จบ | OUR LAST GAME : แก่ ใจดี สปอร์ต กทม. [Yaoi]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,102,117 Views

  • 21,883 Comments

  • 17,089 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    97

    Overall
    1,102,117

ตอนที่ 13 : {HASSADIN} : EPISODE 12 #150 per.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 44340
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    28 ส.ค. 61



นี่เป็นนิยาย วาย แปลว่า ชายรักชาย อยู่ในหมวดวายและมีคำว่า Yaoi  ค่ะ


Cr. All Pic : : search engine Cr. Music : : Youtube

18+ เนื้อหามีความผิดศีลธรรม

มีความกินเด็ก ใช้วิจารณญาณในการอ่าน


│กินเด็ก│





EP.12


ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ผมเคาะประตูห้องคุณอาอยู่ประมาณสองสามครั้ง เขาไม่ได้เดินมาเปิดให้ในทันที ต้องยืนรอกอดผ้าห่มตรงนี้อยู่นาน ประตูถึงเปิด 

คุณอาสวมชุดคลุมอาบน้ำอยู่ ผมถึงรู้ว่าเขาเพิ่งอาบน้ำเสร็จ หากจะขออนุญาต ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะได้รับการตอบรับให้เข้าไปในห้องนั้นได้ หรือว่าโดนปฏิเสธให้กลับไปนอนห้องเดิม ผมจึงแทรกตัวเข้าไปในห้องเขาก่อน คุณอาเหลียวกลับมามอง พอเห็นผมทำเหมือนจะเดินดุ่มๆไปที่เตียง เขาก็เลยปิดประตูห้อง

“ทำไมชอบมาอยู่ที่นี่” เขาถามอย่างที่เขาคิด

“ผมจะนอนด้วย” ผมตอบอย่างรัดกุมและเข้าใจง่าย

“ทำไมล่ะ” ผิดคาด คุณอาไม่ได้โต้เถียงหรือรีบไล่ออกจากห้อง ไม่มีการคะยั้นคะยอ ให้เหตุผลว่าควรไปนอนห้องไทน์ ราวกับทั้งหมดนี่ผมครุ่นคิดว่าเขาจะถาม หมายถึงผมคิดไปเอง

“ผม...”

“ทะเลาะกับไทน์หรอ” เขาถามสวนก่อนจบประโยค

“เอ่อ ก็เปล่านี่ครับ” ผมส่ายหน้า ไม่ได้ถึงกับทะเลาะ ต้องเรียกว่าอยู่ๆลูกชายคุณอาก็เกิดประสาทหลงตัวเองมโนว่าผมชอบ อย่างงั้นสิถึงจะถูก

“งั้นทำไมไม่นอนด้วยกันเหมือนเดิมล่ะ”

ถ้ายังไม่ได้พูดทำนองเหมือนบอกรักคุณอาไปแล้วล่ะก็ ผมคงจะตอบว่าอยากอยู่กับเขาไปแล้ว นี่ตอบแบบนั้นมันรังจะทำให้รู้สึกกระดากกันไปทั้งผมและอา ผมเลยคิดคำตอบที่เหมาะอยู่นาน คุณอาหายเข้าไปสวมชุดนอนในห้องน้ำจากนั้นถึงเดินออกมาด้านนอก นั่งลงข้างๆผมที่ยังกอดหมอนหนุนของตัวเองอยู่

“อาถาม ยังไม่ตอบอาเลย” เขาเตือนผม

“ไม่มีอะไรครับ แค่วันนี้ไม่อยากนอนกับไทน์เฉยๆ” เอาเป็นคำตอบอย่างงี้แล้วกันนะ

คุณอามองเหมือนไม่เชื่อสักเท่าไหร่ ผมทำเป็น ขยับตัวขึ้นไปจัดที่นอน ไม่อยากให้เขามาจ้องหน้าให้ผมรู้สึกตื่นตระหนก 

ผมมักทนสบตาคุณอาได้ไม่นาน มันยากที่จะต้านทานสีหน้ากับแววตาอ่อนโยนอย่างงั้น เราไม่คุยอะไรกันอีกเพราะผมไม่ได้ต่อสิ่งที่พูดไว้ รีบล้มตัวลงนอนเหมือนง่วงนักหนา คุณอาขยับมานอนข้างๆ หัวใจผมเต้นรัวจนแทบจะระเบิด ถึงกับพลิกตัวนอนหันหลังให้เขาเพราะไม่อยากจะไปนอนให้เขามองหน้า

หมับ

ผมสะดุ้งเมื่อเขาจับต้นแขนผม

“ชอบ”

“ครับ”

“จริงๆยังไม่ง่วงใช่ไหม ถ้างั้น คุยกับอาหน่อยสิ”

เขาคงรู้นั่นแหละ การจะหลับในสถานการณ์อย่างงี้ผมคงทำไม่ได้ ผมกลั้นใจพลิกตัวนอนหงาย มองเพดานห้อง กระพริบตาอย่างเชื่องช้าท่ามกลางความมืดสนิท

“คุณอามีอะไรก็พูดมาสิครับ”

“แล้วถ้าอาไม่พูดล่ะ” ผมรู้สึกว่ามันแปลก เลยหันไปมอง ตกใจแทบช็อกตอนเห็นใบหน้านั้นในระยะประชิด จมูกของเขาเกือบโดนจมูกผมอยู่แล้ว ผมไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไร ไม่รู้ว่าเขาอยากจะอธิบายอะไรกันแน่ ผมไม่สามารถห้ามใจตัวเองได้ง่ายๆ ถ้าหากว่าเขาห่วงนั่นห่วงนี้จนไม่กล้าเข้าหาผมสักที ผมเป็นคนเข้าหาเองจะยังผิดอยู่ไหม

ความคิดกับความกระทำเร็วเท่ากันเลย

ผมจูบเขา

คุณอาชะงักไปเมื่อโดนผมจูบ ผมถอนริมฝีปากออกมาเพราะไม่รู้ว่านอกจากปากแตะปากแล้วจะทำอะไรได้อีก คุณอากวาดสายตามองทั่วใบหน้าผม เขายิ้ม ไม่ได้โกรธด้วย

“นอนได้แล้วนะ”

คนตัวสูงขยับตัวลงนอนแล้วรวบตัวผมให้นอนลงข้างๆกัน คล้ายๆกับเขาจะกอดไว้ด้วย

“เดี๋ยวสิ ผมไม่นอนนะ” ผมขืนตัวและดิ้น คุณอาจึงลืมตามองผม

“ไม่นอนแล้วจะทำอะไรล่ะ”

คิดเอาเองไม่เป็นหรือไงล่ะ ผมอุตส่าห์รุกก่อนขนาดนี้ เรื่องง่ายๆแค่นี้น่าจะเข้าใจสิ

“ไม่รู้” ผมตอบเสียงเบา เสียงหัวเราะแผ่วๆของเขาดังขึ้นอีก

“ที่อาเคยบอกนี่ไม่ยอมเชื่อกันง่ายๆเลยสินะ” ผมหลบสายตา เขากำลังพูดเรื่องที่เขาเคยบอกว่าไม่อยากให้ผมเอาชีวิตทั้งชีวิตไปทิ้งไว้กับเขา ผมจำได้

“นี่มันชีวิตของผมนี่ ผมจะทิ้งมันไว้กับใคร ผมก็ต้องได้เลือกเองสิ อาอย่ามาตัดสินแทนหน่อยเลย” ถึงผมจะไม่ได้พูดเสียงดัง ผมก็รู้ว่าเขาเข้าใจที่ผมพูด คุณอาถึงได้กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น

“เอาล่ะ นอนกันได้แล้ว” ประโยคที่แสนน่าเบื่อย้ำเตือน

“ก็บอกว่าไม่นอนไงเล่า จะให้นอนเฉยๆทั้งๆที่พูดเรื่องนี้กันอยู่ ผมหลับไม่ลงหรอกนะ” คุณอามักจะทำให้ผมขุ่นเคืองใจในบางครั้งบางคราว ผมรู้ว่าไม่ใช่ทุกครั้ง เวลาที่ผมอึดอัด ผมแทบอยากจะตะโกนออกไปให้เขารู้ อยากเอาแต่ใจให้สุดขีด

เหตุการณ์ไม่เคยไปถึงจุดนั้น มันวนอยู่ที่เก่า แพ้ให้กับสายตาอ่อนโยนคู่นั้นที่มองมา

“งั้นต้องทำไงถึงจะยอมนอนดีๆได้ล่ะ ต้องจูบ เหมือนที่ชอบจูบอาเมื่อกี๊หรอ” หัวใจผมเต้นแรงมากที่เขาถาม ส่วนลึกในใจอยากจะตอบว่าใช่ อีกใจก็เกรงกลัวในคำตอบที่ตัวเองอยากพูด ผมไม่เคยนึกไม่เคยฝันว่าจะมารู้สึกแบบนี้กับคนที่เลี้ยงดูและช่วยเหลือผมมาตลอดห้าปีที่ผมโดดเดี่ยว

“...” ความเงียบครอบคลุมเรา จวบจนคุณอาเชยคางผมขึ้น ริมฝีปากคู่เดิมประทับลง ผมรู้สึกอุ่นวาบ มือก็กำแน่นอยู่กับที่อกของตัวเอง เขาถอนริมฝีปากออกไป ก็ทำเหมือนผม แค่สัมผัสริมฝีปากลงมา บางเบา เหมือนขนนก แทบไม่รู้สึกว่ามันหยาบคายหรือมีเจตนาร้ายอะไรแฝงอยู่เลยสักนิด

“นอนได้แล้ว”

เขาพูดประโยคเดิมๆ

 

หกโมงเช้าวันต่อมา

“ชอบ”

“...”

“ชอบตื่นได้แล้วนะ”

เสียงกระซิบพร่ำเรียกที่ไม่ได้ดังมากนักฟังดูเหมือนจะเป็นเสียงกล่อมมากกว่าเสียงปลุกซะอีก ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมา เมื่อคืนจะหลับจริงๆก็ตอนดึกมากๆแล้ว หัวสมองคิดนั่นคิดนี่ฟุ้งซ่นไม่ยอมนอน พอคิดว่าต้องตื่นไปเรียน ความเหนื่อยใจก็กัดกินจนอยากจะแกล้งป่วย

เฮ้อ ไม่มีประโยชน์หรอก คุณอารู้ทันทุกที ผมเคยได้หยุดซะที่ไหนล่ะ

“ผมนอนต่ออีกนิดไม่ได้หรอ แล้วทำไมวันนี้เรียกเช้ากว่าทุกวันล่ะครับ” ผมถามอย่างงัวเงีย ไม่ขยับตัวสักนิด ปล่อยให้คุณอาลูบศีรษะแล้วลูบศีรษะอีก เหมือนแมวเซาอ้อนเจ้าของ

“อาจะลงไปทำอาหารเช้าเอง ไทน์ก็ยังไม่ตื่น อยากลงไปช่วยอาทำไหมล่ะ”

เขาชวน พอคิดว่ามันเป็นเวลาที่จะได้อยู่ด้วยกันสองคนที่ผมจะมีโอกาสได้แสดงความรู้สึกมากกว่าตอนนี้อีกสักหน่อย ผมก็ยันตัวผุดลุกขึ้นมาจนผมยุ่งไปหมด คุณอาหัวเราะกับท่าทางของผม

“สรุปก็อยากช่วยสินะ” เขาถาม

“เปล่าซะหน่อย แค่ตื่นแล้วมันนอนต่อไม่หลับต่างหาก” ผมงึมงำ คุณอาไม่เซ้าซี้ให้ผมยอมรับ 

นั่นก็เพราะเขารู้จักนิสัยผมมากกว่าที่บางทีผมจะรู้จักนิสัยตัวเองซะอีก เขาก็เลยช่วยจับมือและดึงผมลงจากเตียงมากกว่าจะเถียงให้เสียเวลาหรือสายไปกันใหญ่ เราเดินออกไปจากห้อง ปิดประตูอย่างเบามือ มีผมนี่แหละที่ทำลับๆล่อๆ แค่รำคาญไทน์ไม่อยากฟังเขาเพ้อเจ้อตอนเช้าๆ ทางด้านคุณอา เขายังทำตัวเป็นปกติ

“เราจะทำอะไรกันครับ” ผมถาม

“เราจะล้างมือก่อน มาสิ ล้างพร้อมอาเลย”

ผมอึกอักนิดหน่อย คุณอาเลยคว้าข้อมือผมไปที่อ่างและบรรจงล้างให้อย่างนุ่มนวลเหมือนตอนที่ผมเป็นเด็กมาอยู่ที่นี่ใหม่ๆ ถึงจะเป็นแค่การล้างมือ ผมก็รู้สึกจมดิ่งไปกับการกระทำนั้นอย่างยากจะถอนตัว ความรู้สึกชอบที่อยากหักห้ามใจมากๆจนต้องสุ้กับตัวเองเป็นพักๆเอ่อล้นขึ้นมาอีก

“อ่ะ เสร็จแล้ว ใช้นี่เช็ดมือ เราต้องล้างมือตลอดไม่ว่าจะก่อนทำ หรือตอนจะทานอาหารรู้หรือเปล่า” เหมือนคุณอาพูดเข้าหูซ้ายทะลุออกหูขวาผมไปจนหมด ผมรีบๆเช็ดมือแม้ในใจจะไม่ได้มีสมาธิ

เขาแค่ล้างมือให้นะ ไม่ได้จับมือผมเพราะอยากจับมือซะหน่อย อย่าดีใจนักสิ!

“เอาล่ะ ทีนี้มาทางนี้ ดูอาทำนะ จะได้ช่วยกัน แล้วก็ระวังด้วย ห้ามให้มีดบาดเด็ดขาดรู้ไหม” คุณอาส่งมีดให้ผมและหยิบมีดออกมาอีกเล่ม ผมมองมีดที่ถืออยู่แล้วเงยหน้ามองเขา

“ถ้าผมทำมีดบาด คุณอาจะดุหรอ” น้อยครั้ง น้อยมากเลยนะที่คุณอาจะดุผม เขาดุผมน้อยกว่าที่ดุลูกชายของเขาอีกนะรู้ไหม

“อาจะห่วงต่างหาก”

คำตอบตรงๆไม่แอบแฝงอะไร ออกแนวเรียบๆและจริงจังกระตุกหัวใจผมได้อย่างรุนแรงจนมือผมสั่นขึ้นมาเล็กน้อย

“อาพูดจริงหรอ” ผมถามเขา คุณอาที่เพิ่งล้างกุ้งเสร็จจึงหันมามองผม เหมือนเขาไม่แน่ใจในคำถาม

“ยังจะต้องถามอีก อาจะไม่ห่วงเราได้ยังไง มานี่ ขยับมาใกล้ๆอาหน่อย ยืนห่างอย่างงั้นเดี๋ยวก็ไม่เห็นกันพอดี” ผมขยับตัวเข้าไปหาคุณอา ยิ้มรับแบบฝืนๆ ไม่รู้ความกล้าเมื่อคืนหล่นหายไปไหนหมด ตอนนี้ถึงได้ทำตัวเก้ๆกังๆน่าหงุดหงิดอยู่ได้ ช่วยไม่ได้ คุณอาคือเหตุผลที่ทำให้ผมเป็นแบบนี้ตลอดนั่นแหละ

“ชอบ เข้ามาใกล้ๆอีกสิ”

พอเห็นผมไม่ได้ดั่งใจ เขาเลยเป็นคนขยับมายืนข้างๆจนไหล่ผมชนกับแขนเขาเบาๆ เรียกว่ามันเบียดอยู่ข้างๆกันเลยก็ได้ หูผมแทบจะอื้อ ตาผมก็พาลจะลาย โดยเฉพาะหัวใจ สั่นไหวเหมือนเขาเอามือมาเขย่ามันเลย

“ดูอานะ อาจะปอกเปลือกกุ้งให้ดู เสร็จแล้วเราทำตาม”

“ครับ”

ผมตั้งสมาธิไปที่กุ้งตัวนั้น คุณอาทำได้รวดเร็ว สะอาดสะอ้าน ละเอียดสวยงามเหมือนเป็นเพียงเรื่องง่ายๆ ผิดกับตอนที่ผมเริ่มทำตาม ช่างยากเย็นจนชวนให้หงุดหงิด กว่าจะเสร็จตัวหนึ่งก็ช้าแสนช้า

“วันนี้จะได้กินไหมเนี่ย” เสียงทุ้มเอ่ยแซวเบาๆ ผมหันไปทำหน้าบึ้ง คนเป็นอาเลยหัวเราะออกมา “ไม่ต้องรีบ อาล้อเล่น”

“เหอะ”

ผมทำเสียงอยู่ในลำคอและมุ่งมั่นกับการปลอกกุ้งต่อไป ผ่านไปสักสามสี่ตัวก็เริ่มชินเลยปลอกได้เร็วขึ้น กุ้งสดทั้งหมดในชามจึงปลอดเปลือกอย่างรวดเร็วเพราะเราช่วยกันทำ 

คุณอานำกุ้งไปลวกให้สุกก่อน จากนั้นให้ผมเตรียมข้าวสวยมาพอประมาณ เป็นคนทำอาหาร ก็สนุกกว่ารอกิน บรรยากาศระหว่างผมกับเขาก็เหมือนลดความขุ่นเคืองจนแทบหายขาด เราผลัดกันชิมข้าวต้มนั่นที่ช่วยกันทำ พอเห็นว่ามันได้ที่เตรียมรับประทาน คุณอาก็หันมาบอกผม

“ไปปลุกไทน์มาสิ เขาจะได้ลงมากิน”

“ครับ งั้นเดี๋ยวผมมา”

“อืม อาก็จะขึ้นไปอาบน้ำเหมือนกัน”

ผมกับคุณอาแยกย้ายกันไปทำธุระที่เราต้องทำ ไทน์ยังคงนอนหลับสนิทแม้ว่าใกล้จะเจ็ดโมงเต็มที ผมเขย่าร่างเพื่อนสองสามครั้งจนเขางัวเงียตื่นขึ้นมา คนตัวสูงขยี้ตาไปมาพร้อมกับปรับโฟกัสสายตาอยู่ครู่หนึ่งจึงเห็นผม

“อ้าว ชอบ ตื่นก่อนหรอ”

ลงไปทำอาหารเช้ากับคุณอาจะเสร็จแล้วต่างหาก

“อือ” ผมขี้เกียจต่อความยาวเลยตอบรับง่ายๆ “มึงไปอาบน้ำสิ จะได้ลงไปทานอาหารเช้า กูทำเองนะ ลงไปช่วยคุณอาทำมา”

ผมเล่าด้วยความภูมิใจ จนลืมไปว่าคนที่กำลังฟัง มันขี้มโนขนาดไหน!

“นี่มึง...”

มันมองผมเหมือนตะลึงไปเลย แถมยังเอามือเกาท้ายทอยเหมือนเก้อๆอะไรสักอย่าง ผมมองมันด้วยความแปลกใจ

“ข้าวต้มกุ้งเลยนะ ทำไมวะ ไม่อยากกินหรอ” ผมก้มหน้ามองหน้าเพื่อน และนั่นยิ่งทำให้ไทน์มีสีหน้าจริงจังยิ่งกว่าเดิมมากมายหลายเท่า

“ของโปรดกูเลยแหละ”

“ก็ดีน่ะสิวะ รีบอาบน้ำซะสิ จะได้ลงไปกิน เดี๋ยวกูก็จะไปอาบน้ำเหมือนกันเนี่ย” ไทน์นั่งเงียบ

“...”

“มึงไม่ต้องกลัวจะกินไม่ได้นะ กูช่วยคุณอาทำ ไม่ได้ทำคนเดียว รับรองว่ามันอร่อย” ผมโฆษณาไม่เลิก จริงๆวันนี้การได้อยู่กับคุณอาตอนเช้ามันทำให้ผมมีความสุขจริงๆนะ

“ใจคอมึงจะให้กูใจอ่อนกับมึงให้ได้เลยล่ะสิ ถึงได้ไปให้พ่อกูช่วยสอนทำอาหารที่กูชอบแบบนั้นน่ะ”

ใจอ่อนอะไรของมันอีกฟระ

ผมขมวดคิ้วอยู่พักหนึ่ง จนนึกขึ้นได้ว่าไทน์มันเข้าใจผิดอยู่ว่าผมชอบมัน ผมเลยรีบยกมือขึ้นมาส่ายไปมาตรงหน้ามัน

“ไม่ใช่อย่างงั้นนะ!

“โกหกสิ เสียงสูงเลย” สูงกับป๊ามันน่ะสิ เอ่อ ไม่ได้ ผมไม่อยากจะว่าพ่อไทน์เพราะเขากับคุณอาคือคนๆเดียวกัน ลำบากใจจริงๆ หรือผมควรพูดความจริงไปเลยดี

“กูไม่ได้โกหกนะ กูไม่ได้ชอบมึง มึงกินอย่างสบายใจเหอะ” ผมสารภาพความจริงครึ่งเดียวเพื่อลดอาการฟุ้งซ่านที่เพื่อนคนสนิทกำลังเป็นอยู่

“พอเถอะ มึงอาจจะแก้ตัวนะ แต่ดูสิ่งที่มึงทำอยู่ดิเพื่อน” มันเน้นคำว่าเพื่อนใส่หน้าผม “นี่มันรุกกะไม่ให้กูหายใจเลยนะ ขืนมึงทำตัวอย่างงี้ พ่อกูคงต้องรู้เข้าสักวันว่ามึงคิดแบบนี้กับกู”

=_=;;;;

ป๊ามึงรู้อยู่แก่ใจว่ากูชอบใคร ไม่ต้องห่วง...

อยากบอกแบบนี้ก็เดี๋ยวมันจะตีโพยตีพายว่าผมสารภาพรักมันและพยายามจะสู่ขอมันกับพ่อมันไปอีกทุกอย่างจะบรรลัยยิ่งกว่านี้ ผมเลยต้องสงบปากสงบคำ

“กูรู้ว่าการตัดใจมันลำบาก ยังไงเรื่องของชอบที่มึงทำให้ กูจะรับไว้เพราะความมีน้ำใจของกูแล้วกัน กูไม่อยากให้มึงคิดว่ากูทำร้ายจิตใจมึงมากไปกว่านี้”

“เออออ” ผมลากเสียงยาว “แค่นี้มึงก็ทำร้ายจิตใจกูมากพอแล้วแหละ”

ไอ้เพื่อนเวร ยัดเยียดให้ผมชอบมันอยู่นั่นแหละ

“กูก็ไม่ได้อยากทำร้ายจิตใจมึงนะชอบ มึงเป็นฝ่ายมาชอบกูเองโดยที่กูไม่ได้ขอ” มีใครมีโล่พระเอกมิวสิคดีเด่นไหม มอบให้มันทีซิ ผมรำคาญ

“จ้า” ผมตอบแค่นั้น “กูไปอาบน้ำแล้วนะ กูร้อน”

 

ผมอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก่อนไทน์ เลยลงมานั่งรอกับคุณอาด้านล่าง ผมยิ้มให้คนตัวสูงที่กำลังเช็คข้อมูลจากหนังสือพิมพ์ธุรกิจอยู่ คุณอาตวัดสายตามองผมอย่างเรียบนิ่งและกลับไปสนใจหนังสือในมือต่อ ผมยิ้มค้าง...

ทำไมจู่ๆเขาถึงนิ่งขนาดนี้ล่ะ ต่อให้โกรธอะไร เขาก็จะว่ากล่าวตักเตือนมากกว่าจะนิ่งเฉยนะ...

เกิดอะไรขึ้น?

ผมสงสัยว่าอะไรทำให้คุณอาเย็นชาขึ้นมาอย่างงั้น กำลังจะอ้าปากถาม หากไทน์ก็ลงมาที่โต๊ะพอดี คุณอาปิดหนังสือพิมพ์ เขาพูดกับลูกชายด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“กินซะ จะได้ไปเรียน”

ไทน์มองหน้าผม ปกติแล้วคุณอาจะไม่ใช่คนประเภทที่จะทำหน้านิ่งขนาดนี้ อย่างน้อยๆก็มักจะมีรอยยิ้มติดหน้าเขาเสมอ 

“ป๊า มีอะไรหรือเปล่าน่ะ” ไทน์ขมวดคิ้วเหมือนกังวลหน่อยๆ

“กินซะ” เขาย้ำคำเดิมและลุกออกจากโต๊ะอาหารไป ผมตกตะลึง ไทน์ก็เหมือนกัน เราหันมามองหน้ากันอย่างมีคำถาม ไทน์เป็นฝ่ายรวบรวมสติได้ก่อนผมซะอีก

“เกิดอะไรขึ้น นี่อย่าบอกนะ ว่ามึงบอกพ่อกูไปแล้วว่ามึงชอบกู” ตาเขาแทบจะเหลือก ผมจึงรีบส่ายหน้าไปมาเพื่อปฏิเสธ เมื่อเช้าคุณอาก็ยังดีๆอยู่ ผมไม่รู้เหตุผลที่เขาเป็นแบบนี้จริงๆ

“กูไม่บอกเรื่องแบบนั้นหรอกนะ มึงอย่าประสาทได้ไหม”

“แล้วทำไมพ่อทำเหมือนโกรธเลยล่ะ ดูยังไงก็โกรธอะไรสักอย่างชัดๆ” ไทน์คงกินแทบไม่ลง ผมเองก็ไม่มีอารมณ์มานั่งละเลียดอาหารเช้า

“เดี๋ยวกูไปคุยกับคุณอาเอง มึงรอนี่แหละ”

ผมเลื่อนเก้าอี้ไปด้านหลัง เตรียมจะลุกขึ้น ทันใดนั้น คนขับรถประจำตัวคุณอาก็ก้าวเข้ามาในห้องนี้แทน ผมจึงชะงัก สายตาของผมกับไทน์ไปรวมที่เขาเป็นจุดเดียว

“อ้าว ลุงไม่ไปส่งป๊าหรอครับ” ไทน์ถามคนขับรถของพ่อเขา ปกติเขามีหน้าที่ขับรถรับส่งคุณอาในวันที่คุณอาต้องการ หรือมีงานด่วนและไม่ต้องการที่จะขับรถเอง

“คุณหัสดินให้ผมมาเรียนให้พวกคุณหนูทราบว่าวันนี้ผมจะเป็นคนไปรับไปส่งคุณหนูเองครับ”

“แล้วคุณอาอยู่ไหนครับ” ผมโพล่งถามออกไปตอนยังไม่จบประโยคดีด้วยซ้ำไป คนขับรถของคุณอาหันมามองผม

“ครับ?”

“ผมถามว่าตอนนี้คุณอาอยู่ไหนไงครับ!” ผมเกือบจะตะโกนด้วยความหงุดงหงิด คนขับรถของคุณอาไม่รับรู้อารมณ์ของผมไปกับผมด้วย เขาตอบอย่างสงบนิ่งเช่นเคย

“ท่านสั่งผมแล้วบอกว่าจะรีบไปทำงาน คิดว่าตอนนี้คง...”

เขายังไม่ทันพูดจบ ผมก็วิ่งออกไปแล้ว ถึงไทน์จะตะโกนเรียกชื่อผมก็ไม่ได้หันกลับไป ใจผมมันกระวนกระวาย คุณอาไม่เคยเป็นแบบนี้ เมื่อผมออกไปจากประตูบ้าน วิ่งไปยังที่จอดรถ รถของคุณอากำลังขับตรงออกไปที่หน้าประตูรั้วที่เคลื่อนออกด้วยคำสั่งรีโมท ผมวิ่งตามรถเขาและตะโกนเรียก หากคนตัวสูงกลับขับรถออกไปโดยไม่คิดจะเหลียวแล ผมหยุดวิ่ง ยืนหอบอยู่กับที่ เหงื่ออาบใบหน้า น้ำตาก็เอ่อขึ้นมา

เขารู้ว่าผมวิ่งมา...

เขาเหยียบคันเร่งให้รถเร็วขึ้น เพื่อหนีผม




อ่านแล้วเม้นท์ให้เค้าโด้ยน๊าา

ที่มาน้อยเพราะตอนนี้เจ็บตาซ้ายค่ะ เลยดูคอมนานๆไม่ได้ต้องค่อยๆปั่น

ถ้าหายก็น่าจะยาวกว่านี้และคงที่กว่านี้ ขอโทษที่หายไปหลายวันค่า 

----------------




บันทึกช่วยจำ : 982









[LOADING...150 PER.]

แท็ค #ป๊าดินกินเด็ก


ภาคต่อนิยายเรื่องนี้มีอีกสองเรื่องน๊า
สายฮาหมดเลยค่ะ 5555
--------------------
เรื่องแรก 
 #พี่มี (แฟน) เด็ก
ฟ้าใหญ่ X อีนังพี่อาร์ค 
ใครอยากสะใจเห็นคนกลัวผัว กดที่รูป
V




เรื่องที่สอง มีความหื่น ฮา น่ารัก 
และกลัวเมียเด็กสุดพลังค่ะ [เฮียไทน์ X ตันหยง]
คลิ๊กที่รูป

V








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

503 ความคิดเห็น

  1. #21552 HygeiaCruz (@NukNikNyx) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 21:42
    ไทน์หาเรื่องให้เพื่อนไหมละ
    #21552
    0
  2. #21342 tbuykeid37 (@tbuykeid37) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 12:13
    ฮืออออ
    #21342
    0
  3. #18866 Thitaphorn Tiemnara (@thitanana) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 12:37
    เกิดอะไรขึ้น!!!??
    #18866
    0
  4. #15429 hwalhwal (@inspirit-yeol) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 18:06
    คุณอาไปได้ยินที่ไทน์คุยกับชอบในน้องป้ะเนี่ย ทำชอบร้องไห้เลย
    #15429
    0
  5. #13281 thejathhhhhhh (@thejathhhhhhh) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 23:22
    ฮืิออออออออออ สงสารน้องงง
    #13281
    0
  6. #13260 exolbenben (@exolbenben) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 21:31
    ได้ยินเรื่องที่ไทน์มโนแน่ๆ555
    #13260
    0
  7. #12952 ikonyg (@ikonyg) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 23:39
    ิชิปแล้วไงน้องร้องไห้เลยยย
    #12952
    0
  8. #11675 fahhfahh2 (@FahhFahh) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 20:15
    โอ๊ยยวเฮียไทน์!! หยุดมโนค่ะ!!
    #11675
    0
  9. #11077 เพียวเพียว (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 00:31
    ชอบใจเย็นน้าาา คุณอาอาจจะมีเรื่องสำคัญมากๆๆๆๆเกี่ยวกับชอบก็ได้ TT รักจุ้บ
    #11077
    0
  10. #10819 MT3JYB (@LoveMJBY) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 12:52
    โอ๊ย คุณหัสดิน มีไรก็หยุดคุยกันให้รู้เรื่องก๊อนนนนน
    #10819
    0
  11. #10794 YYNJ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 09:43
    หรือคุณอาจะได้ยิน???????
    #10794
    0
  12. #10793 ~~... แมวน้อย...~~ (@swithon) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 09:31
    เฮียเค้ามโนไม่หยุดเลย
    #10793
    0
  13. #10771 SuZu'Ell' (@lovelyaommiiz) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 07:26
    คุณอาา ทำไมทำแบบเน้
    #10771
    0
  14. #10745 ปอเต๊อะ (@luffy) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 05:19
    อ้าวคุณอาเป็นไรอะ งอนไรเนี่ย
    #10745
    0
  15. #10718 Otc (@dadata) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 00:36
    สงสัยไปำด้ยินช็อตเด็ด 55555
    #10718
    0
  16. #10653 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 10:22
    โอ๊ยยยยย คุณอางอนเป็นเด็กน้อยเลยอะไรเนี่ย เราว่าอาต้องได้ยินแน่ๆ แล้วไหนบอกไม่ควรไง แล้วงอนทำไม โกรธทำไม ย้อนแย้งนะเราอ่ะ
    #10653
    0
  17. #10580 damme2 (@damme) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 00:08
    ตายแล้วๆ คงไม่ได้ยินที่ลูกๆคุยกันนะ5555
    #10580
    0
  18. #10565 gKgif (@francium) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 23:57
    อิป๋าาาาาาาา น้องผิดอะไร
    #10565
    0
  19. #10563 TOKI_FALIKIT (@TOKI_FALIKIT) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 22:49
    คุณอาเป็นอะไรรร ใจกระตุกเลยสงสารชอบ
    #10563
    0
  20. #10560 CYJ1911 (@Kartoon43) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 21:31
    อ้ากกกกก น้องชอบผิดอะไรรรร คุณอาาาาาาา
    #10560
    0
  21. #10557 witchbeaming (@witchbeaming) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 20:08
    น้องผิดอะไรรร แงงงงง
    #10557
    0
  22. #10556 Sminkpm (@xiumin88) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 17:46
    คุณอาาา น้องชอบผิดอะไร
    #10556
    0
  23. #10555 Chayada Sengkhem (@lovestory1234567) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 17:14
    รอได้ค่าาา หายไวๆนะคะ สู้ๆ
    #10555
    0
  24. #10554 thatsmile (@Lemonligz) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 17:11
    ทำไมอะอาาาา
    #10554
    0
  25. #10552 bchp (@bchp) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 15:52
    คุณอาใจร้ายยย
    #10552
    0
เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น