อสูรไร้รัก

ตอนที่ 9 : บทที่ 5 - เปิดตัวภรรยาคนสวย ( 50% )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 351
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    18 ส.ค. 60
















































 

แจ้ง FC ทุกท่านนะคะ แฟนเพจเก่าของเพื่อนแพงมีปัญหาถูกบล็อกไปแล้ว นี่เป็นแฟนเพจใหม่ที่เพื่อนแพงเพิ่งสร้างขึ้นมา รบกวน FC ทุกคนที่ติดตามผลงานไปกดไลค์กันเยอะๆ เหมือนเดิมนะคะ ข้าน้อยจะพยายามรักษาแฟนเพจอันนี้เอาไว้ให้ดีที่สุดคร๊าบ

กดลิ้งค์นี้เลยจ้า มาถูกใจกันเยอะๆ น้า สมาชิกยังน้อยอยู่เลย >< 
https://www.facebook.com/DekDHayase/?ref=bookmarks





 

เม้นๆ โหวตๆ เป็นกำลังใจให้กันด้วยนะคะ ^^




 

บทที่ 5

เปิดตัวภรรยาคนสวย ( 50% ) 

  

การประชุมผู้บริหารและหุ้นส่วนถูกเลื่อนมาจัดให้เร็วกว่ากำหนด เพราะผู้บริหารหนุ่มต้องรีบพาภรรยาคนสวยมาเปิดตัวต่อหน้าผู้มีเกียรติทุกท่าน เพื่อเป็นการแนะนำออกสื่ออย่างเป็นทางการ และเพื่อให้บรรดาพนักงานทุกระดับได้ทำความคุ้นเคยกับคุณผู้หญิงที่คาดว่าจะเข้ามาดำรงค์ตำแหน่งใดตำแหน่งหนึ่งของบริษัทฯ แห่งนี้

“ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมพ่อต้องให้ฉันพาผู้หญิงบ้านๆ แบบเธอมาเปิดตัวให้ยุ่งยากด้วย” พัชระบ่นไม่หยุดตั้งแต่เสร็จสิ้นพิธีการ ทำเอาหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจจนอยากร้องไห้

แต่ร่างบางก็ต้องทำเข้มแข็งเพื่อไม่ให้เขารู้ว่าเธอกำลังอ่อนแอ

“อย่าบอกนะว่าพูดแค่นี้แล้วจะทำบ่อน้ำตาตื้นน่ะ” น้ำเสียงหงุดหงิดเอ่ย

“เปล่าค่ะ” รีบตอบทันควัน แล้วหลบสายตาคนขี้หงุดหงิด

มือหนาไม่เชื่อคำพูดของเธอคว้าหมับเข้าที่ปลายคางมนแล้วรั้งใบหน้าหวานให้เงยขึ้นสบตาเข้ม หัวใจของชายหนุ่มอ่อนยวบลงทันใดเมื่อเห็นน้ำใสๆ ที่เอ่อล้นเตรียมพร้อมไหลทุกเมื่อในดวงตาคู่นั้น

“ขอโทษ” คำพูดห้วนๆ ที่ฟังยังไงก็ไม่ชวนภิรมย์เอ่ยขึ้น ทำเอารัตนาวดีแปลกใจระคนสงสัยว่าผู้ชายอย่างพัชระที่รังเกียจเธอยิ่งกว่าไส้เดือนกิ้งกือจะพูดคำๆ นี้ออกมาได้

ถึงแม้ว่ามันจะฟังไม่ไพเราะเสียเท่าไหร่ก็ตาม

“เงียบทำไม ขอโทษแล้วก็ยังไม่พอใจว่างั้น ?” เพราะความอารมณ์ร้อนจึงหาเรื่องร่างบางต่อ เขารึอุตส่าห์เอ่ยคำขอโทษที่นานๆ จะพูดกับใครสักครั้ง แต่คนฟังกลับนั่งนิ่งไม่ไหวติง ทำราวกับความรู้สึกของเขาเป็นธาตุอากาศ

น่าหงุดหงิดชะมัด

“เปล่าค่ะ” รัตนาวดีตอบเสียงเรียบ

“นี่เธอหยุดพูดคำนี้สักทีได้ไหม ตั้งแต่นั่งรถมาด้วยกันเธอเอาแต่พูดว่าเปล่าค่ะๆ ทำไม คุยกับฉันมันอึดอัดมากหรือไง” พัชระคิ้วขมวด ลมหายใจอุ่นร้อนฟึดฟัด

“ปะ เปล่าเอ่อ ไม่ใช่ค่ะ” คนตัวเล็กรีบเปลี่ยนคำพูด รับรู้ได้ถึงความหงุดหงิดที่เขาส่งมอบให้จนไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว

เขาจะรู้หรือไม่ว่าเขานั้นน่ากลัวและน่าอึดอัดใจขนาดไหน เธอก็แค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งหากทำอะไรไม่ถูกใจก็จะถูกโวยวายและโดนดุอีก เธอจึงเลือกที่จะนิ่งและเงียบให้มากที่สุด ถ้าไม่มีความจำเป็นอะไรจริงๆ หญิงสาวก็ไม่อยากจะคุยกับเขาด้วยซ้ำไป

ผู้ชายอะไรอารมณ์เสียได้ทุกเวลา

พัชระรำคานที่จะพูดกับภรรยาในนาม ร่างสูงจึงทำเพียงนั่งนิ่งๆ และไม่สนใจอากัปกิริยาของเธอ อยากจะพูดหรือไม่พูดก็ช่าง หล่อนเป็นใครทำไมเขาต้องมานั่งแคร์ด้วย ไร้สาระสิ้นดี

ไม่มีบทสนทนาใดๆ เกิดขึ้นระหว่างคนทั้งสองจนกระทั่งรถคันหรูแล่นมาจนถึงที่หมาย พัชระจัดระเบียบร่างกายตัวเองเล็กน้อยเพื่อเช็คความพร้อมก่อนลงไปพบลูกค้าคนสำคัญ ชายหนุ่มคิดว่าตนดูดีระดับหนึ่งแล้ว กำลังจะก้าวเท้าลงจากรถ แต่แขนซ้ายกลับถูกมือบางรั้งเอาไว้เสียก่อน

“สักครู่ค่ะ” รัตนาวดีเอ่ยพลางกับเขยิบเข้าไปนั่งใกล้ๆ เขา “ริมฝีปากคุณมันแห้งไปหน่อย ทาลิปมันบำรุงก่อนนะคะ จะได้ไม่เสียบุคลิกภาพ” ว่าแล้วก็ยิ้มให้หนึ่งที

พัชระนั่งเกร็งทำตัวไม่ถูกเพราะไม่คิดว่าจะได้รับการบริการทาปากให้จากสตรีคนไหน เธอคือคนแรกที่สังเกตและใส่ใจเขาขนาดนี้

ลมหายใจอุ่นร้อนของเขากำลังทำให้ร่างบางรู้สึกปั่นป่วนอย่างบอกไม่ถูก มือที่ค่อยๆ บรรจงป้ายลิปมันราคาแพงบนริมฝีปากหนานั้นสั่นสะท้านไม่เป็นตัวของตัวเอง ยิ่งได้มองเรียวปากหยักหนาใกล้ๆ พาลอดคิดถึงจูบแรกที่เขาฉกฉวยไปจากเธอไม่ได้ ใบหน้านวลแดงก่ำจนชายหนุ่มนึกเอ็นดู แต่ความที่มีฟอร์มจึงไม่แสดงออกว่าหลงใหลในสิ่งที่เธอทำ

“ขอบใจ” น้ำเสียงเข้มเอ่ย ดวงตาแสร้งมองไปทางอื่น ไม่ใช่อะไร พัชระไม่ต้องการให้เธอรู้ว่าเขานั้นกำลังอ่อนไหว

ใช่เขายอมรับ เขากำลังรู้สึกอ่อนไหวกับความอ่อนหวานของคนตรงหน้า

“เธอจะไม่ลงไปด้วยกันหรือ” สามีหนุ่มถามอีกครั้ง ซึ่งก่อนออกจากห้องประชุมผู้ถือหุ้นภรรยาสาวก็บอกชัดเจนว่าไม่อยากไปทานข้าวกับลูกค้าต่างชาติของเขา ไม่ใช่เพราะไม่มีความมั่นใจหรืออะไร แต่เป็นเพราะพื้นฐานเป็นคนไม่ชอบออกงานสังคมอยู่แล้ว

“คุณไปเถอะค่ะ ฉันไปก็คงช่วยอะไรไม่ได้” รัตนาวดีพูดแล้วยิ้มบางเบา

“ตามใจ” พัชระยักไหล่ก่อนจะก้าวเท้าลงจากรถคันหรูที่ดูใหม่เอี่ยมตลอดเวลา ชายหนุ่มเดินไปจนครึ่งทางกำลังจะเปิดประตูร้านอาหาร แต่สุดท้ายก็ต้องหมุนตัวเดินกลับมายังที่จอดรถอีกครั้ง

รัตนาวดีที่กำลังจะหยิบมือถือขึ้นมานั่งฟังเพลงรอฆ่าเวลาต้องชะงัก เมื่อประตูรถถูกเปิดออกโดยคนที่เพิ่งลงไปเมื่อครู่

“คุณลืมอะไรหรือเปล่าคะ ?” เสียงหวานเอ่ยถาม

“ไปด้วยกัน” คนพูดสั่งกรายๆ

“แต่ว่าฉัน

“ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น ไหนๆ วันนี้ฉันก็พาเธอมาเปิดตัวกับทุกคนแล้ว เธอก็ควรต้องลงไปต้อนรับแขกกับฉันด้วย เป็นภรรยาก็ควรทำหน้าที่ให้สมกับที่มีสามีนักธุรกิจหน่อยสิ” พัชระร่ายยาวตัดบทร่างบางทุกทาง เพราะเขาไม่ประสงค์จะฟังคำแก้ตัวต่างๆ นานา จากหญิงสาว

“เร็วๆ ฉันรีบ เลยเวลานัดมาพอสมควรแล้ว” คนตัวโตทำหน้าเครียด

“ค่ะ”

รัตนาวดีจำใจยอมไปกับเขาแต่โดยดี… 







สวัสดีค่ะทุกคน ^^ เพื่อนแพงอัพให้อีก 1 ตอนแล้วนะคะ 50% เดี๋ยววันถัดไปจะอัพเพิ่มเป็น 100% นะคะ วัน เว้น วัน ตามที่บอกไว้น่ะค่ะ ^^ ไม่มีใครคอมเม้นเลย 555 ชอบไม่ชอบยังไงคอมเม้นบอกกันด้วยนะคะ เพื่อนแพงยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ แล้วก็รบกวนฝากแฟนเพจใหม่ของเพื่อนแพงด้วยนะคะ >< ยังมีคนกดไลค์ไม่เยอะเท่าไหร่เลย รบกวนทุกคนเข้าไปกดไลค์กันเยอะๆ ด้วยนะคะ จะได้ติดตามกันง่ายขึ้นค่ะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนิยายของเพื่อนแพงนะคะ จะตั้งใจเข้ามาหรือหลงเข้ามาก็ตาม เม้นๆ โหวตๆ ให้กันด้วยเด้อ ^^ ขอบคุณก๊าบบ >< 


ฝาก E-Book ของเพื่อนแพงด้วยนะคะ ช่วงนี้กำลังอยู่ในช่วงโปรโมรชั่นอยู่นะคะ ราคา


จุ๋มจิ๋มน่ารักๆ ถ้าใครยังไมได้โหลดก็รีบๆ หน่อยน้า เดี๋ยวหมดเวลาโปรจ้า
^^







DEVIL BAD BOY กับดักรัก ( ร้าย ) ของนายปีศาจ !!!
FriendShip
www.mebmarket.com
" อย่าคิดที่จะหนีฉัน " น้ำเสียงเข้มกดนิ่ง" นายมันบ้า ! เลว ! ฉันเกลียดนาย !!! " น้ำตารินไหลอาบแก้ม" หึ อยากเกลียดก็เกลียดไป เพราะไม่ว่ายังไง เธอก็เป็น 'ผู้หญิง' ของฉันอยู่ดี "รอยยิ้มเหยียดอย่างผู้ชนะ



SO BAD LOVE รักสุดร้ายของนายจอมมาร !
เพื่อนแพง
www.mebmarket.com
ปัง !!!!!!!!! เสียงปิดประตูดังลั่นก่อนที่คนเจ้าอารมณ์จะเหวี่ยงร่างเล็กลงบนเตียงกว้าง หญิงสาวรีบเด้งตัวขึ้นมานั่งมองใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความดุดัน ถึงแม้จะรู้สึกหวาดหวั่นต่อสายตาตรงหน้า แต่เธอก็แสร้งทำเป็นไม่กลัวเพราะไม่ต้องการให้เขาได้ใจ “คุณเป็นบ้าไปแล้วหรือไง ? ทำแบบนั้นต่อหน้าแขกได้ยังไง” เสียงหวานเอ่ยถามอย่างไม่พอใจ “เออ ! ฉันมันบ้า” เซนตวาดกลับ “แต่ที่ฉันบ้าก็เพราะผู้หญิงร่านๆ แบบเธอเนี่ยแหละ !” คำพูดดูถูกหลุดออกมาจากริมฝีปากหยัก “มากไปแล้วนะคุณเซน กรุณาให้เกียรติฉันด้วย” นาเดียมองตาขวาง เริ่มหงุดหงิดเหมือนกันที่ต้องมานั่งฟังเขาด่าฉอดๆ “หึ เกียรติงั้นเหรอ ?” คนพูดหัวเราะในลำคอ “แต่งงานกับฉันแท้ๆ เป็นเจ้าสาวของฉันแท้ๆ แต่ยังทำตัวไร้ยางอายเที่ยวยืนหัวเราะต่อกระซิกอยู่กับผู้ชายคนอื่น ถ้าไม่ให้เรียกว่าร่านแล้วจะเรียกว่าอะไร หะ !!!” ชายหนุ่มตะคอกเสียงดังลั่น เพี้ยะ ! ใบหน้าคมคายหันไปตามแรงตบจากฝ่ามือเล็ก เซนยกมือเช็ดเลือดที่ไหลซึมออกจากมุมปากอย่างช้าๆ ก่อนจะส่งสายตาโกรธจัดมายังคนที่ทำร้ายตน “อย่ามาดูถูกฉันนะ ! ถ้าคุณเมาแล้วอาละวาดแบบนี้ทีหลังก็ไม่ต้องดื่ม ทำตัวเป็นหมาบ้าขึ้นทุกวัน เพราะว่าคุณเป็นคนแบบนี้ไงฉันถึงไม่อยากอยู่ใกล้ !” นาเดียใส่เป็นชุด เธอเองก็คนนะ โดนผู้ชายด่าตอกหน้าซะขนาดนี้ไม่เจ็บไม่สา ก็คงด้านชาเกินทน และอีกอย่าง… เธอไม่ได้เป็นอย่างที่เขากล่าวหา เขาไม่มีสิทธิ์มาดูถูกเธอแบบนี้ “ใช่สิ ฉันมันหมาบ้า ฉันมันเลว โครตจะเลวเลย ! แล้วยังไงวะ ? ต่อให้ฉันเลวบรมยังไง หนสุดท้ายเธอก็ขึ้นชื่อว่าเป็นเมียของฉันอยู่ดี ต่อให้ฉันชาติชั่วแค่ไหนเธอก็มีหน้าที่แค่นอนอ้าขารอฉันบนเตียงเท่านั้น !” ฉึก ! เหมือนมีมีดร้อยล้านเล่มพุ่งเข้าเสียบที่หัวใจของเธอ… เพี้ยะ ! เป็นอีกครั้งที่นาเดียพิพากษาคนปากมอมด้วยฝ่ามือของตน คราวนี้คนถูกตบเจ็บจนหน้าชา ความโกรธบวกกับความเมากำลังสร้างความไม่พอใจให้ไหลเวียนไปทั่วสรรพร่าง “ต่ำช้าที่สุด ! คุณจะได้แค่ตัวฉันเท่านั้น เพราะถึงฉันแต่งงานกับคุณ ฉันก็จะไม่รักคุณ ไม่รัก ไม่มีวันรัก !” ร่างบางตะคอกกลับทั้งน้ำตา “ปากดี !” เซนกำหมัด ขบกรามแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้น “ฉันจะเป็นภรรยาของคุณแค่ในนามเท่านั้น อย่าหวังว่าจะได้แตะเนื้อต้องตัวฉันอีก !” นาเดียเชิดหน้าขึ้นสู้ ยิ่งได้ฟังประโยคแบบนั้นจากคนตัวเล็ก ชายหนุ่มก็ยิ่งโกรธจนหน้ามืดตามัว ความรู้สึกมากมายมันตีตื้นขึ้นมาจนสับสนปนเป แต่ไม่ว่าเขาจะรู้สึกอย่างไร… หนสุดท้ายเขาก็คือเขา “ลองดูสิ !” ร่างหนาขยับเข้าใกล้ร่างบาง “ให้มันรู้กันไปว่าฉันจะแตะต้องตัวเธอไม่ได้ ขนาดตอนยังไม่แต่งฉันยังทำได้ แล้วตอนนี้แต่งแล้วฉันยิ่งมีสิทธิ์ !” “คุณไม่มีสิทธิ์” รู้ว่าพูดไปก็เท่านั้น แต่เธอก็ไม่มีอะไรจะต่อรอง “ฉันมีสิทธิ์ ! ฉันมีสิทธิ์ในตัวเธอทุกอย่าง เพราะว่าฉันเป็น ผัว เธอ นาเดีย…” เซนยิ้มเหี้ยม จงใจเน้นคำว่า ผัว ชัดเจน ! “คนบ้า ! ฉันเกลียดคุณ” นาเดียผลักอกหนาให้ออกห่างจากตัว ร่างบางเตรียมวิ่งหนีออกจากห้อง แต่เธอก็ไปไม่ถึงฝัน เมื่อแขนเรียวเล็กถูกกระชากด้วยมือหนาของจอมมาร หมับ ! “จะไปไหน ? จะไปอ่อยไอ้หน้าอ่อนนั่นอีกหรือไง” เสียงห้าวไม่พอใจ “ใช่ ! ฉันจะไปอ่อยผู้ชายคนอื่น นี่ใช่ไหม คำตอบที่คุณอยากได้ยิน พอใจหรือยังล่ะ !” เมื่อพูดไปก็หาว่าแก้ตัว สาวเจ้าเลยเลือกที่จะประชดเสีย แต่หารู้ไม่ว่ายิ่งเธอพูดแบบนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับเอาน้ำมันไปราดรดบนกองไฟ และเป็นไฟที่เต็มไปด้วยความ หึงหวง เสียด้วย ! “งั้นก็เสียใจด้วย ! เพราะว่าคืนนี้ฉันจะใช้สิทธิ์ในความเป็นผัวหาความสุขจากเธอทั้งคืน ถ้าอยากไปอ่อยใครก็คงต้องรอให้ฉันอิ่มหนำในตัวเธอก่อนนะที่รัก…” เซนยักคิ้ว รั้งร่างเล็กเข้าสู่อ้อมแขน ก่อนจะตระหวัดขึ้นอุ้มเดินไปยังเตียงกว้าง “ปล่อยนะคุณเซน ! ปล่อย” นาเดียพยายามทุบตีไปตามตัวของชายหนุ่ม เซนกักร่างอ้อนแอ้นไว้อย่างแน่นหนา มือหนาล็อคข้อมือเล็กเอาไว้ทั้งสองข้าง “ตอนนั้นที่ฉันกินเธอครั้งแรก… เธอยังคงเป็นเด็กน้อยไร้เดียงสา แต่มาวันนี้เธอโตแล้ว ฉันเองก็อยากจะรู้เหลือเกิน… ว่าเธอ… จะมีรสชาติเหมือนเดิมหรือเปล่า” เสียงเข้มแหบห้าว ยิ่งได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากร่างเล็กที่ลอยเข้ามาแตะปลายจมูก คนเมาอยู่นิดหน่อยก็ยิ่งควบคุมสติตัวเองไม่อยู่ “ปล่อยนะ ! ฉันเกลียดคุณ รังเกียจ ! อย่ามาจับตัวฉัน !” นาเดียมองใบหน้าคมคายอย่างเดียดฉันท์ “หึ… คืนนี้ฉันจะทำยิ่งกว่าจับอีก ฉันจะสอด ฉันจะใส่ ฉันจะดูด เลีย ขบ เม้ม ขยำ ขย่ม กระแทก กระทั้น ! เอาให้เธอพรุนจนเดินไปอ่อยใครไม่ได้เลยเป็นไง ?” นาเดียเบิกตากว้างกับคำพูดที่คนเบื้องบนพ่นใส่ และเธอรู้ดีว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาเอ่ยมันไม่ใช่แค่ขู่ แต่ผู้ชายคนนี้ทำจริง !!!



DEVIL IN LOVE ปีศาจร้าย ! มัดหัวใจยัยหน้าใส
FriendShip
www.mebmarket.com
“เธอคิดเหรอว่าที่ฉันเฝ้าทนุถนอมเธอ เพื่อต้องการส่งต่อให้ผู้ชายคนอื่น…” “พี่อชิ” “อย่าฝัน ! ฉันไม่มีวันยอมยกเธอให้ใคร !!!” พลั่ก ! ผมผลักร่างบางให้นอนราบไปกับเตียงกว้าง ไม่รอช้ารีบโถมร่างกายอันแข็งแกรงทาบทับคนตัวเล็กเอาไว้ทันที เปียโนดิ้นพล่านอย่างกับเจ้าเข้า เธอพยายามขัดขืนผมทุกวิถีทาง “ปล่อยนะ ปล่อย !!!!!” “ร้องอีก ร้อง !” ผมตวาดเสียงกร้าว “ร้องให้คอแตกเธอก็หนีฉันไม่พ้นหรอกเปียโน ไม่มีวัน !” แควก ! ผมพยายามฉีกกระชากสายเสื้อในตัวจิ๋วให้หลุดออกไปจากร่างบาง แต่ผู้เป็นเจ้าของก็ไม่ยอมให้ผมลุกล้ำไปมากกว่านี้ เปียโนทั้งดิ้นทั้งถีบร่างกายผมเป็นพัลวัน “ฉันไม่ยอมนะ ฉันไม่ยอม !” เสียงหวานตะโกนไม่หยุด “เออ ! เดี๋ยวก็รู้ว่าใครมันจะชนะ” ผมยิ้มเหยียด จ้องมองใบหน้าหวานหยดหย้อย “คืนนี้ฉันจะทำให้เนื้อตัวของเธอมันเต็มไปด้วยรอยสัมผัสของฉัน” “…” “ทั้งตัว !!!” ผมกระชากเสียงใส่…



ม่านรักไฟเสน่ห์หา
เพื่อนแพง
www.mebmarket.com
“กรี๊ดดดดดด !!!!!!!!” เสียงกรีดร้องของมัทนาลั่นห้องเมื่อถูกชายหนุ่มร่างสูงโถมกายเข้าใส่ มือหนาพยายามที่จะฉีกกระชากอาภรณ์ของเธอ ใบหน้าคมคายดุดันและจริงจังจนน่ากลัว เพี้ยะ !มือบางตวัดใส่แก้มสากเต็มแรง… “คุณอาจะบ้าไปแล้วหรือไง ปล่อยหนูนะ !” มัทนาร้องโวยวาย “อาปล่อยเรามานานแล้วมัท ปล่อยจนอาต้องคิดทบทวนว่าทำถูกหรือเปล่าที่ให้อิสระเราจนไปเที่ยวรักผู้ชายคนอื่นแบบนี้ !” ชินภัทร์ตาแดงก่ำ ที่ผ่านมาเขาไม่เคยเชื่อในความรู้สึกของตัวเอง หลายครั้งที่คิดอยากจะทำอะไรๆ ให้มันรู้แล้วรู้รอดกันไป แต่ทุกครั้งก็ต้องยับยั้งชั่งใจเอาไว้เพราะไม่อยากขึ้นชื่อว่าทำร้ายคนที่ตัวเองรัก “อิสระบ้าบออะไร คุณอาน่ะเหรอให้อิสระหนู คุณอามีแต่คอยบังคับและกังขังความคิดหนูทุกอย่าง ทำนั่นก็ไม่ได้ทำนี่ก็ไม่ได้ ทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง อิสระที่ว่ามันอยู่ตรงไหนเหรอคะ ?!” “อย่าปากดีกับอานะมัทนา !” ชายหนุ่มกดเสียงต่ำ “วันนี้อาจะทำให้เรารู้ว่าเราไม่มีสิทธิ์ไปรักหรือชอบผู้ชายคนไหนนอกจากอา !” มือหนาจัดการรวบข้อมือเล็กของหญิงสาวขึ้นไปกุมไว้เหนือศีรษะ แล้วซุกไซ้ใบหน้าอันหล่อเหลาไปตามซอกคออันหอมกรุ่น ไม่สนใจว่าร่างบางจะดิ้นหรือขัดขืนแต่อย่างใด ขบเม้นไรฟันลงบนเนื้อนวลอย่างต้องการลงโทษที่เธอกล้าพยศใส่เขา “คุณอาปล่อยหนูนะ ปล่อยนะ ปล่อย !” เสียงหวานเอาแต่ร้องตะโกน แควก !“ไม่นะคุณอา ไม่ !”



เพียงใจรัก
เพื่อนแพง
www.mebmarket.com
ชนิดา...มอบดวงใจของเธอทั้งหมดให้กับ ภาคินรุ่นพี่หนุ่มที่เธอหลงรักตั้งแต่แรกพบแต่โชคชะตากลับกลั่นแกล้ง ให้เธอต้องผิดหวังเมื่อเขาผู้เป็นดั่งดวงใจ กลับหลงรัก เพื่อนรัก ของเธอ...



LOVE DIARY บันทึกรักด้วยหัวใจ
Friend Ship
www.mebmarket.com
ในพื้นที่เล็กๆ ของหัวใจเรามักมีคนสำคัญซ่อนอยู่เสมอ :) มายเฟรนด์... เด็กผู้หญิงตัวอวบที่สวมแว่นตาหนาเตอะ จะทำเช่นไรเมื่อเธอแอบชอบรุ่นพี่สุดฮอตอย่าง พี่พัตเตอร์ ! เด็กน้อยงัดทุกกลยุทธ์ขึ้นมาใช้เพื่อมัดใจรุ่นพี่สุดหล่อ แต่ทุกอย่างกลับไม่ง่ายดั่งใจนึก เมื่อความรักมีอุปสรรค์มาขวางกัน มายเฟรนด์จะทำอย่างไรกับความรักครั้งนี้ ?

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น