จบ | OUR LAST GAME : แก่ ใจดี สปอร์ต กทม. [Yaoi]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,102,124 Views

  • 21,883 Comments

  • 17,086 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    104

    Overall
    1,102,124

ตอนที่ 14 : {HASSADIN} : EPISODE 13 #150 per.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 46452
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    28 ส.ค. 61

นี่เป็นนิยาย วาย แปลว่า ชายรักชาย อยู่ในหมวดวายและมีคำว่า Yaoi  ค่ะ


Cr. All Pic : : search engine Cr. Music : : Youtube

18+ เนื้อหามีความผิดศีลธรรม

มีความกินเด็ก ใช้วิจารณญาณในการอ่าน


│กินเด็ก│




EP.13



วันนั้นผมไม่ได้คุยกับไทน์เลย ผมเงียบ เงียบมากจนไทน์มันคิดว่ามันทำอะไรให้ผมโกรธ ความจริงเปล่า ผมยึดติดกับเรื่องคุณอามากเกินไป 

การที่เห็นเขาขับรถหนีไปไม่สนใจผม มันกัดกินผมจนแทบจะกลายเป็นแผลขนาดใหญ่ เมื่อเช้าไทน์วิ่งตามผมออกไปนอกบ้าน เขาประคองผมที่ร้องไห้อยู่ให้ลุกขึ้นมา พยายามถามผมว่าเกิดอะไรขึ้น ผมส่ายหน้า ผมยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอะไรกันแน่ที่มันเกิดขึ้น

“ชอบ”

“...”

“มึงอย่าเงียบขนาดนี้ดิวะ กูใจไม่ดีเลยนะเว้ย”

ไทน์มีโอกาสพูดกับผมอีกทีตอนเที่ยง จะคุยกันในห้องมันไม่สะดวกนัก อาจารย์มองพวกเราอยู่ มันอาจจะทำให้เราโดนดุเอาได้

“กูไม่เป็นไรหรอก มึงไม่ต้องมาเซ้าซี้”

“มึงมีปัญหาอะไรกับพ่อกูกันแน่ มึงคุยอะไรกับพ่อก่อนที่กูจะลงไปกันแน่วะกูไม่เข้าใจ”

“กูไม่รู้! พอกูลงไปจากห้อง เขาก็เป็นอย่างที่มึงเห็นไปแล้ว มึงหยุดถามกูซักที กูไม่อยากคุยกับมึง!” ความพาลทำให้ผมพูดไปอย่างงั้น ไทน์เลยโกรธผมอีกคน เขายกจานข้าวไปนั่งกินที่อื่นทำให้ผมต้องนั่งกินข้าวคนเดียวซึ่งมันยิ่งแย่เข้าไปใหญ่

กลายเป็นผมทะเลาะกับพวกเขาทั้งพ่อทั้งลูก

 

ผมหวังไว้เงียบๆว่าจะเป็นคุณอามารับเราตอนเย็น ไทน์ไม่คุยกับผมเพราะผมไปไล่เขา ผมก็ไม่ขอโทษเหมือนกันเพราะผมรู้สึกเหมือนเขางี่เง่ามากๆ สิ่งที่ผมหวังไว้ก็ไม่เป็นจริง คุณอาไม่มารับเราทำให้ผมเฟลยิ่งกว่าเดิม

เย็นนี้มีผมกับไทน์กินข้าวด้วยกันแค่สองคนด้วยความอึดอัด ไทน์กลับขึ้นห้อง เก็บตัวเงียบอยู่ข้างบน ส่วนผมนั่งอยู่ข้างล่างคนเดียว รอคุณอาจนผล็อยหลับไปที่โซฟา 

ผมมาสะดุ้งตื่นอีกทีตอนได้ยินเสียงเครื่องยนต์ดังมาจากหน้าบ้าน ผมลุกพรวดขึ้นมายืนรอเขาอย่างกระตือรือร้น การเห็นคุณอาลงมาจากรถทำให้ผมใจชื้น ผมรอให้เขาเดินมาที่หน้าบ้าน เขาไม่เดินมาในทันที กลับเดินอ้อมไปยังประตูที่นั่งฝั่งข้างๆคนขับ และเปิดให้ผู้หญิงอีกคนลงมา คุณปิ่น ผมจำเธอได้

ทั้งคู่หัวเราะต่อกระซิกกันมาจนหยุดยืนอยู่ที่ประตูหน้า คุณอาไม่ได้สังเกตเห็นผม เหมือนหัวใจผมถูกฉีกให้ขาดเป็นเสี่ยงๆ ผมเห็นคุณอาโน้มหน้าลงไปจูบเธอด้วย

ในใจของผม ส่วนที่ขี้ขลาดมันแทบจะหนีขึ้นห้อง ทำเป็นไม่รับรู้ความจริงข้อนี้ ตรงกันข้ามกับอีกครึ่งที่มันดื้อด้านไม่ยอมไป ผมอยากจะถามเขาว่าเขาทำแบบนี้ทำไม

เขาต้องการอะไรจากผมกันแน่ หรืออยากจะให้ผมรู้ตัวเสียทีว่ายังไงเขาก็ไม่เลือกผม

เราทั้งคู่ไม่สามารถรักกันได้

ผมยืนอยู่กับที่ รออยู่ตรงนั้นจนเห็นคุณอาเข้ามาในบ้านพร้อมกับผู้หญิงที่ชื่อปิ่น เขาเห็นผมจึงหันไปบอกคุณปิ่นด้วยสีหน้าที่มีรอยยิ้มอยู่บนนั้น

“คุณปิ่นเข้าไปรอผมด้านในก็ได้ครับ ผมมีธุระนิดหน่อย”

“ค่ะ รีบตามมาน้า” เธอหยอกล้อนิดหน่อย ยิ้มให้ผมและเธอเดินเข้าไปในตัวบ้าน คุณอาปรับสีหน้าเป็นอีกแบบ ราบเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ชอบ ทำไมมาอยู่ตรงนี้ล่ะ?”

“เมื่อเช้าเกิดอะไรขึ้นกันแน่” ผมถามไปตรงๆ มันเป็นทางออกที่ผมตัดสินใจเลือก วิธีที่ดีกว่านี้ ผมก็ไม่มีแล้วเหมือนกัน อยากจะเก็บมันไว้ในใจ ก็ไม่รู้จะเก็บไว้ได้อีกนานแค่ไหน ทรมานตัวเองไปเปล่าๆ หากการเลิกรักใครสักคนมันทำได้ง่ายๆ ผมก็โคตรอยากที่จะเลิกรักเขา

“ก็ไม่มีอะไรนี่ วันนี้อามีแขกนะ ทำไมเราไม่ขึ้นห้องไปก่อนล่ะ”

คุณอาทำเหมือนจะเลี่ยงผม เขาเลี่ยงผมไปไม่ได้ตลอดชีวิตหรอก อย่างน้อย ผมควรรู้สิว่าผมทำอะไรผิด ผมทำอะไรให้เขาโกรธ เขาถึงได้เมินและพาคุณปิ่นมา ผมอาจจะคิดมากไปก็ได้ที่รู้สึกว่าเขากำลังประชดผมกับการพาคุณปิ่นมาวันนี้

“ผมไม่กลับ ถ้าอาไม่อธิบายว่าเมื่อเช้ามันเกิดอะไรขึ้น ก็อย่าหวังว่าอาจะได้ไปคุยกับคุณปิ่นของอาเลย”

“ชอบ อย่าก้าวร้าวดีกว่านะ” เขาดุนิดๆเมื่อเห็นว่าผมพูดถึงคุณปิ่นของเขาในแง่ประชดประชัน นั่นทำให้ผมรู้สึกโกรธเข้าไปใหญ่

“เมื่อเช้าอาก็ยังดีๆอยู่เลย ทำไมตอนนี้ถึงได้พาเธอเข้ามา อาไม่เคยทำขนาดนี้” ผมกัดริมฝีปากแน่น ถึงแม้ว่าคุณอาจะมีผู้หญิงมาพัวพัน ก็ไม่เคยมาจูบ มาออดอ้อนกันต่อหน้าให้ผมรู้ ผมเองก็ไม่เคยอยากจะรับรู้เรื่องพวกนี้เลยสักนิด

“อาก็เป็นอย่างงี้แหละ ทำอย่างงี้มาตั้งนานแล้ว แค่ไม่เคยทำให้ชอบเห็นต่างหาก”

ผมรู้สึกเหมือนโดนตบอย่างแรงจนชาไปทั้งหน้า เขาทำให้ผมกำมือแน่น เริ่มเข้าใจทุกอย่างได้ในวินาทีนั้น จากนั้นคงไม่ต้องมีการรักษาน้ำใจอะไรกันอีกแล้วสินะ

“อาจะเอาแบบนี้ใช่ไหม ก็ได้”

“...” คุณอามองผมนิ่งๆ เก็บอารมณ์จนผมไม่รู้ว่าเขาคิดอะไร

“อยากจะทำอะไร อยากจะคบผู้หญิงคนไหนก็คบไปเลย ถ้าคิดว่าแบบนี้มันดีที่สุดแล้ว ผมก็เหนื่อยเหมือนกัน อาทำให้ผมคิดว่าไม่ว่ายังไงผมก็มีอา แต่ความจริงแล้ว อาก็เป็นแค่คนอื่น

เมื่อผมพูดคำว่าคนอื่นขึ้นมา ก็ได้เห็นสีหน้าอื่นบนใบหน้าของเขาที่ตอนแรกหลบซ่อนทุกความรู้สึก มันเหมือนจะเจ็บปวดระคนกับตกใจ

“ชอบ...” เหมือนเขารู้ว่าเขาไม่ได้ให้ความกระจ่างอะไรกับผมเลยเกี่ยวกับเรื่องที่อยู่ๆก็เย็นชาแบบนั้น ผมควรจะร้องไห้ ผมกลับไม่ยอมร้องออกมาต่อหน้าเขา

“ผมถือว่าอาปฏิเสธผมสองครั้งแล้ว ผมจะไม่ฝืน อาเองก็เหมือนกัน อย่าเอาปากที่เที่ยวจูบใครต่อใครมาจูบผมด้วย”

“...”

นับจากวันนี้ผมจะเข้มแข็ง จะดึงดันกับเขาต่อไปก็เหมือนทำให้ตัวเองท้อเปล่าๆ เขาไม่เคยมองความรักผมมีค่า เขามองว่าผมมันก็แค่เด็กคนหนึ่งทีเขามีน้ำใจช่วยไว้เท่านั้น

“ผมไปดีกว่า ถ้าอาให้คุณปิ่นรอนานกว่านี้คงจะไม่ดีหรอก”

ผมหันหลังให้เขา รีบเดินเร็วๆทำให้เขาตามมาดึงแขนผมไว้

“เดี๋ยวชอบ อาไม่ได้ไม่รักเรานะ”

ผมแสดงสีหน้าเจ็บปวดให้เขาเห็น ผมไม่เข้าใจเลยว่าเขาจะทำแบบนี้กับผมทำไม เขาผลักผมออกไป ผลักจนผมเกือบตก เมื่อผมจะตัดใจยอมตกลงไป ไปอยู่ในที่ที่เขาไม่ต้องการ เขากลับรั้งผมกลับมาให้อยู่ตรงที่เดิม ไอ้หน้าผาแห่งความไม่แน่ใจของเขา เดี๋ยวก็ดีเดี๋ยวก็เย็นชา ผมก็แค่เด็ก ผมจะคิดอะไรไตร่ตรองลึกซึ้งได้มากกว่าเขาขนาดไหนกัน อะไรที่เขาทำอยู่ ผมไม่รู้เลยสักอย่าง

“นับจากวันนี้ก็ไม่ต้องหรอกครับ ผมไม่ได้ขอ” ผมดึงแขนออก เป็นปฏิกิริยาที่แทบไม่เคยทำ

“ชอบ อาก็ไม่เคยทำอะไรให้เราโดยที่ให้เราต้องมาขอเลยนะ ทำด้วยความเต็มใจทั้งนั้น”

“ผมขอบคุณ ผมจะสำนึกบุญคุณอา เพราะถ้าไม่มีอา ผมก็คงจะตายหรือไม่ก็ใช่ชีวิตแย่ๆอยู่ที่ไหนสักแห่งไปแล้ว แบบนี้เป็นไง อาพอใจหรือยังล่ะ”

“ชอบ”

“ผมจะขึ้นห้องแล้วครับ เชิญคุณอาตามสะดวก นี่มันบ้านอา รอผมพร้อมเมื่อไหร่ ผมจะกลับบ้านผม ไม่ต้องรบกวนอาอยู่ที่นี่อีก”

“เดี๋ยวชอบ”

คุณอาเรียกเมื่อผมเดินหนี ผมจึงเปลี่ยนเป็นวิ่ง ที่ผมพูดเรื่องกลับไปอยู่บ้านผม เป็นสิ่งที่ผมไตร่ตรองดีแล้ว ผมคิดว่าถ้าผมจบมัธยมที่สาม ผมคงโตพอจะดูแลตัวเองได้ อีกอย่าง ไม่ต้องต่อโรงเรียนเดียวกับไทน์ ไปหาโรงเรียนแถวบ้านตัวเอง สอบเข้าเอาดีกว่า

ผมฝืนเข้มแข็งมากต่อหน้าคุณอา ผิดกับตอนที่ผมกลับมานอนอยู่ที่ห้องข้างๆไทน์ ผมนอนหันหลังให้เพื่อนที่ก็นอนหันหลังให้ผมเช่นกัน ผมร้องไห้ออกมาเบาๆ กลัวไทน์ตื่น แรงสั่นที่ตัวผม ไม่ว่าจะควบคุมยังไง คนที่นอนอยู่ข้างหลังก็รู้

“ชอบ” ไทน์เรียกผมด้วยเสียงแข็งๆนิดหน่อย เขายังโกรธอยู่ ผมรู้นิสัยเขา ถึงโกรธผมยังไงผมก็เป็นเพื่อนไง ผมทำเป็นเงียบ กลั้นสะอื้นแทบสำลัก พอทำอย่างงั้น ไทน์เลยรั้งไหล่ผมให้หันไปหา ผมจึงเช็ดน้ำตาไม่ทัน เขาตกใจที่เห็นผมร้องไห้ มือหนาลูบไหล่ผมอย่างเก้ๆกังๆ

“มึง เป็นอะไรวะ”

ผมปล่อยโฮออกมา เอามือปิดหน้าตัวเองไว้แน่น อยากจะร้องโวยวายเพื่อให้ความอึดอัดถูกระบายลงไปบ้าง ไทน์ตกใจ เขาทำได้แค่กอดผมไว้ในฐานะเพื่อน ผมเลยกระซิบขอโทษเบาๆที่ทำไม่ดีกับเขาในวันนี้

“กูขอโทษนะ ที่พูดจาไม่ดีกับมึง ทั้งๆที่มึงอาจจะเป็นห่วงกูก็ได้” ผมบอกเขาไปแบบนั้น

“ไม่เป็นไร แล้วนี่มึงทะเลาะกับป๊าหรอ”

“กูจะไปทะเลาะอะไรกับเขาได้วะ กูแค่ผู้อาศัยเอง”

“เฮ้ย กูกับป๊าไม่เคยคิดแบบนั้น กูเห็นมึงเหมือนเป็นพี่น้องกูจริงๆเลยนะ” ไทน์ยิ้มให้ผม ผมสะอื้นนิดหน่อย

“ขอบใจว่ะ ที่มึงกับป๊าช่วยกูไว้ กูไม่ลืมหรอก ถ้ากูไม่อยู่มึงคงเหงาเนอะ มึงไม่มีพี่น้องที่ไหน” ผมฝืนยิ้ม “กูเองถ้าไม่มีมึงกับคุณอา คงเหงาจนจะตายได้เลยแหละ”

โดยเฉพาะถ้าไม่มีคุณอาจริงๆ นอกจากความเหงา คงจะมีทั้งความคิดถึง ความเจ็บปวดเลย

“ชอบ มึงพูดเหมือนมึงจะไปไหนเลย มึงจะไปไหน อย่าทิ้งกูดิ” ไทน์จับมือผมแน่น ผมจึงเลือกจะบอกสิ่งที่ผมตัดสินใจให้เขารู้

“ถ้าจบม.ต้น กูอาจจะ...อาจจะกลับไปอยู่บ้านกูว่ะ”

“เดี๋ยว ใจเย็นๆสิวะ มีอะไรก็ค่อยๆคุยกันก็ได้ มึงจะกลับไปอยู่บ้านเก่ามึงคนเดียวได้ยังไงวะ” ไทน์ขมวดคิ้ว เขาดูไม่เห็นด้วยกับการตัดสินใจของผม

“กูกลับได้ กูโตแล้ว ถ้ากูขึ้นม.สี่ เดี๋ยวกูก็อายุสิบหกพอดี ก็น่าจะโตพอที่จะดูแลตัวเองได้แล้วนี่” ผมไม่รู้หรอกว่าจนกว่าอายุเท่าไหร่เราถึงจะโต ผมรู้แค่อยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้ทำอะไรๆมันดีขึ้นสำหรับผมเลย กลับทำให้มันแย่ลงไปซะอีก

“แต่กูไม่อยากให้มึงไปนี่”

“...” ผมเงียบ

“ไม่รู้หรอกนะว่ามึงปัญหาอะไรกับป๊ากู ไม่ต้องอยู่เพื่อป๊าก็ได้นี่ อยู่เพื่อกูไม่ได้หรอ”

ผมมองเพื่อนสนิทที่ไม่เคยจะพูดประโยคอะไรแบบนี้มาก่อน ไทน์ชะงักนิดหน่อย เขารีบแก้ตัวเป็นพัลวัน

“กูไม่ได้ชอบมึงนะ อย่าเข้าใจผิด ก็แค่เราอยู่ด้วยกันมานานแล้ว ถ้ามึงจะไป กูรู้สึกใจหาย ไม่ไปไม่ได้หรอ”

“มึงปล่อยให้มันเป็นการตัดสินใจของกูเถอะ วันหนึ่งมึงกับกูก็ต้องแยกย้ายไปตามเส้นทางที่ตัวเองต้องการอยู่ดี ถึงจะไม่ได้อยู่บ้านเดียวกัน เรานัดเจอกันก็ได้นี่” ผมลูบไหล่กว้างกว่าเบาๆ แรงสะอื้นเริ่มเหือดหายไปแล้ว ถึงจะหดหู่ตอนแรก ตอนนี้ไทน์ทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นมาก

“ชอบ” ไทน์เรียกชื่อผมอย่างอ่อนใจ คงคิดไปต่างๆนาๆว่าผมจะใจแข็งไปถึงไหน ผมต้องเรียนรู้ที่จะใจแข็งไม่ใช่หรอ เพราะที่ผ่านมาใจอ่อนมาตลอดไงล่ะถึงเจ็บปวด ไทน์ยังพูดเรื่องเก่าๆตั้งแต่ผมมาอยู่ที่นี่ใหม่ๆเพื่อให้ผมใจอ่อนยอมบอกเขาว่าไม่ไปจนผมหลุดหัวเราะ และด้วยความล้าจากการร้องไห้ ผมหลับไปโดยไม่รู้ตัว

 

ผมตื่นเช้าโดยไม่ต้องรอให้ใครมาปลุก ลุกไปอาบน้ำและปล่อยให้คุณอาที่เปิดประตูเข้ามาได้ปลุกลูกชายเขาแทน ผมอาบน้ำอยู่ก็ไม่ต้องเจอหน้าเขา มันเป็นสิ่งที่ผมคาดการณ์ไว้หมดแล้ว พอผมแต่งตัวเสร็จ ผมก็รอไทน์ก่อนค่อยลงไปข้างล่างพร้อมกัน คุณปิ่นยังอยู่ที่นี่ เมื่อคืนไม่บอกก็รู้ว่าเธอค้าง เธอยังสวมชุดคล้ายๆชุดนอนอยู่เลย เราทานอาหารเช้ากัน ผมไม่ประชดประชัน ไม่ทำหน้าหงิกหน้างอกับคุณปิ่น เธอถามก็ตอบรับคำชวนคุยนั้นเป็นอย่างดี และรู้ว่าคุณอาสังเกตผม

“จะสายแล้ว เดี๋ยวอา...”

“อาไม่ต้องไปส่งพวกผมหรอกครับ ดูแลคุณปิ่นดีกว่า ผมกับไทน์จะลองขึ้นรถสาธารณะดู เราตกลงกันเมื่อวาน” ผมหันไปมองหน้าเพื่อนสนิท ไทน์ทำหน้าเหวอใส่ผมประมาณว่ากูตกลงกับมึงเมื่อไหร่

“หะ!

พลั่ก!

ผมถองข้อศอกใส่ท้องเพื่อนและทำปากขมุบขมิบใส่เพื่อให้เขาเดาออกว่าเวลาแบบนี้ควรจะตอบว่าอะไร ไทน์เลยรีบพยักหน้า

“ใช่ครับป๊า”

“งั้นผมไปก่อนนะครับ สวัสดีครับอา สวัสดีครับคุณปิ่น” ผมยกมือไหว้ทั้งคู่แทนการบอกลาไทน์เลยรีบทำตาม คุณปิ่นยิ้มรับ

“จ้า ไปดีๆกันนะเด็กๆ”

ไทน์พยักหน้างงๆ คุณอานี่งงยิ่งกว่า เขาทำเหมือนจะลุกตามมาด้วยซ้ำ ผมเห็นเขาลุกขึ้น คุณปิ่นไม่ได้รั้งเขาไว้ หากอะไรบางอย่างในความคิดเขาล่ะมั้งที่รั้งเขาไว้ เขาถึงได้นั่งลงไปที่เดิม และปล่อยให้ผมมากับลูกชายเขาอย่างงี้

ก็ดีแล้วที่เขารู้ว่าไม่ควรขวางการตัดใจของผม

 

กีฬาสีที่ผมไม่ได้รอคอยกำลังใกล้เข้ามา ไทน์เป็นคนหน่วยก้านดี เขาถูกเลือกให้เป็นนักกีฬาประเภทฟุตบอล ผมเองก็อยากจะลงกีฬาบ้างเหมือนกัน ถ้าไม่ใช่เพราะร่างกายอ่อนแอ และอีกส่วนที่ทำให้ผมไม่อยากว่างอยู่เฉยๆก็เพราะ

“น้องชอบ เป็นหลีดผู้ชายให้พี่เถอะนะ นะคะๆๆ”

พี่กิ่ง รุ่นพี่ม.หกที่ปีที่แล้วตอนอยู่ม.ห้าก็พยายามมาชวนผมไปเป็นเชียร์หลีดเดอร์ฝ่ายผู้ชาย ยังคงไม่ละความพยายามเดิมของตัวเอง เธอยืนยันตลอดว่าผมจะสามารถดึงดูดความสนใจจากคนอื่นได้ 

ผมเครียดนะ ก็ทีมหลีดผู้ชายน่ะ มีแต่คนที่อยากจะเป็นผู้หญิง ผมไม่ได้อยากจะเป็นผู้หญิงนะ ถึงผมจะชอบคุณอาก็เหอะ ผมไม่ได้ชอบผู้ชายทุกคนซะหน่อย

พอพี่กิ่งมาชวนอีก ผมยิ่งโดนเพื่อนให้องล้อและหัวเราะเยาะใหญ่เลย

“ไม่ครับ ผมลงกีฬาแล้ว” ผมโกหก

“กีฬาอะไรคะ”

“มันโกหกพี่ ทีมกีฬาใครเขาจะเอามัน โถ่ เสี่ยงทำทีมแพ้” เพื่อนในห้องคนหนึ่งตะโกนโห่ใส่ให้ผมอายเล่นๆ “ไปเป็นหลีดก็ดีนะ เหมาะกับมึงดีออกชอบ สามสี่! ฮ่าๆๆๆๆ”

ไอ้พวกเวร...

ผมหันไปชูนิ้วกลางให้พวกนั้น ไอ้หมอนั่นเลยทำตาลุกวาวจะเข้ามาทำร้ายผม ไทน์เพิ่งกลับมาจากเข้าห้องน้ำเลยเข้าไปเผชิญหน้ากับมัน

“มึงแกล้งเพื่อนกูหรอ” เขาถามด้วยหน้านิ่งๆ

“โห่ ทำเป็นปกป้อง เมียมึงหรอก ปกป้องจัง” ไทน์เป็นคนที่เพื่อนไม่ค่อยกล้ามีเรื่องเพราะเขาตัวใหญ่ หากเขาก็ไม่เคยไม่โดนนินทาจากการสนิทกับผม ไอ้พวกปากดีในห้อง ผู้ชายคนไหนสนิทกับผม มันก็พูดไปทั่วว่าเป็นผัวเมียกับผม ได้กันแล้วอะไรก็ไม่รู้ อุบาทว์

“มึงก็ไม่เห็นต้องเสือกเลยนี่ มันไม่ได้หนักหัวมึงซะหน่อย หรือมึงอยากมีเรื่อง” ไทน์ถกแขนเสื้อเหมือนจะต่อยไอ้หมอนั่นจริงๆ มันเลยรีบถอยไปอยู่กับกลุ่มเพื่อนปากดีของมันเหมือนเดิม เพื่อนสนิทผมเลยถุยใส่ บอกไอ้พวกนั้นไม่แน่จริงจากนั้นก็เดินมาหาผมที่ยืนทำหน้าเครียดอยู่กับรุ่นพี่

“มันไม่ไปอ่ะพี่ เห็นมันบอกมันจะลงวิ่งผลัด” ไอ้ไทน์ช่วยผมโกหก

“อ่า ค่ะๆ งั้นก็ไม่เป็นไรค่ะ ฮือ เสียดายอ่ะ น้องน่ารัก”

พี่กิ่งบ่นกับเพื่อนเธอและออกจากห้องไป ผมถอนหายใจแล้วหันไปขอบคุณเพื่อนสนิท

“ขอบใจนะมึง”

“มึงจะลงวิ่งผลัดจริงๆไหม ถ้าจะลง เดี๋ยวให้อยู่ทีมเดียวกับไอ้เก็ท มันน่าจะยอมอยู่แล้วแหละ” ไทน์วางมือบนบ่าผม ผมพยักหน้า

“ขอบใจมึงจริงๆนะ แล้วก็ขอโทษด้วยที่ทำให้มึงโดนพวกนั้นล้อ” ผมทำหน้ารู้สึกผิด ไอ้ไทน์ส่ายหน้าไปมา

“ไม่ใช่ความผิดมึงสักหน่อย มึงก็อย่าไปใส่ใจ พวกเวรนั่นปากหมาเอง”

ผมพยักหน้าและเชื่อคำพูดไทน์ ไม่อยากจะคิดมากเรื่องพวกนั้น พยายามจะลืมๆมันไป จนกระทั่งเย็นนั้นเกิดเรื่องเลวร้ายขึ้นกับผม 

ช่วงไทน์ไปซ้อมบอล ไอ้พวกกลุ่มนั้นมันโกรธที่ตอนกลางวันไทน์มาปกป้องผมและด่าให้มันเสียหน้า เลยจะจับผมแก้ผ้าขังไว้ในห้องน้ำ ผมปกป้องตัวเองเลยโดนรุมทำร้าย มีเพื่อนผู้หญิงในห้องมาเห็น ไปฟ้องไทน์ 

แทนที่มันจะไปบอกครู มันกลับวิ่งมาหาผมและมีเรื่องกับพวกนั้น ไทน์เลยโดนรุมทำร้ายไปด้วย กว่าครูจะมา พวกผมทั้งน่วมทั้งเยิน พวกนั้นเจ็บหนักกว่าไทน์เลยโดนเชิญผู้ปกครอง

ผมนั่งเงียบอยู่ในห้องปกครองตอนคุณอามาถึง เขาเข้าไปคุยและรับฟังความผิดของลูกชายเขาและผม จากนั้นก็เดินมาบอกให้พวกเรากลับบ้าน คุณอาไม่ได้พูดอะไรในรถ รอกลับมาพูดตอนถึงบ้าน ผมจึงรู้ว่าคุณปิ่นกลับไปแล้ว

“เกิดอะไรขึ้น ทำไมไปมีเรื่อง” คุณอามองพวกผมด้วยสายตาที่ค่อนข้างตำหนิ โดยเฉพาะกับลูกชายเขา “ไทน์ ฉันสอนให้แกเป็นอันธพาลหรือไง”

“ไม่ใช่อย่างงั้นนะป๊า” ไทน์ทำสีหน้าหงุดหงิด

“ไม่ใช่ได้ไง ฝ่ายนั้นเจ็บหนักก็เห็นกันอยู่” คุณอาดุ “ให้ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย ถ้ามีครั้งหน้า ฉันจะทำโทษแกจริงๆจังๆ ฉันไม่ได้เลี้ยงแกมาให้เป็นเด็กเกเร”

“ป๊า!” ไทน์เบิกตากว้าง ผมค่อนข้างจะกดดันเหมือนกัน

“ไทน์ไปช่วยผม คนที่มีเรื่องคือผมเอง” ผมพูดความจริง

“อะไรนะ? แล้วทำไมทำอย่างงั้นล่ะ ประชดอาหรอ” เขาดูจะโกรธกว่าเดิมอีก ไทน์กำลังจะแก้ตัวว่าผมโดนพวกนั้นจับถอดเสื้อผ้า หากผมโกรธคุณอามากกว่าที่คิดว่าผมจะไร้หัวคิดถึงขนาดนั้น

“คุณอาจะต่อว่าก็ให้ต่อว่าผมคนเดียว ไทน์แค่มาช่วยผม เลยเจ็บตัวไปด้วย ผมขอโทษที่ทำให้ไทน์ต้องเจ็บตัว” ผมก้มหน้าและพูดแค่นั้น

“ชอบ ทำไมมึง!” ไทน์หงุดหงิดสุดๆ คุณอาก็เหมือนกันเขาพูดต่อจากไทน์เหมือนพูดรวมๆ ทว่ากลับมองผมคนเดียว

“ดี ขยันออกหน้าแทนกันก็ดี โดนกักบริเวณ ทั้งคู่นั่นแหละ อาจะไปรับไปส่งเองทุกวันงดเที่ยว งดกลับบ้านเย็นหนึ่งอาทิตย์” 






อ่านแล้วเม้นท์ให้เค้าโด้ยน๊าา

ที่มาน้อยเพราะตอนนี้เจ็บตาซ้ายค่ะ เลยดูคอมนานๆไม่ได้ต้องค่อยๆปั่น

ถ้าหายก็น่าจะยาวกว่านี้และคงที่กว่านี้ ขอโทษที่หายไปหลายวันค่า 

----------------




บันทึกช่วยจำ : 959









[LOADING...150 PER.]

แท็ค #ป๊าดินกินเด็ก


ภาคต่อนิยายเรื่องนี้มีอีกสองเรื่องน๊า
สายฮาหมดเลยค่ะ 5555
--------------------
เรื่องแรก 
 #พี่มี (แฟน) เด็ก
ฟ้าใหญ่ X อีนังพี่อาร์ค 
ใครอยากสะใจเห็นคนกลัวผัว กดที่รูป
V




เรื่องที่สอง มีความหื่น ฮา น่ารัก 
และกลัวเมียเด็กสุดพลังค่ะ [เฮียไทน์ X ตันหยง]
คลิ๊กที่รูป

V











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

744 ความคิดเห็น

  1. #21757 NaaNam_1 (@nam_ioz) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 16:25
    เดี๋ยวก่อนน เปิดตอนให้อ่านไม่ได้หรอคะ โฮฮฮฮ
    #21757
    0
  2. #21631 rm-kim (@rm-kim) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:15
    เปิดให้อ่านได้ไหมมมมมอ่ะะะะ
    #21631
    0
  3. #21353 Sudarak_sl (@Sudarak_sl) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 17:00
    กลับมาอ่านก็ยังสงสารน้อง
    #21353
    0
  4. #18868 Thitaphorn Tiemnara (@thitanana) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 12:58
    เกรี่ยวกราดมากกกกกก !!!!!-.,-
    #18868
    0
  5. #15430 hwalhwal (@inspirit-yeol) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 18:17
    เฮียตอนนี้หล่อมาก กดบวกให้เลยคร่ะ แต่คุณอาใจเย็นๆก๊อนนนน
    #15430
    0
  6. #14824 pondist (@pondist) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 22:07
    คุณอา คุณป๊าาาา ทำไมร้ายอ่ะ เราร้องไห้เลยเนี่ย อินแบบเบอร์แรงมาก ฮือออออ
    #14824
    0
  7. #13285 thejathhhhhhh (@thejathhhhhhh) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 23:29
    คุณอาอย่าเกรี่ยวกราดสิ
    #13285
    0
  8. #12954 ikonyg (@ikonyg) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 00:01
    เจ้าใจชอบนะตอนเด็กๆเราก็คิดงี้แหละ
    #12954
    0
  9. #12932 bonitakuk (@kukbam) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 19:19
    หึงใช่มะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #12932
    0
  10. #11786 ปอเต๊อะ (@luffy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 06:27
    ชอบ ทำไมไม่ยอกอาไปตรงๆเล่า อึ้ยๆ คุณอาก็หึงไม่ดูตาม้าตาเรือ
    #11786
    0
  11. #11404 yenkhan (@yenkhan) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 14:51
    ปกติคุณอาใจเย็นนะ..ทำไมช่วงนี้ร้อนๆ แต่ชอบอยู่ดี55555
    #11404
    0
  12. #11336 OverOzone (@namwanny42) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 14:44
    คุณอาใจเย็นก่อนนน~ ฟังลูกฟังหลานก่อนครับคนดี.
    #11336
    0
  13. #11295 Zhangyiting (@a-ir) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 09:18
    น้องชอบนี่ก็น่าสงสารเนาะ ตอนเด็กอยู่บ้านตัวเองก็โดนป้าทำร้าย โตมาเข้าโรงเรียนหน้าตาน่ารักก็โดนเพื่อนแกล้ง เพื่อนนี่ก็นิสัยไม่ดีเลย เก่งแต่ปากขยันทำร้ายแต่คนที่อ่อนแอกว่า ก็แค่ตัวเองโดนว่ากลับบ้างทำเป็นรับไม่ได้ คนอื่นก็เลยโดนทำโทษไปด้วยเลย คุณอานี่ก็ไม่คิดจะใจเย็นกับน้องบ้างเลย ลูกตัวเองก็ไม่ยอมฟัง คุณอาก็น่าจะรู้นะว่าลูกตัวเองนิสัยเป็นยังไง เลี้ยงมาเองแท้ๆเลย สงสารเด็กๆจัง
    #11295
    0
  14. #11292 Kanokpornbb (@Kanokpornbb) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 08:48
    สงสารใจชอบอะ โดนที่บ้านทำร้าย โดนเพื่อนแกล้ง โดนอาทำแบบนี้ใส่ หนูชอบบบบ
    #11292
    0
  15. วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 07:53
    คุณอาหึงชอบกับไทน์ใช่ไหม ห้ะ!!!!! ถึงได้ไม่ฟังอะไรชอบเลย อย่างชอบเนี่ยน่ะจะมีเรื่อง โว๊ะ!!!!!
    #11282
    0
  16. #11233 CYJ1911 (@Kartoon43) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 01:32
    คุณอาา น้องชอบจะโดนคนอื่นทำร้าย ทำไมอาใจร้ายจังงง
    #11233
    0
  17. #11230 Vamp1303 (@Vamp1303) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 01:17
    คุณอาคะ ใจเย็นๆเนอะ
    #11230
    0
  18. #11198 MjChainarong (@MjChainarong) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 00:03
    คุณอาา ฟังชอบหน่อยย T^T
    #11198
    0
  19. #11197 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 23:25
    โอ๊ยยยยย เอาที่สบายใจเลยอา ขี้คร้านถ้ารู้ความจริงจะไปเอาเรื่องเด็กพวกนั้นแทน เหอะ!
    #11197
    0
  20. #11196 Pararaw1 (@Pararaw1) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 23:06
    ฮืออออ ใจเต้นตุ้บๆ
    #11196
    0
  21. #11195 Aunchiree (@0956535071) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 22:55
    คุณอา ฟังเหตุผลหน่อยสิคะ อะไรๆจะได้ดีขึ้น
    #11195
    0
  22. #11194 fb040686 (@fb040686) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 22:30
    ช่วงนี้ทุกคน(คนอ่าน) ดูเคืองคุณอา
    แหม่ะ ก็น่าอยู่หรอก
    #11194
    0
  23. #11193 Skyfahlo (@Skyfahlo) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 22:14
    อิป๋าขัดใจสุดดดดดดดดดหืออออ
    #11193
    0
  24. #11192 Yunau (@Yunau) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 22:09
    ไม่ถามเลยเอาแต่ดุ ผู้ใหญ่ก็เป็นกันซะอย่างนี้
    #11192
    0
  25. #11191 UnBer (@UnBer) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 21:49
    ใจเย็นๆสิลุงหัสดิน..
    #11191
    0
เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น