Pic_หมอเถื่อน ณ บ้านไพร

ตอนที่ 1 : คุณหนูเอาเเต่ใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 72
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 มี.ค. 60

 

รถลีมูซีนสีดำเป็นมันวาววับแล่นมาหยุดตรงหน้า ทำเอานักศึกษาที่นั่งอยู่ม้าหินอ่อนแถวนั้นหันมามองเป็นจุดเดียว เมื่อคนบนรถเปิดประตูก้าวเท้าลงมา

โมนาลิซ่าแซ่ลี ลูกครึ่งสาวอเมริกัน-กะเหรี่ยง เวลามาเรียนชอบใส่กระโปรงสั้นเต่อ จงใจเปิดให้เห็นขาขาวสวยของตนเอง เสื้อรัดรูปแทบจะปกปิดผิวขาวผ่องของเธอไม่ได้เลย มันรัดเอาหน้าอกอวบกลมกลึงขนาด16 นิ้วดันเต่งออกมาเหมือนเป็นลูกโป่งที่ใกล้จะระเบิด กระดุมนักศึกษาทุกเม็ดโดนเต้าใหญ่เบียดแทบจะปริขาดอยู่แล้ว  

นัยน์ตาแพรวพราวหวานหยด เอวคอด สะโพกงอนเหมือนเชื้อเชิญให้หนุ่มๆมาขยุ้มเล่น หนุ่มๆที่มองรู้สึกเหมือนเธอจะเล่นหูเล่นตาด้วย

ที่นั่งอยู่ม้าหินอ่อนอีกกลุ่มคือพวกผู้หญิง กำลังสายตาจิกกัดมาทางนี้ ล้วนแต่อริปีนเกลียวกันมาทั้งนั้น เคยยกพวกรุมตบโมนาลิซ่ามาแล้วด้วย แต่คนอย่างเธอมีรึจะหวั่น  “เดี๋ยวเถอะ ได้รู้กันว่าใครแน่กว่า” ลงไปนั่งเติมแป้งนั่งไขว่ขาไปมา

หนุ่มๆถึงกับมองตาไม่กระพริบ จะหมอบคลานมองอยู่แล้ว ร่ำลือกันว่าบางครั้งเธอก็โนบราหรือไม่ก็ไม่นุ่งกางเกงใน ทำเอาพวกบ้ากามได้มองแล้วคิดจนจิตเตลิด เพียงใช้ศอกสะกิดกระเป๋าถือใบหรูตกลงพื้น มีเจ้าหนุ่มคนหนึ่งรีบมาคว้าทันที

“ผมเก็บให้ครับ”

“ขอบใจนะ เอ๊ะเธอชื่อบัสใช่ไหม”

หนุ่มน้อยเฟรสซี่ปีหนึ่งยิ้มเห็นฟัน สาวในดวงใจรู้จักชื่อของตนเองด้วย

“คืองี้ครับ ผมอยากเลี้ยงน้ำ”

“อะรายๆฮะ เราจะเลี้ยงน้ำอะไร”

สาวเจ้าเหล่ตาดุๆใส่ ทำเอาหนุ่มน้อยถึงกับหน้าจ๋อย ติดประหม่า

“น้ำชาครับ”

“ฉันแค่รู้จักชื่อเราจะมาทำสนิทเลี้ยงน้ำ ประสาท”

มุกจีบสาวไม่ได้เรื่องจริงๆ ยังดีว่าหน้าใสดูไปก็หล่อดีนะ มิน่าได้ตำแหน่งเฟรสซี่หน้าใสดาวเด่นน้องใหม่ของคณะ

พอเธอพูดจาดีด้วยทำเอาหนุ่มน้อยถึงกับพูดจาตะกุกตะกัก หัวใจพองโตแนะนำตัวอีกครั้ง มาอยู่ใกล้กลิ่นตัวหอมชื่นใจจริง เธอนั่งไขว่ขาปล่อยลำเรียวบางไร้ริ้วรอยผิวดูใสมาก ทำเอาหนุ่มน้อยใจเต้นตุบตับ เธอเห็นท่าทางแล้วแอบขำ

ดู๊ดู แค่หยอกเด็กมันหน่อย ทำจะเกาะติดแจเสียแล้ว

แล้วต้องถอนใจดังเฮ้อไกวปลายเท่าไปมาปล่อยหนุ่มน้อยนั่งจ้อไป ที่พึ่งลงจากตึกคืออาจารย์ภูวดล โจทก์มาอีกรายแล้วเดินหน้าตั้งมาเซียว มาเขย่าไหล่นักศึกษาหนุ่มน้อยทันที

“บัส อาจารย์สั่งอะไรเธอไปทำ ทำไมไม่ไปทำอีก”

“ถ่ายเอกสารชีทสรุปหรือครับ อาจารย์จะเอาตอนบ่ายไม่ใช่หรือครับ”

“เอามาผลัดเวลา ในหนึ่งชั่วโมงต้องเอาไปวางบนโต๊ะฉัน”

ที่น่าเบื่อก็พวกอาจารย์หัวงู เอะอะแตะเนื้อแตะตัว ชอบฉวยโอกาสนัก เห็นเดินมาแต่ไกลท่าจะหลบไม่พ้นแน่ โมนาลิซ่าล้วงสเปรย์บางอย่างออกมาฉีดใกล้จมูกอาจารย์ภูวดล ถึงกับจามฟิดๆจนน้ำตาเล็ด

“อุ้ย ขอโทษค่ะอาจารย์”

“ไม่เป็นไรจ้ะ”

“ว่าแต่ มีธุระอะไรกับโมนาลิซ่าคะ”

“อาจารย์เอาชีทมาให้เห็นชั่วโมงก่อนไม่ได้เข้า เทอมนี้อยากให้โมนาลิซ่าตั้งใจเรียนอีกนิดหนึ่งนะ ปีหนึ่งโมนาเรียนดีมากเลย เกรดเฉลี่ยได้ตั้ง 3.9 เป็นคนมีศักยภาพมากเรื่องเรียน เรื่องความประพฤติก็ด้วย ปีหนึ่งมีแต่คนชมโมนากันทั้งมหาวิทยาลัยเรื่องมารยางามเป็นคนน่ารักมาก”

อาจารย์ชีกอทำเป็นพูดดีเริ่มรู้สึกแสบจนน้ำตาไหล แต่ยังสู้หยิบเอาชีทสรุปมาให้ ยิ้มนี่เต็มหน้าเลย เธอคว้าอย่างไวคนอะไรหื่นเหลือเกิน โดนเข้าไปขนาดนี้ยังยิ้มอีก อย่าหวังเลยจะได้แตะแค่ปลายนิ้วเลย นอกจากป่ะป๊าพวกผู้ชายมีแต่บ้ากามทั้งนั้น 

“อาจารย์ ไปห้องน้ำล้างหน้าล้างตาก่อนนะคะ”

ฮึ่ม!

“ดูนางโมรา มันยั่วผู้ชาย”

นักศึกษาสาวร่างท้วมใส่แว่น ชี้นิ้วดิกๆ

“อย่าไปว่าเพื่อนเลยนะ นุช”

“เชอะ! ระวังจะเป็นของเล่นไปอีกคน”

นิดาสาวแก้มลักยิ้มนิสัยชอบอ่านนิยายรักเป็นชีวิตจิตใจ ใจจริงแล้วแอบปลื้มความสวยของลูกครึ่งสาวที่มีพื้นเพมาจากกะเหรี่ยงชายแดน พบกันวันแรกนิสัยไม่ใช่แบบนี้ดูเธอเชยและเฉิ่มใส่แว่นตากรอบหนา   นัยว่าหัวดีเรียนเก่งจนได้ทุนมาเรียน เคยคบเป็นเพื่อนก๊วนเดียวกัน จนมาเข้าปีสองเธอจึงเริ่มเปลี่ยนไป

แต่สวยขึ้นนะปีหนึ่งเหมือนสวยปวกเปียก มีแต่คนจ้องรังแกเอา

ก็คงไปอัพหน้า ผ่านมีดหมอมาน่ะสิ

 “ไม่นะเธอเป็นลูกครึ่ง โครงหน้าสวยมากอยู่แล้ว

 นุชถึงกับหน้าหงิก นิดาแม่สาวช่างฝัน

ไม่รู่ล่ะ นนกำลังรณรงค์เรื่องแต่งกายให้ถูกระเบียบอยู่ด้วยแม่นี่ท้าทายซะแล้ว เราไปฟ้องกันเลย สามสาวรีบลุกวิ่งไปทางประตูทางเข้าตึก ที่เห็นชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ยืนอยู่กำลังขมักเขม่นแจกใบปลิวให้นักศึกษา

แม้เขาดูเซอแต่ด้วยใบหน้าทีหล่อเหลา รวมทั้งพื้นเพฐานะทางบ้านเป็นลูกชายคนรองของนายตำรวจใหญ่ มีแต่ผู้หญิงมารุมล้อมรับของจากมือ ได้พูดคุยด้วยสักนิดก็ยังดี ใครก็รู้ว่ามีคนคบหาแล้ว รอยยิ้มของเขาช่างดึงดูดให้หยุดมอง

นักศึกษาสาวกำลังรุมล้อมรับแผ่นพับจากมือของนนทพัทธ์ นักกิจกรรมตัวยงของมหาวิทยาลัย แม้เขาจะไม่ค่อยดูแลตัวเอง ปล่อยตัวโทรม ไรหนวดเคราขึ้นเขียว แต่ได้จมูกเป็นสัน เส้นคิ้วหนาเป็นระเบียบ ดวงตาที่บอกอารมณ์ดีอยู่เป็นนิจ รู้จักพูดจาให้เกียรติคน เป็นที่รักและเกรงใจของเพื่อนนักศึกษารวมทั้งอาจารย์

“ช่วยอ่านข้อความในแผ่นพับด้วยนะครับ เราเป็นนักศึกษาจะต้องแต่งกายให้ถูกระเบียบ เพื่อเชิดชูเกียรติของมหาวิทยาลัย โดยเฉพาะนักศึกษาผู้หญิงจะต้องไม่นุ่งสั้น ให้ล่อแหลมต่อสายตาทั้งในมหาวิทยาลัยและภายนอก อีกทั้งยังจะเป็นการป้องกันภัยจากอาชญากรรมทางเพศ”

“แหม..ชอบที่แต่งตัวเพิ้งๆก็ไม่บอก เนอะพวกเรา”

คนหนึ่งถึงกับแซวขึ้น อีกหลายคนเฮตาม

“เอาที่พอประมาณนะครับ จะใส่เอาให้เซ็กซี่ก็ได้แต่ต้องใส่ตอนอยู่บ้านนะ”

นักศึกษาสาวเอียงหน้ากระซิบ “ใส่แล้ว จะตามไปดูที่บ้านไหม”

ชายหนุ่มหัวเราะตอบเหมือนจะเขิน

 เพื่อนนักศึกษาชายมาสะกิดบอกแอรินกำลังมา หยุดหยอกพวกสาวๆได้แล้วเจ้าของใบหน้าเรียวรูปไข่รอยยิ้มหวานหยด เดินมาถึงพร้อมกับแบมือนิ้วมือเรียวยาวขอแผ่นพับด้วย

ชายหนุ่มมีตกใจนิดๆเมื่อเห็นมือสวยข้างนี้ยื่นมา ดาวมหาวิทยาลัยตัวจริงที่ทั้งสวยและเพียบพร้อม เธอเติบโตมาจากครอบครัวชนชั้นสูง คบหากับนนตั้งแต่ปีหนึ่ง พวกผู้หญิงเปิดทางให้เข้ามาแล้วค่อยเร้นหายไปทีละคน

สองคนเดินเคียงกันไปพูดคุยถึงงานละคร ริมฝีปากทาลิปสติกสีอ่อนเวลาขยับ ทำเอาชายหนุ่มที่เดินสวนทางเผลอมองจนเดินไม่ถูกทาง  

แอรินเป็นนักแสดงโทรทัศน์ช่องหนึ่ง กำลังมีผลงานเป็นที่น่าจับตามอง มีหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่จากทั้งในและนอกวงการมาตามจีบ แต่เธอก็เลือกคบหาผู้ชายเรียบๆอย่างนน

“ชุดของฉัน ดูเซ็กซี่ไปไหมคะนน”

ชายหนุ่มยิ้มรับ เล่นเอาพูดไม่ออกเลย

“จะว่าเซ็กซี่อยู่ก็ได้นะ แต่ว่ามีความเรียบร้อยอยู่ด้วย”

เขาช่างพูดเอาใจจริงนะ เริ่มคบกันดูขรึมออก แอรินดึงแขนเข้ามาควง

“วันนี้ ไปดูหนังด้วยกันนะ มีหนังใหม่เข้าด้วย”

“แอรินไม่มีติดถ่ายละครเหรอ”

หญิงสาวทำหน้านิ่ว

“ก็พึ่งเลี้ยงฉลอง ปิดกองถ่ายไปเมื่อคืนไง”

ชวนไปก็ไม่ไป ทีนี้มาทำลืม แอรินขยับปากบ่นไม่มีเสียง

“เช้านี้ติดเรียนหมดเลย มีเวลาก่อนเข้าห้องเรียนนิดหน่อย เลยมาแจกใบปลิวรณรงค์   ช่วงบ่ายต้องไปถ่ายpr ให้ทางมหาวิทยาลัย ท่านอธิการบดีขอมาเองเลยนะ ท่านสนิทกับคุณพ่อมาก ขัดไม่ได้จริงๆ”

“ดาราชายในนี้ก็มี ทำไมต้องชวนเอาแต่นน ไม่เข้าใจจริงๆ”

 

เห็นปีเตอร์กับลิ่วล้อกำลังเดินมาทางนี้ คนอันธพาลเคยมายุ่มย่ามกับแอริน   พักหนึ่งจนถูกนนไล่ตะเพิดไป ตอนนี้มองตากันไม่กระพริบ แอรินรู้สึกตื่นเต้นไปด้วย

พ่อของปีเตอร์เป็นเจ้าของอาบอบนวด ที่เบื้องหลังมีบ่อนกลางกรุง ทั้งค้ามนุษย์มีหญิงสาวถูกหลอกไปขายที่บ่อนชายแดนประเทศเพื่อนบ้าน แต่ไม่มีหลักฐานจะเอาผิดคนพวกนี้คบนักการเมือง ใช้อำนาจเงินเข้าคบหาผู้คนสร้างอิทธิพลให้ตนเอง  

“อย่าไปมีเรื่องอีกเลยนะ” แอรินรั้งแขนไว้

“แค่จะทักทายเอง”

เขาทำหน้าซื่อ

“จ้า พ่อลูกนายตำรวจใหญ่”

น่าขันจริงแอรินยิ้มอ่อนคนทางนี้เดินตรงไปปีเตอร์เป็นอันธพาลในมหาวิทยาลัยใครก็กลัว แต่เจอคนจริงเข้ามีแต่หลบหน้า ดูสิรีบเปิดไปทางอื่นแล้วมีแฟนแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เป็นนักกีฬาหุ่นล่ำแข็งแรงมาก เล่นฟุตบอลต่อยมวยก็เก่งแถมยังรักความยุติธรรม  สมกับเป็นลูกนายตำรวจตงฉิน

หลังเสาปูนกว้างกว่าวาข้างหน้า ถัดลงไปหน่อยคือสวนหย่อมเห็นหลังคนไหวๆแอบหลบในสวนทำเหมือนมีพิรุธ เขาเรียกชื่อยัยนิด! ผู้หญิงตัวเล็กดวงตาเธอใสซื่อเดินออกมายืนกระมิดกระเมี้ยน ตามศักดิ์เขาเป็นญาติผู้พี่ ความรู้สึกจริงเขาเหมือนอิมเมจพระเอกมาจากในนิยายเลย ทำให้รู้สึกเขินเมื่อยืนต่อหน้า

“ไปแอบอยู่ตรงนั้นทำไม”

“พี่นนคะ เออ..”

เพื่อนมุดหน้าโผล่จากพุ่มไม้ ขยับปากไม่มีเสียงเร่งให้ทำตามที่สั่ง

“พวกนุชค่ะ อยากให้มาฟ้องพี่นนเรื่อง”

“เรื่องอะไร”

เขาเหล่ตาขวาง

ช่างดูซื่อเสียจริง แอรินเห็นรำคาญ

“เธอคนนั่น  ออกมาเดี๋ยวนี่นะ”

นุชเห็นต้องฟ้องด้วยตัวเอง ได้ทีจ้อใหญ่เรื่องแต่งตัวโป๊วับแวมของโมนาลิซ่า

นนส่ายหน้าทำไมชอบหาเรื่องทะเลาะกันอยู่ได้ เมื่อก่อนก็เคยเป็นเพื่อนกัน

“เรื่องแต่งตัวโป๊ฉันห้ามเธอไม่ได้ ทำได้แค่รณรงค์เท่านั้น โอเคเข้าใจไหม”

สามคนหน้าถอดสี แล้วมองไปที่แอริน

“ควรจะปรามไว้บ้างนะ แต่งตัวทำยังกะขายเรื่องอย่างว่า มันจะเสื่อมเสียมาถึงมหาวิทยาลัยของเรา ยังไงนนก็เคยเป็นพี่เลี้ยงตอนปี1 หล่อนน่าจะฟังอยู่บ้าง”

นุชกำมือร้องเยส! แอรินคงไม่ชอบหน้าโมนาลิซ่าเหมือนกัน

“แล้วเรื่องที่เขาลือกันมา ยัยโมรามีเสี่ยเลี้ยงน่าจะจริงนะคะ มีรถลีมูซีนมารับส่งหลายวันแล้ว พวกฉันไปเฝ้าดูตลอดเห็นมากับตาเลย ผู้ชายงี้แก๊แก่ยังอ้างว่าป่ะป๊ามาส่งใครจะเชื่อก็ตอนปี1 ยังเป็นนักศึกษาต่างชาติจน ๆนั่งรถเมล์มาเรียนอยู่เลยแล้วดูสิทุกวันนี้ใช้แต่ของแบรนด์เนมราคาแพงทั้งนั้น แต่งหน้าก็จัด แต่งตัวก็โป๊”

ชายหนุ่มคิ้วขมวดปม มีเรื่องให้หงุดหงิดใจแต่เช้าเลย

“อย่าไปเที่ยวปรักปรำคนอื่น ในเรื่องนี้เรายังไม่รู้ความจริง ยัยนิดด้วยเราเป็นคนชอบยุ่งเรื่องของคนอื่นตั้งแต่เมื่อไหร่”

พูดแรงเข้าหน่อยบ่อน้ำตาตื้นอีกแล้ว ญาติสาวตัวเล็กช่างฝันอารมณ์อ่อนไหวง่ายเหลือเกิน ยังไงพี่ก็ไม่ควรดุน้องจนเกินไป เขารับจะไปพูดคุยให้แต่ไม่รับปากจะเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมของโมนาลิซ่าได้

 

ลูกครึ่งแสนสวยเดินเชิดฉายฮัมเพลงไปด้วย ขาเรียวคู่นั้นทำเอาคนมองเพลิน วันนี้เธอได้กระเป๋าหนังจระเข้ดีไซน์ใหม่มาถือ คงทำคนตาร้อนได้เยอะแน่โดยเฉพาะเข็มกลัดคิตตี้ทำด้วยเพชรหลายกระรัดที่ป่ะป๊าสั่งทำให้โดยเฉพาะมันคงราคาแพงมาก

แค่ทำตัวสวยๆแล้วเงินมันก็ไหลมาเทมา อยากได้อะไรก็ได้ง่ายจริงๆ ข้างหน้ามีคนยืนขวางอยู่ แผ่นหลังกว้างคางเครามีไรหนวด หน้าแก่เกินวัย หึ.แค่เห็นก็รู้แล้วว่าใคร บรรยากาศมันกรุ่นๆ โมนาลิซ่าถอดรองเท้าส้นสูงแอบย่องหลบแวบเข้าหลังเสา

พ่อนักศึกษาดีเด่น ทำไมทำหน้ามึนตึงแบบนั้น เห็นทีต้องหลบไปก่อน

“โมนา ฉันเห็นนะ”

ไม่รู้จะหลบทำไม เธอสะบัดเส้นผมสลวยโชว์ต่างหูเพชร เดินออกมาอย่างมั่นใจ แล้วเดินเลยไปทำเหมือนว่าไม่รู้จักกัน เขามือถูหน้า ดูท่าเดินเข้านมมาก่อนหน้า จะใส่ให้มันรัดไปถึงไหน

เขารออยู่แล้วคว้าข้อแขนไว้ทัน เธอร้องเอ๊ะ เม้นริมฝีปาก ออกแรงยื้อ ข้อมือเล็กๆนุ่มนิ่มไม่อาจต้านกำลัง  นี่ถ้าเป็นพวกหัวงูละก็โดนสเปรย์พริกไทไปแล้ว เธอมองหน้าส่งสายตาท้าทาย

“นี่ถ้าคุณไม่ปล่อยมือฉันละก็ ฉันร้องจริงด้วยนะ”

เขาต้องจำใจปล่อย เธอต้องรีบนวดข้อมือ คนบ้าบีบเสียแรง

“ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้เธอเจ็บ”

น้ำเสียงเขาสั่น ตนเองเป็นนักศึกษาดีเด่นนะ

“งั้นฉันไปล่ะ บาย”

“ช้าก่อน”

ชายหนุ่มรีบแซงมาดักหน้า

“ฉันขอพูดด้วย ประโยคเดียวเอง”

“เยส เซอร์”

เธอตะเบ๊ะเสียงดังหน้าอกคู่นั้นกระเพื่อม ล้อเลียนลูกชายนายตำรวจใหญ่     ทำเอาชายหนุ่มใจตาโตหายวาบลงตาตุ่ม ต้องหันหลังไปหายใจให้เต็มปอด กระดุมนั่นมันจะดีดออกมาไหมนะ บวมยังกะยัดลูกโป่งใส่ไว้ข้างใน ไม่ได้ๆเขาต้องรวบรวมสมาธิพูดกับเธอ โดยหลีกไม่มองส่วนนั้น

“ฉันอยากจะเตือนเธอ เรื่องการแต่งตัว”

คนฟังเชิดคาง สะบัดปลายเส้นผมสีน้ำตาลเป็นลอนสลวย

แต่ก็ไม่นำพา เขาสั่นหน้าบ้าง

กลิ่นน้ำหอมของแม่สาวลูกครึ่ง บราสีแดงที่เนื้อผ้าไม่อาจปิด เธอเกิดมาเพื่อเป็นดาวยั่ว แต่ยังไงนักศึกษาดีเด่นอย่างตน จะมาวอกแวกกับเรื่องแค่นี้ไม่ได้ อีกคนขนตางอนช้อนกลับมา คนทึ่ม เอะอะก็เอาแต่หลักการ น่ารำคาญจริง

“เอาล่ะเรื่องแต่งตัวฉันจะไม่ยุ่งล่ะ เพียงแต่จะมาเตือนเรื่องการใช้เงินของเธอนับตั้งแต่รู้จักกันมา เธอเปลี่ยนไปมากนะ โมนาลิซ่าคนเก่าหายไปไหน ฉันพอใจที่เธอเป็นคนเรียบร้อยสงบเสงี่ยม มุมานะตั้งหน้าเรียนอย่างเดียวมากกว่านะ แล้วของฟุ่มเฟือยล่ะพอที มันไม่จำเป็นสำหรับวัยเรียนอย่างเรา”

เขาจะคว้ากระเป๋า เธอเบี่ยงข้างกอดเสียแน่น

“โดน-ท เม็ส วิท มี”

ชักจะเหลืออด เขาขมวดคิ้ว

“แบดเกิร์ล”

“ยู โดน-ท โนว เอนี่ติง”

เล่นลิ้นเหลือเกินนะ

“ฮึ่ม”

คนอะไรหน้าตารุงรังหนวดเคราตัวเองไม่ยอมโกน ยังจะมายุ่งเรื่องคนอื่นอีก พอดีหางตาไปเห็นอาจารย์ภูวดลกำลังเดินผ่านมา ร้องเฮ้! กวักมือเรียกทางนี้ๆ

“เฮ้! ดาร์ลิ้ง”

ทางโน่นเดินจ้ำอ้าวมาอย่างไว นนไม่รู้จะรับมือยังไงสองทาง ไม่ทันไรเธอก็แวบไปแล้ว ต้องเอามือกุมขยับ ฝรั่งน้อยเอ๊ยกะล่อนจริงๆ ที่พื้นเห็นมีแท่งลิปสติกตกอยู่พอเก็บขึ้นมา อาจารย์มาคว้าเอาไปจากมือ บอกจะเอาไปคืนให้เจ้าตัวเอง

เจ้าของใบหน้าคมเข้มต้องหายใจยืดยาว โมนาลิซ่าเมื่อก่อนเธอคือกะเหรี่ยงสาว ดวงตาของเธอที่เห็นครั้งแรกเหมือนลูกกวางน้อย บริสุทธิ์สะอาดเหมือนหยดน้ำค้างกลางไพร  เวลานี้กลายเป็นฝรั่งเต็มตัว เที่ยวอ่อยผู้ชายไปทั่ว เงินทองที่เอามาใช้จ่ายฟุ่มเฟือย ไม่รู้ได้มาจากการต้องแลกด้วยอะไรบ้าง

พวกจิ้งจอกสังคมมันเยอะ กวางน้อยจะเอาตัวรอดไปไปได้ นานแค่ไหน

เงินทองเครื่องเพชร วัตถุนอกกายพวกนี้มันรังแต่จะฉุดรั้งเธอเธอลงสู่ที่ต่ำ ช่างน่าเสียดายเหลือเกิน

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

9 ความคิดเห็น

  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. #1 ลายเส้นสีรุ้ง (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 12:19
    สนุกดีครับ
    #1
    0