไรเป็นพิเศษ เด็กน้อยนั่งก้มหน้าอยู่เงียบๆ ผมนึกเป็นห่วงนิดหน่อย ที่ยังถามไม่ได้เพราะไม่อยู่ในสถานการณ์ที่จะเอ่ยปากถาม ชอบอาจจะไม่ได้อยากให้ผมไปจี้จุดเขาก็เป็นได้

 

@ร้านอาหารแห่งหนึ่ง

ผมพาทุกคนมาที่ร้านอาหารร้านประจำที่รสชาติดีร้านหนึ่งที่ผมเคยพาลูกชายมาทานบ่อยๆ ไทน์ชอบร้านอาหารร้านนี้มาก คุณอ้อมก็ดูจะชอบบรรยากาศร้านนี้เหมือนกัน พวกเราดูเผินๆเหมือนครอบครัวสุขสันต์ที่พาลูกๆมาทานข้าว แถมผมยังเจอลูกค้าเก่าที่ทักทาย

“อ้าว คุณหัสดิน” เขาทักผม

“สวัสดีครับ ไม่นึกเลยว่าจะเจอคุณพลที่นี่”

“ผมก็แค่พาภรรยามาทานข้าวน่ะครับ คุณก็เหมือนกันหรอ” ลูกค้าของผมมองไปทางคุณอ้อมสลับกับผมด้วยสายตาที่กรุ้มกริ่มเล็กน้อยคล้ายกับการแซว ผมกำลังจะปฏิเสธ แค่คิดคำอยู่ว่าจะใช้คำพูดไหนให้ดูถนอมน้ำใจผู้หญิง

“เปล่าครับ ไม่ใช่” ลูกชายผมโพล่งตอบออกไปหน้าตาเฉยเล่นเอาคุณอ้อมหน้าเจื่อนไปเลย คุณพลเองก็ดูจะประหลาดใจนิดหน่อย ผมยิ้มและพูดสมทบประโยคของลูกไปด้วยเสียงธรรมดาๆว่าเป็นเพื่อนสนิทกัน ซึ่งก็ดูลูกค้าผมจะเดาไปต่างๆนาๆว่าคุณอ้อมอาจจะเป็นคนรู้ใจของผมก็ได้ เราคุยกันไม่กี่คำและขอตัวไป

“เด็กๆ เดินไปก่อนเร็ว หิวไม่ใช่หรอ”

ผมบอกให้เด็กทั้งสองคนไปเดินข้างหน้า บริกรของร้านก็รีบมานำพวกเราไปที่โต๊ะ ผมกับคุณอ้อมเดินอยู่ข้างหลังเด็กๆ เธอดูประหม่าเล็กน้อยตอนที่เริ่มต้นประโยคคุยกับผม ผมเข้าใจความรู้สึกของเธอที่อยากให้ลูกผมยอมรับได้ดี แต่มันยากมากที่ไทน์จะยอมรับใครมากกว่าแม่ของเขา

“อายจังเลยนะคะเมื่อกี๊” เธอบอกเบาๆ

“ครับ อย่าถือสาเลย ลูกชายผมยังเด็กน่ะครับ”

“แล้วคุณคิดยังไงล่ะคะ กับคำถามของคุณพลเมื่อกี๊” นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่ที่ผมรู้จักคุณอ้อมมาที่เธอถามผมซะตรงขนาดนี้ ผมไม่อยากจะตัดสัมพันธ์ที่ดีของเราเลยจริงๆ ถึงเราจะเป็นอย่างอื่นไม่ได้ เราก็เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้ เธอไม่ควรรีบร้อนแบบนี้ เพราะหากผมพูดความจริง คนที่จะรับไม่ได้ก็น่าจะเป็นฝ่ายเธอเอง ที่ผมรู้ก็เพราะอ้อมไม่ใช่ผู้หญิงคนแรกที่พยายามจะเปิดใจผมน่ะสิ

“เราทานอาหารกันก่อนดีกว่านะครับ คุยเรื่องนี้ต่อหน้าเด็กๆพวกแกคงไม่เข้าใจ”

คุณอ้อมฝืนยิ้ม เธอพยักหน้าและยอมเดินนำผมไปก่อนเมื่อผมผายมือให้ เมื่อถึงที่โต๊ะ ผมก็เลื่อนเก้าอี้ให้เธอนั่งลง ส่วนผมก็นั่งลงฝั่งตรงข้ามเธอข้างๆกับชอบ ไม่รู้ทำไมลูกชายตัวดีไม่นั่งฝั่งเดียวกับผม คงเป็นนิสัยมั้ง ไทน์ไม่ชอบนั่งฝั่งเดียวกับคนที่เขาจะคุยด้วย เขาคงจะอยากนั่งเห็นหน้ากับเพื่อนตัวเล็กมากกว่า และเขาก็น่าจะคุยกับผมมากกว่าคุณอ้อม ผมเดาความคิดลูกชายได้ดี เพราะนิสัยตรงนี้เราก็คล้ายๆกัน

“อีกสักครู่จะมีพนักงานมารับออเดอร์นะครับ”

บริกรที่พาพวกผมมาที่โต๊ะพูดขึ้นอย่างสุภาพ ผมจึงขอสั่งน้ำดื่มเป็นน้ำเปล่าไปก่อน ส่วนพวกเด็กๆกับคุณอ้อมจะดื่มน้ำผลไม้กัน ผมถามชอบแล้วนะ เขาก็ตอบอ้อมแอ้มว่าเอาเหมือนเพื่อนเขา ผมก็เลยไม่เซ้าซี้อะไร ตอนที่เครื่องดื่มมาเสิร์ฟ ดูเหมือนแก้วน้ำผลไม้จะอยู่ห่างมือชอบไปหน่อย เจ้าตัวเลื่อนมือไปจะเอื้อมหยิบ มันดูยากเย็น ผมก็เลยเลื่อนมือไปหยิบแก้วน้ำผลไม้นั่นมาส่งให้ ดวงตากลมโตค่อยๆเลื่อนสายตาขึ้นมาสบตากับผม เขารีบหลบตาแล้วบอกขอบคุณพร้อมกับรับแก้วนั่นไป

“ขอบคุณครับ”

ชอบแทบจะแค่จิบน้ำนั่นนิดๆแล้ววางแก้วไว้บนโต๊ะ ผมรู้สึกว่าเขามีอาการแปลกๆตั้งแต่ตอนอยู่บนรถแล้ว และผมก็ไม่ได้คิดไปเอง ถ้าเมื่อไหร่ก็ตามที่ลูกชายจอมพูดมากของผมไม่อยากพูดกับผม นั่นไม่ได้แปลว่าเขาไม่อยากพูด มันแปลว่าเขางอนต่างหาก เด็กน้อยข้างๆไม่ค่อยพูดเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว จู่ๆก็เงียบและดูซึมขึ้นทันตาแบบนี้ ต้องมีอะไรแน่ๆ

“เป็นอะไรหรือเปล่าชอบ” ผมก้มหน้าลงไปคุยกับเขาใกล้ๆด้วยเสียงเบาๆ เพราะเห็นไทน์กำลังโม้อยู่อย่างสนุนสนาน

“เปล่านี่ครับ” เขาส่ายหน้า

“จริงหรอ” ผมยิ้มบางๆ แก้มขาวจึงขึ้นสีเล็กน้อย ชอบรีบพยักหน้าเร็วๆ ผมหลุบตาต่ำมองขนตาเป็นแผหนารับกับเปลือกตาสีเปลือกไข่นั่น

“นึกว่างอนอะไรอาซะอีก”







มีเรื่องใหม่ที่เด็มจะเอาไปวางที่งานฟิคด้วยค่ะ
พี่ชายกระแทกใจ รับประกันความหื่นและครื้นเครง จิ้มที่รูป
V



มีคนเม้นท์ว่าน้ำส้มหกสองคน น้ำส้มคืออะไรรรรรร
เค้างง ใครรู้ความหมายบอกม่างงงงงงงงงงงง
ปล. รู้คำตอบแล้วว มีนักอ่านหลายท่านบอกว่า
เป็นสำนวนจีนแปลว่าหึงค่าาา ขอบคุณทุก คห เลยย






[LOADING...150 PER.]

แท็ค #ป๊าดินกินเด็ก


ภาคต่อนิยายเรื่องนี้มีอีกสองเรื่องน๊า
สายฮาหมดเลยค่ะ 5555
--------------------
เรื่องแรก 
 #พี่มี (แฟน) เด็ก
ฟ้าใหญ่ X อีนังพี่อาร์ค 
ใครอยากสะใจเห็นคนกลัวผัว กดที่รูป555
V




เรื่องที่สอง มีความหื่น ฮา น่ารัก 
และกลัวเมียเด็กสุดพลังค่ะ [เฮียไทน์ X ตันหยง]
คลิ๊กที่รูป

V

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 96 ครั้ง

1,257 ความคิดเห็น

  1. #21660 พญานก T^T (@Khaofang_17) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 22:07
    กลิ่นน้ำส้มคละคลุ้งงงง
    #21660
    0
  2. #21352 Sudarak_sl (@Sudarak_sl) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 16:58
    อามีความหวงน้อง
    #21352
    0
  3. #19370 mynkjeffbx (@mildn) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 03:08
    น้องไทน์มีความหวงป๊ามากกกกก หวงไว้ให้เพื่อนใช่ไหมมมม
    #19370
    0
  4. #18882 Bambam (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 17:00
    ที่เม้น2คนบอกว่าน้ำส้มหกอาจจะแปลว่า"หึง"ก็ได้ค่ะ

    #ความคิดเห็นส่วนตัว#
    #18882
    0
  5. #17285 Saaaanooker (@Saaaanooker) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 23:04
    เขินนนนนอ๊ากกกกก
    #17285
    0
  6. #15945 memeya (@memeya) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 01:01
    อื้อหืออออ คุณอ๊าาาาาา ถ้าจะละมุนเบอร์แรงขนาดเน้~ ตัวจิระเบิดแทนน้องชอบแล้วค่าาา แงงง เขินแรง
    #15945
    0
  7. #15427 jigsaw2048 (@jigsaw2048) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 17:53
    เห็นถึงความแตกต่างระหว่างเด็กกับผู้ใหญ่ชัดเจนมากก
    #15427
    0
  8. #15408 hwalhwal (@inspirit-yeol) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 15:58
    ชอบน้องไทน์มาก มีความรู้งาน555555
    #15408
    0
  9. #13177 thejathhhhhhh (@thejathhhhhhh) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 12:50
    ไทน์ ทำดีมาก555555555 งืออออ ชอบน่ารักกก
    #13177
    0
  10. #12926 ikonyg (@ikonyg) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 15:52
    ขอบความลูกชายกันท่า 55555
    #12926
    0
  11. #12460 raiwawa (@raiwawa) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 18:33
    แกร๊รรรร คุณอาอบอุ่นได้อีก
    #12460
    0
  12. วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 22:40
    น่าเอ็นดู โธ่ๆ
    #10972
    0
  13. #10049 babubabaek (@babubabaek) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 19:46
    น้องงอนนน
    #10049
    0
  14. #8944 fahhfahh2 (@FahhFahh) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 17:09
    ฮื่ออออน้องชอบบบบบ
    #8944
    0
  15. #6509 96942328 (@96942328) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 12:41
    ป๊าดินนนนนทำให้เด็กหลงชะแล้ว
    #6509
    0
  16. #6298 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 02:27
    น้องชอบลูกกกกกก คุณอาเขายิ่งมองหาโอกาสอยู่นะคะ 555555
    #6298
    0
  17. #5483 Goodgirl (@teukky_sj) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 20:45
    ชอบลูก ...หนูหลงกลแล้วล่ะป้าว่า -..-
    #5483
    0
  18. #4827 Otaku_Chom_Hama (@chom-hama260144) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 07:15
    โอยยย ยอมรับว่าลืมเรื่องนี้ไปเลย แต่พอเข้ามาอ่านก้รุสึกว่า พลาดแล้ว น่าจะรอให้มากกว่านี้ก่อน! ค้างงงงงงงงงงงงง
    #4827
    0
  19. #4647 ❥ в o ш ɪɪ з z` (@bowiieez) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 22:48
    น้องชิบมีคงามเขินคนแก่ อั๊ยๆๆๆ
    #4647
    0
  20. #4631 Agpe02 (@Agpe02) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 13:42
    เฮ้ๆ ป๋า จะต้อนน้องทำไม= =;;
    #4631
    0
  21. #4198 bonitakuk (@kukbam) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:52
    น้องชอบงอนหรอลูกกก
    #4198
    0
  22. #4085 nscho (@nscho) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:08
    งื้ออออ น้องชอบน้องชอยน่าร๊ากกกก
    #4085
    0
  23. #4081 snowwy pcy 61 (@bamboobino61) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:12
    น้องชอบน่ารักกกกกก
    #4081
    0
  24. #4080 pinkydrop (@pinky_drop) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:52
    แอร๊ยยนนน งอนแน่ๆ
    #4080
    0
  25. #4079 Feremaka (@feremaka) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:31
    คำพูดดูไม่มีอะไร แต่ถ้าจะให้มีมันก็มีนั่นแหละะ
    #4079
    0
เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น