จบ | OUR LAST GAME : แก่ ใจดี สปอร์ต กทม. [Yaoi]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,102,173 Views

  • 21,883 Comments

  • 17,080 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    153

    Overall
    1,102,173

ตอนที่ 10 : {HASSADIN} : EPISODE 09 #150 per.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 42509
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    28 ส.ค. 61


นี่เป็นนิยาย วาย แปลว่า ชายรักชาย อยู่ในหมวดวายและมีคำว่า Yaoi  ค่ะ


Cr. All Pic : : search engine Cr. Music : : Youtube

18+ เนื้อหามีความผิดศีลธรรม

มีความกินเด็ก ใช้วิจารณญาณในการอ่าน


│กินเด็ก│



EP.09



คงเป็นคราวซวยของทับทิมที่ไว้ใจคนอย่างผม เธอไม่ได้รู้เลยว่าตัวเองมีช่องโหว่ให้ผมเอาเปรียบได้มากแค่ไหน ดังนั้นผมจึงแกล้งให้เวลาเธอหาเงินมาใช้หนี้ในเวลาสั้นๆที่ผมกำหนด เมื่อเธอทำไม่ได้ ผมก็ให้ทนายจัดการ 

ทับทิมไม่ได้มีทรัพย์สินที่เป็นชื่อของตัวเองและเป็นหนี้ผมเกินหนึ่งล้าน เมื่อเธอไม่สามารถใช้หนี้ผมได้ เธอก็กลายเป็นบุคคลที่ล้มละลายตามกฎหมาย นั่นทำให้เธอขาดคุณสมบัติในการเป็นผู้จัดการมรดกของชอบ

ผมช่วยเหลือชอบด้วยการรับเขาเป็นบุตรบุญธรรม ผมจึงกลายมาเป็นผู้แทนโดยชอบทำ สามารถยื่นเรื่องถอดถอนทับทิมออกจากการเป็นผู้จัดการมรดกได้ 

ผมไม่ได้อยากจะได้มรดกอะไรของเด็กคนนี้ แค่อยากช่วยเขาและอยากให้ทับทิมได้รู้ว่าไม่ใช่ว่าผมจะเล่นงานเธอไม่ได้ ถึงเธอจะคั่งแค้นผมแค่ไหน ตอนนี้สภาพของเธอก็ไม่สามารถที่จะเอาชนะผมได้ ต้องยอมเสียทั้งหลานชายและมรดกก้อนโตที่ก็ไม่ใช่ของเธอ

ผมให้ชีวิตใหม่กับชอบและไม่เคยให้เขาต้องเผชิญหน้ากับสถานการณ์เลวร้ายแบบที่เคยเป็นตอนอยู่กับป้าของเขาอีก เรียกได้ว่าผมทำตัวเป็นผู้ปกครองที่ดี ทุกอย่างมันเหมือนจะดีไปหมด เพราะชอบเองก็สนิทกับลูกชายของผมด้วย การที่ผมช่วยชอบ ทำให้ลูกชายผมก็รู้สึกดีไปด้วย

ผมไม่ได้คิด ไม่ได้ทบทวนว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมทำให้ชอบเพราะหวังดี วันหนึ่งจะทำให้เขายึดติดผมขนาดไหน 

เราอยู่ในบ้านเดียวกัน หลายครั้งที่ผมก็วูบไหว ไม่ได้มองว่าเขาเป็นเพื่อนลูกชายหรือเป็นเด็กที่ผมอุปการะเหมือนลูกเลยสักนิด ชอบเองถึงจะเรียกผมว่าอาอย่างเดิม บางครั้งสายตาของเขาก็ทำให้ผมคิดว่าเขาไม่ได้คิดว่าผมเป็นแค่อาหรือเป็นแค่พ่อของไทน์

ยิ่งชอบโตขึ้นมากเท่าไหร่ ความสัมพันธ์ของผมกับเขาก็ยิ่งซับซ้อนจนอธิบายออกมาไม่ได้

 

ห้าปีต่อมา

CHOB PART

“เด็กๆ ลงมาทานอาหารเช้าได้แล้วนะ เข้าใจหรือเปล่า” เสียงเรียกที่ออกแนวเร่งๆของคุณอาดังมาจากนอกห้อง คงจะเป็นเพราะวันนี้ผมกับไทน์ตื่นสาย เมื่อวานเราก็เล่นเกมด้วยกันจนดึกเลยด้วย 

นับจากวันที่คุณอาตัดสินใจรับผมเป็นบุตรบุญธรรมตามกฎหมายเพื่อช่วยผมจากคุณป้าของผมเอง ผมก็อายุครบสิบห้าแล้ว ที่นี่กลายมาเป็นเหมือนบ้านของผมมากกว่าบ้านของผมที่คุณพ่อคุณแม่ทิ้งไว้ให้จริงๆซะอีก เพราะผมก็ไม่อยากจะกลับไปอยู่ที่นั่นแบบเหงาๆคนเดียว

ที่นั่นมีทั้งความทรงจำที่สวยงาม ความทรงจำที่เลวร้าย การอยู่กับตัวเองทำให้ผมนึกถึงพ่อแม่ที่จากไป และนึกถึงช่วงชีวิตที่ไม่มีพวกท่าน ผมเลยชอบอยู่กับไทน์และคุณอามากกว่า

“ไทน์ กูลงไปรอข้างล่างนะ” 

ผมไปยืนบอกเพื่อนที่หน้าห้องน้ำ ไทน์กำลังอาบน้ำอยู่ ส่วนผมน่ะแต่งตัวเสร็จแล้ว ผมเลยคิดว่าผมจะลงไปก่อน 

ม่บ่อยนักที่ผมจะได้อยู่กับคุณอาแค่สองคนโดยไม่มีเพื่อนสนิทมากวน และผมก็ไม่เคยบอกให้ไทน์รู้ด้วยว่าผมอยากจะอยู่กับพ่อเขาสองต่อสอง

ผมวิ่งลงบันไดไปข้างล่าง เสียงฝีเท้าของผมทำให้คุณอาเดินมายืนรอที่หน้าบันได ถึงผมจะมาหยุดวิ่งตอนเกือบถึงชั้นล่างก็ไม่ทันแล้ว

“วิ่งทำไม เดี๋ยวก็หกล้มอย่างเมื่อเดือนที่แล้วอีกหรอก อยากให้อาพาไปเข้าเฝือกอีกรอบหรือไงครับ?” ถึงจะโดนดุ ผมก็ไม่ได้กลัวหรอกนะ

“ถ้าอาพาไป ที่ไหนผมก็อยากไปทั้งนั้นแหละ”

“พูดดี”

คุณอาหรี่ตามองผมเหมือนกับรู้ทันอะไรสักอย่าง ผมไหวไหล่ขณะก้าวเข้าไปหา พักหลังๆยิ่งผมโตขึ้น ผมก็ไม่ค่อยจะกักเก็บความรู้สึกของตัวเองเหมือนตอนที่ผมเป็นเด็กเท่าไหร่ ผมกล้าที่จะพูด กล้าที่จะถาม สังคมหรือว่าเพื่อนๆเปลี่ยนผมไป

“พูดดีแล้วมีรางวัลให้ผมไหมล่ะ”

“มีสิ” เขาทำเหมือนจะเขกศีรษะผม ที่จริงก็ไม่แรงนักหรอก ผมแค่หยอกล้อเล่นมากกว่า ถึงอย่างงั้นผมก็ไม่อยากโดนเขกให้เจ็บเล่นๆหรอก เจ็บเล็กเจ็บน้อยก็เจ็บอยู่ดี ดังนั้น ผมโยกตัวหลบไปยืนอีกฝั่งของเขาแทน

“เดี๋ยวนี้ดื้อหรือไงฮึ?” คุณอาถามยิ้มๆ

“ผมไม่ได้ดื้อ อาก็รู้” ผมซ่อนความนัยไว้ใต้รอยยิ้มและปล่อยให้เขาเดาความคิดของผมไม่ออก คุณอาไม่ได้รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับใจของผมอย่างตอนที่ผมเป็นเด็กอีกแล้ว “วันนี้เราจะกินอะไรกันหรอครับ ผมหิวแล้วเนี่ย ไม่รอลูกอาแล้วดีกว่า”

ผมเดินผ่านคุณอาเข้าไปในครัวและตามกลิ่นอาหารหอมๆเข้าไป มันยั่วกระเพาะผมเอามากๆ เล่นเอาท้องร้องโครกเชียวล่ะ คุณอาทำอาหารเช้าแบบง่ายๆสไตล์อเมริกันไว้สำหรับเราทั้งหมด ผมนั่งลงที่เก้าอี้และลงมือทานก่อนโดยไม่ได้รอไทน์จริงๆ ผมว่ามันต้องช้าแน่ๆ อย่างน้อยก็เล่นเกมอีกสักตาสองตา อยู่ด้วยกันมาห้าปี ผมย่อมคุ้นเคยกับนิสัยของเพื่อนผมดีในระดับหนึ่ง

“ทำไมวันนี้ลงมาช้ากันจัง” คุณอานั่งลงข้างๆผมและลงมือทานพร้อมกัน

“เมื่อคืนทำการบ้านครับ” ผมโกหกและเหล่ตามองคุณอาไปด้วย เห็นได้ชัดเลยว่ารอยยิ้มที่เขามีอยู่ตอนนี้มันหมายความตามคำว่า ‘ไม่เชื่อ’ คุณอาใช้ส้อมชี้หน้าผมอย่างไม่จริงจังนัก ไม่ถึงกับดุ ออกแนวปรามๆ

“ทำการบ้านจริงน่ะหรอเรา อย่านึกว่าอาไม่รู้นะว่าทำอะไร”

“อารู้หรอว่าผมทำอะไร” ผมแกล้งถามกลับ เมื่อโตขึ้นผมทานอาหารได้เร็วกว่าตอนอายุสิบขวด ส่วนเรื่องปริมาณน่ะหรอ ผมยังติดนิสัยกินน้อยเหมือนเดิม เหมือนมันกินแบบนั้นมาจนชิน ตอนนี้ผมก็อิ่มแล้วแม้ว่าจะกินไปได้ครึ่งเดียว พอว่างเลยทำตัวเป็นประโยชน์ด้วยการลุกไปชงกาแฟให้คุณอา ผมรู้ดีว่าเขาชอบกาแฟแบบไหน เขาไม่เคยบอก ผมสังเกตเอาจากการเห็นเขาดื่มทุกวัน คุณอาขอบคุณตอนที่ผมวางแก้วกาแฟไว้ข้างๆเขา

“อารู้ว่าเราไม่ได้ทำการบ้านแล้วกัน” เขายกกาแฟขึ้นจิบ สีหน้าของเขาดูพอใจในรสชาติของกาแฟแก้วนั้น

“อานี่เก่งจัง รู้ด้วยว่าจริงๆแล้วผมไม่ได้ทำการบ้าน”

“งั้นที่จริงเราทำอะไร”

คุณอามองหน้าผมเหมือนรอฟังคำตอบที่เข้าท่าอยู่ ผมเหลียวกลับไปมองว่าไทน์มาหรือยัง พอเห็นว่าเขายังไม่มาผมเลยกระซิบกับคุณอาด้วยเสียงเบาๆให้ได้ยินกันแค่สองคน เพราะผมว่าถ้าไทน์ได้ยิน เขาอาจจะโกรธผมก็ได้

“ผมคิดถึงคุณอาอยู่น่ะสิ”

คุณอาตวัดสายตามองผม ผมอยากรู้ว่าถ้าผมบอกเขาอย่างงั้นแล้วเขาจะตอบว่าอะไร ลึกๆในใจผมคาดหวังปฏิกิริยาจากเขาอยู่เหมือนกัน ปรากฏว่าเขาไม่ได้เขิน ไม่ได้ตกตะลึงอะไร เขายิ้ม เป็นรอยยิ้มมีเลศนัยที่ผมเดาความหมายไม่ออก

“กินข้าวกันเสร็จหรือยังครับ โทษทีผมลงมาช้า”

เสียงไทน์ดังมาก่อนตัวซะอีก เขาเดินเร็วๆเข้ามาในห้องครัว บรรยากาศของผมกับคุณอาในก่อนหน้านี้มันเลยมลายหายไปอย่างรวดเร็ว เวลาอยู่ต่อหน้าไทน์ ผมกับคุณอามักจะทำตัวตามปกติ ส่วนคุณอา เขาไม่เคยนอกลู่นอกทางกับผมเลย ถึงบางทีผมจะไม่รู้ว่าผมกำลังหวังอะไรอยู่ถึงผิดหวังได้ก็ตาม

“ยัง เร็วๆเข้าเลยเดี๋ยวก็ไปเรียนสาย วันนี้ฉันไม่ได้ไปส่งแกนะ” คุณอาคุยกับไทน์

“ผมรู้ ป๊าจะให้ผมไปเองหรอ” ไทน์รีบๆยัดอาหารเช้าลงกระเพาะ เขากินเร็วและกินหนักมากขึ้นทุกวัน แถมความสูงยังทิ้งห่างผมไปทุกที ไม่มีรอกันเลย อายุเท่ากันไทน์สูงตั้งร้อยเจ็ดสิบห้าแล้ว ผมนี่สิ ความสูงยังไม่แตะร้อยเจ็ดสิบด้วยซ้ำ ตอนนี้แค่ร้อยหกสิบเจ็ดเซ็นติเมตรเอง

“เปล่า ให้คนขับรถขับไปส่ง”

“แล้วเย็นนี้ป๊าจะกลับมากินข้าวเย็นที่บ้านหรือเปล่า หรือว่าจะทำงานที่บริษัทจนดึกอีกล่ะ”

ช่วงนี้ธุรกิจของคุณอากำลังไปได้สวยจนเรียกได้ว่าเป็นจุดสูงจุดเลยก็ได้ มาไกลจนไร้คู่แข่ง เกือบจะครองอันดับหนึ่งจากธุรกิจประเภทเดียวกัน คุณอาประสบความสำเร็จและเป็นที่น่าจับตามอง ยังมีรายการที่ทำข่าวเกี่ยวกับธุรกิจโทรมาขอสัมภาษณ์เขาด้วยซ้ำ โดยอายุ ถือว่าคุณอาการมาถึงจุดนี้ในเวลาแค่นี้ถึงว่าเร็วมาก เขาฉลาด รอบคอบ สุขุมเยือกเย็นเสมอ

“น่าจะกลับมาที่นี่แหละ วันนี้ป๊ากะจะกลับมากินข้าวที่บ้านอยู่แล้ว”

คุณอาทำเหมือนมีแพลนบางอย่างอยู่ในใจ ผมแอบมองเขา ลึกๆอยากรู้เหมือนกันว่าแพลนของเขาคืออะไร เพราะว่ายังไม่มีจังหวะให้คุณอาได้ตอบโต้ประโยคที่ผมไปทิ้งระเบิดไว้ก่อนหน้านี้ มันเลยคาใจผม ผมแค่อยากรู้มากๆว่าเขาจะสนใจหรือเปล่า

“ก็ดีเหมือนกันนะ ผมเห็นป๊าไม่ได้กินข้าวเย็นที่บ้านมาสักพักแล้ว กลับมาดึกๆตลอดเลย”

“วันนี้เราไม่ได้กินข้าวกันแค่สามคนหรอกนะ จะมีคนมาที่นี่ด้วย”

“ใครหรอป๊า” ผมเกิดสนอกสนใจประโยคนี้จนเงยหน้ามองคุณอาด้วย เขายังคงมีสีหน้าเหมือนเดิม มันไม่ใช่ครั้งแรกที่คุณอาพาใครมาทานข้าวที่บ้านหรอก ส่วนใหญ่ก็เป็นนักธุรกิจที่ร่วมงานกัน หรือไม่ก็เป็นเพื่อนในวงการธุรกิจของเขา

“อยากรู้ก็รอดูเองสิ”

ผมกัดริมฝีปาก แอบหงุดหงิดเล็กๆ ทำไมคราวนี้เขาไม่บอกเหมือนทุกที หรือว่าจะเป็นผู้หญิง?

ผมเก็บความอยากรู้ไว้ในใจและปล่อยให้ไทน์ต่อบทสนทนากับคุณอาไปก่อน พอได้จังหวะที่ไทน์ออกไปรอข้างนอกเพราะผมอยู่ช่วยคุณอายกจานชามเข้าไปในครัวเพราะพวกแม่บ้านขึ้นไปทำความสะอาดห้องอยู่ ผมก็เลยอดจะถามเขาไม่ได้

“ใครจะมาทานข้าวกับเราหรอครับ” ผมวางจานในมือลงและมองร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างๆไปด้วย คุณอาหันมายิ้ม

“ไม่เชื่ออาหรอ ที่อาบอกว่าถ้าเห็นแล้วก็จะรู้เองน่ะ”

“เชื่อสิครับ ผมแค่อยากรู้ก่อน” ริมฝีปากของผมเผลอเม้มอีกครั้ง ผมไม่ชอบความรู้สึกที่พอไม่รู้เรื่องของคุณอาก็จะพาลหงุดหงิดแบบนี้เลย ที่แย่กว่านั้นคือผมมักจะไม่กล้าแสดงท่าทีเอาแต่ใจออกไป ผมไม่อยากให้คุณอารู้สึกเอือมระอา

“ขืนอาบอกไป ชอบอาจจะไม่ชอบใจก็ได้นะ” เขายังคงทิ้งปริศนาอย่างต่อเนื่อง คุณอาเดินนำออกไปก่อน ผมรู้เลยล่ะว่าถ้าปล่อยให้เขาเดินออกไปที่รถตอนนี้ โอกาสที่จะได้คุยกันอีกมันก็ยาก อย่างที่บอก ผมระวังไทน์เสมอเวลาจะทำอะไร

“ถ้าคุณอาไม่บอก ผมไม่ให้ไปง่ายๆนะ” ผมขวางทางเขาไว้

“งั้นใครจะไปสายกว่ากันล่ะ ชอบหรืออา”

ผมพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ มันก็ต้องเป็นผมอยู่แล้วที่จะไปสาย ก็คุณอาไปทำงาน มีเข้าแถวซะที่ไหนล่ะ คุณอาเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นผมไร้ท่าทีขยับ เขายกมือขึ้นดูนาฬิกาแล้วก้าวเข้ามาจับไหล่ผม ผมเผลอสบตากับเขา ทำให้คนมีแผนการมากกว่าหมุนตัวผมให้หันไปอีกด้านและดันให้เดินไปพร้อมกัน

“รีบไปเถอะ เดี๋ยวไปโรงเรียนสายนะ”

ผมล่ะเกลียดการมีความลับอย่างงี้ของเขาจังเลย ถ้าเขาไม่บอก ผมหาวิธีสืบให้รู้เองก็ได้

 

@โรงเรียนมัธยม

กลุ่มเด็กมัธยมต้นจำนวนมากยืนเรียงกันไปตามเลขห้องเพื่อรอเข้าแถว ผมยังเป็นเด็กม.ต้นอยู่ ถึงจะอยู่ม.สามแล้ว ก็ยังได้เข้าแถวในโดม แดดไม่ร้อนจัดนัก ไม่เหมือนกับพี่ๆมัธยมปลายที่เหมือนจะโดนเผาให้ตายทั้งเป็น ขนาดวันไหนคาบบ่ายเป็นวิชาพละ ต้องเล่นกีฬากลางแจ้ง พวกผมยังรู้สึกแสบผิวไปหมด ไม่อยากคิดสภาพตอนขึ้นม.สี่ที่ต้องไปยืนเข้าแถวด้านหลังทำกิจกรรมเคารพธงชาติ ฟังอาจารย์พูดหน้าเสาธงบลาๆเลยจริงๆว่ามันจะทรมานขนาดไหน พวกอาจารย์ก็เหมือนแกล้ง ปล่อยขึ้นห้องช้าจะตายไป แปดโมงเกือบครึ่งโน่นแหละ

“ไทน์ กูถามอะไรหน่อยดิ” ผมหันไปถามเพื่อนสนิทที่ยืนกดโทรศัพท์อยู่ข้างๆ ตอนนี้อยู่ในระหว่างจัดแถว อาจารย์ยังไม่เดินตรวจก็จะมีเด็กคุยเล่น กดมือถือ ลอกงานกันเป็นเรื่องปกติ

“ว่า?” ไทน์หันมามองผม มันต้องก้มหน้าลงมาคุยเพราะตัวสูงกว่าเยอะ

“พ่อมึงมีแฟนหรือเปล่าอ่ะ”

“ทำไมวะ เขาบอกมึงหรอ” พอเป็นเรื่องคุณอา ไทน์ก็หันมาให้ความสนใจกับผมมากกว่าโทรศัพท์เดี๋ยวนั้น

“เขาจะบอกกูก่อนได้ไง เขาต้องบอกมึงก่อนสิ มึงเป็นลูกเขานี่” ไทน์ทำท่านึกตามประโยคที่ผมพูด เขาทำให้ผมอึดอัดอยู่ครู่หนึ่งกับความเงียบและท่าทีเค้นความคิดนั่น

“กูไม่แน่ใจว่ะ พ่อกูเห็นอย่างงั้นพักหลังก็ไม่เบาเหมือนกันนะ คุยหลายคนอยู่”

“...”

“กูไม่ได้ห้ามเขาเหมือนตอนเด็กๆแล้วด้วย เพราะกูก็ไม่อยากให้เขาเหงา กูยังอยากมีแฟน พ่อกูก็อาจจะอยากมีใครก็ได้” 

สีหน้าผมเปลี่ยนไปชนิดที่ว่าดูออกในทันทีตอนที่ไทน์พูดเรื่องที่ว่าพ่อเขาอาจจะอยากมีใคร ตอนเด็กๆความรู้สึกของผมที่มีต่อคุณอามันอาจจะยังไม่ชัด ไม่เหมือนตอนนี้ที่ผมเริ่มแน่ใจขึ้นทุกทีว่าไม่ได้คิดกับเขาแบบที่สมควรจะคิด มันก็เลยกลายเป็นความอึดอัดที่อยู่ข้างในไปแบบนี้

“เป็นอะไรหรือเปล่า” ไทน์ถามเมื่อเห็นสีหน้าด้านข้างของผม

“เปล่า มึงรู้ไหมว่าคนที่พ่อมึงชวนมากินข้าวคือใคร” ผมหันไปถามไทน์อีก เขาไหวไหล่

“ก็ไม่รู้นะ กูว่าเราก็คงได้เห็นพร้อมกันเย็นนี้แหละ”

ผมกับไทน์หยุดคุยเพราะอาจารย์ประจำชั้นของแต่ละห้องเริ่มเดินตรวจแถว พวกเราไม่อยากโดนทำโทษเลยแกล้งทำตัวเป็นเด็กนักเรียนที่ดี เชื่อฟังกฎระเบียบของโรงเรียน 

ทั้งที่ในความเป็นจริงก็ร้อนจะตายอยู่แล้ว ปกติทุกวันผมจะเบื่อการเข้าแถวมากๆ อยากให้ถึงเสียงออดปล่อยเด็กขึ้นห้องดังขึ้นไวๆ ไม่เหมือนวันนี้ที่สมาธิของผมไม่ได้อยู่กับตรงนี้เลยสักนิด มารู้ตัวอีกทีก็ได้เดินตามเพื่อนขึ้นห้องเรียนแล้ว

คาบแรกเป็นวิชาภาษาไทย อาจารย์ค่อนข้างจะใจดีและเข้าสอนช้า ดูเหมือนว่าท่านจะใกล้เกษียณแล้วด้วย ระหว่างรออาจารย์เข้า นักเรียนในห้องก็พูดคุยกันไม่หยุดปาก พวกผมก็เป็นหนึ่งในนั้น ไทน์หันไปคุยเรื่องฟุตบอลกับเพื่อนกลุ่มข้างหลัง ส่วนผมมีเพื่อนในห้องที่รู้จักกันมาตั้งแต่ประถมมานั่งคุยด้วยเหมือนกัน

“ชอบ เมื่อวานทักไปไม่เห็นตอบเลย” เก็ทเข้ามานั่งเบียดที่เก้าอี้ตัวเดียวกับผมแทนที่เขาจะลากเก้าอี้ของตัวเองมา

“มึงจะเบียดกูทำไมล่ะ เดี๋ยวก็ตกหรอก”

“ไม่ตกหรอก ชอบตัวเล็ก” เก็ทหัวเราะร่า ถึงเวลาจะผ่านมาหลายปีก็ไม่ได้ทำให้หน้าตาของเก็ทเปลี่ยนไปเท่าไหร่ ยกเว้นความสูงที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วเท่านั้น เห็นแล้วก็อิจฉา

“แต่มึงตัวใหญ่ เดี๋ยวกูตกเก้าอี้ทำไง” ผมยังบ่นเก็ทไม่เลิก

“เดี๋ยวเก็ทจับไว้ก็ไม่ตกแล้ว” เก็ทเอาแขนยาวๆมาคล้องแขนผมเล่นแล้วก็หัวเราะ เรื่องของเรื่องคงจะขอมาลอกการบ้านภาษาไทย ผมก็ยอมจะให้ลอกเพราะการลอกกันก็เป็นเรื่องปกติ วิชาคณิตผมก็ลอกเก็ทเหมือนกัน รู้หรอกนะว่าทำอย่างงี้มันไม่ดี ผมแค่ไม่เก่งคณิตเลยจริงๆ พยายามดูแล้วมันก็ไม่ได้ เป็นวิชาเดียวที่ผมจำใจลอกเพื่อนเลยนะ

“เฮ้อ” ผมถอนหายใจออกมาหนักๆตอนที่เก็ทกำลังก้มหน้าก้มตาลอกการบ้านอยู่

“เป็นอะไรทำไมถอนหายใจขนาดนั้นอ่ะ”

“เซ็งนิดหน่อย วันนี้คุณอาบอกว่าจะมีคนมากินข้าวที่บ้านด้วย แต่ไม่รู้เป็นใคร ถามก็ไม่ยอมบอก”

“เข้าใจ เวลาเก็ทแถมอะไรแล้วแม่ไม่บอก เก็ทโคตรหงุดหงิดอ่ะ” เก็ททำหน้าทำตาใส่อารมณ์เล็กน้อยให้ผมเห็นภาพ ผมมองเก็ทแล้วก็นึกอะไรขึ้นมาได้

“วันนี้เก็ทว่างไหมอ่ะ”

“ก็ว่างอยู่นะ” เก็ทพยักหน้า “ทำไม จะชวนไปไหนหรอ”

“วิชาวิทยาศาสตร์เราทำงานคู่กันใช่ไหมล่ะ ไหนๆวันนี้มึงก็ว่าง ไปทำงานที่บ้านพร้อมกูเลยไหมล่ะ” ไทน์ไม่ค่อยว่าหรอกถ้าผมจะชวนเพื่อนไปทำงานที่บ้าน เพราะเดี๋ยวมันก็ต้องชวนเพื่อนที่คู่กันไปทำงานอยู่แล้ว จริงๆบ้านไทน์ทุกวันนี้ก็แทบจะเหมือนบ้านผม เหมือนผมกับเขาเป็นพี่น้องกันเลย ก็เล่นอยู่ด้วยกันมาห้าปีแล้วนี่นา

เก็ทเงยหน้ามองผมแล้วยิ้มกว้างรับ

“ก็เอาสิ” 

บทสนทนาของผมกับเก็ทเปลี่ยนไปเรื่อยๆ เราคุยกันเล่นๆบ้าง แหย่กันบ้าง จนอาจารย์เข้ามาสอน เก็ทจึงกลับไปนั่งที่ของตัวเอง กลายเป็นไทน์ที่มานั่งอยู่ข้างๆผมเหมือนเดิม จากสายตาของเพื่อนสนิท เขาดูมีอะไรจะถาม แค่ไม่อยากถามระหว่างคาบเรียนเลยปล่อยให้ต่างคนต่างทำงานไป ไทน์คงจะเก็บคำถามของไว้จนถึงช่วงพักเที่ยง

กลุ่มเพื่อนที่สนิทกับไทน์เป็นพิเศษเนื่องจากชอบเล่นฟุตบอลด้วยกันเข้ามาชวนไทน์ไปกินข้าว ไทน์บอกว่ามีเรื่องจะคุยกับผมนิดหน่อยให้พวกนั้นไปก่อน พวกนั้นก็เลยยอมไปรอที่โรงอาหาร ผมรู้ว่าถ้าผมอยู่กับผู้ชายคนอื่นในห้อง ผมก็จะโดนไอ้พวกนั้นล้อว่าเป็นผัวเมียกันอะไรอย่างงั้น พวกมันไม่กล้าล้อผมกับไทน์เพราะไทน์ไม่ใช่คนที่จะล้อเล่นด้วยได้ เกิดมันหงุดหงิด ก็คงโดนต่อยปากแตกเข้าจริงๆ

“ชอบ มึงคุยอะไรกับเก็ทหรอ” ไทน์ถามในสิ่งที่ผมแอบคิดอยู่แล้วว่าเขาจะต้องถาม

“กูชวนเก็ทไปทำรายงานของวิชาวิทย์เย็นนี้”

“เย็นนี้?” ไทน์ทำหน้าเหมือนผมเป็นบ้าเลยล่ะ

“อื้อ ทำไมล่ะ มึงโกรธหรอ” ผมหยั่งเชิงเพื่อนสนิทดู ยังไงบ้านก็เป็นบ้านไทน์ ถ้าเขาไม่เต็มใจ ผมไปยกเลิกกับเก็ทก็ได้ ยังไม่สายหรอกน่า

“กูไม่ได้โกรธ แต่ไอ้เก็ทมันดูแปลกๆกับมึงนะ อย่างกับมันคิดอะไรกับมึงเลย” ไทน์ขมวดคิ้วจนยุ่งไปหมด ผมเอาหนังสือเรียนใส่กระเป๋าและสะพายมันไว้พลางเดินออกนอกห้องเรียน ไทน์รีบคว้าเป้ของเขาแล้วตามมา มือหนาคว้าแขนผมไว้

หมับ!

“ดูมึงไม่แปลกใจเลยนะชอบ”

“มึงจะให้กูแปลกใจอะไร” ผมยิ้มให้ไทน์ “ก็กูรู้อยู่แล้ว”

“นี่มึงชอบมันหรอ” ไทน์ดูจะงงไปมากกว่าเดิม นอกจากความงงแล้ว เหมือนจะมีความสับสนบางอย่างอยู่ในดวงตาของเขาด้วยนะ

“ทำไมล่ะ มึงหึงหรอ” ผมแกล้งถาม เพื่อนสนิทแสดงสีหน้าตกใจ รีบปล่อยมือจากแขนผมเหมือนกับแขนผมเป็นของร้อนเลย ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อไหร่ที่ผมกล้าเล่นกับความรู้สึกคนอื่นอย่างงี้ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมถึงเอาแต่ใจตัวเอง คงเพราะไม่เคยถูกขัดใจเลยสักครั้งตลอดห้าปีที่ผ่านมาล่ะมั้ง

“กะ กูไม่ได้หึงสักหน่อย กูก็แค่แปลกใจ”

“กูล้อเล่น อย่าคิดมากสิ” ทีกับคนอื่นจะมีเรื่องก็มี ทีกับผม ผมไม่เห็นมันจะกล้าอะไรสักเท่าไหร่เลย

“ยังไงก็แล้วแต่ ถ้ามึงไม่ชอบมัน ก็อย่าไปสนิทกับมันมาก เดี๋ยวมันก็นึกว่ามึงคิดเหมือนกันหรอก” ไทน์เดินอยู่ข้างๆผมและตักเตือนผมด้วยความหวังดี ผมก็ไม่ได้คิดจะให้ความหวังอะไรเก็ท ผมแค่เอาเก็ทมากระตุ้นความรู้สึกของใครบางคนมากกว่า

“กูรู้ กูก็แค่ชวนมาทำรายงาน กูไม่ได้ไปแสดงท่าทีอะไรซะหน่อย ไม่ไว้ใจกูหรอ” ผมช้อนสายตามองคนตัวสูงกว่า ไทน์หลบตาวืด

“เปล่า มึงเพื่อนกูนะ กูไว้ใจสิ”

“ขอบใจ” ผมตบไหล่ไทน์หนักๆแล้วเดินนำมันไป ปล่อยให้เพื่อนเดินตามอยู่ด้านหลัง ไทน์เองก็ไม่ยอมเดินให้เร็วขึ้นเพื่อมาเดินข้างๆผม เขายอมจะเดินตามหลังอยู่อย่างงั้นดีกว่า ผมไม่รู้เหตุผลที่เขาทำแบบนั้น และไม่คิดจะถามด้วย 
















[LOADING...150 PER.]

แท็ค #ป๊าดินกินเด็ก


ภาคต่อนิยายเรื่องนี้มีอีกสองเรื่องน๊า
สายฮาหมดเลยค่ะ 5555
--------------------
เรื่องแรก 
 #พี่มี (แฟน) เด็ก
ฟ้าใหญ่ X อีนังพี่อาร์ค 
ใครอยากสะใจเห็นคนกลัวผัว กดที่รูป
V




เรื่องที่สอง มีความหื่น ฮา น่ารัก 
และกลัวเมียเด็กสุดพลังค่ะ [เฮียไทน์ X ตันหยง]
คลิ๊กที่รูป

V




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

439 ความคิดเห็น

  1. #21339 tbuykeid37 (@tbuykeid37) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 11:38
    ไทน์ชอบใครรรร
    #21339
    0
  2. #18860 Thitaphorn Tiemnara (@thitanana) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 11:41
    ไทน์ เก็ทชอบ ชอบ ชัวร์ .....รึเปล่า55555
    #18860
    0
  3. #15422 hwalhwal (@inspirit-yeol) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 17:26
    น้องชอบโตแล้วอัพเลเวลความอ่อยด้วยอ่ะ 5555555 ไทน์ชอบน้องชอบรึเปล่าเนี่ย เก็ทก็อีกคน ออหอน้องงงง
    #15422
    0
  4. #14923 PoisonPig Eve (@poisoneve) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 11:13
    แลดูโตมามีปัญหา อยากได้เมจใสๆมากกว่า อันนี้ดูแรด
    #14923
    0
  5. #13278 thejathhhhhhh (@thejathhhhhhh) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 23:08
    น้องมันรุกหนักโว้ยยยยยยยยยย
    #13278
    0
  6. #13248 exolbenben (@exolbenben) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 20:42
    ชอบนิยายแนวนี้ของพี่เดมมากมันแบ่บโชตะได้กร๊าวใจอะฮืออออ
    #13248
    0
  7. #13059 Ingfalalabell (@FPPD) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 13:41
    ๆไม่อนากว่าชอบน่ะ แต่ทำแบบนี้มันให้ความหวังอ่ะ แอบผิดหวังอ่า
    #13059
    0
  8. #12949 ikonyg (@ikonyg) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 22:31
    อายุน่าจะเกิน 15 เวลามีอะลงอะไรจะได้ไม่คุก 55555
    #12949
    0
  9. #12948 ikonyg (@ikonyg) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 22:29
    อะไวเบอร์นั้นความเรียบร้อยหายไปไหนนน
    #12948
    0
  10. #12785 Asuno (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 14:07
    น้องชอบบบบบบ เปลี่ยนไป
    #12785
    0
  11. #11059 020540 (@020540) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 21:02
    ชอบโตแล้วขี้อ่อย...มากกกกก
    #11059
    0
  12. #10547 gabriel.la(: (@facklazy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 14:22
    สิบห้าก็ร้ายขนาดนี้แล้ว นึกไม่ถึงว่าถ้าอายุเท่าตอนไทน์มีตันหยงจะแสบจนคุณอาหัวหมุนขนาดไหน5555
    #10547
    0
  13. #10437 bwp_k (@bwp_k) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 10:44
    โตมาแล้วร้ายลึกนะชอบ
    #10437
    0
  14. #10036 FuFarlala (@noeyeer4212) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 00:30
    สบถแบบรอนเลย ร้ายกาจจจจ 5555
    #10036
    0
  15. #9897 Feremaka (@feremaka) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 16:10
    หนูน้อยหายไปไหนแล้วล่ะเนี่ยย
    #9897
    0
  16. #9681 RhongTood (@marklmsg7) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 16:44
    ความร้ายกาจนี้....
    #9681
    0
  17. #9499 tarn_teuky (@tarn_teuky) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 17:14
    น้องชอบคนสวย นู๋ร้ายนะลูก
    #9499
    0
  18. #9448 OverOzone (@namwanny42) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 00:56
    ร้ายนะเนี่ยยย.
    #9448
    0
  19. #9260 moon97969 (@moon97969) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 12:36
    ไทน์นายแอบคิดอะไรกับชอบรึเปล่า ???
    #9260
    0
  20. #9137 bchp (@bchp) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 00:46
    น้องชอบโตมาแล้วร้ายมากกกก. ฮ่าๆๆๆๆ
    #9137
    0
  21. #9123 Paperheart96 (@Paperheart96) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 19:39
    ชอบโคตรร้ายยยยยย ไทน์(ในตอนนี้) จะแอบคิดอะไรบ้างรึป่าวววว
    #9123
    0
  22. #9090 Annelida (@annelida) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 12:19
    นี่ขนาดแค่ 15 ปี เด็กร้ายนย
    #9090
    0
  23. #9060 rveex (@rveex) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 08:38
    ชอบบบบบบ น้องชอบบบบบบร้ายยนะเรา
    #9060
    0
  24. #9059 Mil Worasa (@milmil) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 06:36
    แอบเอาแต่ใจนะเรา
    #9059
    0
  25. #9058 Nim'nomnam (@0955818488) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 02:11
    ยิ่โตยิ่งร้ายนะเรา
    #9058
    0
เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น