จบ | OUR LAST GAME : แก่ ใจดี สปอร์ต กทม. [Yaoi]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,102,173 Views

  • 21,883 Comments

  • 17,080 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    153

    Overall
    1,102,173

ตอนที่ 2 : {HASSADIN} : EPISODE 01 #150 per.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 48149
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 152 ครั้ง
    5 ต.ค. 60

นี่เป็นนิยาย วาย แปลว่า ชายรักชาย อยู่ในหมวดวายและมีคำว่า Yaoi  ค่ะ



Cr. All Pic : : search engine Cr. Music : : Youtube

18+ เนื้อหามีความผิดศีลธรรม

มีความกินเด็ก ใช้วิจารณญาณในการอ่าน


│กินเด็ก│



EP.01



อารมณ์ของผมถูกขัดด้วยฝ่ามือเล็กๆที่ค่อยๆดันตัวผมออกไป แก้มขาวเรื่อจัดมากกว่าที่เป็นอยู่ ลมหายใจของเด็กตัวน้อย เริ่มติดขัดเล็กน้อย ผมทายาให้เขาจนเสร็จและละมือออกจากผิวนุ่ม 

“ขอบคุณครับ” ชอบเอ่ยคำขอบคุณเบาๆตามประสาเด็กมีมารยาทดี

“ไม่เป็นไร” ผมบอก ค่อยๆใช้สองมือจับที่ไหล่เขา “ถ้าพ่อแม่ออกจากโรงพยาบาล ชอบต้องบอกพ่อกับแม่ว่าเกิดอะไรขึ้นนะ รู้ไหม” 

“ตะ แต่ผม...” ชอบอึกอัก ผมไม่เข้าใจเลยว่าผมเป็นอะไรกับเด็กคนนี้ มันห่วงนักห่วงหนา เหมือนกับว่าถ้าตามไปปกป้องเองได้ ก็อยากจะทำอย่างงั้นแหละ ซึ่งมันดูเป็นความคิดที่เกินไปสักหน่อย สำหรับผมและชอบ ที่เพิ่งรู้จักกันวันนี้ 

“สัญญากับอาสิ ว่าจะบอกพ่อแม่และไม่ปล่อยให้พวกเขาทำอะไรอีก” ผมใช้คำพูดที่โอนโยนน่าคล้อยตามในการเกลี้ยกล่อมเขา “ถ้าพ่อแม่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับชอบ พวกเขาจะเสียใจนะ” 

“ผมไม่อยากให้พ่อกับแม่เสียใจ” ชอบส่ายหน้าไปมาจนเส้นผมสีดำสนิทพลิ้วไหว ผมอมยิ้ม

“งั้นต้องบอกให้พวกท่านรับรู้นะ”

“อื้อ” 

ชอบพยักหน้า แค่นั้นผมก็รู้สึกสบายใจ เขายังเด็กเกินไปที่จะต้องโดนทำร้ายร่างกายให้หนักหนาขนาดนี้ เด็กตัวแค่นี้ไม่ว่ายังไงก็ไม่ควรใช้ความรุนแรงอย่างที่เห็นกันอยู่ พ่อแม่ทุกคนยังไงก็ต้องปกป้องลูก พ่อแม่ของชอบเองก็ต้องเหมือนๆกัน 

“ป๊าผมเอาเกมมาแล้ว!” 

ลูกชายของผมวิ่งตึงตังเสียงดังเข้ามาในห้อง ผมอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจให้กับความซนโดยไม่สนว่าจะเกิดอุบัติเหตุหรือไม่ของไทน์ 

“วิ่งอย่างงี้อีกแล้วนะ” ผมเอ็ด

“ก็มันถึงเร็วนี่” เถียงคำไม่ตกฟากเหมือนใครกันนะ ลูกชายของผมวิ่งผ่านผมไปหาเพื่อนเขา จับข้อมือเล็กดึงไปที่หน้าจอ “เล่นเกมกันชอบ” 

“อื้อ” 

“งั้นป๊าลงไปข้างล่างนะ ถ้าอาหารเย็นเสร็จ ป๊าจะให้แม่บ้านขึ้นมาตาม แล้วก็ลงทันทีห้ามดื้อ เข้าใจไหม” ผมดักคอลูกชายตัวแสบไว้ก่อน ไทน์ชอบติดเล่นเกม บางทีเล่นไม่กินไม่นอนจนผมจะให้ลาออกมาเล่นเกม โดยที่ผมจะไม่ให้เงินค่าขนม ถ้าหากว่าเกมมันดีมากกว่าการไปเรียนก็ให้หาเงินจากเกมที่เล่นอยู่เอา (ผมรู้ว่าการเล่นเกมเก่งๆมันอาจจะหาเงินได้จากทางใดทางหนึ่งนั่นแหละ แต่เด็กสิบขวบน่ะ ยังทำไม่ได้ถึงขนาดนั้นหรอก) แน่นอนว่าไทน์ทำไม่ได้ เขาก็เลยสำนึกในความเด็ดขาดของผมมากกว่าเดิม ไม่กล้าหืออีกถึงผมจะไม่เคยตีก็ตาม 

 

ที่โต๊ะอาหารมื้อค่ำตอนหนึ่งทุ่ม เสียงเจื้อยแจ้วของลูกชายผมยังคงดังต่อเนื่องเหมือนทุกวันตามประสาเด็กช่างพูด เพียงแต่ปกติเขาจะพูดกับผม ว่าวันนี้ที่โรงเรียนมีอะไรบ้าง ครูสอนเรื่องอะไร มีทะเลาะกับเพื่อนบ้างไหม ไม่ก็ใครบ้างที่น่ารำคาญอะไรแบบนี้ ผิดกับวันนี้ที่เขาคุยถึงเรื่องนั้นเรื่องนี้กับชอบอย่างเดียว

ผมนั่งกินข้าวแล้วก็มองลูกกับเพื่อนของเขาไปด้วย ซึ่งผมไม่รู้ว่าทำไม ชอบดูไม่ค่อยพูด แค่ตอบรับไทน์บางและก้มหน้าก้มตากินไปเงียบๆ สงสัยอาจจะเขินที่ผมคอยมอง ผมก็เลยทำเป็นไม่มอง ความจริงก็ยังฟังอยู่ แล้วก็เป็นอย่างที่ผมคิด เด็กคนนั้นร่าเริงเมื่อรู้สึกว่าผมไม่ได้มองเขาอยู่ เขาอาจจะยังไม่ชินนั่นแหละ ผมเองก็ไม่ได้คาดหวังจะให้เด็กสิบขวบคนหนึ่งไว้ใจผมในระยะเวลาสั้นๆหรอกนะ 

หลังจากมื้ออาหารผ่านไป ไทน์เอาขนมจากในครัวขึ้นไปกินเล่นกับเพื่อนบนห้องนอน ผมไม่บ่นอะไร แค่บอกว่าถ้าเขาจะเอาของกินขึ้นไปบนห้อง ต้องทำความสะอาดห้องเอง เขายืนยันว่าชอบจะช่วย แล้วก็หายไปขลุกอยู่ในห้องของไทน์กันสองคน ผมก็เลยเข้ามานั่งทำงานในห้องทำงานของผม ซึ่งในระหว่างที่ผมกำลังจะเตรียมเช็คเอกสาร ประตูห้องก็ถูกเคาะเบาๆ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“เชิญครับ” ผมคิดว่าเป็นแม่บ้าน ก็เลยตอบไปแบบนั้น

แกร๊ก..

ประตูถูกเปิดออกมา คนที่เข้ามาไม่ใช่แม่บ้าน แต่เป็นชอบ 

 “อ้าว ว่าไงชอบ” ผมส่งยิ้มกว้างให้เด็กตัวน้อยที่เดินเข้ามาหาด้วยท่าทางอายๆ

“คะ คือผม...” เสียงใสอึกอักเล็กน้อย

“หื้ม?” ผมเลิกคิ้วใส่เขา พยายามจดจ่อและตั้งใจฟังที่เขากำลังจะพูดออกมา 

“ผมอยากจะมาขอบคุณอาน่ะครับ ที่ให้ผมอยู่ด้วย” 

“เรื่องเล็กน้อยแค่นั้น ไม่เป็นไรหรอก” ผมลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่ เดินตรงไปหาชอบ ค้อมตัวลงคุยกับเด็กตัวน้อย วางมือลงบนศีรษะเขาแล้วลูบมันเบาๆ เปลือกตาบางกระพริบช้าๆเหมือนลูกแมวตัวเล็กๆที่เคลิบเคลิ้มเวลาโดนเจ้าของลูบหัวไม่ก็สัมผัสตัว

ผมไล้ไปปลายนิ้วไปตามกรอบหน้าเล็กๆและเกลี่ยแก้มเขาเบาๆ

“ไปหาไทน์เถอะ ไม่ต้องเกรงใจอานะ แล้วก็อย่านอนดึกมาก รู้ไหมครับ เดี๋ยวไม่โต” 

“ครับ” 

ชอบตอบรับเสียงแผ่ว เขาออกจากห้องทำงานผมไปโดยที่ผมยังคงมองตามจนร่างนุ่มนิ่มหายไปจากสายตา ผมจึงกลับไปทำงานต่อ

 

วันต่อมา

ผมขับรถไปส่งชอบกับไทน์ที่โรงเรียน เด็กๆทั้งสองคนยกมือไหว้ผม และวิ่งหายเข้าโรงเรียนไปด้วยกัน ผมหวังว่าชอบจะรู้สึกดีขึ้นเมื่อเขากลับไปที่บ้าน และผมก็คิดว่าเขาจะได้คุยกับพ่อแม่ตามที่ผมเคยขอเขาไว้

ทว่าดูเหมือนโชคชะตาจะไม่ได้เอ็นดูเด็กคนนั้นเลยแม้แต่นิดเดียว เพราะผมได้ข่าวจากลูกชาย ว่าพ่อกับแม่ของชอบเสียชีวิตจากอุบัติเหตุครั้งนั้นที่โรงพยาบาล ไทน์อยากไปเคารพศพพ่อกับแม่เพื่อนสนิท ก็เลยขอร้องให้ผมพาไป 

ที่นั่น ผมเห็นชอบร้องไห้จนตัวสั่นไปหมดที่มุมหนึ่งของงาน และญาติผู้ใหญ่ที่คาดว่าจะเป็นป้า ก็มัวแต่คุยกับทนายเรื่องการจัดการมรดก จนไม่ได้มาดูหลานเลยสักนิด ไทน์เข้าไปหาชอบและกอดเพื่อนเอาไว้ ผมเองก็สงสารเขาจับใจเหมือนกัน 

“ฮึก..พวกเขาบอกว่า...พ่อกับแม่ฉันจะ..ไม่กลับมาอีกแล้ว ฮึก ฮือ” 

“ชอบ...” ไทน์สงสารเพื่อนจนส่งเสียงเครือๆ และชอบก็เพิ่งจะสังเกตเห็นผม เขาก็เลยผละออกจากเพื่อนเพื่อบอกขอบคุณ ที่ผมมางานศพพ่อแม่ของเขา เขาทำหน้าที่ได้ดีกว่าเจ้าภาพด้วยซ้ำไป

“ขอบคุณที่คุณอามานะครับ”

ผมเอื้อมมือไปแตะที่หางตาของเขา หยดน้ำตาใสๆเลอะติดปลายนิ้วของผม แล้วผมก็ดึงเขาเข้ามากอด ลูบแผ่นหลังบางนั่นเบาๆ 

ไม่รู้ทำไม ผมต้องกอดปลอบเขาด้วย แต่ชอบก็ไม่ได้ผลักผมออกไป ตรงกันข้ามเขาก็กอดผมและร้องไห้หนักกว่าเดิม 

ผมย่อตัวลงตรงหน้าเขา ใช้มือเช็ดน้ำตาออกจากแก้มนิ่ม

“ชอบ ใช้โทรศัพท์เป็นไหม” ผมถามเขา รู้สึกห่วงขึ้นมาเมื่อรู้ว่าพ่อแม่ของชอบที่จะคุ้มครองเขาได้มาตายจากไปแบบนี้ 

“เป็นครับ” เขาพยักหน้าขึ้นลง ผมก็เลยเอานามบัตรของผม ยัดใส่มือเล็กๆ ผมเองก็ไม่รู้ว่าเขาจะเข้าใจสถานการณ์ของตัวเองดีมากแค่ไหน

“ถ้ากลัวอะไรขึ้นมา โทรหาอานะ” 

 

ยังไงก็ตาม ผมก็ไม่คิดหรอก ว่าหลังจากวันที่ผมไปงานศพของพ่อแม่ชอบ ผมจะได้รับโทรศัพท์จากเขาเร็วขนาดนั้น ผมได้ยินแต่เสียงร้องไห้อู้อี้ พูดอึกอักอยู่ในลำคอ เสียงของเขาเบามากจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ บอกแค่ว่าให้ผมมาช่วยเขาที

“แล้วตอนนี้ชอบอยู่ที่ไหน บอกอาได้ไหม”

ผมพยายามถามที่อยู่ของชอบ ซึ่งแม้ว่ามันจะยากไปนิดกับการที่ให้เด็กอายุสิบขวบบอกที่อยู่ของตัวเองให้ผมรู้ ผมก็ไม่ได้ต้องการละเอียดอะไรหรอก แค่ให้ผมเข้าใจว่ามันอยู่ที่ไหนก็พอ ผมจะหาทางไปช่วยเขาเอง

(หมู่บ้าน XX ครับ ผม ฮึก แอบอยู่)

ผมไม่รู้ว่าทำไมชอบต้องแอบ ผมรู้แค่ว่า ผมควรไปช่วยเขาเดี๋ยวนี้ ผมไม่ได้สนว่าครอบครัวของชอบจะรู้สึกยังไงตอนที่เห็นผมโผล่หน้าไป เพราะถ้าพวกเขาไม่ได้ต้องการชอบ พวกเขาก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะทำร้ายอยู่ดี

ผมขับรถมาถึงหมู่บ้านที่ชอบบอกผม โชคดีที่ผมเอาลูกชายมาด้วย และไทน์ก็ดูเหมือนจะจำทางไปบ้านหลังนั้นได้ดี เขาก็เลยคอยบอกทาง จนไปถึงที่ไหน

“ชอบต้องแย่แน่ๆเลย ไม่งั้นเขาไม่โทรหาป๊าหรอก” ไทน์ออกความเห็นเกี่ยวกับเรื่องเพื่อนของเขาอย่างกระตือรือร้น

“ทำไมถึงคิดว่าเขาจะแย่”

“ก็ป้าของชอบไง ใจร้ายจะตายชัก”

ผมเหล่มองลูกชายพร้อมกับเลิกคิ้ว

“นั่นใช่คำหยาบหรือเปล่า”

ลูกผมสะดุ้งโหยง เจ้าตัวยิ้มแหยๆ รีบอธิบายด้วยความลนลาน

“เปล่านะป๊า ไม่ใช่คำหยาบสักหน่อย ถ้าคำหยาบต้องบอกว่าใจร้ายจะตายห่า”

ผมหรี่ตามองลูกชายตัวดีที่มีมันสมองจดจำเรื่องไม่ดีได้ดีนักล่ะ พอเห็นสายตาของผม เจ้าตัวก็รีบยกมือแก้ตัวเป็นพัลวัน

“นี่ก็ไม่ได้พูดคำหยาบ แค่อธิบายให้ป๊าฟัง”

พอได้ยินไทน์พูดแบบนั้น ผมก็อดไม่ได้จริงๆที่โน้มหน้าลงไปคุยกับเด็กที่เอนตัวหนีจนชิดประตูรถ เขารู้ว่าผมไม่เคยตีเขา ซึ่งนั่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่โดนผมดุหรอกนะ เขาโดนแน่ถ้าเขาทำผิด

“แกนี่กะล่อนเหมือนใครกันนะ หืม?”

“ผมเป็นลูกป๊านะ” ไทน์ยิ้มจนตาหยี “ผมต้องเหมือนป๊าสิ”

“เฮ้อ” ผมถอนหายใจ “เอาล่ะ หลังนี้ใช่ไหม”

ผมพยักเพยิดไปยังบ้านหลังหนึ่งที่กวาดสายตาดูก็รู้ทันทีว่ามันจะต้องเป็นบ้านของคนที่มีฐานะพอสมควร เพราะความหรูหราของมันบอกผมแบบนั้น

“ใช่ครับ หลังนี้” ไทน์ยืนยัน เขาเคยขออนุญาตผมมาค้างที่นี่เมื่อประมาณเดือนก่อน

“งั้นเราก็ลงเถอะ”

ผมจอดรถให้เรียบร้อยแล้วลงจากรถไปพร้อมกับลูกชาย หยุดอยู่ที่หน้ารั้วขนาดใหญ่ของบ้านหลังนั้นแล้วกดกริ่ง คนที่เดินมาเปิดรั้วดูเหมือนจะเป็นยามรักษาความปลอดภัยมากกว่าเป็นสมาชิกในครอบครัว

“มีธุระกับใครครับ”

“ผมพาลูกชายมาหาเพื่อนเขาน่ะครับ น้องชอบ”

“แต่นี่มันดึกแล้วนะครับ คุณกลับไปเถอะ”

ดูเหมือนยามจะไม่อยากให้ผมเข้าไปด้านในบ้าน ผมจึงเลิกคิ้วขึ้นคล้ายสงสัย แล้วตอนนั้นเอง ก็เหมือนมีคนออกมาดูว่าใครมาดึกดื่นป่านนี้ ผมจำเธอได้ เธอเป็นป้าของชอบ และน่าจะเป็นผู้ดูแลมรดกแทนระหว่างที่ชอบยังเด็ก

“ใครมาหรอ” เธอเดินตรงมาทางนี้

“ผมเองครับ หัสดิน”

ผู้หญิงคนนั้นนิ่งไปเล็กน้อยเหมือนใช้ความคิด ผมจำได้ว่าเธอชื่อ ทับทิม สีหน้าของเธอถูกปรับให้ดีขึ้นและเป็นมิตรเมื่อเดินเข้ามาใกล้ผมมากขึ้น ผมรู้สึกว่าเธอเก่งเรื่องมารยาทในการเข้าสังคมมากพอสมควร

“คุณที่เป็นผู้ปกครองของเพื่อนน้องชอบสินะคะ” เธอถาม และส่งยิ้มให้ไทน์อย่างเอ็นดู ลูกชายผมจึงยกมือไหว้ตอบรับอย่างเสียไม่ได้ หลังจากนั้นก็แอบอยู่ข้างหลังผมทันที

“ครับ”

“แล้วมีธุระอะไร ดึกดื่น’ ป่านนี้หรอคะ” เธอถาม เน้นคำว่าดึกดื่นเหมือนอยากให้รู้ว่าผมกำลังรบกวน ควรจะรู้สึกตัวและออกไปจากที่นี่

“ผมก็แค่รู้สึกเป็นห่วงน่ะครับ เรื่องน้องชอบ แกเพิ่งเสียพ่อแม่ไป และลูกชายผม ก็เป็นห่วงแกมากด้วย” ผมยิ้มนิดๆ “ถ้าได้เจอหน้า หรือได้คุยกันสักนิด อาจจะทำให้ลูกชายผมสบายใจขึ้น”

“ค่อยมาพรุ่งนี้ไม่ได้หรอคะ ชอบนอนแล้วค่ะ” คุณป้าของชอบ พยายามกีดกันผมทุกวิถีทาง และผมก็กำลังหาวิธีฉลาดๆอยู่

“นอนได้ไง ชอบยังโทรมาอยู่เลย อุบ!” ลูกชายผมเถียงออกไป ทำให้ผมรีบเอามือปิดปาก ซึ่งไม่ทันเสียแล้ว ประโยคที่ไทน์พูดลอยไปเข้าหูคุณทับทิมเข้าอย่างจัง

“กลับไปเถอะค่ะ” คุณป้าของชอบคงรู้ตัว เธอทำเสียงแข็งและพยักหน้าสั่งให้คนปิดประตู ผมก็เลยเข้าไปขวางไว้

“ทำไมต้องทำตัวไม่ชอบมาพากลด้วยครับ” ผมถามด้วยสีหน้ายิ้มๆ ทว่ามันกลับทำให้คุณทับทิมโกรธ

“คุณอยากโดนแจ้งความข้อหาบุกรุกหรือยังไง” เธอทำเหมือนจะหาเรื่องหาราว คงอยากขู่ให้ผมกลับ ซึ่งไม่ได้ผลหรอก

“ก็เอาสิครับ เพราะว่าผมจะได้บอกตำรวจด้วยเลยว่าอาจจะมีเด็กบางคนถูกทารุณกรรมอยู่แถวๆนี้” ผมไม่ได้ใช้เสียงกระโชกโฮกฮากทำอะไร ก็พูดยิ้มๆธรรมดา น่าแปลกใจที่มันทำให้คุณทับทิมหน้าซีดแทบไร้สีเลือดขนาดนี้ได้

“นะ นี่คุณพูดถึงอะไร”

“ให้ผมเจอน้องชอบสิครับ” ผมยังคงยืนกราน ถ้าพูดถึงเรื่องอิทธิพลล่ะก็ ผมเองก็มีไม่แพ้บ้านนี้หรอก ถึงพวกเขาจะรวยแล้วยังไง ผมก็ไม่ได้จะต่ำต้อยกว่า งัดข้อกันได้สบายๆ ดังนั้นอย่ามาหวังใช้อำนาจกับผมเลย

“ไทน์!

ผมได้ยินเสียงตะโกนเรียกดังมาจากในบ้าน ชอบวิ่งมายืนตรงหน้าประตูที่ถูกปิดอยู่ เขาเกาะที่ราวเหล็กไว้แน่นเมื่อเห็นเพื่อนตัวเอง ท่าทางดีใจและอยากจะออกมามากเมื่อรู้ว่าผมมาจริงๆ

“ผมว่าปล่อยเด็กออกมาดีกว่า ถ้าคุณไม่อยากให้ผมส่งเพื่อนที่เป็นตำรวจมาตรวจสอบทุกๆเรื่องเกี่ยวกับบ้านหลังนี้อย่างละเอียด” ผมเน้นเสียงและมองคุณทับทิมอย่างจริงจัง “โดยเฉพาะเรื่องการตายของพ่อแม่น้องชอบ”

!!!

ผมไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องที่พ่อกับแม่ของชอบเสียชีวิตนัก ผมแค่เดาเอาเองว่าเมื่อคุณป้าของชอบเป็นคนไร้ศีลธรรม มันก็เป็นไปได้ที่เธอจะเกี่ยวข้องกับการตายของพ่อแม่ของชอบ

“เปิดประตูให้เด็กนั่นออกมาเจอเพื่อน” เธอหันไปบอกคนของเธอในที่สุด

“ครับ คุณนาย”

ผมยิ้มบางๆให้เธออย่างพึงพอใจขณะที่ชอบถูกจูงมือมาทางนี้ และพอเด็กตัวเล็กเดินมาถึงตรงบริเวณที่เห็นผมกับไทน์ได้ชัดๆ ชอบก็รีบสะบัดมือคนของป้าเขาและวิ่งมาหลบหลังผมทันที

มือเล็กบางกำชายเสื้อของผมเอาไว้แน่น 

“ฉันให้เวลาแค่สิบนาที ให้เด็กๆคุยกันซะสิคะ น้องชอบจะได้เข้านอน” คุณป้าของชอบยังคงกอดอกมองไม่ละสายตา ผมยังไม่ได้ตอบอะไรเธอออกไปหรอก เลือกจะมองเด็กตัวเล็กกว่าที่เริ่มกัดฟันแน่นจนริมฝีปากห้อเลือด เขาทำเหมือนกลั้นสะอื้นอยู่ ไทน์เข้าไปดูเพื่อนของเขาที่ยังคงไม่ออกมาจากการหลบหลังผม

“ที่แก้มไปโดนอะไรมาน่ะ!” เสียงของไทน์ทำให้ผมเพ่งมองใบหน้าชอบในความมืด เด็กน้อยรีบก้มหน้าหลบไม่ให้ผมมอง

“ไม่มีอะไร” เขาพูดเสียงอุบอิบ ผมจึงเอามือไปจับที่ปลายคางชอบ

“เงยหน้าขึ้น” ผมพูดเสียงเรียบๆ ชอบไม่เงยหน้าขึ้นมาง่ายๆ ส่วนผมก็ไม่ได้ใช้กำลังบังคับให้เด็กต้องเงยหน้าขึ้นมาหรอก แล้วก็ไม่ได้ละมือออกมาจากการจับปลายคางของเขาเหมือนกัน 

“ผมไม่เป็นไร” เสียงเบาหวิวบอกกับผม เปล่าเลย เขาเป็น เขาแค่รู้ว่าถ้าเงยหน้ามองผมจะเดือดร้อน สายตาของทับทิมที่มองชอบเหมือนกำลังข่มขู่มันคงบอกชอบแบบนั้น ผู้หญิงคนนั้นคงคิดว่าผมไม่เห็น 

“แต่อาเป็น มองอา” ผมไม่อยากจะดุเท่าไหร่ โดยนิสัยผมจะไม่ดุ ถ้าไม่เหลืออดจริงๆล่ะก็นะ 

“ไม่เป็นไรหรอกชอบ” ไทน์คอยบอกเพื่อนเขา ป้าของชอบจะก้าวเข้ามาดึงตัวชอบเพราะกลัวเด็กจะเงยหน้าขึ้นมา ผมจึงขวางไว้ 

“ทำไมหรอครับ คุณกลัวผมจะเห็นอะไรหรอ” 

“ฉะ ฉันไม่ได้กลัว นี่มันดึกแล้ว” เธอเถียงข้างๆคูๆ เชิดหน้าขึ้นเหมือนไม่ได้ทำผิดจึงไม่มีอะไรต้องกลัว

“นี่ยังไม่ถึงสิบนาทีที่คุณบอกเลย” ผมเอาคำพูดของเธอมาย้อนเธอเข้าให้ “ยืนรออยู่ตรงนั้นดีกว่านะครับ” 

“คุณกลับไปได้แล้ว พวกเธอ ส่งแขก!

ป้าของชอบดูเหมือนจะหงุดหงิดแล้ว เธอคงไม่อยากให้ผมก้าวก่ายไปมากกว่านี้ เธอจึงยื่นคำขาดให้ผมออกไป โดยการใช้คนจำนวนมากที่เป็นคนของเธอออกมาข่มขู่ พวกนั้นมายืนเหมือนจะล้อมผมกับลูกไว้กรายๆว่าให้กลับไป ผมเองวันนี้ก็ไม่ได้มีคนของผมมาระวังอะไรให้ซะด้วย ไม่คิดว่าจะเจอแบบนี้เข้า

ไทน์ดึงชอบไปไว้ข้างหลังผม ทำให้ผู้ชายท่าทางดุดันไม่เป็นมิตรที่น่าจะเป็นลูกน้องของคุณทับทิมเลิกเสื้อตัวเองขึ้นเพื่อให้ผมเห็นปืนที่เหน็บอยู่ที่เอวของเขา

“ไทน์ ปล่อยน้องชอบเข้าบ้านไป” 

วันนี้ผมไม่พร้อม ถึงผมจะอยากช่วยชอบมากแค่ไหน ผมก็ห่วงว่าผมจะนำอันตรายมาให้ไทน์ ผมรักลูกชายของผมมาก ผมไม่ต้องการให้ใครมาแตะแม้แต่ปลายนิ้ว แผนของเราปุบปับไป เราอาจจะต้องถอยเพื่อรอรุกให้แรงกว่า 

“ป๊า!!” ลูกชายผมตะโกนเรียกผม ดวงตาคู่สุกใสดูตัดพ้อและผิดหวัง 

ผมคุกเข่าลงพูดกับลูกที่ยังจับแขนเพื่อนไว้แน่น

“ไม่ใช่ตอนนี้ไทน์” ผมมองเขาด้วยสายตาจริงจัง ผมรู้ว่าลูกชายผมเป็นคนที่เข้าใจอะไรได้ง่าย เขาสัมผัสได้ว่าเราอยู่ในสถานการณ์แบบไหน ผมเบือนสายตาไปมองชอบ เห็นที่แก้มขาวเป็นรอยช้ำเหมือนโดนฝ่ามือฟาดลงไปไม่มีผิด เขาไม่ยอมมองผม ทำได้แค่ก้มหน้า สะอึกสะอื้น 

ผมขอเวลาออกไปจากที่นี่ก่อน

“ชอบ” ผมเรียกเขาเป็นเสียงกระซิบ

“ฮึก...” ดูสายตาก็รู้ว่าเขาคงคิดว่าชีวิตหมดหวังแน่ จึงไม่ได้ตอบผม

“ได้ยินอาไหม อาขอแค่สิบนาที” ดวงตาฉ่ำน้ำมองมาที่ผม ผมจึงแกล้งทำเป็นแกะมือลูกชายออกจากแขนเพื่อนสนิท คุณทับทิมกอดอกมองอยู่ด้วยสายตาพอใจ ผมจึงย้ำกับชอบ “อดทนก่อนนะ” 

ตอนแรกผมคิดว่าผมจะมาใหม่พรุ่งนี้ แต่เมื่อเห็นรอยช้ำบนแก้มชอบ ถ้าหากผมกลับไปและเลือกที่จะรอ อาจจะไม่มีพรุ่งนี้ให้เด็กคนนี้แล้วก็ได้...

ผมยอมเป็นฝ่ายลดการ์ดลงมาก่อน ยอมที่จะกลับ แต่ในวินาทีที่ขึ้นรถ ผมก็กดโทรศัพท์ไปหาเพื่อนที่เป็นตำรวจยศใหญ่พอสมควรและให้มันจัดการเรื่องนี้ และพวกนั้นมาถึงภายในสิบนาที (ก็เพราะคำสั่งด่วนจากเพื่อนผม) ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าป้าของชอบตกใจแค่ไหน ผมเข้าไปพร้อมกับเพื่อนของผมและพูดเรื่องที่เธอทารุณกรรมเด็ก

ทับทิมมองผมด้วยสายตากราดเกรี้ยว นับจากวันนี้ ผมกับเธอต้องเป็นศัตรูกันอย่างถาวรแล้วแน่ๆ

 

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

ผมขับรถไปรับลูกชายที่โรงเรียนตามปกติ ไทน์สวัสดีคุณครู เขาวิ่งออกมาหาผม มือหนึ่งจับมือเพื่อนตัวเล็กของเขา ชอบดูสดใสขึ้นเยอะนับตั้งแต่วันนั้นที่ผมเปิดศึกกับป้าของเขา

ฝ่ายนั้นสามารถเอาตัวรอดจากเรื่องทารุณกรรมที่ผมกล่าวหาไปได้ โดยให้เหตุผลเรื่องที่เธอเป็นผู้ปกครองและที่เธอทำก็เหมือนแม่ตีลูก เธอสัญญาว่าต่อไปเธอจะระมัดระวังกว่านี้ ที่ยิ่งไปกว่านั้น ดูเหมือนเธอจะมีพรรคพวกคอยช่วยเธออยู่ไม่น้อย เธอจึงยังลอยนวล แต่อย่างน้อย เธอก็ไม่กล้าทำรุนแรงกับชอบอีก 

“ป๊าฮะ วันนี้ชอบไปนอนบ้านเราได้ไหม” 

ผมยิ้มกับคำถามของลูกชายที่เปิดประตูรถเข้ามา

“ได้สิ ทำไมจะไม่ได้” 

ผมมองชอบผ่านทางกระจกหน้ารถ เด็กคนนั้นเมื่อสบตากับผมก็รีบหลุบตาต่ำทันที แก้มขาวขึ้นสีเรื่อ ผมรู้ว่าชอบไม่ค่อยพูดอะไร ผมเองก็ไม่ได้คิดจะบังคับให้เขาพูดอะไร แค่ไม่ต้องเศร้าหรือกลัวอย่างวันนั้นอีก ผมก็ดีใจแล้ว 

 

เมื่อเรากลับมาถึงที่บ้าน ลูกชายตัวดีก็วิ่งหายเข้าไปในบ้านไม่รอเพื่อน ขนมกับน้ำหวานคือสิ่งที่อยากจะอ้อนขอให้แม่บ้านทำให้ที่สุดในเวลานี้ ผมก็เลยมีเวลาอยู่กับชอบตามลำพัง

“ชอบเป็นไงบ้าง” ผมถามเด็กน้อยที่ยืนอยู่ข้างๆ สองมือเล็กจับสายสะพายเป้ไว้แน่น เขาเงยหน้ามองผม 

“ขอบคุณที่ช่วยผมครับ” ชอบบอกผม

“...” 

“ป้าไม่ตีผมอีกเลย” แววตาของเขาดูเศร้าแม้ว่าเขาจะบอกว่าไม่ถูกตี ผมย่อตัวอยู่ในระดับเท่ากับเด็กตัวเล็ก 

“งั้นทำไมต้องเศร้าด้วย” 

“ผมแค่คิดถึงพ่อกับแม่ และป้าก็เอาแต่พูดว่าผมจะอยู่อีกไม่นาน” 

ผมขมวดคิ้วที่ได้ฟังอย่างงั้น

“หมายความว่ายังไง ชอบป่วยหรอ” 

ชอบส่ายหน้าไปมา

“เปล่าครับ ป้าว่าป้าเกลียดพ่อแม่ผม ที่ยกทุกอย่างให้ผมคนเดียว” 

ผมว่าแล้วเชียว คงจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับมรดกมหาศาลที่บ้านของชอบครอบครองไว้อย่างแน่นอน 

“ชอบ อาถามอะไรสักอย่างได้ไหมครับ” ผมใช้สองมือจับมือเล็กสองข้างไว้ ชอบค่อยๆพยักหน้ากลับมาเบาๆ

“ครับ” 

“นอกจากคุณป้า ชอบมีญาติที่ไหนอีกหรือเปล่า” 

“ไม่ฮะ ไม่มี” 

ชอบส่ายหน้าไปมา สิ่งที่เด็กพูดออกมาทำให้ผมรู้สึกกังวลขึ้นมาทันที หากชอบไม่มีญาติที่ไหนแล้ว วันหนึ่งเด็กคนนี้เป็นอะไรขึ้นมา มรดกทั้งหมด ก็มีโอกาสที่จะตกเป็นของป้าเขาเพียงผู้เดียว

ผมไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะศีลธรรมสักเท่าไหร่หรอก

“ถ้ามีอะไรแปลกๆเกิดขึ้น ก็ให้บอกอา และอย่าไปไหนกับคนแปลกหน้าเด็ดขาด เข้าใจไหมครับ” ผมลูบศีรษะเล็กเบาๆ

“คนแปลกหน้าเป็นคนไม่ดีหรอครับ” ชอบถามผม เป็นคำถามที่ไร้เดียงสาดีจริงๆ

“หึ คนแปลกหน้าไม่ค่อยหวังดีหรอก” ผมพูดเพราะอยากให้เขาระวังตัว เขาส่ายหน้าแล้วก็ยิ้มกว้าง

“ตอนแรกคุณอาก็เป็นแค่คนแปลกหน้านี่ฮะ” 

!!!

“แต่ผมรู้ว่าคุณอาเป็นคนดี”


Talk : สำคัญมากก อ่านโหน่ยยย
ตอนนี้เพจเก่าพังค่ะ รบกวนไลค์เพจใหม่
https://www.facebook.com/saisioowriter/
หรือค้นคำว่า Saisioo ใน facebook ก็ได้ค่ะ 





[LOADING...150 PER.]

แท็ค #ป๊าดินกินเด็ก


ภาคต่อนิยายเรื่องนี้มีอีกสองเรื่องน๊า
สายฮาหมดเลยค่ะ 5555
--------------------
เรื่องแรก 
 #พี่มี (แฟน) เด็ก
ฟ้าใหญ่ X อีนังพี่อาร์ค 
ใครอยากสะใจเห็นคนกลัวผัว กดที่รูป555
V




เรื่องที่สอง มีความหื่น ฮา น่ารัก 
และกลัวเมียเด็กสุดพลังค่ะ [เฮียไทน์ X ตันหยง]
คลิ๊กที่รูป

V

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 152 ครั้ง

1,063 ความคิดเห็น

  1. #21659 พญานก T^T (@Khaofang_17) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 21:57
    ภ้าโตกว่านี้อีกหน่อยเราจะคิดว่าชอบอ่อยเบาๆ 555
    #21659
    0
  2. #21351 Sudarak_sl (@Sudarak_sl) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 16:57
    ลุงละมุน
    #21351
    0
  3. #21329 tbuykeid37 (@tbuykeid37) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 08:47
    ชอบน่ารักกก
    #21329
    0
  4. #19369 mynkjeffbx (@mildn) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 03:06
    อาเลี้ยงลูกดีมากอะ น้องไทน์น่ารักมากเลยลูกกกก TT TT
    #19369
    0
  5. #19368 mynkjeffbx (@mildn) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 03:06
    อาเลี้ยงลูกดีมากอะ น้องไทน์น่ารักมากเลยลูกกกก TT TT
    #19368
    0
  6. #17284 Saaaanooker (@Saaaanooker) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 22:46
    โอ๊ยยยย คุณอาอ่อนโยนนนน ชอบบบ
    #17284
    0
  7. #15404 hwalhwal (@inspirit-yeol) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 15:45
    สงสารน้องชอบ;-; แต่ชอบวิธีการเลี้ยงลูกของลุงมากๆ
    #15404
    0
  8. #12923 ikonyg (@ikonyg) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 15:26
    มีความน่าชาไปคณะหนึ่ง 5555555
    #12923
    0
  9. #12892 petchnara (@petchnara) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 09:31
    อายุกับส่วนสูงไม่ค่อยสัมพันธ์กันเท่าไรนะคะ เด็กสิบขวบสูงได้อย่างมากก็135-150เองค่ะ
    #12892
    0
  10. #9195 ดินสอเงา (@shadowpen) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 17:20
    สักสิบสองสิบสามน่าจะกรึบกริบกว่านนี้นะเนี่ย ตัวน้องไทน์เองก็สูงเกิ๊นน ตัวน้องชอบเอง ถ้าอายุประมาณสิบสองสิบสามนี้ เข้าเค้าวัยสุ่มเสี่ยงต่อการถูกล่อล่วงมากๆ
    #9195
    0
  11. #8941 fahhfahh2 (@FahhFahh) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 09:02
    น้องชอบน่าสงสารแล้วก็น่ารักมากเลยยยย
    #8941
    0
  12. #8666 tarn_teuky (@tarn_teuky) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 21:19
    ชอบอิมเมจชอบอะ วอนโฮของพี่
    #8666
    0
  13. #8662 tarn_teuky (@tarn_teuky) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 21:13
    ชอบอิมเมจชอบอะ วอนโฮของพี่
    #8662
    0
  14. #6297 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 02:15
    น้องชอบลูกกกกก สงสารหนูมากเลย ยัยป้านี่ร้ายมากค่ะ!
    #6297
    0
  15. #5479 Goodgirl (@teukky_sj) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 20:33
    สงสารชอบ ระทึกมากเว่อร์
    #5479
    0
  16. #5242 น้องผักกาด¥~¥ (@akinasung) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 20:58
    10ขวบ*0*
    #5242
    0
  17. #4851 viewweeyong (@viewweeyong) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 19:17
    ชอบน้องชอบอ่ะ555
    #4851
    0
  18. #4784 AtRELF (@tetre) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 13:59
    น้องชอบบบบบ คำพูดใสๆแต่ในคนอ่านนี่กระตุกเลย55555555
    #4784
    0
  19. #4630 Agpe02 (@Agpe02) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 13:34
    อันน่าาา หนึ่งดอก วี๊ดดดด!!
    #4630
    0
  20. #4084 nscho (@nscho) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:48
    เฮียไทน์ตอนเด็กน่ารักอ่ะ^^
    #4084
    0
  21. #3617 ปงจี้ (@mayupong-111) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:12
    จากพรุ่งนี้เป็น10นาที มีความยิ่งใหญ่เกรียงไกร5555555555
    #3617
    0
  22. #3528 Patzlee42 (@Patzlee42) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:21
    อีลุงอบอุ่น น้องก็น่าเอ็นดู ~
    #3528
    0
  23. #3158 bonitakuk (@kukbam) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มกราคม 2560 / 22:20
    เอ็นดูความไรเดียงสาของหนู
    #3158
    0
  24. #3101 นักอ่าน. (@ziintaeliin) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 02:28
    เอ็นดู๊ววววววววว
    #3101
    0
  25. #3090 exokrisyeol (@krisyeol-14521) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 16:25
    โอ๊ยยยยยย อิป๊าเอาเข้าใจ โดนแอทแทคความน่ารักขนาดนี้ เป็นใครก็ระทวย ฮือออออ หนูชอบน่ารักมากกก >< ไม่น่าเจอไรแบบนั้นเลยย *-*

    WRITER FIGHTING นะคร้าา สู้ๆ
    #3090
    0
เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น