อสูรไร้รัก

ตอนที่ 8 : บทที่ 4 - ขัดใจ ( 100% )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 408
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    26 พ.ค. 60












ฝากกดไลค์แฟนเพจด้วยนะคะ ^^ จะได้ติดตามผลงานกันง่ายขึ้น
 

https://www.facebook.com/DekDHayase/



เม้นๆ โหวตๆ เป็นกำลังใจให้กันด้วยนะคะ ^_^






 

บทที่ 4

ขัดใจ ( 100% )




 

          ข่าวงานแต่งงานของตระกูลปรมเทพโด่งดังขึ้นหน้าหนึ่งในแวดวงไฮโซ บรรดานักข่าวพากันเขียนพาดหัวข่าวอย่างครึกโครมการถึงความหรูหราและยิ่งไปกว่านั้นค่าสินสอดร้อยล้านก็เป็นที่ฮือฮาสำหรับทุกคน เหตุนี้เองที่ทำให้พัชระรู้สึกหงุดหงิดจนต้องมาหาที่ลงกับร่างบาง

          “ทำไมฉันหาเสื้อเชิ้ตสีดำไม่เจอรัตนาวดี” น้ำเสียงติดตะคอกเอ่ยถามคนที่กำลังงุ่นง่านอยู่กับการเตรียมอาหารเช้า ภาพตรงหน้ากลายเป็นเรื่องปกติสำหรับชายหนุ่ม ผ่านมาสองอาทิตย์แล้วที่เขาและเธอใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน

          “ปกติมันต้องอยู่ในตู้ แต่นี่หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ”

          “สักครู่นะคะ” ว่าแล้วก็วางมือจากทุกอย่างแล้วมุ่งหน้าไปยังห้องนอน หญิงสาวใช้เวลาไม่ถึงสองนาทีก็ถือเสื้อเชิ้ตสีดำตัวโปรดของชายหนุ่มมาส่งยื่นให้กับเขา ก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ฉันเห็นตู้เสื้อผ้าของคุณไม่เป็นระเบียบฉันก็เลยจัดทุกอย่างให้ใหม่ ตรงนี้เป็นโซนเสื้อผ้าทั่วไป ตรงนี้เป็นชุดสูท และตรงนี้เป็นจำพวกเสื้อเชิ้ต อ่อ ส่วนตามลิ้นชักก็จะเป็นพวกเนคไท กางเกงใน และ

          “พอๆ !” พัชระรีบยกมือห้าม “นี่เธอวุ่นวายกับกางเกงในฉันเลยเหรอ” ถามตาโต

          รัตนาวดีหลุดขำออกมาอย่างลืมตัว

          “หัวเราะอะไร” ถามเสียงห้วน รู้สึกร้อนผ่าวบนใบหน้า เกิดมานอกจากมารดาก็ไม่เคยมีใครล่วงล้ำพื้นที่ส่วนตัวของเขาขนาดนี้มาก่อน

          “ฉันเพียงแต่ทำหน้าที่ภรรยาที่ดีค่ะ” เสียงหวานตอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ยิ่งทำให้พัชระรู้สึกหมันไส้จนอดไม่ได้ที่จะแกล้งคนตัวเล็ก

          “ทำแค่นี้เขาไม่เรียกว่าเป็นภรรยาที่ดีหรอกนะ” ใบหน้าคมเข้มแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ เดินเพียงไม่กี่ก้าวก็ประชิดร่างบางที่หมดหนทางหนี

          “คุณจะทำอะไร” รัตนาวดีถามเสียงสั่น ความหรรษาเมื่อครู่พลันหายไปในพริบตา

          หญิงสาวหารู้ไม่ว่าใบหน้าไร้เดียงสาบวกกับดวงตากลมโตสุกใสคู่นั้นเปรียบเหมือนขนมหวานชั้นเลิศที่ทำให้หัวใจแกร่งสั่นคลอน ชายหนุ่มไม่อาจปฏิเสธความงามของภรรยาตรงหน้าได้ แม้ไม่ได้แตะต้องเฉกเช่นคู่รักคู่อื่น แต่เสน่ห์เหลือร้ายของเจ้าหล่อนก็มีมากโขนัก รัตนาวดีรู้สึกร้อนผ่าวบนใบหน้ายามมองสบนัยน์ตาคมเข้ม หญิงสาวรู้สึกโกรธตัวเองที่ทำตัวอวดดีจนตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้

          “คุณจะเขยิบเข้ามาใกล้ฉันทำไมคะ ฉันอึดอัด” รัตนาวดีถอยหนีจนแผ่นหลังติดกับกำแพงหนา มองซ้ายมองขวาหาสิ่งป้องกันตัว ซึ่งคนตรงหน้ารู้ทันความคิดของเธอ

          “อย่าคิดหาอะไรมาตีหัวผัวนะจ้ะเมียจ๋า” พัชระว่ายิ้มๆ มือหนาจับปลายคางเรียวให้เงยขึ้นสบตากับตน “จะว่าไปเราสองคนก็อยู่กินกันมาได้สักระยะแล้วนะ ฉันว่าฉันควรจะอื้ม ! เธอว่าไหม ?” คนพูดแกล้งแลบลิ้นเลียมุมปาก

          การกระทำของเขายิ่งยั่วประสาทของร่างบาง

          “ยะ อย่ามาบ้านะคุณพัชระ ไหนคุณบอกว่าเกลียดฉันไง” หญิงสาวหาเรื่องเอาตัวรอด

          “เกลียดน่ะใช่ แต่ความเกลียดกับความอยากมันไม่จัดอยู่ในประเภทเดียวกัน ฉันกำลังคิดว่าตัวเองโง่หรือเปล่าที่ปล่อยให้เธอลอยนวลอยู่ได้ ทั้งๆ ที่ตัวฉันมีสิทธิ์อันชอบธรรมในตัวเธอทุกอย่าง” เสียงเข้มเอ่ยพลางสำรวจร่างกายอ้อนแอ้น เขาแกล้งเพ่งมองใบหน้าหวานด้วยสายตาหื่นกระหายหวังแหย่ให้เธอกลัวเล่นๆ แต่ทำไปทำมาหัวใจไม่รักดีก็กลับสั่นไหวขึ้นมาเสียอย่างนั้น

          “คนบ้า ฉันไม่พูดกับคุณแล้ว” รัตนาวดีใช้ช่วงจังหวะที่เขาเผลอตัวผลักอกแกร่งให้ถอยห่าง ยังไม่ทันได้พาร่างออกจากห้องเชือดมือหนาก็คว้าตัวเธอไว้ได้ทันก่อนที่สองเท้าเล็กจะก้าวพ้นขอบประตูห้อง

          “กรี๊ด !”     

          พัชระใช้ความชำนาญตวัดร่างบางให้ตกอยู่ภายใต้อาณัติของตนอย่างรวดเร็วโดยมีเขาทาบทับอยู่ด้านบน ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างปลายจมูกโด่งรั้นเพียงแค่ฝ่ามือกั้น สัมผัสได้ถึงลมหายใจของทั้งคู่ที่สอดประสานเป็นหนึ่งเดียว แก้มนวลออกสีแดงระเรื่อ ความร้อนผ่าวปรากฏชัดจนผู้เป็นเจ้าของต้องแอบลอบกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันอย่างคนวิตกกังวล แต่เจ้าหล่อนจะรู้หรือไม่ว่าการกระทำเช่นนี้ราวกับเป็นการยั่วอารมณ์บุรุษเพศให้ลุกโหมกระพือ พัชระทอดสายตามองใบหน้าหวานไม่วางตา และราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน ริมฝีปากหยักสวยที่ชอบเอาแต่ต่อว่าคนตัวเล็กก็กดแนบชิดกับเรียวปากอิ่ม รัตนาวดีเบิกตากว้างเพราะไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนี้กับตน หญิงสาวที่เหมือนตกอยู่ในภวังค์ไม่สามารถทำอะไรกับร่างหนาได้เลย แม้ใจอยากจะผลักไสเขาให้ออกห่างแต่ร่างกายกลับตอบสนองโดยธรรมชาติ อาการเลิ่กลั่กแบบคนไม่ประสาในเรื่องอย่างว่าพยายามจูบตอบเขาอย่างไร้เดียงสา พัชระยิ่งชอบใจนัก ชายหนุ่มครางในลำคอเมื่อส่งเรียวลิ้นเข้าไปควานหาความหวานในโพรงปากเล็ก ขบเม้มเรียวลิ้นเล็กให้ผู้เป็นเจ้าของได้สั่นสะท้าน

          มือหนาค่อยๆ ลูบไล้ไปตามเนื้อนวลอย่างช้าๆ โดยเริ่มจากเรียวขายาวที่ตอนนี้ถูกเสือร้ายถกกระโปรงพีทสีฟ้าอ่อนให้ร่นขึ้นมาถึงเอวเล็ก พัชระใช้ช่วงจังหวะที่รัตนาวดีกำลังเพลิดเพลินกับรสจูบแสนหวานค่อยๆ สอดมือเข้าไปทักทายกุหลาบงาม เพียงแค่ปลายนิ้วแกร่งบดคลึงกลีบเกสรร่างบางก็ได้สติขึ้นมาทันที !

          “อย่านะคุณพัชระ !

          พลั่ก !

          รัตนาวดีถีบคนตัวโตออกกระเด็นจนพัชระตกเตียงไม่เป็นท่า จากนั้นก็รีบคว้าผ้านวมผืนหนาขึ้นมาปกปิดร่างกายที่เกือบจะถูกเขาลอกคราบออกอย่างรวดเร็ว ใบหน้าสวยตื่นตระหนกไม่คิดเลยว่าเขาจะร้ายกาจถึงเพียงนี้

          “เป็นบ้าอะไรของเธอ หะ !” คนที่ถูกผลักตกจากสวรรค์ชั้นเจ็ดตะคอกถามลั่น อารมณ์วาบหวามเมื่อครู่พังทลายสิ้น

          “คุณ ก็ คุณจะรังแกฉัน” ตอบเสียงสั่น

          “เหอะ ผัวจะนอนกับเมียบ้านเธอเรียกว่ารังแกหรือหะ ประสาทหรือเปล่า” ชายหนุ่มชี้นิ้วไปที่สมองของตนประกอบคำพูด

          “แต่ฉันไม่เต็มใจ และคุณก็คงเป็นลูกผู้ชายพอที่จะไม่ขืนใจผู้หญิง ใช่ไหมคะ ?” รัตนาวดีใช้คำพูดเล่ห์เลี่ยมเข้าช่วย

          “หึ !” พัชระเอามือทุบกำแพงห้องนอนอย่างหงุดหงิด รัตนาวดียอมรับว่ากลัวแต่เธอคิดว่าตัดไฟเสียตั้งแต่ต้นลมย่อมดีกว่าเป็นไหนๆ

          “ฉันขอโทษ ขอเวลาฉันทำใจสักระยะได้ไหมคะ แล้วถ้าพร้อมเมื่อไหร่ฉันจะไม่ขัดใจคุณเลย” คนพูดเอ่ยเศร้าๆ แม้จะไม่ได้รักใคร่กันเหมือนคู่อื่น แต่เธอก็ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาของเขาแล้ว เรื่องสัมพันธ์ทางกายแน่นอนว่ามันไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

          ไม่วันใดก็วันหนึ่งเธอก็ต้องเป็นของเขาอยู่ดี

          “คะ คุณ” รัตนาวดีตกใจเมื่อจู่ๆ ร่างสูงก็พุ่งเข้ามาประชิดตัวเธออีกครั้ง ชายหนุ่มรั้งร่างแม่ภรรยาตัวน้อยเข้าสู่อ้อมแขน จมูกโด่งฝังลงกับแก้มนวลแรงๆ ราวกับผู้ใหญ่ที่หมันเขี้ยวเด็ก “ปะ ปล่อยเถอะค่ะ ฉันอึดอัด”

          “กอดแค่นี้บอกอึดอัด แล้วแบบนี้เมื่อไหร่เธอจะให้ความเป็นเมียที่สมบรูณ์แบบกับฉันได้ บอกหน่อยสิแม่ตัวดี” พัชระว่าให้ และยิ่งเธออยากให้เขาปล่อยอ้อมกอดก็ยิ่งรัดแน่นขึ้น

          “ก็บอกแล้วไงคะว่าขอเวลา คุณไม่เข้าใจคำว่าขอเวลาหรือคะ” หญิงสาวเสียงสูง เริ่มโมโหเช่นกันที่เขาเอาแต่ใจตัวเองแบบนี้

          “ก็อยากช่วยให้เธอปรับตัวได้ไวๆ ไง” พัชระแถไปเรื่อย ไม่วายหอมแก้มนวลอีกครั้ง แต่คราวนี้คนตัวเล็กไม่ยอมถูกเอาเปรียบง่ายๆ รัตนาวดีใช้เล็บอันแหลมคมของตนจิกเข้าที่ท่อนแขนบึกบึน

          “โอ๊ย นี่เธอ” คนถูกประทุษร้ายร้องลั่น กระโดดถอยห่างอัตโนมัติ เป็นผลดีให้ผู้กระทำมีช่องทางหายใจได้สะดวก รัตนาวดีรีบวิ่งออกจากห้องด้วยกลัวว่าจะถูกจับอีกครั้ง

          “ยัยบ้าเอ๊ย เจ็บชะมัด” ร่างสูงกัดฟันเมื่อทำอะไรหญิงสาวไม่ได้ ดวงตาคมมองผลงานของภรรยาด้วยความแค้นใจ ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนทำแบบนี้กับเขาสักคนยกเว้นเธอ

          คอยดูนะอย่าให้ถึงที่เขาบ้างแล้วกัน

 

          ทางด้านคนที่วิ่งหนีก็เข้ามาหลบภัยอยู่ที่ห้องนอนอีกห้องหนึ่ง ซึ่งเธอตั้งใจว่าวันนี้จะลองพูดกับเจ้าของบ้านดีๆ ว่าจะขอย้ายมานอนที่ห้องนี้เป็นการส่วนตัว แต่ก็ยังไม่ทันได้พูดอะไร และจากเหตุการณ์เมื่อครู่ก็ทำให้เจ้าหล่อนไม่กล้าเอ่ย เพราะรู้ดีว่าชายหนุ่มหัวเสียไม่น้อยที่เธอขัดใจเขา เกิดพูดถึงความต้องการในใจคงได้มีปากเสียงกันแน่ คิดได้ดังนั้นหญิงสาวก็เลือกที่จะไม่พูดเสียดีกว่า

          “เกือบแล้วไหมเรา” รัตนาวดีพูดกับตัวเอง ยกมือขึ้นลูบใบหน้าหวังไล่ความกังวลออกจากกาย แต่มันกลับไม่ได้ช่วยให้ดีขึ้นแม้แต่น้อย เมื่อมโนสำนึกยังจดจำรสจูบและรอยสัมผัสของเขาได้ขึ้นใจ !

          “บ้าที่สุด ! นี่เราทำไมถึงได้ปล่อยตัวขนาดนี้นะ”

          ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีผู้ชายคนไหนถึงเนื้อถึงตัวกับเธอเท่าเขามาก่อนเลยสักครั้ง ส่วนหนึ่งที่ร่างกายของเธอตอบสนองคงเป็นเพราะธรรมชาติที่มันพาไป เนื่องด้วยร่างกายของมนุษย์ถือเป็นสิ่งที่ควบคุมยากยิ่งนัก ความชำนาญของพัชระจึงสามารถชักจูงรัตนาวดีให้หลงกลได้ไม่ยาก ไม่แปลกที่หญิงสาวจะเผลอตัว

 

          และเผลอใจ
 

 

 

 

 

ห้าโหลลลล หกโหลลล เจ็ดโหลลล แปดโหลลล 555 >< เพื่อนแพงคนเดิม เพิ่มเติมคือมาอัพบทที่ 4 ให้แล้วน้า ^^ ใครรออ่านเรื่องนี้อยู่บ้างเอ่ยยย ? ชอบไม่ชอบยังไงเม้นบอกกันด้วยนะคะ ^^ จะได้เป็นกำลังใจให้กันเนอะ อัพมาได้หลายตอนแล้วยังไม่มีคอมเม้นเลย นักอ่านผู้น่ารักเม้นๆ กันหน่อยเร็ว >< มามะ เก๋ารออ่านคอมเม้นดีๆ อยู่น้า ^^ ส่วนใครที่ติดตามเพื่อนแพงมาตั้งแต่เรื่องแรกๆ ก็ฝากอุดหนุนนิยาย E-Book ของเก๋าด้วยน้าค้า มีลิ้งค์มาให้ทุกคนเลย และที่สำคัญ ช่วงนี้อยู่ในช่วงโปรโมรชั่นทุกเรื่องเลยนะคะ ^^ รีบๆ หน่อยเร็ว เหลือเวลาอีกไม่มากแล้วนะคะ เดี๋ยวช้าหมดอดไม่รู้น้า อิอิ ^^
 

 

 

ผลงาน E-BOOK ของเพื่อนแพงทั้งหมดค่ะ ฝากด้วยนะคะ ^^




DEVIL BAD BOY กับดักรัก ( ร้าย ) ของนายปีศาจ !!!
FriendShip
www.mebmarket.com
 



ม่านรักไฟเสน่ห์หา
เพื่อนแพง
www.mebmarket.com
“กรี๊ดดดดดด !!!!!!!!” เสียงกรีดร้องของมัทนาลั่นห้องเมื่อถูกชายหนุ่มร่างสูงโถมกายเข้าใส่ มือหนาพยายามที่จะฉีกกระชากอาภรณ์ของเธอ ใบหน้าคมคายดุดันและจริงจังจนน่ากลัว เพี้ยะ !มือบางตวัดใส่แก้มสากเต็มแรง… “คุณอาจะบ้าไปแล้วหรือไง ปล่อยหนูนะ !” มัทนาร้องโวยวาย “อาปล่อยเรามานานแล้วมัท ปล่อยจนอาต้องคิดทบทวนว่าทำถูกหรือเปล่าที่ให้อิสระเราจนไปเที่ยวรักผู้ชายคนอื่นแบบนี้ !” ชินภัทร์ตาแดงก่ำ ที่ผ่านมาเขาไม่เคยเชื่อในความรู้สึกของตัวเอง หลายครั้งที่คิดอยากจะทำอะไรๆ ให้มันรู้แล้วรู้รอดกันไป แต่ทุกครั้งก็ต้องยับยั้งชั่งใจเอาไว้เพราะไม่อยากขึ้นชื่อว่าทำร้ายคนที่ตัวเองรัก “อิสระบ้าบออะไร คุณอาน่ะเหรอให้อิสระหนู คุณอามีแต่คอยบังคับและกังขังความคิดหนูทุกอย่าง ทำนั่นก็ไม่ได้ทำนี่ก็ไม่ได้ ทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง อิสระที่ว่ามันอยู่ตรงไหนเหรอคะ ?!” “อย่าปากดีกับอานะมัทนา !” ชายหนุ่มกดเสียงต่ำ “วันนี้อาจะทำให้เรารู้ว่าเราไม่มีสิทธิ์ไปรักหรือชอบผู้ชายคนไหนนอกจากอา !” มือหนาจัดการรวบข้อมือเล็กของหญิงสาวขึ้นไปกุมไว้เหนือศีรษะ แล้วซุกไซ้ใบหน้าอันหล่อเหลาไปตามซอกคออันหอมกรุ่น ไม่สนใจว่าร่างบางจะดิ้นหรือขัดขืนแต่อย่างใด ขบเม้นไรฟันลงบนเนื้อนวลอย่างต้องการลงโทษที่เธอกล้าพยศใส่เขา “คุณอาปล่อยหนูนะ ปล่อยนะ ปล่อย !” เสียงหวานเอาแต่ร้องตะโกน แควก !“ไม่นะคุณอา ไม่ !”



SO BAD LOVE รักสุดร้ายของนายจอมมาร !
เพื่อนแพง
www.mebmarket.com
ปัง !!!!!!!!! เสียงปิดประตูดังลั่นก่อนที่คนเจ้าอารมณ์จะเหวี่ยงร่างเล็กลงบนเตียงกว้าง หญิงสาวรีบเด้งตัวขึ้นมานั่งมองใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความดุดัน ถึงแม้จะรู้สึกหวาดหวั่นต่อสายตาตรงหน้า แต่เธอก็แสร้งทำเป็นไม่กลัวเพราะไม่ต้องการให้เขาได้ใจ “คุณเป็นบ้าไปแล้วหรือไง ? ทำแบบนั้นต่อหน้าแขกได้ยังไง” เสียงหวานเอ่ยถามอย่างไม่พอใจ “เออ ! ฉันมันบ้า” เซนตวาดกลับ “แต่ที่ฉันบ้าก็เพราะผู้หญิงร่านๆ แบบเธอเนี่ยแหละ !” คำพูดดูถูกหลุดออกมาจากริมฝีปากหยัก “มากไปแล้วนะคุณเซน กรุณาให้เกียรติฉันด้วย” นาเดียมองตาขวาง เริ่มหงุดหงิดเหมือนกันที่ต้องมานั่งฟังเขาด่าฉอดๆ “หึ เกียรติงั้นเหรอ ?” คนพูดหัวเราะในลำคอ “แต่งงานกับฉันแท้ๆ เป็นเจ้าสาวของฉันแท้ๆ แต่ยังทำตัวไร้ยางอายเที่ยวยืนหัวเราะต่อกระซิกอยู่กับผู้ชายคนอื่น ถ้าไม่ให้เรียกว่าร่านแล้วจะเรียกว่าอะไร หะ !!!” ชายหนุ่มตะคอกเสียงดังลั่น เพี้ยะ ! ใบหน้าคมคายหันไปตามแรงตบจากฝ่ามือเล็ก เซนยกมือเช็ดเลือดที่ไหลซึมออกจากมุมปากอย่างช้าๆ ก่อนจะส่งสายตาโกรธจัดมายังคนที่ทำร้ายตน “อย่ามาดูถูกฉันนะ ! ถ้าคุณเมาแล้วอาละวาดแบบนี้ทีหลังก็ไม่ต้องดื่ม ทำตัวเป็นหมาบ้าขึ้นทุกวัน เพราะว่าคุณเป็นคนแบบนี้ไงฉันถึงไม่อยากอยู่ใกล้ !” นาเดียใส่เป็นชุด เธอเองก็คนนะ โดนผู้ชายด่าตอกหน้าซะขนาดนี้ไม่เจ็บไม่สา ก็คงด้านชาเกินทน และอีกอย่าง… เธอไม่ได้เป็นอย่างที่เขากล่าวหา เขาไม่มีสิทธิ์มาดูถูกเธอแบบนี้ “ใช่สิ ฉันมันหมาบ้า ฉันมันเลว โครตจะเลวเลย ! แล้วยังไงวะ ? ต่อให้ฉันเลวบรมยังไง หนสุดท้ายเธอก็ขึ้นชื่อว่าเป็นเมียของฉันอยู่ดี ต่อให้ฉันชาติชั่วแค่ไหนเธอก็มีหน้าที่แค่นอนอ้าขารอฉันบนเตียงเท่านั้น !” ฉึก ! เหมือนมีมีดร้อยล้านเล่มพุ่งเข้าเสียบที่หัวใจของเธอ… เพี้ยะ ! เป็นอีกครั้งที่นาเดียพิพากษาคนปากมอมด้วยฝ่ามือของตน คราวนี้คนถูกตบเจ็บจนหน้าชา ความโกรธบวกกับความเมากำลังสร้างความไม่พอใจให้ไหลเวียนไปทั่วสรรพร่าง “ต่ำช้าที่สุด ! คุณจะได้แค่ตัวฉันเท่านั้น เพราะถึงฉันแต่งงานกับคุณ ฉันก็จะไม่รักคุณ ไม่รัก ไม่มีวันรัก !” ร่างบางตะคอกกลับทั้งน้ำตา “ปากดี !” เซนกำหมัด ขบกรามแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้น “ฉันจะเป็นภรรยาของคุณแค่ในนามเท่านั้น อย่าหวังว่าจะได้แตะเนื้อต้องตัวฉันอีก !” นาเดียเชิดหน้าขึ้นสู้ ยิ่งได้ฟังประโยคแบบนั้นจากคนตัวเล็ก ชายหนุ่มก็ยิ่งโกรธจนหน้ามืดตามัว ความรู้สึกมากมายมันตีตื้นขึ้นมาจนสับสนปนเป แต่ไม่ว่าเขาจะรู้สึกอย่างไร… หนสุดท้ายเขาก็คือเขา “ลองดูสิ !” ร่างหนาขยับเข้าใกล้ร่างบาง “ให้มันรู้กันไปว่าฉันจะแตะต้องตัวเธอไม่ได้ ขนาดตอนยังไม่แต่งฉันยังทำได้ แล้วตอนนี้แต่งแล้วฉันยิ่งมีสิทธิ์ !” “คุณไม่มีสิทธิ์” รู้ว่าพูดไปก็เท่านั้น แต่เธอก็ไม่มีอะไรจะต่อรอง “ฉันมีสิทธิ์ ! ฉันมีสิทธิ์ในตัวเธอทุกอย่าง เพราะว่าฉันเป็น ผัว เธอ นาเดีย…” เซนยิ้มเหี้ยม จงใจเน้นคำว่า ผัว ชัดเจน ! “คนบ้า ! ฉันเกลียดคุณ” นาเดียผลักอกหนาให้ออกห่างจากตัว ร่างบางเตรียมวิ่งหนีออกจากห้อง แต่เธอก็ไปไม่ถึงฝัน เมื่อแขนเรียวเล็กถูกกระชากด้วยมือหนาของจอมมาร หมับ ! “จะไปไหน ? จะไปอ่อยไอ้หน้าอ่อนนั่นอีกหรือไง” เสียงห้าวไม่พอใจ “ใช่ ! ฉันจะไปอ่อยผู้ชายคนอื่น นี่ใช่ไหม คำตอบที่คุณอยากได้ยิน พอใจหรือยังล่ะ !” เมื่อพูดไปก็หาว่าแก้ตัว สาวเจ้าเลยเลือกที่จะประชดเสีย แต่หารู้ไม่ว่ายิ่งเธอพูดแบบนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับเอาน้ำมันไปราดรดบนกองไฟ และเป็นไฟที่เต็มไปด้วยความ หึงหวง เสียด้วย ! “งั้นก็เสียใจด้วย ! เพราะว่าคืนนี้ฉันจะใช้สิทธิ์ในความเป็นผัวหาความสุขจากเธอทั้งคืน ถ้าอยากไปอ่อยใครก็คงต้องรอให้ฉันอิ่มหนำในตัวเธอก่อนนะที่รัก…” เซนยักคิ้ว รั้งร่างเล็กเข้าสู่อ้อมแขน ก่อนจะตระหวัดขึ้นอุ้มเดินไปยังเตียงกว้าง “ปล่อยนะคุณเซน ! ปล่อย” นาเดียพยายามทุบตีไปตามตัวของชายหนุ่ม เซนกักร่างอ้อนแอ้นไว้อย่างแน่นหนา มือหนาล็อคข้อมือเล็กเอาไว้ทั้งสองข้าง “ตอนนั้นที่ฉันกินเธอครั้งแรก… เธอยังคงเป็นเด็กน้อยไร้เดียงสา แต่มาวันนี้เธอโตแล้ว ฉันเองก็อยากจะรู้เหลือเกิน… ว่าเธอ… จะมีรสชาติเหมือนเดิมหรือเปล่า” เสียงเข้มแหบห้าว ยิ่งได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากร่างเล็กที่ลอยเข้ามาแตะปลายจมูก คนเมาอยู่นิดหน่อยก็ยิ่งควบคุมสติตัวเองไม่อยู่ “ปล่อยนะ ! ฉันเกลียดคุณ รังเกียจ ! อย่ามาจับตัวฉัน !” นาเดียมองใบหน้าคมคายอย่างเดียดฉันท์ “หึ… คืนนี้ฉันจะทำยิ่งกว่าจับอีก ฉันจะสอด ฉันจะใส่ ฉันจะดูด เลีย ขบ เม้ม ขยำ ขย่ม กระแทก กระทั้น ! เอาให้เธอพรุนจนเดินไปอ่อยใครไม่ได้เลยเป็นไง ?” นาเดียเบิกตากว้างกับคำพูดที่คนเบื้องบนพ่นใส่ และเธอรู้ดีว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาเอ่ยมันไม่ใช่แค่ขู่ แต่ผู้ชายคนนี้ทำจริง !!!



เพียงใจรัก
เพื่อนแพง
www.mebmarket.com
ชนิดา...มอบดวงใจของเธอทั้งหมดให้กับ ภาคินรุ่นพี่หนุ่มที่เธอหลงรักตั้งแต่แรกพบแต่โชคชะตากลับกลั่นแกล้ง ให้เธอต้องผิดหวังเมื่อเขาผู้เป็นดั่งดวงใจ กลับหลงรัก เพื่อนรัก ของเธอ...



LOVE DIARY บันทึกรักด้วยหัวใจ
Friend Ship
www.mebmarket.com
ในพื้นที่เล็กๆ ของหัวใจเรามักมีคนสำคัญซ่อนอยู่เสมอ :) มายเฟรนด์... เด็กผู้หญิงตัวอวบที่สวมแว่นตาหนาเตอะ จะทำเช่นไรเมื่อเธอแอบชอบรุ่นพี่สุดฮอตอย่าง พี่พัตเตอร์ ! เด็กน้อยงัดทุกกลยุทธ์ขึ้นมาใช้เพื่อมัดใจรุ่นพี่สุดหล่อ แต่ทุกอย่างกลับไม่ง่ายดั่งใจนึก เมื่อความรักมีอุปสรรค์มาขวางกัน มายเฟรนด์จะทำอย่างไรกับความรักครั้งนี้ ?



DEVIL IN LOVE ปีศาจร้าย ! มัดหัวใจยัยหน้าใส
FriendShip
www.mebmarket.com
“เธอคิดเหรอว่าที่ฉันเฝ้าทนุถนอมเธอ เพื่อต้องการส่งต่อให้ผู้ชายคนอื่น…” “พี่อชิ” “อย่าฝัน ! ฉันไม่มีวันยอมยกเธอให้ใคร !!!” พลั่ก ! ผมผลักร่างบางให้นอนราบไปกับเตียงกว้าง ไม่รอช้ารีบโถมร่างกายอันแข็งแกรงทาบทับคนตัวเล็กเอาไว้ทันที เปียโนดิ้นพล่านอย่างกับเจ้าเข้า เธอพยายามขัดขืนผมทุกวิถีทาง “ปล่อยนะ ปล่อย !!!!!” “ร้องอีก ร้อง !” ผมตวาดเสียงกร้าว “ร้องให้คอแตกเธอก็หนีฉันไม่พ้นหรอกเปียโน ไม่มีวัน !” แควก ! ผมพยายามฉีกกระชากสายเสื้อในตัวจิ๋วให้หลุดออกไปจากร่างบาง แต่ผู้เป็นเจ้าของก็ไม่ยอมให้ผมลุกล้ำไปมากกว่านี้ เปียโนทั้งดิ้นทั้งถีบร่างกายผมเป็นพัลวัน “ฉันไม่ยอมนะ ฉันไม่ยอม !” เสียงหวานตะโกนไม่หยุด “เออ ! เดี๋ยวก็รู้ว่าใครมันจะชนะ” ผมยิ้มเหยียด จ้องมองใบหน้าหวานหยดหย้อย “คืนนี้ฉันจะทำให้เนื้อตัวของเธอมันเต็มไปด้วยรอยสัมผัสของฉัน” “…” “ทั้งตัว !!!” ผมกระชากเสียงใส่…

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น