ll Little by little ll เผลอรักได้ยังไง ทั้งใจดันให้เธอ

ตอนที่ 3 : Chapter 2 ll ผู้ช่วยชีวิต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,942
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    28 ต.ค. 59

Chapter 2 ll ผู้ช่วยชีวิต

 





 

ซ่า~ ซ่า~

(U.U)

...อืมมม

ซ่า~ ซ่า~

เสียงอะไร...นั่นใช่เสียงคลื่นรึเปล่านะ

“เธอ...เธอ”

แปะ แปะ~

งืมมม...

ฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังกระทบแก้มฉันเบาๆ แถมยังรู้สึกเหมือนมีอะไรหยดใส่หน้าฉันด้วย

...หยด...ใส่

...งั้นเหรอ

O.O!

O.O

O.O

ฉันลืมตาโพลงขึ้นมา และสิ่งแรกที่เห็นก็คือใบหน้าขาวๆ ของผู้ชายคนหนึ่งที่ก้มมองฉันอยู่ในระยะเกือบประชิด! ผมสีบลอนด์ทองที่เปียกลู่ของเขาและมีน้ำหยดลงมา =[]=!

ดะ...เดี๋ยวนะ นี่มันเกิดอะไรขึ้น TOT

“แค่ก แค่ก!” ฉันไอเมื่อรู้สึกเหมือนยังมีน้ำทะเลอยู่ในร่างกายพร้อมกับกระเสือกกระสนลุกขึ้นนั่ง เขาผงะถอยออกไปจากฉัน และฉันก็เพิ่งจะเห็นว่าด้านหลังของเขามีคนอีกสองสามคนยืนดูอยู่ พอคนพวกนั้นเห็นว่าฉันไม่เป็นอะไรแล้ว ก็พากันสลายโต๋ไปในทันที

ฉันหันกลับมามองคนที่ยังนั่งยองๆ มองฉันอยู่ ดวงตาเรียวเล็กของเขากำลังลอบสำรวจใบหน้าฉันเงียบๆ ด้วยสีหน้ากังวลเล็กน้อย เขาคือผู้ชายที่ฉันคิดจะช่วยชีวิตในตอนแรกอย่างแน่นอนเพราะฉันจำสีผมและสีเสื้อเขาได้ เขาเป็นผู้ชายที่หน้าตาดีคนหนึ่งเลยนะ เหมือนพวกนักท่องเที่ยวเกาหลีที่หลงมาติดเกาะเลย แต่ที่ฉันไม่เข้าใจคือทำไมเหตุการณ์มันกลายเป็นแบบนี้ไปได้อ่ะ แงงง TOT

ก่อนหน้านี้ฉันกระโดดลงทะเลไปช่วยเขา ฉันพยายามว่ายเข้าไปหาเขา แต่คลื่นมันก็แรงมาก จังหวะนั้นเองที่คลื่นลูกใหญ่ซัดเข้ามาจนมิดหัวฉัน ฉันกระเสือกกระสนให้ตัวเองโผล่ขึ้นมาเหนือน้ำให้ได้ แต่กลับรู้สึกเหมือนจะจมลงไปเรื่อยๆ จนกระทั่งไม่รับรู้อะไรอีก ฉันคิดว่าตัวเองต้องตายแน่ๆ TOT

แต่นี่ฉันดันฟื้นขึ้นมาได้ และดูเหมือนเขาจะเป็นคนช่วยฉันเอาไว้ด้วย

สรุปว่าเขาไม่ได้จะฆ่าตัวตายหรือเมาจนเผลอตกทะเลหรอกเหรอ ทำไมเขาถึงมาช่วยฉันได้เนี่ย

แต่ก็ดีแล้วที่ฉันยังมีชีวิตอยู่ YOY ถึงฉันจะกำลังรู้สึกว่าชีวิตตัวเองอาภัพ แต่ฉันก็ไม่เคยคิดสั้นหรอกนะ ขอบคุณพระเจ้าค่ะ ฮือๆ

“ไม่เป็นอะไรแล้วใช่มั้ย” ฉันมองคนที่กำลังถาม คิ้วเขาขมวดเข้าหากัน “เป็นอะไรมั้ย ไปอนามัยมั้ย”

ฉันรีบส่ายหน้าเป็นคำตอบให้เขาก่อนจะพูดออกไป

“...แล้วนายล่ะ”

“ฮะ?”

“เอ่อ...ไม่มีอะไร” ฉันหลบสายตาและไม่กล้าพูดอะไรต่อ

ก็ถามออกไปได้นะยัยไข่มุก ถ้าเขาเป็นอะไรจะมาช่วยให้ฉันรอดมาแบบนี้ได้เหรอ TOT

“เมื่อกี้มีคนบอกว่าเห็นเธอตั้งใจกระโดดลงไป”

=O=” ฮะ? ฉันหันกลับไปมองเขาใหม่

“นี่เธอเมาหรือบ้าเนี่ยถึงไปกระโดดน้ำตรงนั้น คลื่นมันแรงไม่เห็นเหรอ ถ้าฉันไม่อยู่ตรงนั้นพอดีเธอคงไม่รอดกลับมาแบบนี้แน่ๆ”

=O=;;

“หรือว่าเธอคิดจะฆ่าตัวตายจริงๆ เนี่ย”

=O=;;;

เดี๋ยวนะ...

เดี๋ยวๆๆ คำพูดพวกนั้นต้องเป็นฉันที่ถามเขาไม่ใช่หรอกเหรอ ที่ฉันต้องตกอยูในสภาพนี้ก็เพราะเขานะ เขาน่ะสิที่บ้าไปกระโดดน้ำตรงนั้นจนฉันบ้ากระโดดตามลงไปช่วยน่ะ TOT

ทำไมพูดเหมือนฉันกลายเป็นคนผิดไปได้ล่ะเนี่ย

“ก็นายกระโดดลงไปก่อน”

“ฮะ?”

“ก็...ก็ฉันเห็นนายกระโดดลงไป ก็เลยตกใจ” ฉันพูดออกไปอย่างไม่เต็มเสียง และดูเหมือนเขาจะงุนงงกับสิ่งที่ได้ยินจากฉัน

เขาเอามือเสยผมที่เปียกของตัวเองไปด้านหลังแล้วพูดต่อ

“นี่อย่าบอกนะว่าเธอกระโดดลงไปเพราะจะช่วยฉัน”

“...”

“นึกว่าฉันจมน้ำเหรอ”

(. .)

“...” ฉันหลบสายตาเขาอีกครั้ง

นี่ฉันดูทำอะไรโง่ๆ อีกแล้วรึเปล่านะ TOT ฮือออ คนอุตส่าห์หวังดีนะ เป็นใครเห็นก็ต้องคิดแบบฉันทั้งนั้นนั่นล่ะ

ฉันค่อยๆ เลื่อนสายตากลับมามองเมื่อเห็นว่าเขาเอาแต่เงียบ และเมื่อเราสบตากัน ฉันก็แอบเห็นว่าเขาพยายามกลั้นขำเอาไว้

ขำเหรอ TOT มันน่าขำตรงไหน ฉันเกือบจะกลายเป็นผีเฝ้าหาดอยู่ที่นี่เพราะเขานะ ใจร้ายชะมัด

“ก็...อยู่ดีๆ ไปกระโดดน้ำตรงโขดหินนั่นทำไมล่ะ เห็นยืนนิ่งอยู่ตั้งนานก็นึกว่าเมาหรือมีปัญหาอะไร (. .)

“ฉันก็ไม่ได้อยากจะกระโดดหรอก” เขาพูดเจือเสียงหัวเราะ ก่อนจะล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วหยิบอะไรบางอย่างออกมาชูให้ฉันดู “นี่ ตอนแรกฉันก็ตั้งใจไปนั่งเล่นเฉยๆ แต่พอจังหวะที่ลุกขึ้นยืนดันทำไอ้นี่หล่น”

สิ่งที่อยู่ในมือเขาคือกุญแจอะไรบางอย่าง ซึ่งดูแล้วน่าจะเป็นกุญแจมอเตอร์ไซค์แน่ๆ

ที่เขายืนมองทะเลอยู่นิ่งๆ ตอนนั้น เพราะกำลังมองหากุญแจตัวเองหรอกเหรอ =O= ฉันนี่มโนไปเป็นเรื่องเป็นราวเลยนะ นึกว่าเขาจะอยู่ในอารมณ์หม่นแบบฉันซะอีก

มโนจนได้เรื่องเลย TOT โอ๊ยยย

ทำไมอยู่ดีๆ ก็รู้สึกอายขึ้นมาก็ไม่รู้ คิดเป็นตุเป็นตะได้ขนาดนี้เขาคงจะคิดว่าฉันทั้งโง่และบ้าแน่ๆ

“ยังไงก็ขอบคุณแล้วกันที่ช่วยฉัน” ฉันมองเขาที่กำลังยกยิ้มบางๆ ที่มุมปาก

รอยยิ้มของเขาทำให้ฉันหรุบสายตาไปทางอื่น ฉันไม่ได้เขินอายเพราะเห็นว่าเขาหล่อหรอกนะ แต่เป็นเพราะอับอายต่างหากล่ะ

เขินอายกับอับอายมันไม่เหมือนกัน YOY

ฉันทำทีเป็นฝ่ายลุกขึ้นยืนก่อนพร้อมกับปัดทรายตามเนื้อตัวตัวเอง อยู่ดีๆ ก็เปียกซะแบบนั้น ทั้งๆ ที่ยังไม่คิดจะเล่นน้ำทะเลวันนี้แท้ๆ ดีนะที่ฉันเอาโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋ากางเกงก่อน ไม่อย่างงั้นโทรศัพท์มือถือฉันคงได้ไปลอยทะเลด้วยแล้วแน่ๆ

อ๊ะ จริงสิ...ฉันวางมันเอาไว้ที่โขดหินนี่! O.O

ฉันหันขวับกลับไปมองยังโขดหินต้นตอของเรื่อง และยังเห็นกระป๋องเบียร์วางอยู่ไกลๆ หวังว่าคงไม่มีใครมาหยิบโทรศัพท์มือถือฉันไปนะ T_T

“มีอะไรเหรอ” เขาถามพร้อมกับลุกขึ้นยืนตามเมื่อเห็นฉันมองไปทางโขดหินนั่นด้วยท่าทางตื่นๆ

“ฉันเอามือถือวางไว้ข้างๆ กระป๋องเบียร์”

“เดี๋ยวฉันไปเอามาให้” พูดแค่นั้นเขาก็เดินไปตามแนวโขดหินนั่น เขาปีนขึ้นไปตามโขดหินต่างๆ อย่างไม่กลัวว่าจะตกลงไปอีกรอบ ก่อนจะเดินกลับมาหาฉันพร้อมกับโทรศัพท์มือถือและกระป๋องเบียร์

เขายื่นโทรศัพท์มือถือมาให้ ฉันรับมันมาถือเอาไว้ จะใส่กระเป๋ากางเกงก็ไม่ได้แล้ว เปียกไปทั้งตัวแบบนี้ T_T

ละ...แล้วนี่เขาเป็นอะไรเนี่ย มองหน้าฉันอยู่ได้

“งั้น...ฉันไปก่อนนะ” ฉันว่าพลางกลับหลังหันแล้วเดินก้มหน้างุดออกมาจากหาด ขึ้นไปยังที่จอดรถซึ่งจอดจักรยานเอาไว้

อยากจะบ้าตายจริงๆ เลย TOT นี่ทำอะไรลงไปเนี่ย

ตัวเองยังเอาไม่รอด ยังมีหน้าคิดจะไปช่วยคนอื่นอีก แล้วดูซิว่าผลที่ออกมามันเป็นยังไง โอยยย

เป็นเหตุการณ์ที่น่าอายชะมัด T///T

ฉันเดินกลับมาที่จักรยานแล้วเอาขาตั้งขึ้น ระหว่างนั้นก็มีอีกคนเดินมาที่รถมอเตอร์ไซค์ซึ่งเจออยู่ข้างๆ กัน ฉันเลยเงยหน้าขึ้นไปมอง

-_-;

เขาไง

เขาขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์พร้อมกับหันมามองฉันที่ยังยืนจับแฮนด์จักรยานอยู่เฉยๆ ริมฝีปากของเขายกยิ้มเล็กน้อย แต่ไม่รู้ว่าฉันคิดไปเองมั้ย รอยยิ้มของเขามันมีแววความตลกขบขันอยู่ด้วย

“ขี่จักรยานมาเหรอ”

“อ่ะ...อื้อ -_-;

“อึดเหมือนกันนะ”

=O=

“กลับดีๆ ล่ะ”

เขาสตาร์ตเครื่อง แต่ไม่วายยักคิ้วข้างหนึ่งให้ฉันส่งท้าย จากนั้นก็ขี่มอเตอร์ไซค์ออกไปเลย

...หึยยย

เขาต้องแอบขำฉันอยู่ในใจแน่ๆ เลย TOT

 

@ Warm Love Resort

7:06 P.M.

ลางไม่ดีเลย T_T

มาแค่วันแรกก็เกิดเรื่องขึ้นจนได้ เกือบจะเอาชีวิตตัวเองไปทิ้งทะเลแล้วมั้ยล่ะฉัน

ฉันขี่จักรยานกลับมาที่รีสอร์ตอย่างทุลักทุเล เรี่ยวแรงหายไปเกือบหมด โทรศัพท์มือถือก็ต้องถือเอาไว้เลยทำให้ขี่ไม่ถนัดเข้าไปใหญ่ นี่ไม่กล้าเล่าให้คุณน้าฟังด้วยว่าตัวเองไปเจออะไรมา

ถ้าพ่อกับแม่รู้ต้องเรียกตัวฉันกลับกรุงเทพฯ แน่ๆ U.U

ฉันเดินเอาผ้าขนหนูเช็ดผมออกมาจากห้องน้ำหลังจากที่เพิ่งอาบน้ำและเปลี่ยนชุดแล้วเรียบร้อย เริ่มได้ยินเสียงเพลงดังมาจากบ้านหลังอื่น สงสัยหลายๆ คนคงกลับมาที่พักและเตรียมปาร์ตี้กันแล้วแหงๆ

ฉันเปิดประตูห้องออกไปยืนตรงระเบียงเพื่อมองบรรยากาศรอบๆ แล้วก็เห็นว่าหลายๆ บ้านมีคนออกมานั่งเกาะกลุ่มกันตรงระเบียงอย่างที่คิดจริงๆ

ดีจัง มีแต่คนมาเป็นกลุ่มทั้งนั้นเลย เห็นแบบนี้อยากจะไปปาร์ตี้กับเขาบ้างจัง TOT ดูบ้านหลังที่ฉันพักอยู่สิว่ามันเงียบงันขนาดไหน แถมเพื่อนข้างห้องก็เงียบเหงาไม่ออกมาทักเดือนทักตะวันบ้างเลย

แอ๊ด~

พูดไม่ทันขาดคำฉันก็ได้ยินเสียงเปิดประตูดังมาจากห้องข้างๆ ฉันหันไปมองพร้อมๆ กับที่มีใครเดินออกมาจากห้องนั้นพอดี

OoO!

O.O

O.O

นะ...นี่โลกมันกลมหรือว่าเกาะมันแคบกันแน่

ที่พักบนเกาะมีเป็นสิบๆ ทำไมต้องเป็นที่นี่ด้วยเนี่ย เป็นเขาอีกแล้ว! TOT ผู้ชายที่เจอกันที่ชายหาดเมื่อตอนเย็น!

ฉันยืนอึ้งทั้งๆ ที่สองมือยังจับผ้าเช็ดตัวค้างอยู่บนศีรษะ เขาเองก็ดูประหลาดใจไม่น้อยที่เห็นฉัน

แงงง ฉันไม่อยากจะเจอเขาแล้วนะ พอเจอกันปุ๊บ ก็รู้สึกอายขึ้นมาอีกแล้วปั๊บ

“เธอพักที่นี่เหรอ” เขาเดินเข้ามาใกล้ๆ ระเบียงฝั่งฉันแล้วเอ่ยถาม ถ้าไม่มีรั้วกั้นกลางระหว่างเรา มันคงจะเหมือนว่าเราอยู่บ้านหลังเดียวกันไปแล้ว

ฉันเพิ่งสังเกตว่าเขาเปลี่ยนชุดแล้ว เอ่อ...ก็ต้องเปลี่ยนอยู่แล้วล่ะ เพราะเขาก็เปียกมาเหมือนกัน -_-;

เขาอยู่ในชุดเสื้อกล้ามเสื้อขาวกับกางเกงขาสั้นสี่ส่วน ผิวที่โผล่พ้นเสื้อออกมามันช่างขาวเจิดจ้าจนน่าอิจฉา ผมสีบลอนด์ทองของเขายังดูเปียกหมาดๆ แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เขาดูดีน้อยลงเลย

เขาต้องเป็นผู้ชายที่มาเกิดผิดประเทศแน่ๆ ดวงตาเรียวเล็กขนาดนี้ จมูกโด่งแบบนี้ ปากเป็นสีชมพูธรรมชาติแบบนี้ แถมยังขาวขนาดนี้ T///T

นี่ฉันไปทำตัวเอ๋อต่อหน้าผู้ชายหน้าตาดีแบบเขาได้ยังไง

ห้องเขาดูเงียบสงบมากเหมือนไม่มีใครอยู่เลย ดูเหมือนว่าเขาเองก็จะมาคนเดียวเหมือนกัน

“อะ...อื้อ” ฉันเพิ่งจะได้สติตอบกลับเขาไป แล้วพอฉันตอบ เขาก็ยกยิ้มเหมือนขำอะไรอีกแล้ว

“โลกกลมดี”

=_=;

“:)

“นะ...นายก็พักที่นี่เหรอ”

“ใช่”

ฉันนี่ก็นะ...ถามคำถามที่ไม่น่าถามออกไปทำไม ถ้าเขาไม่พักที่นี่แล้วจะมายืนจังก้าตรงนี้เหรอ -_-; ทำตัวโง่ๆ อีกแล้ว โอยยย เอ๊ะ แต่ว่าเขาก็ถามฉันก่อนนี่

ช่างมันเถอะเนอะ เขาพักไม่กี่วันเดี๋ยวก็คงไปแล้วมั้ง ยอมอายวันหนึ่งแล้วกัน เดี๋ยวเรื่องพวกนี้ก็ถูกลืมไว้บนเกาะนี้เองแหละ

“เพิ่งมาวันนี้เหรอ” เขาถามต่อ และมันก็ทำให้ฉันขมวดคิ้วโดยอัตโนมัติ

พูดแบบนี้แสดงว่าเขาพักที่มาหลายวันแล้วอย่างงั้นเหรอ

“อื้อ เพิ่งมา”

“แล้วค้างกี่วัน”

“...” ทำไมเขาถามเยอะจังนะ -_-;

“...?”

“หลายวัน” เขาหัวเราะพรืดออกมาเมื่อได้ยินคำตอบฉัน

หัวเราะทำไมน่ะ ก็ฉันพูดจริงนี่ ฉันยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองจะกลับเมื่อไหร่

“หลายวันจนนับวันไม่ได้เลยเหรอ”

-_-;

“โอเคๆ หลายวันก็หลายวัน”

“...”

“งั้น...” เขาเอามือเท้ากับรั้วที่กั้นกลางระหว่างเราเอาไว้พร้อมกับกระหยิ่มยิ้มย่องส่งมาให้ฉัน “เธอชื่ออะไร”

O.O

“ว่าไงล่ะ” อะไรของเขาอีก ถึงกับถามชื่อเลยเหรอ เราไม่น่าจะได้เจอกันบ่อยจนถึงขั้นจะจำเป็นต้องรู้ชื่อกันรึเปล่า =O=

“ชื่อไข่มุก”

“ฉันออกัส”

=O=

“ยินดีที่ได้รู้จักนะ :)

=O=

“เราคงได้เจอกันอีกนาน” เขายักคิ้วข้างหนึ่งเหมือนที่ทำให้ฉันตอนอยู่ที่ชายหาด ก่อนจะยืดตัวตรงแล้วเดินกลับเข้าไปในห้องหน้าตาเฉย ปล่อยให้ฉันยืนเอาผ้าเช็ดตัวคลุมหัวมองประตูห้องนั้นที่ปิดไปแล้วอย่างมึนงง

คนอะไร...อยู่ๆ ก็มาบอกชื่อทั้งที่ยังไม่ได้ถาม แล้วอะไรคือการที่เขาบอกว่าเราคงได้เจอกันอีกนานด้วยล่ะ

O.O

หรือว่าเขาเองก็จะพักอยู่ที่นี่อีกหลายวันเหมือนกันอย่างงั้นเหรอ

TOT!

ฉันไม่อยากเจอเขาบ่อยมากไปกว่านี้แล้วนะ ไม่...ม่ายยย!

แต่ว่าอีกนานของเขาก็คงไม่นานเท่าไหร่หรอกมั้ง อาจจะแค่อีกสามสี่วันอะไรแบบนั้น

ฉันหวังให้มันเป็นแบบนั้นนะ =_=;















ทอล์คทอล์ค

สวัสดีค่า แป๊บๆ ก็วันศุกร์ซะแล้ววว
น้องๆ หลายคนเปิดเทอมกันแล้วใช่มั้ยคะ
ตั้งใจเรียนกันน้าา ว่างแล้วก็แวบมาอ่านนิยายกันได้ค่ะ >.<
เอาตอนที่สองมาเสิร์ฟให้แล้นนน

ในที่สุดชื่อพระเอก็เผยออกมา 5555555
อะไรคือการที่ไข่มุกจะช่วยคนอื่น แต่ดันโดนช่วยซะเอง
โถๆ แม่สาวน้อย 55555555
เรื่องนี้ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าถ้าอ่านกันไปแล้ว
จะรักพระเอกหรือรักนางเอกกันแน่ค่ะ
ไข่มุกเป็นผู้หญิงที่ผูหญิงด้วยกันเกลียดไม่ลงนะคะ
นางน่ารักมากจริงๆ (ฮาาาา)


ไว้เจอกันตอนหน้านะคะ!

1 เม้นท์ 1 กำลังใจน้า
จุ๊บบบบ <3
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

37 ความคิดเห็น

  1. #29 MaiL-MelodY (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 19:51
    พระเอกสายอ่อย แค่เริ่มคุยก็จะละลายแล้วค่ะ +_+
    #29
    0
  2. #17 ponestm (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 19:01
    โอ้ยยยยย น่ารักอะ ติดตามค่ะ><
    #17
    0
  3. #16 หงึบๆ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 20:04
    สัมผัสได้ถึงความจีบของพระเอก555555 ชอบๆ รอตอนต่อไปนะคะ ><
    #16
    0