อสูรไร้รัก

ตอนที่ 5 : บทที่ 2 - ฤกษ์งานแต่ง ( 100% )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 318
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    26 พ.ค. 60























































ฝากกดไลค์แฟนเพจด้วยนะคะ ^^ จะได้ติดตามผลงานกันง่ายขึ้น


https://www.facebook.com/DekDHayase/



 

เม้นๆ โหวตๆ เป็นกำลังใจให้กันด้วยนะคะ ^_^









 

 

 

บทที่ 2

ฤกษ์งานแต่ง ( 100% )

 

 

 

 

 

หลังจากกลับมาจากบ้านของเพื่อนรักพีระพงษ์ก็คอยสังเกตการณ์พฤติกรรมของลูกชายตนอยู่บ่อยครั้ง และแทบทุกครั้งที่คนเป็นพ่อมักเห็นเจ้าตัวแสบแอบยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เพียงลำพัง ชายชรารู้สึกพอใจกับการพาพัชระไปดูตัวเจ้าสาวมากเพราะมันทำให้ลูกชายหัวรั้นของเขาได้เปิดใจมองผู้หญิงที่เพียบพร้อมอย่างรัตนาวดี

          วันนี้เขาจึงตั้งใจเอาไว้จะพูดกับพัชระให้รู้เรื่องเกี่ยวกับเรื่องการแต่งงาน หวังเหลือเกินว่าคำตอบของวันนี้จะแตกต่างไปจากวันก่อน

          “เจ้าพัช”

          “ครับพ่อ”

          บทสนทนาของพ่อลูกในระหว่างทางข้าวจึงเริ่มต้นขึ้น

          “เรื่องแต่งงานแกจะเอายังไง ?

          “ไม่แต่ง”

          ผิดคาดแฮะ ผู้เป็นพ่อรวบช้อนเข้าด้วยกัน มือเหี่ยวย่นตามวัยยกแก้วน้ำขึ้นดื่มเพื่อดับกระหายหรือดับความกลุ้มใจที่กำลังเผชิญ

          “ไม่แต่งไม่ได้ ฉันไปสู่ขอหนูรัตน์กับเจ้าทัศน์เอาไว้ให้แกแล้ว”

          “พ่อเป็นคนไปสู่ขอเองก็แต่งเองสิครับ ผมไม่แต่ง” ลูกชายตัวดีทำหน้ามึน ตักกับข้าวกินอย่างไม่สะทกสะท้าน

          “โว๊ะ ! ไอ้ลูกคนนี้ ถ้าฉันหนุ่มกว่านี้หน่อยหนูรัตน์ไม่ถึงมือแกหรอกนะจะบอกให้” คนเริ่มเปิดหัวเรื่องออกอาการหงุดหงิด เขาล่ะอยากจะเอาจานข้าวเขกกะโหลกมันนัก

          “ตอนนี้พ่อก็ไม่ได้แก่นี่ครับ” พัชระหาทางเอาตัวรอดอีกจนได้

          “เออ ! เอาก็เอา”

          พัชระหยุดสนใจอาหารตรงหน้ากะทันหัน ดวงตาคมมองหน้าบิดา

          “พ่อหมายความว่าไง ?” คนถามขมวดคิ้ว

          ชายชรายิ้มในใจพลางกับตีหน้าขรึม คนอย่างมันต้องเจอเล่ห์เลี่ยมแบบเขาเท่านั้น

          “ก็ถ้าแกไม่แต่งฉันก็จะแต่งแทนไง”

          พัชระอ้าปากค้างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง ร่างสูงใหญ่ลุกพรวดพราดโวยวายทันที

          “พ่อจะบ้าเหรอ แก่ปูนหน้าไปแต่งงานกับคนรุ่นลูก อยากเป็นขี้ปากชาวบ้านหรือไง !” เสียงเข้มไม่พอใจ

          “อะไรวะ เมื่อกี้แกเพิ่งพูดเองว่าฉันไม่แก่” ผู้เป็นพ่อก็ทำทีโมโหเล่นใหญ่ตบตาลูกชาย ชายชราลุกขึ้นเดินหนีทำราวกับไม่อยากเสวนาด้วย แต่ชายหนุ่มที่ตอนนี้โกรธจนอะไรฉุดไม่อยู่เดินตามไปติดๆ

          “พ่อพูดเล่นใช่ไหมที่บอกจะแต่งงาน”

          “เปล่า ฉันพูดจริง”

          “พ่อ !!!

          พัชระกระทืบเท้าเป็นเด็กๆ ที่ถูกขัดใจเวลาไม่ได้ของเล่นตามที่ขอ อาการที่ลูกชายเป็นเรียกรอยยิ้มและความสะใจได้ดีจากผู้เป็นบิดา ชายชราหันหน้ามาทางคนขี้โวยวายแล้วพูดหน้าตาย

          “แกจะโวยวายทำไมในเมื่อแกเองก็ไม่ได้อยากแต่งกับหนูรัตน์ ฉันก็กำลังทำตามใจแกอยู่นี่ไง”

          “พ่อไม่จำเป็นต้องกินเองนี่ครับ ถ้าอยากตามใจผมก็แค่ไม่ต้องไปวุ่นวายกับคนบ้านนั้นก็พอ” พัชระพ่นลมหายใจ อัตราการเต้นของอกด้านซ้ายทำงานหนักในรอบหลายเดือน

          ความหงุดหงิดเองก็เช่นกัน

          “ไม่ได้ ฉันเป็นคนรักษาคำพูด” บิดาแสร้งปฏิเสธ “ถ้าแกไม่แต่งมันก็ต้องเป็นฉันที่แต่ง ไม่เช่นนั้นหนูรัตน์เขาจะเป็นหม้ายถูกนินทาเอาได้”

          “ก็ให้มันหม้ายไปสิครับ อยากจับตัวเองใส่ตะกร้าล้างน้ำทำไม” คนพูดเบ้ปาก แต่ไม่ทันขาดคำศีรษะก็ถูกลงโทษด้วยฝ่ามือหนา “โอ๊ย พ่อตบหัวผมทำไม”

          “ไอ้ปากหมา ! แกเป็นลูกผู้ชายหรือเปล่าพูดจาแบบนั้นกับผู้หญิงได้ยังไง ฉันไม่เคยสอนให้แกมีนิสัยแบบนี้นะเจ้าพัช”

          พัชระรู้ตัวว่าผิดจึงเลือกที่จะเงียบเขารู้ดีว่าคนตรงหน้าเคร่งครัดเรื่องนี้มากแค่ไหน ด้วยความที่แม่ของเขาเสียตั้งแต่เขาและน้องชายยังเล็กๆ หน้าที่การเลี้ยงดูเด็กจอมซนทั้งสองจึงตกเป็นของบิดาแต่เพียงผู้เดียว พ่อจึงสอนให้ลูกทั้งสองมีความเป็นสุภาพบุรุษ ไม่พูดจาดูถูกหรือเอาเปรียบผู้หญิง แต่ ! กรณีผู้หญิงคนนั้นเขาขอละไว้สักคนแล้วกัน ในเมื่อหล่อนช่างปากร้ายจอมเหน็บแนมเสียเหลือเกิน เชื่อเถอะว่าถ้าใครมาเจอแบบเขาก็อดค่อนแคะไม่ได้

          “ไม่รู้ล่ะ ผมไม่แต่งพ่อก็ห้ามแต่งด้วย เข้าใจไหมครับ”

          “ไอ้ลูกเวร นี่แกกล้าสั่งฉันหรือวะ ฉันเป็นพ่อแกนะเว้ย !” ชายชราชี้หน้าลูกชายตัวดี “ฉันไม่สนว่าแกจะคิดยังไง แต่ในเมื่อแกไม่แต่งฉันนี่แหละจะเอาหนูรัตน์เข้ามาเป็นแม่เลี้ยงแกเอง จำไว้ !

          “พ่อ !!!” พัชระเสียงลั่น คำว่า แม่เลี้ยงทำให้เขาร้อนรุ่มเหมือนโดนไฟแผดเผา

          “ทำไม ?!

          “พ่อจะทำแบบนั้นไม่ได้นะ ผมไม่นับผู้หญิงคนไหนทั้งนั้นนอกจากแม่คนเดียว” คนพูดจริงจัง และยิ่งโกรธจัดเมื่อใบหน้าอ่อนเยาว์ของหญิงสาวต้นเรื่องลอยเข้ามาในมโนสำนึก

          เด็กกว่าเขาตั้งหลายปีจะให้มาเป็นแม่เลี้ยงเขาเนี่ยนะ บ้าไปแล้ว

          “ไม่สนโว๊ย” บิดาโบกมือใส่ “ตัดสินใจไปแล้วไม่เปลี่ยนแน่ แต่ถ้าแกอยากให้ฉันเปลี่ยนใจแกก็ต้องแต่งงานกับหนูรัตน์ เข้าใจ๊” ผู้ถือไพ่เหนือกว่ายิ้มเยาะก่อนเดิมจากไป ทิ้งให้บุตรชายยืนหงุดหงิดเพียงลำพัง

          “ขนาดยังไม่แต่งยังสร้างปัญหาได้ขนาดนี้ ถ้าแต่งด้วยจะขนาดไหน”

          พัชระเอ่ยอย่างหัวเสีย

 

          รัตนาวดีเตรียมของใส่ตะกร้าเพื่อจะนำไปถวายพระที่วัดประจำ หญิงสาวทำแบบนี้ทุกเช้าจนติดเป็นนิสัย เมื่อครั้งมารดายังอยู่ก็จะพาเธอไปทำบุญ นั่งสมาธิอยู่เป็นประจำจึงทำให้เจ้าตัวเป็นคนไม่ยึดติดกับอะไร มองทุกสิ่งอย่างล้วนแล้วแต่เป็นกงกรรมกงเกวียน ความอ่อนโยนของหญิงสาวสร้างความหนักใจให้กับผู้เป็นบิดายิ่งนัก ทัศนัยมองใบหน้าหวานของคนตรงหน้าด้วยหัวใจอิ่มเอมและเป็นทุกข์ในเวลาเดียวกัน

          “รัตน์” เอ่ยเรียกคนที่กำลังจัดดอกไม้อย่างตั้งใจ

          “คะพ่อ” รัตนายิ้มหวาน

          “ทำบุญเสร็จแล้วกลับมาคุยกับพ่อทีนะ พ่อมีเรื่องจะคุยด้วย” ทัศนัยเอ่ย ยังไม่อยากพูดอะไรให้ลูกสาวกังวลใจก่อนไปทำบุญ ด้วยกลัวจะเป็นบาปเสียเปล่าๆ

          “ทำเสียงเข้มแบบนี้เรื่องไม่ดีแน่เลย ใช่ไหมคะ ?” หญิงสาวเอ่ยถาม

          “คิดมากน่าลูก” มือหนาเหี่ยวย่นโยกศีรษะเล็กไปมา “ไม่มีเรื่องไหนที่เกี่ยวกับลูกแล้วจะเป็นเรื่องไม่ดี จำไว้นะว่าพ่อมักมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูกของพ่อเสมอ”

          รัตนาวดีพยักหน้าเห็นด้วย

          “ค่ะ เพราะตั้งแต่เด็กจนโตพ่อก็อยู่กับรัตน์ตลอด รักและดูแลรัตน์ไม่ต่างกับแม่ รัตน์เชื่อค่ะว่าทุกอย่างที่พ่อทำให้รัตน์มักเป็นสิ่งที่ดี” คนพูดยิ้มกว้าง

          ทัศนัยรู้สึกภูมิใจในตัวลูกคนนี้มากเหลือเกิน รัตนาวดีไม่เคยทำให้เขาต้องเสียใจแม้แต่ครั้งเดียว เธอเป็นเด็กเรียบร้อย เรียนเก่งและเป็นที่รักของทุกๆ คน เวลาเดินไปที่ใดก็มีแต่เสียงชมเชยระงมทั่วหล้า จะหาเสียงประณามหรือครหาให้เสียหายก็ไม่มี ความดีของลูกสาวสร้างกำลังใจให้ตนนั้นมีกำลังใจที่จะมีชีวิตอยู่ต่อ

          ใช่ เขากำลังจะตาย

          ทัศนัยเป็นมะเร็งลำไส้ระยะสุดท้ายแต่ปิดบังเอาไว้ไม่ให้รัตนาวดีทราบด้วยไม่อยากให้บุตรสาวต้องเป็นทุกข์เหมือนที่ตนเป็น เขารู้ดีว่าถ้าหากรัตนาวดีรู้เรื่องคงหนีไม่พ้นหาทางรักษาเขาอย่างสุดชีวิต แต่มันเป็นไปไม่ได้ ผู้เป็นบิดาเข้าใจสัจธรรมของโลกเป็นอย่างดี เกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ ไม่มีใครหลีกหนีพ้น สักวันก็ต้องไปกันทุกคนเพียงแต่ช้าหรือเร็วก็เท่านั้น

          และเวลาของเขาก็เหลือน้อยลงเต็มที

 

          พัชระขับรถมาดักรอรัตนาวดีตรงปากซอยทางเข้าบ้านของเธอ วันนี้ชายหนุ่มตั้งใจจะมาคุยกับหล่อนให้รู้เรื่องว่าเขาไม่มีวันแต่งงานกับเธอเด็ดขาด ! สายตาดุจเหยี่ยวกวาดมองไปรอบๆ บริเวณ นี่ก็รอมาหลายนาทีแล้วยังไม่เห็นแม่ตัวดีเดินออกมา ไหนพ่อเคยบอกว่าแม่นั่นชอบออกไปวัดแต่เช้าตรู่ไง หึ คงสร้างภาพให้บิดาเห็นว่าเป็นคนดีล่ะซิ

          เมื่อคิดดังนั้นมือหนาที่กำพวงมาลัยแน่นก็ตั้งท่าจะขับจากไป แต่เพียงเสี้ยววินาร่างบางอ้อนแอ้นก็ปรากฏต่อสายตา ชายหนุ่มรีบแล่นรถไปจอดตรงหน้าหญิงสาว รัตนาวดีตกใจที่จู่ๆ ก็มีรถคันหรูมาจอดขวางทาง

          “คุณ

          “ขอบคุณที่ยังจำฉันได้” พัชระถอดแว่นตากันแดดสีดำออก เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลา “จะไปไหน ?” ถามเสียงห้วน

          “ไปวัดค่ะ”

          “ฉันไปส่ง” พูดจบก็เปิดประตูรถรอ แต่คนถูกเสนอความหวังดีกลับไม่สนใจ สาวเท้าเดินหน้าทำราวกับไม่เคยพูดคุยกับเขามาก่อน พัชระกัดฟันแน่นปิดประตูเสียงดังแล้วตามไปกระชากแขนเรียวเอาไว้

          “นี่คุณทำบ้าอะไร ปล่อยฉันนะ” หญิงสาวพยายามบิดข้อมือตัวเองแต่ก็ไม่เป็นผลเพราะแรงของเขามีมากกว่านัก “คุณพัชระฉันบอกให้ปล่อยไง !” น้ำเสียงเข้มขึ้นกว่าเดิม

          “ฉันบอกว่าจะไปส่ง จะเดินหนีทำไม” ถามอย่างไม่พอใจ

          “ฉันไปเองได้ไม่อยากรบกวนคุณ”

          “หึ ไม่อยากรบกวนคุณ” พัชระล้อเลียนเสียงของเธอ ก่อนจะพูดต่อ “ทำเป็นหยิ่งยโสโอหังทั้งๆ ที่ตัวและพ่อระริกระรี้อยากแต่งงานกับฉันจนตัวสั่น !

          รัตนาวดีอึ้งกับสิ่งที่เพิ่งรู้

          “คุณว่าไงนะ ?” ใบหน้าหวานสงสัย

          “เก่งนี่ แสดงละครเก่งใช้ได้ ทำหน้าซื่อว่าไม่รู้เรื่อง ดีๆ ฉันชอบ” พัชระยิ้มเย้ย สายตาดูถูกชัดเจน

          “ที่คุณพูดหมายความว่ายังไง ใครจะแต่งงานกับใครไม่ทราบ” รัตนาวดีเสียงแข็งบ้าง หัวใจหล่อนเต้นโครมครามด้วยกลัวกับคำตอบ

          “ก็เธอไง !” พัชระตะคอก “ถามจริงเถอะ อยากได้ฉันเป็นผัวมากหรือไงถึงได้พยายามยัดเหยียดตัวเองให้ฉันเสียเหลือเกิน ทำไมหะ ถ้าอยากลองของดีก็บอกสิ สักชั่วโมงสองชั่วโมงฉันก็พอสงเคราะห์ให้เธอได้อยู่ หรืออยากได้แบบมีค่าตัวก็ไม่มีปัญหา จะเป็นเงินสดหรือเช็ค หรือแม้แต่สิ่งของฉันก็ให้เธอได้เพื่อแลกกับความสนุกเร้าใจที่ฉันจะได้รับ ฉันรู้น้า ว่าเธอชอบแบบนี้ ไปทำกันตอนนี้เลยไหมล่ะ แถวนี้มีโรงแรมดีๆ ไหม ฉันจะดะ

      เพี้ยะ !!!

          มือเล็กตวัดตบใบหน้าหล่อเหลาจนหันข้าง ริมฝีปากหยักมีเลือดซึมเล็กๆ บ่งบอกว่าหญิงสาวนั้นไม่ออมแรงเลยสักนิด พัชระหันหน้ากลับมาจ้องคนตัวเล็กด้วยสายตาเลือดเย็น นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถูกผู้หญิงตบหน้า

          “รัตนาวดี !

          “ต่ำช้า !

          รัตนาวดีสวนทันควัน

          “พูดออกมาได้ยังไงคำพูดอุบาทๆ แบบนั้น เนี่ยเหรอลูกผู้ชาย ? ทำตัวทุเรศยิ่งกว่าแมงดาที่มันเกาะผู้หญิงกินเสียอีก”

          “นี่เธอ” พัชระชี้หน้า

          “ไม่ต้องมาชี้หน้าฉัน” หญิงสาวสะบัดนิ้วชี้เขาให้พ้นทาง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงสุดจะทน “ฉันจะบอกให้รู้ไว้เอาบุญนะคุณพัชระ ว่าต่อให้โลกนี้เหลือคุณเป็นผู้ชายเพียงคนเดียวฉันก็ไม่เอามาทำพันธ์หรอก เพราะอะไรรู้ไหม เพราะฉันไม่อยากให้ความคิดต่ำตมของคุณมาแปดเปื้อนเนื้อตัวของฉัน ผู้ชายที่มีดีแค่ฐานะแบบคุณมันจัดอยู่ในประเภทรกโลก คิดแต่จะเที่ยวพูดจาให้ร้ายผู้อื่นโดยที่ไม่เคยก้มมองตัวเองว่าที่เห่าๆ ออกมานั้นหางของตัวเองก็เก็บไม่มิดเช่นกัน !

          พัชระสะอึกกับคำด่าทอของคนตรงหน้า

          “ฉันไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน แล้วก็ไม่ต้องห่วงว่าจะได้ฉันไปเป็นเมีย เพราะน้ำหน้าอย่างคุณ สันดานเสียแบบคุณ ฉันก็ไม่อยากได้เป็นผัวเหมือนกัน อายยมบาล ! ไม่อยากให้ท่านถามเวลาตายว่าเลือกไอ้ผู้ชายคนนี้ลงได้ยังไง เสื่อมเสียชื่อเสียงวงศ์ตระกูล !!!

          เหมือนถูกสายฟ้าฟาดลงกลางศีรษะ ใบหน้าคมคร้ามชาจนเจ้าตัวรู้สึกได้ เนื้อตัวแข็งแกร่งสั่นระริกอย่างคนโกรธจัด ลมหายใจอุ่นร้อนถี่กระชั้น

          “กล้าด่าฉันขนาดนี้เลยเหรอ หะ !!!” พัชระตะคอกเสียงลั่น แต่ก็ไม่ได้ทำให้รัตนาวดีรู้สึกกลัวสักนิด

          “คุณดูถูกฉันก่อน ฉันมีสิทธิ์ปกป้องตัวเอง”

          “แน่ใจเหรอว่าไม่อยากแต่งงานกับฉัน” ถามเสียงเย็น

          ร่างสูงสาวเท้าเดินเข้าหาร่างบางมากขึ้นจนหญิงสาวต้องถอยหลังหนีไปเรื่อยๆ ดวงตากลมโตเริ่มวูบไหวเนื่องจากเวลาเช้าตรู่แบบนี้มักยังไม่ค่อยมีผู้คนพลุกพล่านนัก ถ้าเกิดเขาคิดทำร้ายเธอก็คงทำได้อย่างง่ายดาย

          “ฉันแน่ใจ !” คนพูดย้ำเสียงหนักแน่น เชิดหน้าขึ้นไม่ยอมแพ้

          “ก็ดี !!!

          พัชระตาแทบถลนออกมายามเอ่ยประโยคสั้น กระชากเอวบางรั้งเข้าหาตัวอย่างแรง

          “คุณพัชระปล่อยนะ”

          “ฉันเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าเธอต้องมาแต่งงานกับผู้ชายอย่างฉันแล้วจะรู้สึกยังไง ถ้าเธอต้องได้ฉันเป็นผัว !

          “นี่คุณ !” เสียงหวานแทรกขึ้น

          “แล้วถ้าเธอต้องนอนบำเรอความใคร่ให้กับฉัน อยากรู้จริงๆ ว่าจะกระอักเลือดตายไปเลยหรือเปล่า” รอยยิ้มเหยียดหยาม

          รัตนาวดีสะอึกไปกับวาจาเชือดเฉือนของชายหนุ่ม ใบหน้าแดงก่ำกับสิ่งที่เขาเอ่ยราวกับมันเป็นเรื่องปกติ ทั้งๆ ที่เรื่องพรรณนี้ไม่ควรเอามาพูดในที่สาธารณะเสียด้วยซ้ำ

          “ไม่มีวันนั้น ฉันจะไม่แต่งงานกับคุณเด็ดขาด”

          “คราแรกฉันก็คิดแบบนั้น ฉันไม่อยากแต่งงานกับเธอแม้แต่วินาเดียว แต่มาตอนนี้ฉันเปลี่ยนใจแล้วล่ะ มาคิดดูอีกทีว่ามันก็คุ้มนะถ้ามีเธอไว้แก้เหงาเวลาฉันอยาก” ชายหนุ่มจงใจลากเสียงคำว่า อยาก เป็นพิเศษ

          “สารเลว !” หญิงสาวกัดฟัน

          “ฉันจะได้ไม่ต้องออกไปซื้อกินข้างนอกให้เสียเวลา เธอก็ไม่ต้องทำไรมากนะก็แค่นอนอ้าขารอฉันบนเตียงแถมยังมีดีกรีเป็นถึงเมียแต่ง อืมดีจะตาย” พัชระพูดด้วยความสะใจ

      เพี้ยะ !!!

          เป็นอีกครั้งที่เขาถูกลงโทษด้วยฝ่ามือเรียวเล็กของหญิงสาว

          “เธอตบฉันเป็นครั้งที่สองแล้วนะรัตนาวดี !” ดวงตาคมกริบวาวโรจน์

          “ฉันจะทำมากกว่านี้อีกถ้าคุณยังปากพล่อยไม่เลิก ฟังนะคุณพัชระ ฉันไม่มีวันแต่งงานกับคุณ ไม่มีวัน !!!” ว่าจบร่างบางก็รีบวิ่งออกไปจากคนใจร้ายทีนที ทิ้งให้ร่างสูงยืนลูบแก้มที่ถูกตบด้วยความเจ็บใจ สายตาคมมองตามหลังร่างบางก็เผลอยิ้มมุมปาก คิดถึงความสนุกที่กำลังจะเกิดขึ้นในวันข้างหน้า

          “ช่วงเวลาที่เธอแต่งงานกับฉัน เดี๋ยวก็รู้ว่านรกมันเป็นยังไง”

 

          พัชระกลับมาบ้านหลังจากที่ไปคุยกับรัตนาวดี เขารีบเข้าไปคุยกับบิดาถึงห้องทำงานเกี่ยวกับเรื่องงานแต่งงาน ทำเอาพีระพงษ์ถึงกับเกิดอาการงงที่จู่ๆ ลูกชายตัวดีก็ยอมแต่งงานง่ายๆ มือชราตามวัยยกแก้วกาแฟขึ้นดื่ม

          “แกพูดจริงเหรอวะ ?” เอ่ยถามคนตรงหน้า

          “จริงครับ ผมอยากแต่งงานกับรัตนาวดี” พัชระตอบ ไม่มีท่าทีต่อต้านเหมือนที่ผ่านมา

          “ทำไมแกถึงได้เปลี่ยนใจกะทันหัน หรือว่าแก” หรี่ตามองลูกชาย “อย่าบอกนะว่าแกแอบไปชิงสุกก่อนห่ามกับหนูรัตน์เขามาแล้ว !

          พีระพงษ์ตกใจเมื่อคิดว่าอาจเป็นแบบนั้น เขายังไม่อยากให้ทัศนัยมาแหกอกเขา

          “นี่พ่อ ผมไม่ใช่พวกบ้ากามขนาดนั้นนะ แล้วอีกอย่างไหนพ่อบอกว่าว่าที่ลูกสะใภ้ของพ่อเป็นผู้หญิงดีเลิศประเสริฐศรีไม่ใช่เหรอ ถ้าดีจริงคงไม่ยอมให้ผู้ชายเขากินตับง่ายๆ หรอก” พัชระว่า

          “เออ จริง หนูรัตน์เขาทั้งแสนดีและอ่อนหวาน เด็กรักนวลสงวนตัวแบบหนูรัตน์ไม่มีทางทำเรื่องเสื่อมเสียแบบนั้นแน่ ฉันนี่ก็คิดไปเรื่อย แก่แล้วแก่เลยจริงๆ” คนพูดตำหนิตัวเองพลางกับโล่งใจ

          พัชระส่ายหน้ารู้สึกเอือนเวลาพ่อชื่นชมรัตนาวดี

          “ก็ดี ถ้าแกคิดอยากแต่งก็ดี เดี๋ยวฉันจะได้หาฤกษ์หาชัยไว้ให้” คนเป็นพ่อยิ้มกว้าง ยื่นมือไปตบบ่าของลูกรัก “จะเป็นฝั่งเป็นฝาแล้วเว้ย ยังไงๆ ก็ทำตัวดีๆ นะเจ้าพัช ได้เมียอย่างหนูรัตน์นี่บุญท่วมหัว จะไปหาจากไหนผู้หญิงที่ดีหาตัวจับยากแบบนี้ พ่อเขาอุตสาห์ยกลูกสาวซึ่งเป็นดั่งแก้วตาดวงใจของเขาให้แกแล้ว อย่าทำให้หนูรัตน์เขาต้องเสียใจล่ะ เข้าใจไหมไอ้ลูกชาย”

          พีระพงษ์เอ่ยสอนลูกชาย

          “ครับพ่อ” พัชระแสร้งรับปาก แต่ในใจนี่รอวันที่จะทำลายหญิงสาวเต็มที่ เพราะเขาไม่ชอบวิธีการประเคนลูกสาวให้ผู้ชายแบบที่พ่อของรัตนาวดีทำ และเขาก็เชื่อว่าผู้หญิงที่ถูกยัดเหยียดให้แต่งงานก็คงไม่ได้ดีเด่นอะไร เพราะถ้าหากดีจริงก็หาสามีเองได้ไม่ต้องให้พ่อแม่จัดการ นี่คงหนีไม่พ้นทำตัวเลเทะจนต้องหาวิธีดึงคุณค่าในตัวเอง

          ผู้หญิงแบบรัตนาวดีจัดอยู่ในพวกหน้าไหว้หลังหลอก คอยดูนะ เขานี่แหละที่จะทำให้เธอต้องช้ำใจจนไม่สามารถทนเชิดหน้าชูคออยู่ในบ้านหลังนี้ได้อีกต่อไป !

 

          “หึ ผู้หญิงเจ้าเล่ห์แบบเธอต้องเจอผู้ชายอย่างฉัน รัตนาวดี !” 

 

__________________________________


ฝากนิยาย E-BOOK ของเพื่อนแพงด้วยนะคะ ^^


 

DEVIL BAD BOY กับดักรัก ( ร้าย ) ของนายปีศาจ !!!
FriendShip
www.mebmarket.com
 




ม่านรักไฟเสน่ห์หา
เพื่อนแพง
www.mebmarket.com
“กรี๊ดดดดดด !!!!!!!!” เสียงกรีดร้องของมัทนาลั่นห้องเมื่อถูกชายหนุ่มร่างสูงโถมกายเข้าใส่ มือหนาพยายามที่จะฉีกกระชากอาภรณ์ของเธอ ใบหน้าคมคายดุดันและจริงจังจนน่ากลัว เพี้ยะ !มือบางตวัดใส่แก้มสากเต็มแรง… “คุณอาจะบ้าไปแล้วหรือไง ปล่อยหนูนะ !” มัทนาร้องโวยวาย “อาปล่อยเรามานานแล้วมัท ปล่อยจนอาต้องคิดทบทวนว่าทำถูกหรือเปล่าที่ให้อิสระเราจนไปเที่ยวรักผู้ชายคนอื่นแบบนี้ !” ชินภัทร์ตาแดงก่ำ ที่ผ่านมาเขาไม่เคยเชื่อในความรู้สึกของตัวเอง หลายครั้งที่คิดอยากจะทำอะไรๆ ให้มันรู้แล้วรู้รอดกันไป แต่ทุกครั้งก็ต้องยับยั้งชั่งใจเอาไว้เพราะไม่อยากขึ้นชื่อว่าทำร้ายคนที่ตัวเองรัก “อิสระบ้าบออะไร คุณอาน่ะเหรอให้อิสระหนู คุณอามีแต่คอยบังคับและกังขังความคิดหนูทุกอย่าง ทำนั่นก็ไม่ได้ทำนี่ก็ไม่ได้ ทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง อิสระที่ว่ามันอยู่ตรงไหนเหรอคะ ?!” “อย่าปากดีกับอานะมัทนา !” ชายหนุ่มกดเสียงต่ำ “วันนี้อาจะทำให้เรารู้ว่าเราไม่มีสิทธิ์ไปรักหรือชอบผู้ชายคนไหนนอกจากอา !” มือหนาจัดการรวบข้อมือเล็กของหญิงสาวขึ้นไปกุมไว้เหนือศีรษะ แล้วซุกไซ้ใบหน้าอันหล่อเหลาไปตามซอกคออันหอมกรุ่น ไม่สนใจว่าร่างบางจะดิ้นหรือขัดขืนแต่อย่างใด ขบเม้นไรฟันลงบนเนื้อนวลอย่างต้องการลงโทษที่เธอกล้าพยศใส่เขา “คุณอาปล่อยหนูนะ ปล่อยนะ ปล่อย !” เสียงหวานเอาแต่ร้องตะโกน แควก !“ไม่นะคุณอา ไม่ !”





เพียงใจรัก
เพื่อนแพง
www.mebmarket.com
ชนิดา...มอบดวงใจของเธอทั้งหมดให้กับ ภาคินรุ่นพี่หนุ่มที่เธอหลงรักตั้งแต่แรกพบแต่โชคชะตากลับกลั่นแกล้ง ให้เธอต้องผิดหวังเมื่อเขาผู้เป็นดั่งดวงใจ กลับหลงรัก เพื่อนรัก ของเธอ...






DEVIL IN LOVE ปีศาจร้าย ! มัดหัวใจยัยหน้าใส
FriendShip
www.mebmarket.com
“เธอคิดเหรอว่าที่ฉันเฝ้าทนุถนอมเธอ เพื่อต้องการส่งต่อให้ผู้ชายคนอื่น…” “พี่อชิ” “อย่าฝัน ! ฉันไม่มีวันยอมยกเธอให้ใคร !!!” พลั่ก ! ผมผลักร่างบางให้นอนราบไปกับเตียงกว้าง ไม่รอช้ารีบโถมร่างกายอันแข็งแกรงทาบทับคนตัวเล็กเอาไว้ทันที เปียโนดิ้นพล่านอย่างกับเจ้าเข้า เธอพยายามขัดขืนผมทุกวิถีทาง “ปล่อยนะ ปล่อย !!!!!” “ร้องอีก ร้อง !” ผมตวาดเสียงกร้าว “ร้องให้คอแตกเธอก็หนีฉันไม่พ้นหรอกเปียโน ไม่มีวัน !” แควก ! ผมพยายามฉีกกระชากสายเสื้อในตัวจิ๋วให้หลุดออกไปจากร่างบาง แต่ผู้เป็นเจ้าของก็ไม่ยอมให้ผมลุกล้ำไปมากกว่านี้ เปียโนทั้งดิ้นทั้งถีบร่างกายผมเป็นพัลวัน “ฉันไม่ยอมนะ ฉันไม่ยอม !” เสียงหวานตะโกนไม่หยุด “เออ ! เดี๋ยวก็รู้ว่าใครมันจะชนะ” ผมยิ้มเหยียด จ้องมองใบหน้าหวานหยดหย้อย “คืนนี้ฉันจะทำให้เนื้อตัวของเธอมันเต็มไปด้วยรอยสัมผัสของฉัน” “…” “ทั้งตัว !!!” ผมกระชากเสียงใส่…





LOVE DIARY บันทึกรักด้วยหัวใจ
Friend Ship
www.mebmarket.com
ในพื้นที่เล็กๆ ของหัวใจเรามักมีคนสำคัญซ่อนอยู่เสมอ :) มายเฟรนด์... เด็กผู้หญิงตัวอวบที่สวมแว่นตาหนาเตอะ จะทำเช่นไรเมื่อเธอแอบชอบรุ่นพี่สุดฮอตอย่าง พี่พัตเตอร์ ! เด็กน้อยงัดทุกกลยุทธ์ขึ้นมาใช้เพื่อมัดใจรุ่นพี่สุดหล่อ แต่ทุกอย่างกลับไม่ง่ายดั่งใจนึก เมื่อความรักมีอุปสรรค์มาขวางกัน มายเฟรนด์จะทำอย่างไรกับความรักครั้งนี้ ?




SO BAD LOVE รักสุดร้ายของนายจอมมาร !
เพื่อนแพง
www.mebmarket.com
ปัง !!!!!!!!! เสียงปิดประตูดังลั่นก่อนที่คนเจ้าอารมณ์จะเหวี่ยงร่างเล็กลงบนเตียงกว้าง หญิงสาวรีบเด้งตัวขึ้นมานั่งมองใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความดุดัน ถึงแม้จะรู้สึกหวาดหวั่นต่อสายตาตรงหน้า แต่เธอก็แสร้งทำเป็นไม่กลัวเพราะไม่ต้องการให้เขาได้ใจ “คุณเป็นบ้าไปแล้วหรือไง ? ทำแบบนั้นต่อหน้าแขกได้ยังไง” เสียงหวานเอ่ยถามอย่างไม่พอใจ “เออ ! ฉันมันบ้า” เซนตวาดกลับ “แต่ที่ฉันบ้าก็เพราะผู้หญิงร่านๆ แบบเธอเนี่ยแหละ !” คำพูดดูถูกหลุดออกมาจากริมฝีปากหยัก “มากไปแล้วนะคุณเซน กรุณาให้เกียรติฉันด้วย” นาเดียมองตาขวาง เริ่มหงุดหงิดเหมือนกันที่ต้องมานั่งฟังเขาด่าฉอดๆ “หึ เกียรติงั้นเหรอ ?” คนพูดหัวเราะในลำคอ “แต่งงานกับฉันแท้ๆ เป็นเจ้าสาวของฉันแท้ๆ แต่ยังทำตัวไร้ยางอายเที่ยวยืนหัวเราะต่อกระซิกอยู่กับผู้ชายคนอื่น ถ้าไม่ให้เรียกว่าร่านแล้วจะเรียกว่าอะไร หะ !!!” ชายหนุ่มตะคอกเสียงดังลั่น เพี้ยะ ! ใบหน้าคมคายหันไปตามแรงตบจากฝ่ามือเล็ก เซนยกมือเช็ดเลือดที่ไหลซึมออกจากมุมปากอย่างช้าๆ ก่อนจะส่งสายตาโกรธจัดมายังคนที่ทำร้ายตน “อย่ามาดูถูกฉันนะ ! ถ้าคุณเมาแล้วอาละวาดแบบนี้ทีหลังก็ไม่ต้องดื่ม ทำตัวเป็นหมาบ้าขึ้นทุกวัน เพราะว่าคุณเป็นคนแบบนี้ไงฉันถึงไม่อยากอยู่ใกล้ !” นาเดียใส่เป็นชุด เธอเองก็คนนะ โดนผู้ชายด่าตอกหน้าซะขนาดนี้ไม่เจ็บไม่สา ก็คงด้านชาเกินทน และอีกอย่าง… เธอไม่ได้เป็นอย่างที่เขากล่าวหา เขาไม่มีสิทธิ์มาดูถูกเธอแบบนี้ “ใช่สิ ฉันมันหมาบ้า ฉันมันเลว โครตจะเลวเลย ! แล้วยังไงวะ ? ต่อให้ฉันเลวบรมยังไง หนสุดท้ายเธอก็ขึ้นชื่อว่าเป็นเมียของฉันอยู่ดี ต่อให้ฉันชาติชั่วแค่ไหนเธอก็มีหน้าที่แค่นอนอ้าขารอฉันบนเตียงเท่านั้น !” ฉึก ! เหมือนมีมีดร้อยล้านเล่มพุ่งเข้าเสียบที่หัวใจของเธอ… เพี้ยะ ! เป็นอีกครั้งที่นาเดียพิพากษาคนปากมอมด้วยฝ่ามือของตน คราวนี้คนถูกตบเจ็บจนหน้าชา ความโกรธบวกกับความเมากำลังสร้างความไม่พอใจให้ไหลเวียนไปทั่วสรรพร่าง “ต่ำช้าที่สุด ! คุณจะได้แค่ตัวฉันเท่านั้น เพราะถึงฉันแต่งงานกับคุณ ฉันก็จะไม่รักคุณ ไม่รัก ไม่มีวันรัก !” ร่างบางตะคอกกลับทั้งน้ำตา “ปากดี !” เซนกำหมัด ขบกรามแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้น “ฉันจะเป็นภรรยาของคุณแค่ในนามเท่านั้น อย่าหวังว่าจะได้แตะเนื้อต้องตัวฉันอีก !” นาเดียเชิดหน้าขึ้นสู้ ยิ่งได้ฟังประโยคแบบนั้นจากคนตัวเล็ก ชายหนุ่มก็ยิ่งโกรธจนหน้ามืดตามัว ความรู้สึกมากมายมันตีตื้นขึ้นมาจนสับสนปนเป แต่ไม่ว่าเขาจะรู้สึกอย่างไร… หนสุดท้ายเขาก็คือเขา “ลองดูสิ !” ร่างหนาขยับเข้าใกล้ร่างบาง “ให้มันรู้กันไปว่าฉันจะแตะต้องตัวเธอไม่ได้ ขนาดตอนยังไม่แต่งฉันยังทำได้ แล้วตอนนี้แต่งแล้วฉันยิ่งมีสิทธิ์ !” “คุณไม่มีสิทธิ์” รู้ว่าพูดไปก็เท่านั้น แต่เธอก็ไม่มีอะไรจะต่อรอง “ฉันมีสิทธิ์ ! ฉันมีสิทธิ์ในตัวเธอทุกอย่าง เพราะว่าฉันเป็น ผัว เธอ นาเดีย…” เซนยิ้มเหี้ยม จงใจเน้นคำว่า ผัว ชัดเจน ! “คนบ้า ! ฉันเกลียดคุณ” นาเดียผลักอกหนาให้ออกห่างจากตัว ร่างบางเตรียมวิ่งหนีออกจากห้อง แต่เธอก็ไปไม่ถึงฝัน เมื่อแขนเรียวเล็กถูกกระชากด้วยมือหนาของจอมมาร หมับ ! “จะไปไหน ? จะไปอ่อยไอ้หน้าอ่อนนั่นอีกหรือไง” เสียงห้าวไม่พอใจ “ใช่ ! ฉันจะไปอ่อยผู้ชายคนอื่น นี่ใช่ไหม คำตอบที่คุณอยากได้ยิน พอใจหรือยังล่ะ !” เมื่อพูดไปก็หาว่าแก้ตัว สาวเจ้าเลยเลือกที่จะประชดเสีย แต่หารู้ไม่ว่ายิ่งเธอพูดแบบนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับเอาน้ำมันไปราดรดบนกองไฟ และเป็นไฟที่เต็มไปด้วยความ หึงหวง เสียด้วย ! “งั้นก็เสียใจด้วย ! เพราะว่าคืนนี้ฉันจะใช้สิทธิ์ในความเป็นผัวหาความสุขจากเธอทั้งคืน ถ้าอยากไปอ่อยใครก็คงต้องรอให้ฉันอิ่มหนำในตัวเธอก่อนนะที่รัก…” เซนยักคิ้ว รั้งร่างเล็กเข้าสู่อ้อมแขน ก่อนจะตระหวัดขึ้นอุ้มเดินไปยังเตียงกว้าง “ปล่อยนะคุณเซน ! ปล่อย” นาเดียพยายามทุบตีไปตามตัวของชายหนุ่ม เซนกักร่างอ้อนแอ้นไว้อย่างแน่นหนา มือหนาล็อคข้อมือเล็กเอาไว้ทั้งสองข้าง “ตอนนั้นที่ฉันกินเธอครั้งแรก… เธอยังคงเป็นเด็กน้อยไร้เดียงสา แต่มาวันนี้เธอโตแล้ว ฉันเองก็อยากจะรู้เหลือเกิน… ว่าเธอ… จะมีรสชาติเหมือนเดิมหรือเปล่า” เสียงเข้มแหบห้าว ยิ่งได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากร่างเล็กที่ลอยเข้ามาแตะปลายจมูก คนเมาอยู่นิดหน่อยก็ยิ่งควบคุมสติตัวเองไม่อยู่ “ปล่อยนะ ! ฉันเกลียดคุณ รังเกียจ ! อย่ามาจับตัวฉัน !” นาเดียมองใบหน้าคมคายอย่างเดียดฉันท์ “หึ… คืนนี้ฉันจะทำยิ่งกว่าจับอีก ฉันจะสอด ฉันจะใส่ ฉันจะดูด เลีย ขบ เม้ม ขยำ ขย่ม กระแทก กระทั้น ! เอาให้เธอพรุนจนเดินไปอ่อยใครไม่ได้เลยเป็นไง ?” นาเดียเบิกตากว้างกับคำพูดที่คนเบื้องบนพ่นใส่ และเธอรู้ดีว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาเอ่ยมันไม่ใช่แค่ขู่ แต่ผู้ชายคนนี้ทำจริง !!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น